Οι κληρονόμοι του Ηγεμόνα ανάμεσα στα ερείπια της δημοκρατίας

Marcello Veneziani

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Ποιος όμως ήταν ο Ηγεμόνας του Νικολό Μακιαβέλι; Δεν ήταν ο Λορέντζο των Μεδίκων, ο ηγεμόνας της εποχής του, ούτε ήταν ο Καίσαρας Βοργίας, ο Δούκας Βαλεντίνος, στον οποίο εναπόθεσε επίσης τις ελπίδες του ο Φλωρεντινός Γραμματέας. Αλλά ήταν, παραδόξως, ο πατέρας του, ο Πάπας Βοργίας (Papa Borgia) —με ή χωρίς τόνο στο τελικό «a» της ιταλικής λέξης (papà και papa μαζί, πατέρας και ποντίφικας) — δηλαδή ο Αλέξανδρος ΣΤ΄, που διέθετε τον κυνισμό και την πονηριά, το χάρισμα και τη σκληρότητα του Ηγεμόνα, και παρά το γεγονός ότι ήταν Ποιμένας του Καλού, ήξερε πώς να «μπαίνει στο κακό», όπως το έθεσε ο Μακιαβέλι, και γνώριζε τον δρόμο προς την κόλαση. Και ο διάδοχός του, ο Ιούλιος Β΄, ήταν εξίσου μακιαβελικός.

Και ποιος ήταν το πρωτότυπο του Σύγχρονου Ηγεμόνα, ή μάλλον, ποιος μετέφρασε τον Μακιαβελικό ηγέτη στη νεωτερικότητα; Ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο εκφυλισμένος γιος της Επανάστασης, ο ακούσιος πατέρας της Παλινόρθωσης. Ήταν ο πρώτος σύγχρονος Καίσαρας, ο πρώτος βασιλιάς χωρίς δυναστεία, ο πρώτος από τους σύγχρονους αυταρχικούς ηγέτες και τους «πραξικοπηματίες». Ενέπνευσε ηγέτες, Ντούτσε και Φύρερ του εικοστού αιώνα. Αυτή η διπλή «αποκάλυψη» προέρχεται από ένα βιβλίο που, ομολογουμένως, δεν είναι ιδιαίτερα σπουδαίο, του Πέτερ Σλότερντικ, ενός από τους πιο φημισμένους εν ζωή φιλοσόφους στον κόσμο, που εκδόθηκε στην Ιταλία από τον Ραφαέλο Κορτίνα: Ο Ηγεμόνας και οι Κληρονόμοι του. Με έναν υπότιτλο τόσο συναρπαστικό όσο και ο τίτλος: Μεγάλοι Άνδρες στην Εποχή του Κοινού Λαού. Το εξώφυλλο είναι εξίσου συναρπαστικό, με τον Ντόναλντ Τραμπ να παρουσιάζεται ως Πρίγκιπας της Αναγέννησης.

Ένας αληθινός ηγεμόνας είναι αυτός που δεν πιστεύει στην Τύχη αλλά πιστεύει ότι είναι ο ίδιος το Πεπρωμένο· και σε αντίθεση με τον αρχαίο ηγεμόνα, δεν βασίζεται στο κύρος της παράδοσης ούτε αισθάνεται τον εαυτό του ως τον Χρισμένο του Κυρίου, αλλά μάλλον αισθάνεται τον εαυτό του ως ένα πεπρωμένο, όπως ο Ναπολεόντειος Ηγεμόνας, ο οποίος είναι η συνέχεια του Μακιαβελικού Ηγεμόνα στην εποχή στην οποία η Ιστορία παίρνει τη θέση του Θεού. Χεγκελιανά.

Έχει πραγματικό περιεχόμενο η λέξη Δημοκρατία σήμερα;..

Του Κώστα Πατλακίδη

Καλημέρα.

Σκεφτόμουν χτες βράδυ, ημέρα της Δημοκρατίας κατά τα ειωθότα, αν έχει πραγματικό περιεχόμενο η λέξη σήμερα. Δεν έχει νομίζω, αν ανατρέξουμε στα 200 τόσα χρόνια του «ελεύθερου» βίου μας, και γι’ αυτό μάλλον είναι και διαρκώς ζητούμενο. 

Υιοθετήσαμε ένα μοντέλο που μας σερβίρισαν οι «απελευθερωτές» μας, που αυτοί διαμόρφωσαν και προσάρμοσαν στις επιλογές τους  και στην ουσία στον ανερχόμενο πρώτα και μεσουρανούντα καπιταλισμό στην συνέχεια. Τον δικό τους όμως, όχι των άλλων, τους οποίους μοιραία λεηλατούν για να συντηρήσουν τον δικό τους. 

Έτσι φθάσαμε η δημοκρατία μας να είναι κατώτερη από τα ολιγαρχικά πολιτεύματα της αρχαίας παράδοσής μας. Γιατί οι αρχαίοι, δημοκρατικοί ή ολιγαρχικοί, στο πλαίσιο της εποχής τους, ήταν ΠΟΛΙΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΙ. Οι πολίτες είχαν λόγο και βάρος δηλαδή. Η διαφορά ήταν ότι στα Δημοκρατικά Πολιτεύματα συμμετείχαν όλοι οι πολίτες ενώ στα ολιγαρχικά αυτοί που είχαν εισόδημα πάνω από ένα όριο, λόγου χάριν πάνω από τόσους μεδίμνους. Συναποφάσιζαν όμως, και στην μια και στην άλλη περίπτωση. Διαλέγονταν και αποφάσιζαν. Κι όταν διαλέγεσαι δεν αποφασίζει ένας ή μερικοί. Και σημείο εκκίνησης, και στις δυο περιπτώσεις, ήταν η προστασία της πατρίδας.

