Η ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα δεν είναι συμπτωματική...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Γίνεται όλο και καλύτερο.

Ένιωσε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον εαυτό της η Όλγα Κεφαλογιάννη.

Και μας καταθέτει τα παρακάτω...

"Αναφορικά με τον θόρυβο που έχει δημιουργηθεί, θέλω να είμαι απολύτως σαφής:

Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα σε κάθε γονέα να ζητήσει δικαστικά τη μεταρρύθμιση ζητημάτων που αφορούν τη γονική μέριμνα, όταν αλλάζουν οι συνθήκες ζωής ενός παιδιού. 

Πρόκειται για μια ρύθμιση που προτάθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ψήφισα μαζί με 179 συναδέλφους μου, γιατί τη θεωρώ σωστή και δίκαιη, με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών.

Δεν κρύβω ότι έκανα χρήση της, καθώς αντιμετωπίζω μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα.

Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δύο ημέρες, βιώνοντας έντονη πίεση και σοβαρή επιβάρυνση στην καθημερινότητά τους και στην ψυχική τους ισορροπία, σε μια ηλικία όπου η σταθερότητα και η ασφάλεια είναι απολύτως καθοριστικές.

Δύο ιστοριες "περηφάνιας" για τους "καλούς μας "Δανους... γιατί καλή η MAERSK και το Lurpak,αλλά το εθνικό όνειδος δεν κρύβεται...για πάντα.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Τη δεκαετία του 1950, περίπου 20 παιδιά Ινουίτ, ηλικίας μεταξύ πέντε και εννέα ετών, από διάφορα χωριά της Γροιλανδίας, απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους και στάλθηκαν στην Κοπεγχάγη για να μάθουν δανικά.

Ο στόχος δεν ήταν μόνο να τους διδάξουν τη γλώσσα της «μητρικής» χώρας αλλά και να τους εκπαιδεύσουν ώστε να γίνουν μια μικρή ελίτ ικανή να κυβερνήσει το αχανές νησί και να το οδηγήσει προς τη νεωτερικότητα. 

Για τον σκοπό αυτό επιλέχθηκαν τα πιο έξυπνα και φερέλπιδα παιδιά· πέρασαν δύο χρόνια στη Δανία και, όταν επέστρεψαν, μερικά από αυτά δεν μπορούσαν πλέον να μιλήσουν με τους γονείς τους, έχοντας ξεχάσει τη μητρική τους γλώσσα. Επέστρεψαν στη χώρα τους, αλλά όχι στα χωριά τους. 

Τοποθετήθηκαν σε ένα είδος ορφανοτροφείου για περαιτέρω επανεκπαίδευση, η οποία διήρκεσε αρκετά ακόμη χρόνια.

Η κοινή ιστορία της Γροιλανδίας και της Δανίας είναι περίπλοκη και έχει αφήσει πίσω της πληγές που είναι δύσκολο να επουλωθούν. 

Μέχρι το 1953, η Γροιλανδία ήταν, στην πραγματικότητα, δανική αποικία. 

Από εκείνο το έτος και μετά, έγινε κομητεία της Δανίας.

Μέχρι την επόμενη φορά...

Έκλεισαν σχολεία, έκλεισαν δημόσιες υπηρεσίες, έκλεισαν δομές, έκλεισαν μαγαζιά, έκλεισαν φροντιστήρια, έκλεισαν δρόμοι, μας έβαλαν σε τηλεργασία, μπήκαμε σε καραντίνα ξανά, μόνο που δεν έφεραν την Delta Force κι επίλεκτους από την Τσετσενία γιατί άκουσον άκουσον:

ΘΑ ΕΒΡΕΧΕ! 

Και τελικά είχαν δίκιο. 

Μέχρι στιγμής από μια βροχή που αν έπεφτε στο Λονδίνο θα ήταν μια απλή Τετάρτη –χωρίς ίχνος υπερβολής-, εδώ έχουμε:

2 νεκρούς

Διασώσεις από πολίτες σε περαστικούς που παρασέρνονταν από τους χείμαρρους

Απεγκλωβισμούς ανθρώπων μέσα από τα αυτοκίνητά τους

Οικογένεια να εγκλωβίζεται στον Κάλαμο και να γίνεται οργανωμένη επιχείρηση διάσωσης

Εγκλωβισμό δεκάδων οδηγών σε κεντρικές αρτηρίες

Ισοπέδωση της Άνω Γλυφάδας

Πλημμύρες και διακοπές στο μετρό, στον ηλεκτρικό, στο τραμ και σε αμαξοστοιχίες

Αποκλεισμό τουλάχιστον 5 περιοχών

Κατολισθήσεις στον Ωροπό

Λίμνες κάτω από γέφυρες 

Αυτοκίνητα να παρασέρνονται και να εξαφανίζονται παρέα με κάδους, πέτρες και φερτά υλικά, ένα από αυτά εγκλώβισε και σκότωσε μια 56χρονη γυναίκα

Ίσως τελικά, η Αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση .

