Ελευθέριος Ανδρώνης·30 September 2026

Την επόμενη φορά που κάποιος εκπαιδευτικός θα πάθει εγκεφαλικό από τη στεναχώρια (Σοφία Χρηστίδου τον Μάιο του 2026) ή θα αυτοκτονήσει πέφτοντας από κάποια ταράτσα (Διευθύντρια σχολείου, στον Κολωνό τον Απρίλιο του 2026), όλα τα ξεδιάντροπα ΜΜΕ θα αναρωτηθούν «περίλυπα» για ακόμη μια φορά: «μα τι συμβαίνει επιτέλους στην εκπαιδευτική κοινότητα»;
Μόνο που με το νέο περιστατικό βίας στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων, δεν θα μπορούσε να γίνει πιο προφανές το τι ακριβώς συμβαίνει. Ο σημερινός εκπαιδευτικός είναι μονίμως καθηλωμένος σε ένα εργασιακό κρεβάτι του Προκρούστη. Και δύο ομοειδείς δυνάμεις τεντώνουν βίαια όποιον υπολείπεται σε υπακοή ή ακρωτηριάζουν όποιο ανεπιθύμητο φρόνημα του περισσεύει. Από τη μία η ορθοπολιτική μάχαιρα του κράτους και από την άλλη η αυτονόμηση γονιών και μαθητών από τις ευθύνες τους.
Ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα καλείται να γίνει ταυτόχρονα: influencer «πολιτικής ορθότητας», θηριοδαμαστής, χειροκροτητής της αμάθειας, βαθμολογητής με το πιστόλι στον κρόταφο, μάνατζερ ημίγυμνων καλλιστείων, ανιχνευτής κινητών, αμέτοχος παρατηρητής των καταστροφών δημόσιας περιουσίας και τέλος, σάκος του μποξ για όποιον κρίνει ότι δεν τηρήθηκαν όλα τα παραπάνω.