Εμείς απέχουμε πολύ νομίζω. Πρακτικά είμαστε μάλλον πιο κοντά στην κοινωνία των γενών και του κληρονομικού δικαίου, τότε που, ‘σόι πήγαινε το βασίλειο’. Την οποία οι έλληνες, ως λαός και ως έθνος, αγωνίστηκαν ενσυνείδητα, κατά και μετά τα σκοτεινά χρόνια, περισσότερους από  5 αιώνες για να την υπερβούν. Γι’ αυτό ξεχώρισαν. Κι αυτές ήταν πρωτίστως οι παρακαταθήκες τους στον κόσμο, κι όχι μόνο στους απογόνους τους. 

Ἡ παρακμή τῆς Ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας καί ἡ εὐθύνη τῶν πολιτῶν της

από Φώτης Σχοινάς

-15 Ιουλίου 2026

Τό κατωτέρω κείμενο εἶναι μία σύντομη σπουδή καί κριτική στή Δημοκρατία∙ καί κυρίως στήν ἄκρατη, ριζοσπαστική, Ἀθηναϊκή δημοκρατία μετά τίς μεταρρυθμίσεις τοῦ Ἐφιάλτη. Πρόθεσή μας εἶναι καταδείξουμε τήν εὐθύνη τῶν πολιτῶν καί ὄχι μόνο τῶν ἡγετῶν τῆς Ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας γιά τήν πτώση καί τήν παρακμή της. Ἡ δημοκρατία εἶναι τό πολίτευμα τῆς εὐθύνης, ἀτομικῆς καί συλλογικῆς. Γιά τήν εὔρυθμη λειτουργία της εὐθύνονται ὄχι μόνο οἱ ἡγέτες, ἀλλά καί ὁ λαός,οἱ πολῖτες.Προϋπόθεση sine qua non τῆς δημοκρατίας εἶναι ὄχι μόνο ἡ ἐνεργός, ἀλλά καί ἡ νηφάλια, ἡ νουνεχής, ἡ ἔμφρων συμμετοχή τῶν πολιτῶν στά δημοκρατικά δρώμενα. Ὅ,τιδήποτε ὑπερβαίνει τή λογική καί τό μέτρο ἐκ μέρους τῶν πολιτῶν μπορεῖ νά ὁδηγήσει σέ καταστροφή τό εὐπαθές πολίτευμα τῆς δημοκρατίας.

Τό γενικῶς ἐπικρατοῦν πνεῦμα μιᾶς κοινωνίας, αὐτό πού ὀνομάζει ὁ Μάξ Βέμπερ, “νομολογική γνώση” μιᾶς κοινωνίας (πού καθορίζει στά ἐπιμέρους ἄτομα τί εἶναι καλό καί τί κακό, τί εἶναι ἐπιτρεπτό καί τί ἀνεπίτρεπτο, τί εἶναι νόμιμο καί τί ἀθέμιτο) τό διαμορφώνει ἡ κοινωνία στό σύνολό της καί σχετικῶς μικρότερη συμμετοχή ἔχουν στή διαμόρφωσή του οἱ ἐκλεγμένοι πολιτικοί (βεβαίως σημαντική εἶναι καί ἡ συμβολή τῶν Μ.Μ.Ε., ἀλλά καί αὐτά, καθορίζουν βεβαίως, ἀλλά καί καθορίζονται ἀπό τήν κοινή γνώμη τῆς κοινωνίας). Βεβαίως ἔχει λεχθεῖ ἀπό τόν Ἰσοκράτη ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχόντων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχομένων, ἀλλά σέ μία δημοκρατική καί “ἀνοικτή” κοινωνία ἰσχύει ἐξίσου καί τό ἀντίστροφο, ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχομένων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχόντων. Στήν οὐσία πρόκειται γιά δυναμική ἀλληλεπίδραση καί ἀλληλεπενέργεια. Μάλιστα τολμῶ νά πῶ ὅτι περισσότερο εὐθυγραμμίζονται οἱ πολιτικοί πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τοῦ λαοῦ, παρά ὅτι ὁ λαός εὐθυγραμμίζεται πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τῶν πολιτικῶν. Τοὐλάχιστον τοῦτο ἰσχυρίζεται ὁ Γύλιππος, ὁ Λακεδαιμόνιος στρατηγός, στό λόγο του μετά τήν συντριπτική ἧττα τῶν Ἀθηναίων στή Σικελία καί τήν ἄνευ ὅρων παράδοσή τους στούς Συρακουσίους, ἀντικρούοντας τήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ Συρακοσίου Νικολάου ὅτι πρέπει νά δείξουν φιλανθρωπία στούς Ἀθηναίους, ἐπειδή παρεσύρθησαν ἀπό τόν Ἀλκιβιάδη: «Ἀλλ᾿εὑρήσομεν τούς συμβούλους κατά τό πλεῖστον στοχαζομένους τῆς τῶν ἀκουόντων βουλήσεως, ὥσθ᾿ ὁ χειροτονῶν τῷ ῥήτορι λόγον οἰκεῖον ὑποβάλλει τῆς ἑαυτοῦ προαιρέσεως. οὐ γάρ ὁ λέγων κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλ᾿ ὁ δῆμος ἐθίζει τόν ῥήτορα τά βέλτιστα λέγειν χρηστά βουλευόμενος».[1] Μετάφραση (φιλολογικῆς ὁμάδας τοῦ Κάκτου): «Διαπιστώνουμε, ὅμως, ὅτι τίς περισσότερες φορές οἱ εἰσηγητές ἐκφράζουν τή θέληση τῶν ἀκροατῶν, ἔτσι ὥστε ὁ ψηφοφόρος νά ὑποβάλλει στόν ρήτορα τά λόγια πού ταιριάζουν μέ τίς δικές του ἐπιθυμίες. Διότι ὁ ὁμιλητής δέν εἶναι κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλά ὁ λαός συνηθίζει τόν ρήτορα νά προτείνει τό καλύτερο, μέ τό νά υἱοθετεῖ τά σωστά».Ἡ μετοχή βουλευόμενος εἶναι ὑποθετική μετοχή. Ἀπαραίτητη λοιπόν προϋπόθεση γιά νά προτείνει καί νά λέγει τά βέλτιστα ὁ ρήτωρ εἶναι ὁ λαός νά βουλεύεται (=νά σκέπτεται) χρηστά, διότι ὁ λαός κατευθύνει τόν ρήτορα καί ὄχι τό ἀντίθετο. Σημειωτέον ὅτι ὁ “ρήτωρ” εἶναι ὁ πολιτικός ἡγέτης στήν πολιτική ὁρολογία τῆς ἀρχαιότητος.