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στη κατοχή,οι Χίτες έκαψαν το σπίτι του παππού μου του Γιώργου στη Μάνη.

Βλέπεις, ως μυλωνάς έδινε αλεύρι στους αντάρτες...

Μέχρι τη δεκαετία του 80 κάθε καλοκαίρι που κατέβαινα για το καλοκαίρι, έβλεπα τα όρθια ντουβαρια που έχασκαν χωρίς σκεπή και που και που, ρωτούσα ξανά την ιστορία.

Ο συγχωριανός του παππού μου, ο Νώντας ήταν αυτός που είχε βάλει τη φωτιά... "γιατί έτσι τον είχαν διατάξει οι Χίτες..." έλεγε.

Κάθε καλοκαίρι, έρχονταν στην αυλή του καμμένου σπιτιού τα παιδιά του Νώντα που ήταν συνομήλικά μου και παίζαμε.

Η γιαγιά τους έδινε φαγητό και ρούχα που τα κατεβάζαμε από την Αθήνα, καθώς ήταν μια πολύ φτωχή οικογένεια.

Πάντα αναρωτιόμουνα πως φρόντιζαν με τόση μέριμνα ο παππούς και η γιαγιά μου, για τα παιδιά αυτού που τους έκαψε το σπίτι.

Μια φορά που θαρρετά ρώτησα, το βλοσυρό μα συνάμα και διδακτικό ύφος της γιαγιάς μου με την απάντηση "έτσι πρέπει να κάνουμε, έτσι θα κάνουμε... με έβαλε στη θέση μου.

Ο Κύριος Νώντας ερχόταν πότε πότε στο σπίτι μαζί με τη γυναίκα του τη Πολυτίμη,αλλά πάντα διέκρινα μια συστολή και στους δύο...

Σαν χθές έφυγε ο "αρχιερέας της διαπλοκής".

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Πως το έλεγε ο Αναγνωστάκης στο "Επιτυμβιον"του...

"Α ρε Λαυρέντη...εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν..."

Τέτοια μέρα πέρυσι ,τελούσαμε υπό τετραήμερο πένθος.

Μια μέρα σαν χθες λοιπόν, είχαμε το ξοδι του ανθρώπου που είχε πει:

"αν αντέχει η χώρα την επιλογή της ευρωζώνης είναι τόσο άσχετο όσο και το ερώτημα αν αντέχει ο άνθρωπος στη ζωή. 

Ο άνθρωπος πρέπει να αντέξει στη ζωή αλλιώς αυτοκτονεί.... Χρειάζεται μια σοβαρή Ελλάδα»...(φόρουμ των Δελφών το 2017),

Στην εξόδιο ακολουθία δεν είχε παραβρεθει ο Καραμανλής (ο πρώην πρωθυπουργός) που είχε αποκαλέσει τον Σημίτη ως "αρχιερέα της διαπλοκής".

Δεν γνωρίζω αν είχαν παραστεί ο Παπαντωνίου (με τη γιαγιά στη Νιγηρία), ο Τσουκατος (αυτός που έπαιρνε χρήμα από τον Χριστοφοράκο για το κόμμα), ο Μαντέλης, ο Σμπώκος, Νεονάκης και τα άλλα καλοπαιδα - για τον Τσοχατζόπουλο ξέρω - της κυβερνητικής "καμαριλας"

που ως στενό κομματικό του περιβάλλον συναγωνιζόταν σε διαφθορά την καμόρα και  δημιούργησε "στέρεες βάσεις" για το πλιάτσικο της εργολαβικής ολιγαρχίας στα δημόσια έργα, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, την ιατρικη "βιομηχανία" και την παραμυθία των ολυμπιακών αγώνων του 2004.

Δεν είναι μια ταινία... Αντίδωρο είναι.

Του Βασίλη Λαμπόγλου

Ναι, ο Σμαραγδής είναι του συστήματος...

Ναι, οι ταινίες του είναι άνευρες...

Ναι,"αγιογραφει" τους ήρωες του...