Εκλόγιμη μοναρχία, κομματοκρατία και δημοκρατία | Γ. Κοντογιώργης

Ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια, γιατί, όμως, δεν αλλάζει το πολιτικό σύστημα;

Συνέντευξη του Ομότιμου Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργου Κοντογιώργη στον @kanellosPatsios (9/7/2026). 

Στη συζήτηση εξετάζονται η φύση του πολιτικού συστήματος της νεοτερικότητας, η έννοια της εκλόγιμης μοναρχίας, η διάκριση δημοκρατίας και αντιπροσώπευσης, καθώς και η κομματοκρατία ως εκφυλιστική εκδοχή του σημερινού πολιτικού συστήματος.

Ο Γιώργος Κοντογιώργης αναφέρεται επίσης στη σχέση κοινωνίας και πολιτικού προσωπικού, στο ζήτημα της πολιτικής ευθύνης, στις συνέπειες της κομματοκρατίας για την Ελλάδα, στα κοινωνικά δίκτυα και στο πρόταγμα του Ρήγα για τη δημοκρατία.

Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα — και όχι μόνο — υπό το πρίσμα της πολιτικής θεωρίας

Τι φοβάται πραγματικά το πολιτικό σύστημα;

από Ιωάννης Π. Ζώης

-15 Ιουνίου 2026

Το πολιτικό σύστημα δεν φοβάται πάντοτε έναν συγκεκριμένο αντίπαλο. Συχνά φοβάται κάτι βαθύτερο: το κενό εκπροσώπησης. Έναν χώρο κοινωνικής δυσφορίας που δεν έχει ακόμη αποκτήσει όνομα, ηγεσία, οργάνωση ή πολιτική μορφή, αλλά υπάρχει ήδη ως πίεση κάτω από την επιφάνεια της κανονικότητας.

Αυτό είναι ίσως το κεντρικό πρόβλημα της σημερινής συγκυρίας στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές δυτικές δημοκρατίες. Οι θεσμοί λειτουργούν, οι εκλογές διεξάγονται, οι κυβερνήσεις σχηματίζονται, τα κόμματα μιλούν. Το ερώτημα όμως είναι αν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αναγνωρίζουν ακόμη τον εαυτό τους μέσα σε αυτή τη λειτουργία. Διότι άλλο πράγμα είναι η τυπική λειτουργία της δημοκρατίας και άλλο η ουσιαστική αίσθηση εκπροσώπησης.

Ο Peter Mair περιέγραψε αυτή την κατάσταση ως «άδειασμα» της δυτικής δημοκρατίας. Τα κόμματα εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά απομακρύνονται από τις κοινωνικές τους ρίζες και μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε μηχανισμούς διακυβέρνησης. Ο Colin Crouch μίλησε για «μεταδημοκρατία»: οι δημοκρατικοί τύποι παραμένουν, αλλά η ουσιαστική πολιτική ενέργεια μεταφέρεται σε κλειστούς μηχανισμούς, επικοινωνιακά επιτελεία, τεχνοκρατικές ελίτ και οικονομικά κέντρα ισχύος. Το εξωτερικό περίβλημα παραμένει δημοκρατικό· το εσωτερικό περιεχόμενο όμως φτωχαίνει.

Ο αποκλεισμός της Καρυστιανού απο τον ΔΣΑ και ο καθεστωτισμός που κρατά καθηλωμένο το ΠΑΣΟΚ

June 13, 2026

ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ

Ηακύρωση της εκδήλωσης της Μαρίας Καρυστιανού στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών δεν είναι ένα απλό επεισόδιο διαχείρισης μιας αίθουσας. Είναι πολιτικό γεγονός. Και μάλιστα γεγονός αποκαλυπτικό. Διότι φωτίζει, με τρόπο σχεδόν ωμό, τη βαθύτερη μετάλλαξη ενός μέρους του πολιτικού συστήματος: από φορέα κοινωνικής εκπροσώπησης σε μηχανισμό αυτοπροστασίας.

Ο ΔΣΑ υποστηρίζει ότι η αίθουσα είχε παραχωρηθεί για μια επιστημονική εκδήλωση με θέμα τη Δικαιοσύνη και το Κράτος Δικαίου και ότι η παραχώρηση ανακλήθηκε όταν η εκδήλωση εμφανίστηκε ως πολιτική εκδήλωση κόμματος. Αν αυτός είναι ο κανόνας, τότε οφείλει να ισχύει για όλους. Όχι επιλεκτικά. Όχι κατά περίσταση. Όχι όταν ο πολιτικός φορέας είναι ανεπιθύμητος στο κατεστημένο. Όχι όταν το πρόσωπο που μιλά δεν ανήκει στις γνώριμες διαδρομές της εξουσίας.

Video Player

00:00

02:04

Διότι το αρχείο των δημόσιων εκδηλώσεων δείχνει ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών δεν υπήρξε ποτέ ένας αποστειρωμένος χώρος όπου απαγορεύεται ο πολιτικός λόγος. Στους χώρους του έχουν φιλοξενηθεί εκδηλώσεις με πολιτικά πρόσωπα, κομματικούς εκπροσώπους, πρώην υπουργούς, βουλευτές και αρχηγούς ή στελέχη κομμάτων. Έχουν συζητηθεί οι θέσεις πολιτικών κομμάτων για τη Δικηγορία και τη Δικαιοσύνη. Έχουν γίνει εκδηλώσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση, για φορολογικά ζητήματα, για εθνικά θέματα, για το κράτος δικαίου. Και σωστά έγιναν. Διότι η Δικαιοσύνη δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι θεσμικό, κοινωνικό και βαθύτατα πολιτικό ζήτημα.

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ο ΔΣΑ μπορεί να φιλοξενεί πολιτικές συζητήσεις. Το έχει κάνει. Το ερώτημα είναι γιατί στην περίπτωση της Καρυστιανού ενεργοποιήθηκε ξαφνικά μια αυστηρότητα που δεν φάνηκε με την ίδια ένταση σε άλλες περιπτώσεις.

Εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Διότι όταν ένας θεσμός εφαρμόζει τον κανόνα όχι ως αρχή αλλά ως εργαλείο αποκλεισμού, τότε ο κανόνας παύει να είναι θεσμικός και γίνεται καθεστωτικός. Και καθεστωτισμός δεν είναι μόνο η αυθαιρεσία της κυβέρνησης. Είναι και η νοοτροπία των ενδιάμεσων μηχανισμών εξουσίας που αισθάνονται ότι έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος θα μιλήσει, ποιος θα ακουστεί και ποιος θα μείνει έξω από τον δημόσιο χώρο.

Ο (προδιαγεγραμμένος) θάνατος της Δημοκρατίας.

Ευστάθιος Δαφνομήλης

Δεν είναι πως δεν τα έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν τα μειονέκτηματα του δημοκρατικού πολιτεύματος, τα οποία ο Αριστοτέλης τεκμηρίωσε στην φιλοσοφία του, αλλά όταν τα βλέπεις εμπρός σου, είναι αδύνατον να μην τα σχολιάσεις.

Εχθές, στις εσωκομματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών στο Κεντάκι, ο επί 14 χρόνια Βουλευτής, Τόμας Μάσσι ηττήθηκε από τον νεόκοπο πολιτικό του αντίπαλο, τον Εντ Γκαλλρέιν.

Μπορεί ο Μάσσι να είχε σχεδόν 1.500 δωρητές, απλούς πολίτες του Κεντάκι, που συγκέντρωσαν για την προεκλογική του εκστρατεία περί τα 2 εκατομμύρια δολλάρια, ο αντίπαλος του συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ποσό που έχει δαπανηθεί ποτέ στην Ιστορία στις ΗΠΑ σε εσωκομματικές εκλογές, και αρκετά πάνω από τα συνηθισμένα επίπεδα, με περίπου 33 εκατομμύρια δολλάρια εκ των οποίων τα 15-19 εκατομμύρια προήλθαν απευθείας από φιλοεβραϊκά λόμπι και τα υπόλοιπα, απο δισεκατομμυριούχους φίλους του Τραμπ οι οποίοι δεν κατοικούν στην Πολιτεία του Κεντάκι. 

Αντιλαμβάνεται κανείς το βάρος που έπεσε στην έδρα αυτή και το τι συμβολίζει:

Ο Μασσι ήταν ένας από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές της νομολογίας για την αποκάλυψη των αρχείων Έπστην, ήταν εναντίον οποιασδήποτε περαιτέρω οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ, ήταν κατά του πολέμου με το Ιράν, αλλά κυρίως πέρασε κάθε κόκκινη γραμμή για τα εβραιοαμερικανικά δεδομένα, να κατεβάσει πρόταση νόμου για την ένταξη του εβραϊκού λόμπι AIPAC στον νόμο FARA περί ξένων παραγόντων, κάτι που θα οδηγούσε σε πιο αυστηρή διαχείριση ή απαγόρευση χρηματοδότησης και εξαγοράς των Αμερικανών πολιτικών απο το λόμπι. 

Ράμμος: Συνταγματικό σκάνδαλο τεράστιων διαστάσεων οι υποκλοπές, η μεγάλη εικόνα παραμέν

ΕΝΑ VIDCAST ΑΠΟ ΤΟ IN | ΜΕ ΤΗ ΡΑΝΙΑ ΤΖΙΜΑ

Ακούστε τη συνέντευξη ΕΔΩ

Πρωταγωνιστής ως πρόεδρος της ΑΔΑΕ σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης, τις υποκλοπές, ο Χρήστος Ράμμος μιλά ευθαρσώς για την ανεπούλωτη πληγή στο Κράτος Δικαίου, τη στάση που κράτησαν κυβέρνηση και δικαστικοί στη διερεύνησή του και εξηγεί γιατί το σκάνδαλο αυτό αφορά και απειλεί τα δικαιώματα κάθε πολίτη της χώρας.