Ναι, η αισθητική του διχάζει...

Αλλά πείτε μου, πότε ξανά κάποιος στα μέρη  μας έκανε ταινία τον Καποδίστρια,τον Καζαντζάκη,τον Δομίνικο,τον Καβάφη,τον Βαρβάκη...

Πείτε μου ,πότε ξανά το ελληνικό κέντρο κινηματογράφου αρνήθηκε (δασκαλεμενο)ρητά την όποια χρηματοδότηση για τη ταινία.

Πείτε μου γιατί η ΔΕΗ και η Εθνική τράπεζα πήραν πίσω τις συμφωνηθεισες χορηγήσεις τους(100.000+300.000).

Πείτε μου  γιατί ο Άδωνης στο υπουργείο ανάπτυξης και στη συνέχεια ο Παπαθανάσης στη θέση του αρνήθηκαν τα συμφωνηθέντα 1.300.000 επιδότησης.

Πείτε μου , γιατί πλέον προστρέξε η υπουργός πολιτισμού με το alter ego της στη πρώτη παρουσίαση στην Αμερική για τους ομογενείς...

Πείτε μου γιατί ο Άδωνης μίλησε για λάθος του στην άρνηση της επιδότηση και δήλωσε πως θα παραστεί στη πρεμιέρα.

Λυσσαξανε να μην γυριστεί η ταινία και τώρα τρέχουν να φωτογραφηθούν "πρώτοι".

Θα ήταν λέει "φιλορωσική"...μα εγώ πιστεύω πως τους τρομάζει η σύγκριση.

Δεν θέλουν να ακουστεί και να συζητηθεί το όνομα του Καποδίστρια,μια εποχή που πάσχει από πρότυπα και ζεχνει διαφθορά και προδοσία.

Κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω του νόμου..."

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

"Κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω του νόμου..."

Τάδε εφη,ο Γεώργιος Πιτσιλής (George Pitsilis) ,ο Αμερικανοκαλαματιανος με τη  διπλή υπηκοότητα. Ελληνική και Αμερικανική,ο άρχων της ΑΑΔΕ.

Ο πρώην σύμβουλος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών,

ο άνθρωπος που "επελέγη " το 2017 από  Τσίπρα, Τσακαλώτο, Αλεξιάδη,  Χουλιαράκη, Σταθάκη  ∆ραγασάκη για τη θέση του ακαταδιωκτου διοικητή της ΑΑΔΕ.

Αυτός που δεν λογοδοτεί πουθενα και δεν  ελέγχεται από κανένα κυβερνητικό ή δικαστικό μέλος.

Ο νομικός συνεργάτης του βουλευτή Φορτσακη της Ν.Δ. που ηγείται μιας ανεξάρτητης αρχής που σήμερα προισταται απάντων αλλά δεν πρόσκειται στον έλεγχο κανενός.

Στο ξεκίνημα  του "τραίναρε" τους ελέγχους για την Siemens, την λίστα Λαγκάρντ, την λίστα Μπόργιανς θεωρώντας τους ελέγχους ''χαµηλής αποδοτικότητας''!

Και με το επιχείρημα πως έχει παρέλθει το δικαίωμα ελέγχου ένεκα παρέλευσης πενταετίας,οι έλεγχοι μπήκαν στο αρχείο.

Πρόσφατα ο ΟΠΕΚΕΠΕ αφομοιώθηκε από την αρχή του Πιτσιλη...έτσι ότι μαθεύεται έχει προτού  πάρει την έγκριση του Άρχοντα των οικονομικών.

Τίποτα προς το καλύτερο δεν αλλάζει. Μόνο ο αριθμός των "αρχόντων" που περνάνε ζωή και κότα εις βάρος των κορόιδων.

"Η Ελλάδα έχει υπάρξει πρωταγωνίστρια στην διαμόρφωση μιας πιο ενεργούς αμυντικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Θα έχουμε την ευκαιρία τα θέματα αυτά να τα συζητήσουμε και σε μία έκτακτη Σύνοδο Κορυφής, τον Φεβρουάριο, είναι όμως απολύτως ξεκάθαρο για εμένα ότι η Ευρώπη πρέπει να διαθέσει περισσότερους ευρωπαϊκούς πόρους για την κοινή ευρωπαϊκή της άμυνα“...

Αυτά ήταν τα λόγια του Έλληνα πρωθυπουργού στη σύνοδο της Ευρωπαϊκής ένωσης πριν δύο μέρες.