18 Φεβρουαρίου 2026

Ζούμε πολύ δύσκολη περίοδο υποχώρησης των εγγυήσεων του κράτους δικαίου, πρωτοφανή μετά το '74

Για την πιο μελανή σελίδα στη νεότερη ιστορία του Κράτους Δικαίου στην Ελλάδα, το σκάνδαλο των υποκλοπών, μιλά ο δικαστικός Χρήστος Ράμμος, που διετέλεσε αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και ήταν πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο, στη Ράνια Τζίμα στο πλαίσιο του κύκλου συζητήσεων στο in.

«Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ όταν ανέλαβα την προεδρία της ΑΔΑΕ, ότι 50 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και 40 χρόνια μετά την είσοδο της χώρας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα αντιμετωπίζαμε ένα τέτοιας διαστάσεως συνταγματικό σκάνδαλο» τονίζει ο κ. Ράμμος μιλώντας για μεγάλη δοκιμασία, συνάμα και πρόκληση, καθώς κλήθηκε να διαφυλάξει την έννοια του νόμου, το κύρος της Αρχής, το ίδιο το Σύνταγμα χωρίς καν να υπάρχει νομολογία για την αντιμετώπιση τέτοιων θεμάτων.

Παρεμποδίστηκε ο έλεγχος

Η Καρυστιανού, η κομματοκρατία και το ξόρκι της ακροδεξιάς

Όταν η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους επαγγελματίες «πολιτικούς»

30.12.2025 

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Πολύς ο θόρυβος από τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού περί ενδεχόμενης δημιουργίας πολιτικού κινήματος. Ωσάν να μην ισχύει το συνταγματικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, παρά μόνον για τα παιδιά των κομματικών σωλήνων. Ή τουλάχιστον, να θεωρούμε ότι αφαιρείται τούτο το δικαίωμα, από ανθρώπους που έχουν χάσει τα παιδιά τους σε ένα κρατικό έγκλημα.

Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ με την χυδαιολογία των κυβερνητικών τρολ, ούτε με το ψυχολογικό προφίλ όσων θεωρούν ότι μια γυναίκα που έχασε το παιδί της, το περισσότερο που μπορεί να κάνει, είναι να διεκδικήσει μια δικαστική απόφαση αποζημίωσης.

Περί πολιτικής

Αφορμή για να γράψω κάποιες σκέψεις, ήταν κάποια άρθρα συναδέλφων, σε διάφορα Μέσα, που ξεκάθαρα ξορκίζουν την πιθανότητα να δημιουργηθεί κάποιος νέος πολιτικός φορέας, στον οποίο θα ηγείται η Μαρία Καρυστιανού, διότι “η πολιτική είναι σοβαρή υπόθεση για να την αναλάβουν οι εκτός πολιτικής”.

Αρχικά, αν μου επιτρέπονται κάποιες παρατηρήσεις σε -κατά τα άλλα- εξαίρετους συναδέλφους, θα έλεγα ότι οι τίτλοι, αν και καταλαβαίνω ότι πρέπει να είναι “πιασάρικοι” για να “πουλήσουν” στο διαδικτυακό παζάρι της ειδησεογραφίας, αδικούν πολλές φορές το περιεχόμενο των κειμένων τους και σίγουρα την σοβαρότητα του ζητήματος.

Από ΄κει και πέρα, επειδή σε όλα τα εν λόγω άρθρα, αντιμετωπίζεται η Μαρία Καρυστιανού ως ένας άνθρωπος που θα ήταν σχεδόν… καταστροφικό να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία, διότι δεν έχει σχέση με την “πολιτική”, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ:

Απ. Αποστόλου: «ΟΠΕΚΕΠΕ- Τέμπη - Κοβέσι, η απογύμνωση του θεσμικού κελύφους μιας Δημοκρατίας των τύπων» (ηχητικό)

Μια συζήτηση-πρόκληση στον 98.4 για το πώς οι μηχανισμοί εξουσίας αποκόπτονται από την κοινωνία και ακυρώνουν την ουσία της Δημοκρατίας

Ο Καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, Απόστολος Αποστόλου, σε μια συζήτηση-πρόκληση για το πώς οι θεσμοί στην Ελλάδα αλλά και τμήμα της κοινωνίας με ρόλους σε θεσμούς, υπηρεσίες αλλά και τον ιδιωτικό τομέα, έχουν μετατραπεί σε θεραπαινίδες της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας.

Περιγράφει το πώς αυτονομημένοι μηχανισμοί από την κοινωνία, λαμβάνουν αποφάσεις στο όνομα της και έχουν υπαλληλοποιήσει ακόμη και πρόσωπα που υπηρετούν θεσμούς ή θέσεις και ρόλους-κλειδιά. Αυτή η υπαλληλοποίηση θέτει από μόνη της κι ένα κομβικό ερώτημα: ακόμη και η αναθεώρηση του Συντάγματος στο άρθρο 86, μπορεί να γίνει μόνο από ένα πολιτικό σύστημα με τέτοιες λειτουργίες ή πρέπει πρωτίστως να είναι υπόθεση της κοινωνίας;

Η Δημοκρατία και οι θεσμικές της λειτουργίες μετατρέπονται διαρκώς σε έναν τυπικό εξωτερικά τίτλο. Η κοινωνία πρέπει να αντιληφθεί και να δράσει, αφού την αφορά πρωτίστως την ίδια.

51 χρόνια από την αποκατάσταση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

του Λευτέρη Ριζά  -  24 Ιουλίου 2015

Έγραφα σχετικά στις 3/8/2007 σε άρθρο μου που είχε αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Monthly Review που απόσπασμα του παραθέτω:

«Αλήθεια πόσο υπερήφανος μπορεί να είναι ένας λαός που χρωστάει την Ελευθερία και Δημοκρατία του πάνω σε μια συνεχιζόμενη τραγωδία ενός άλλου λαού – πολύ περισσότερο όταν δεν πρόκειται για «άλλο» λαό αλλά για αδελφούς του. Αν ισχύει αυτό που έλεγε ο Μαρξ, ότι δηλαδή δεν μπορεί να είναι ελεύθερος ένας λαός όταν καταπιέζει έναν άλλο, πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι και πόση πραγματική δημοκρατία μπορεί να έχει όταν τα θεμέλια τους βρίσκονται πάνω στα κόκαλα των ελληνοκυπρίων και την κατοχή και καταπίεση της Κύπρου;

Έχει ειπωθεί ότι τα θεμέλια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης δεν υπήρξανε στέρεα γιατί ο γερμανικός λαός τη θεώρησε ως αποτέλεσμα, «κατάκτηση», της ήττας του και του εξευτελισμού στον οποίο τον υποχρέωσαν οι νικητές. Η προσβολή και η ταπείνωση στις οποίες τον καταδίκασαν υπήρξε πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη αντιδραστικών πολιτικών ρευμάτων και στην τελική νίκη του ναζισμού.

Στην περίπτωση μας υποχρεωθήκαμε, διαπαιδαγωγηθήκαμε και τελικά συνηθίσαμε τη Δημοκρατία και Ελευθερία μας να την στηρίζουμε στη λήθη. Δεν θέλουμε να θυμόμαστε. Το «Δεν Ξεχνώ» φροντίσανε να το ξεχάσουμε. Και μάλιστα και επίσημα: η αμνησία, η λήθη διδάσκεται επίσημα: από τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας.»[1]

Έτσι 41 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας – αυτής που περιλάμβανε τα Ιουλιανά, τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα, την εκτός νόμου θέση του ΚΚΕ και την δίωξη των φρονημάτων, κλπ κλπ – έχουμε φτάσει στο σημείο να παζαρεύουμε τη διχοτόμηση της Κύπρου [με χαρτί περιτύλιξης την Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία] και ζητιανεύουμε – υπερήφανα βέβαια γιατί αυτό μας βολεύει – τα δάνεια από τους παντοτινούς «φίλους» και επικυρίαρχους μας.

Μας λένε βέβαια, όσοι δεν είχαν το ανάστημα να υπερασπίσουν τον λαό και το έθνος, να διαπαιδαγωγήσουν και οργανώσουν αυτόν τον πάντοτε «ευκολόπιστο λαό», πώς ό,τι κάνουν ή ό,τι έκαναν – δηλαδή που υπόγραψαν τα Μνημόνια της δυστυχίας και υποδούλωσης μας – ότι το έκαναν γιατί βρέθηκαν μπροστά σε επαίσχυντο εκβιασμό. Μάλιστα. Ξέρουνε, θυμούνται μήπως – οι «αριστεροί» κυρίως – πόσοι βρέθηκαν μπροστά σε ίδιους επαίσχυντους εκβιασμούς; Τότε που με μια υπογραφή τους, με αποκήρυξη του «πιστεύω» τους έμεναν ελεύθεροι ή αντίθετα πήγαιναν εκτελεστικό απόσπασμα; Πόσοι από τους φυλακισθέντες και εξορισθέντες την εποχή της Χούντας, δεν βρέθηκαν μπροστά σε τέτοιου είδους διλήμματα; ΟΛΟΙ τους. Όταν λοιπόν θυμόμαστε όλους αυτούς και δίκαια νιώθουμε περήφανοι για το τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, πρέπει να αναλογιζόμαστε και το τι μπορεί να κάνει ένας λαός. Και μάλιστα όταν προχτές ακόμα είπε ΟΧΙ το 62% του.

Η Δημοκρατία θα ξαναζωντανέψει όταν ο λαός θα αποφασίζει ο ίδιος για την τύχη του – όταν δηλαδή δεν θα διαχειρίζονται άλλοι, «λαοπρόβλητοι» τάχα μου, τους αγώνες του, τα «θέλω» του και τις αποφάσεις του.

Ο Ελληνισμός, στην Ελλάδα, την Κύπρο, όπου τελικά υπάρχει και ζει, έχει ένα μεγάλο χρέος: να υπερασπίσει την ύπαρξη του, την ελευθερία του, τον πολιτισμό του, την ιστορία του, ενάντια στους ιμπεριαλιστές, νεοαποικιοκράτες και φασίστες, όπως αυτοί κι αν εμφανίζονται και αποκαλούνται.

_________*********________

Όλη η ανάρτησή του Λευτέρη Ριζά, 24-7-2015

Το πολιτικό προσωπικό της εκλόγιμης μοναρχίας σε ανοιχτό πόλεμο με τη χώρα | Γ. Κοντογιώργης

O Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργος Κοντογιώργης, μιλά στο Beyond Podcast με τον Δημήτρη Μπαλτάκο (17.07.2025).

Economist: Το πρόβλημα της Ευρώπης με την ελευθερία του λόγου

Σε πρόσφατο άρθρο που δημοσίευσε το βρετανικό περιοδικό Economist στηλιτεύεται η οπισθοχώρηση της σύγχρονης Ευρώπης στην προστασία του θεμελιώδους δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης.

Γίνεται αναφορά στη νομοθεσία-παρωδία της Γερμανίας που προστατεύει τα πολιτικά πρόσωπα από «προσβολές» και καταλήγει στη δίωξη πολλών πολιτών για τον δημόσιο λόγο που εξέφρασαν στο διαδίκτυο. Πριν από λίγους μήνες σε ένα γερμανικό περιοδικό επιβλήθηκε ένα υπέρογκο πρόστιμο και ο εκδότης καταδικάστηκε ποινικά σε 7 μήνες φυλακή γιατί δημοσίευσε ένα meme με τον Υπουργό Εσωτερικών να κρατά μια πινακίδα που έγραφε «μισώ την ελευθερία της γνώμης».