Τις προηγούμενες μέρες καγχαζε για το σθένος που επέδειξε απέναντι στη τραπεζική αδηφαγία,καταργώντας με νόμο τις προμήθειες των τραπεζών... χωρίς να εξηγήσει γιατί δεν το έκανε προγενέστερα και μη αναφέροντας πως η απόφαση αυτή έγινε με βάρος καρδιάς ,καθώς υπήρξε ευρωπαϊκή οδηγία προς άμεση συμμόρφωση και εναρμόνιση με το ευρωπαϊκό πλαίσιο λειτουργίας.

Στη χώρα μας  που το τραπεζιτικό τραστ (με τα funds) σε αγαστη συνεργασία με το κοτζαμπασικο επιχειρηματικό δαιμόνιο επιβάλλει στις κυβερνήσεις ορέξεις και ήθη, έρχεται και το πόρισμα της Ευρωπαϊκής ένωσης  που ανακοινώνει πως 

εκτός από το υψηλότερο ποσοστό στο κόστος στέγασης, η χώρα μας διεκδικεί ένα ακόμη αρνητικό ρεκόρ,καθώς διαθέτει το υψηλότερο ποσοστό επιβάρυνσης του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας λόγω του στεγαστικού (η ΕΕ αναφέρει πως το κόστος στέγασης στη χώρα μας είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένο δεδομένου και του επιπέδου των ελληνικών μισθών, ενώ τονίζεται πως σε μια πλειάδα χωρών το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών πηγαίνει στη στέγαση).

Και πως παρότι κατά το 2023 το κόστος στέγασης στην ΕΕ παρέμεινε στο 8,8%, Ελλάδα, Λουξεμβούργο και Δανία «χτύπησαν» διψήφιο ποσοστό (η Ελλάδα κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ (28,5%), αυξημένο κατά 1,8 μονάδες σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος,ακολουθεί το Λουξεμβούργο που είχε τη δεύτερη υψηλότερη επίδοση (με 22,7%) και άνοδο κατά 7,5 μονάδες μέσα σε ένα έτος και η Δανία με 15,4%

Και όλα αυτά με τα  επικαιροποιημένα στοιχεία της Eurostat, ο μέσος μισθός στην Ελλάδα είναι τρίτος από το τέλος στην κατάταξη (17.013 ευρώ ετησίως), ενώ αντίστοιχα στο Λουξεμβούργο είναι 81.064 ευρώ ετησίως και στη Δανία 67.604 ευρώ.

Η ντροπή των φραπέδων και η κάθαρση

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Χτες, στο ναό της Δημοκρατίας παρακολουθήσαμε σε λάιβ μετάδοση ένα αίσχος, μία ντροπή, την παρωδία ενός παρακράτους που πίνει φραπέ ενώ καίγεται.

Μιλάω για την εξεταστική επιτροπή της Βουλής για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου ο μάρτυρας Φραπές έγινε φάρσα και εμείς, μαζί και εγώ, γελώντας κάναμε βάιραλ τις απαντήσεις του...

Όμως έγινε φάρσα και οι άρχοντες γελάνε πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ εμείς πληρώνουμε τον λογαριασμό

Μερικά χρόνια πριν, ένα γειτονικό κράτος δεν είπε απλά ευχαριστώ στο παρακράτος και από έναν αντίστοιχο Φραπέ κατάφερε να περάσει στην κάθαρση.

Στο Μιλάνο, εκεί στα 1992, υπήρχε ένας οίκος ευγηρίας και ορφανοτροφείο με μεγάλο κοινωνικό έργο. 

Δεν ήταν απλά ένα ίδρυμα, ήταν θεσμός με ιστορία από το 1700 όταν ήταν το παλάτι ενός ευγενή.

Πρόεδρος του οίκου ήταν ο Μάριο Κιέζα, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος της Ιταλίας (PSI).

Ένας επιχειρηματίας που είχε εταιρεία καθαρισμού επεδίωκε να υπογράψει σύμβαση έργου με τον οίκο ύψους 140 εκατομμυρίων λιρών, όμως έπρεπε να δώσει μίζα στον Πρόεδρο ίση με το 10% της σύμβασης.

Ο επιχειρηματίας ήταν τίμιος και δεν το δεχόταν αυτό, έτσι απευθύνθηκε στην αστυνομία. 

Την υπόθεση την ανέλαβε ένας εισαγγελέας ο Αντόνιο Ντιπιέτρο που μαζί με τις αρχές κατέστρωσε σχέδιο παγίδευσης του Προέδρου.