Ενώ όλα τα κράτη της Ευρώπης κατοχυρώνουν και εγγυώνται με συνταγματικές ρυθμίσεις την ελευθερία της έκφρασης ωστόσο με διάφορα νομοθετικά μέτρα προσπαθούν να «περιορίσουν τις βλάβες» που φοβούνται ότι μπορεί να προκαλέσει. Και κάπως έτσι έφτασαν τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη να τιμωρούν απόψεις που δεν συνάδουν με το επίσημο αφήγημα.

Είναι εντυπωσιακό ότι ο Economist στο εν λόγω άρθρο αναδεικνύει τις ασάφειες και τις «γκρίζες ζώνες» που δημιουργούν οι νομοθεσίες περί καταπολέμησης της «ρητορικής μίσους» με αποτέλεσμα να λειτουργούν ως λογοκριτικές μηχανές σε όλα τα κράτη της Ευρώπης. Προτείνει μάλιστα την κατάργησή τους καθώς περισσότερο προκαλούν προβλήματα παρά επιλύουν.

Στη Φινλανδία για παράδειγμα ένας Βουλευτής διώχθηκε ποινικά επειδή αναπαρήγαγε ένα χωρίο της Βίβλου περί της ομοφυλοφιλίας. Στη Βρετανία η αστυνομία συλλαμβάνει ημερησίως 30 πολίτες για πιθανά προσβλητικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο, όπως πρόσφατα έναν άνδρα που σχολίαζε ζητήματα μετανάστευσης ή ένα ζευγάρι που επέκρινε το δημοτικό σχολείο της κόρης τους.

Γενικότερα, οι ασαφώς διατυπωμένοι νόμοι παρέχουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στους κρατικούς αξιωματούχους να επέμβουν καταχρηστικά εις βάρος του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης.

Κατά το άρθρο ο υποτιθέμενος στόχος των νομοθεσιών για την αντιμετώπιση της «ρητορικής μίσους» για θωράκιση της κοινωνικής ειρήνης και συνοχής μένει στα χαρτιά και δεν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία που να το τεκμηριώνουν. Αντιθέτως, απειλώντας το κράτος τους πολίτες με διώξεις επειδή εκφράζουν την άποψή τους πλήττει την κοινωνική συνοχή.

Άνω του 40% των Γερμανών και των Βρετανών θεωρούν πλέον ότι δεν μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα αυτό που σκέφτονται.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν οι περιορισμοί της ελευθερίας του λόγου έχουν πολιτικό κίνητρο. Στη Γαλλία επιβλήθηκε πρόστιμο 100.000 σε έναν «συντηρητικό» τηλεοπτικό σταθμό επειδή εκφράστηκε η άποψη ότι οι εκτρώσεις είναι η υπ’ αριθμόν ένα αιτία θανάτου παγκοσμίως.

Ο Economist καταλήγει ότι το να πιστεύεις στην ελευθερία του λόγου σημαίνει να υπερασπίζεσαι τον λόγο που δεν σου αρέσει και ότι αν οι δημοκρατίες αποτύχουν να το κάνουν αυτό, θα χάσουν την αξιοπιστία τους.

Πως κατέκτησαν οι ξένοι την Ελλάδα;

O Όθωνας Ιακωβιδης είναι υποστηρικτής της άμεσης δημοκρατίας, ειχε οργανωτικό ρόλο στα συλλαλητήρια κατά της συμφωνίας των Πρεσπών και συμμετείχε στην ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη.

Γ. Κοντογιώργης, Διαφορές του παρόντος πολιτικού συστήματος με την Δημοκρατία

Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, Γιώργος Κοντογιώργης, ήταν καλεσμένος στις 9/3/2025 στο space που διοργάνωσε η κοινότητα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Γ. Κοντογιώργης, Ο θεσμός της προεδρίας στην εκλόγιμη μοναρχία της χώρας

Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης στις 13.01.2025 στην εκπομπή Εκ βαθέων του Δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης FM 100, και στην δημοσιογράφο Μαρία Αναγνωστίδου.

Η Εκκλησία του Δήμου και η Εκκλησία των Πιστών

Στις Ελληνικές πόλεις η Εκκλησία του Δήμου ήταν η συνάθροιση των ελεύθερων πολιτών που συσκέπτονταν, νομοθετούσαν, αποφάσιζαν για τα κοινά και έλεγαν τους εκλεγμένους ή κληρωτούς άρχοντες στους οποίους είχαν αναθέσει την εφαρμογή των νόμων και τη διαχείριση των κοινών. Αυτός ο τρόπος διαχείρισης των θεμάτων της πόλης συνιστά την Άμεση Δημοκρατία, το μόνο ανθρωποκεντρικό σύστημα πολιτικής διακυβέρνησης μιας κοινωνίας όπου όλοι οι πολίτες συναποφασίζουν ότι αφορά την πόλη τους. Το σύστημα αυτό προϋποθέτει την ισότητα των πολιτών, την ελευθερία, τον σεβασμό προς τον άλλον, την ατομική ευθύνη και την αποδοχή από μέρους των ορισμένων αρχών οι οποίες συνάγουν με την αρμονία της φύσης και τον ορθό λόγο, που αποτελούν προϋπόθεση για την αποφυγή του χάους. . Οι κοινές αρχές ήταν συνέπεια της κοσμοθεωρίας τους που εκφράζονταν με το δωδεκάθεο θρησκευτικό τους σύστημα, παρά τις ανθρωπογενείς τους θεούς και εγγυάται την πολιτισμική τους συνοχή.