Τα απαγορευμένα Πουλιά.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

                                                                                                          Το 1976, σε μια φυλακή με το όνομα "Ελευθερία"...

Οι πολιτικοί κρατούμενοι της Ουρουγουάης δεν μπορούν να μιλούν χωρίς άδεια, να σφυρίζουν, να χαμογελούν, να τραγουδούν, να βαδίζουν γρήγορα ή να χαιρετούν άλλον κρατούμενο.

Ούτε μπορούν να ζωγραφίζουν ή να λαμβάνουν ζωγραφιές με εγκύους γυναίκες, ζευγάρια, πεταλούδες, αστέρια ή πουλιά.

Ο Ντιντοσκό Πέρες, δάσκαλος, που βασανίστηκε και φυλακίστηκε επειδή είχε "ιδεολογικές ιδέες", δέχεται μια Κυριακή επίσκεψη της κόρης του Μιλάι, πέντε ετών.

Το κορίτσι του φέρνει μια ζωγραφιά με πουλιά. 

Οι λογοκριτές τη σχίζουν στην είσοδο της φυλακής.

Την επόμενη Κυριακή, η Μιλάι του φέρνει μια ζωγραφιά με δέντρα.

Τα δέντρα δεν απαγορεύονται και η ζωγραφιά περνάει.

Ο Ντιντοσκό την παινεύει για το έργο της και την ρωτά για τους μικρούς χρωματιστούς κύκλους που φαίνονται πάνω στα δέντρα, πολλοί μικροί χρωματιστοί κύκλοι ανάμεσα στα κλαδιά:

- Είναι πορτοκάλια; Τι φρούτα είναι;

Η μικρή τον κάνει να σωπάσει.

- Σσσστ.

Και συνωμοτικά του εξηγεί:

- Χαζούλη, δε βλέπεις ότι είναι μάτια; 

Τα μάτια των πουλιών που σου έφερα κρυφά.

                                                                                                           Εντουάρντο Γκαλεάνο

Μέρες και Νύχτες αγάπης και πολέμου-1976.                                             

                                                                                                                -Καθώs σήμερα ''εορτάζεται'' η πλέον  όμορφη και πολύτιμη ''αρχή'' των πάντων.                                                                                   Ελευθερία.  

Και τόσο βασανισμένη στους καιρούς μας.

“Παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τίς”,  

“να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπάει, επιθυμεί”. 

“Ελευθερία” λοιπόν  να πράττεις εν γένει σύμφωνα με ό,τι σου γεννά Έρωτα στην ψυχή σου…

Ότι σε ενθουσιάζει,  ότι ταράζει την ψυχή σου,  ότι σε οδηγεί στην δημιουργία και την υπέρβαση,  ότι σε συγκλονίζει…                  

                                                                                                  

Χρόνια καλά λοιπόν σε (Ε)Λεύτερουs, (Ε)Λεύτερεs  και... Έρωτευμένουs.

του Αγίου Ελευθερίου

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Τα παλιά τα χρόνια πολλές εγκυμονούσες γυναίκες ακουμπούσαν την εικόνα του Αγίου Ελευθερίου (που εορτάζει σήμερα) στη κοιλιά τους,καθώς προσδοκούσαν τη "καλή λευτεριά"που προσφέρει ο Άγιος Ελευθέριος και  θεωρείται βοηθός των εγκύων γυναικών. Βέβαια πριν τον τιμώμενο Άγιο,

30 παππούδες πίσω ,οι γυναίκες της εποχής και στα ίδια  μέρη,προσφεύγαν στην  Ειλήθυια(Λυτηρία ή και Ελευθούσα) τη "θεά"της γέννας, προκειμένου να έχουν τη προσδοκώμενη έλευση τοκετού.

Της οποίας υπήρχε και ο ομώνυμος ναος στη σημερινή πλ.Μητροπολεως.

Εκεί που σήμερα βρίσκεται ο ναός που αρχικά  ήταν αφιερωμένος στην «Παναγία Γοργοεπήκοο» ή και  Άγιος Ελευθέριος.