Αυτό το σύστημα δημοκρατικής διακυβέρνησης των πόλεων προήλθε ως προϊόν εξέλιξης από την δεσποτεία, όπου οι άνθρωποι, τα κτήματα και τα ζώα ανήκαν στον δεσπότη. Το πρώτο στάδιο αυτής της εξέλιξης αρχικά ήταν οι νόμοι του Σόλωνα με την απαγόρευση του δανεισμού επί σώμασι, που μετέτρεψε τους ανθρώπους σε δούλους όταν δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους και τη σεισάχθεια που ρύθμισε τα χρέη των φτωχών, διευκόλυνε την αποπληρωμή τους και απάλειψε. τις υποθήκες επί των γαιών. Το τελικό στάδιο εξέλιξης ήταν η Δημοκρατική Μεταρρύθμιση έγινε από την Κλεισθένη της οικογενείας των Αλκμεωνιδών που θεωρείται και ο πατέρας της Δημοκρατίας.

Αθηναϊκή Δημοκρατία: Κληρωτήριον και κλήρωση στην αρχαία Ελλάδα

ΜΟΥΣΕΙΟ ADOLF MICHAELIS - Το Μουσείο Adolf Michaelis στο Στρασβούργο φιλοξενεί την έκθεση «Αθηναϊκή Δημοκρατία: κληρωτήριον και κλήρωση στην αρχαία Ελλάδα». Η έκθεση, που παρουσιάστηκε αρχικά στο Palais de l' Europe, έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης, παρουσιάζει μια συλλογή από αντικείμενα παλαιών γλυπτών από πολλά «αναγνωρισμένα» μουσεία. Στον πυρήνα της έκθεσης των εκμαγείων, που εμφανίζονται στην έκθεση, είναι το αρχαίο αθηναϊκό κληρωτήριον, όπως ανασυστάθηκε από το Ινστιτούτο Έρευνας Αρχαίας Αρχιτεκτονικής του CNRS. Τα διάφορα έργα της έκθεσης απεικονίζουν την ιστορία και τους θεσμούς της αθηναϊκής δημοκρατίας. Η έκθεση διοργανώνεται σε συνεργασία με το Μουσείο Adolf Michaelis, τον Σύνδεσμο Φίλων του Μουσείου Adolf Michaelis, το Ινστιτούτο Κλασικής Αρχαιολογίας, τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 11 Μαΐου 2019.


Το κύριο αντικείμενο αυτής της έκθεσης είναι το κληρωτήριον που χρησιμοποιείτο στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία για την επιλογή των μελών της Ηλιαίας και της Βουλής. Η χρήση του κληρωτηρίου μαρτυρεί την αποτελεσματική συμμετοχή των πολιτών στις υποθέσεις της πόλης. Ένα τμήμα από πρωτότυπο κληρωτήριον του 4ου αι. π.Χ. φυλάσσεται στο Μουσείο Αγοράς στην Αθήνα. Το Κληρωτήριον έδινε σε όλους τους πολίτες ίσες ευκαιρίες να συμμετάσχουν στις δημόσιες υποθέσεις για περίοδο ενός έτους.

Τμήμα κληρωτηρίου του 4ου αι. π.Χ. Μουσείο Αρχαίας Αγοράς, Αθήνα.

Χάλκινα πινάκια και μαύρο σφαιρίδιο κληρωτηρίου. Μουσείο Αρχαίας Αγοράς Αθήνας.

Παράδειγμα τοποθέτησης πινακίων στις εγκοπές του σωζόμενου κληρωτηρίου. Μουσείο Αρχαίας Αγοράς Αθήνας.

___ ΣΥΝΤΑΓΜΑ - ΒΟΥΛΗ των ΕΛΛΗΝΩΝ _____ Είναι "δημοκρατική" αυτή η απαγόρευση;!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 

-Μόνο η Χούντα απαγόρευε πολιτικές συγκεντρώσεις

-Όχι, όμως, σε όλο το Δήμο-Αθήνας!

Η ανελεύθερη , αντιδημοκρατική και αντισυνταγματική απαγόρευση της εξαγγελθείσας εδώ και πολύ καιρό συγκέντρωσης της Κυριακής στο Σύνταγμα από το Κίνημα ”Συντακτική Εθνοσυνέλευση - Άμεση Δημοκρατία’`’ καθώς και της προσυγκέντρωσης την ίδια ημέρα , στις 10.30 , από την ”Κοινότητα Εφέδρων Ειδικών Δυνάμεων” , ανακαλεί στους μεγαλύτερους μνήμες από την αμερικανοκίνητη προδοτική χούντα 1967-1973 , ενώ για τους νεότερους προαναγγέλλει ένα σκοτεινό , ανελεύθερο μέλλον μιας αποικιοκρατούμενης ολιγαρχικής χώρας.

Να σημειώσουμε όμως ότι ακόμα και στην Χούντα , παρά μόνο στην κατεχόμενη Ελλάδα , δεν εξεδίδοντο διαταγές για την πλήρη απαγόρευση  συναθροίσεων ”άνω των τριών ατόμων” σε όλο το εύρος της πόλης των Αθηνών !

Καλούμε τους κυβερνώντες , έστω την ύστατη στιγμή , να μη μετατρέψουν με το στυγνό αυταρχισμό τους και τις σχιζοειδείς αποφάσεις τους την Κυριακάτικη Αθήνα σε πεδίο δακρυγόνων , ξυλοδαρμών και συλλήψεων ανυπάκουων δήθεν πολιτών."

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/jzweBVn5gdrVkPSj/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com