Υπήρξε ο μικρότερος καθεδρικός ναός στον κόσμο, καθώς αποτέλεσε έδρα μητροπολίτη(λίγο μετά την Καταλανική κυριαρχία στην Αθήνα) ,

καθολικό μονής, 

από τις αρχές του 18ου αι. ανήκε στη Μητρόπολη Αθηνών,

στα χρόνια της Τουρκοκρατίας λειτουργούσε ως ενοριακός ναός και ανήκε στην επισκοπική κατοικία ως τόπος προσευχής του μητροπολίτη,

μετά την επανάσταση, το 1834, χρησίμευσε για την αποθήκευση αρχαιοτήτων

το 1841 στέγασε τη δημόσια βιβλιοθήκη και λίγα χρόνια αργότερα επισκευάστηκε και 

μετά την έξωση του Όθωνα, το 1862 και  ονομάστηκε Άγιος Ελευθέριος.

Η πιο Αθηναϊκή εκκλησία των Αθηνών είναι μοναδική στην βυζαντινή αρχιτεκτονική, καθώς είναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη από μάρμαρα και λίθους που προέρχονται από άλλα κτήρια (σπόλια). 

Στο κάτω μέρος  τοποθετημένοι απλοί λίθοι ορθογωνισμένοι, ενώ στο επάνω μέρος έχουν τοποθετηθεί ανάγλυφα που αποτελούν ένα σύνολο ανεξαρτήτως εποχής, από αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά, παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά, μέχρι το τέλος του 12ου αιώνα. 

Ένα μοναδικό "κολλάζ", με μεγάλη σημασία στην ιστορία της τέχνης που αξίζει να το "ψάξετε".

Ενα κτήριο που συνδέει τα μεσοβυζαντινή εκκλησία με τους αρχαίους ναούς και βέβαια τη βυζαντινή Αθήνα(μια άγνωστη εν πολλοίς περιοδος)με το κλασικό παρελθόν της.

Η κα Μενδώνη το 2025 αποφάσισε να κλείσει τον λόφο της Πνύκας, χωρίς καμία μέριμνα για τα ιστορικά έργα Πικιώνη. Η υπόθεση πλέον βρίσκεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Επειδή αυτά δεν λέγονται από 'κει που πρέπει και η "μουλωχτη" και μακροβιότερη υπουργός βρίσκει και τα κάνει...

📍 ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΦΟ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ

📆 Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2025

🕛 12:00 το μεσημέρι

📍 Φιλοπάππου, απέναντι από την Ακρόπολη, στο πάρκο πίσω από το τέρμα των λεωφορείων 230

Η κα Μενδώνη το 2025 αποφάσισε να κλείσει τον λόφο της Πνύκας, χωρίς καμία μέριμνα για τα ιστορικά έργα Πικιώνη. Η υπόθεση πλέον βρίσκεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

🔎 Το ιστορικό του "φράχτη" της Πνύκας

Το 2018, το Υπουργείο Πολιτισμού επιχείρησε να κλείσει παράνομα τον λόφο της Πνύκας με φράχτη βαρέος τύπου με τσιμεντένια βάση και κάγκελα ύψους 2 μέτρων. Ένα έργο χωρίς τις απαραίτητες άδειες, χωρίς οικοδομική άδεια, χωρίς δημόσια διαβούλευση. Οι κάτοικοι έκαναν το αυτονόητο: σταμάτησαν τις εργασίες με νόμιμα μέσα.

Αντί όμως να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι για τα παράνομα έργα, οι κάτοικοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με κακουργηματικές κατηγορίες και μια SLAPP αγωγή που ζητούσε 33.000€. Μια εξάχρονη δικαστική οδύσσεια που στόχο είχε να τρομοκρατήσει όσους υπερασπίζονται τον δημόσιο χώρο.

🔔 13 Νοεμβρίου 2025 – Η Αθώωση!

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών αθώωσε τους πέντε κατηγορούμενους. Απέρριψε την κατηγορία της ψευδούς καταμήνυσης και αναγνώρισε ότι οι πολίτες έδρασαν για να προστατέψουν τον λόφο, την ιστορία και την πρόσβαση όλων μας.

❗ Όμως ο κίνδυνος παραμένει.

Στον Λορέντζο Μαβίλη σήμερα η θύμηση και η ευγνωμοσύνη.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Αυτός που σκοτώθηκε σαν χθες στη μάχη του Δρίσκου στην Ήπειρο στους Πρώτους Βαλκανικούς πολεμους.

Αυτός που σπούδασε επί 15 χρόνια Φιλοσοφία και Φιλολογία στην Γερμανία εντρυφώντας σε Νίτσε, Καντ , Σοπενχάουερ μα και στην απόκρυφη Σανσκριτική Φιλοσοφία, μεταφράζοντας και το Μαχαχμπαράτα.

Πρόεδρος του Σκακιστικου ομίλου της Γερμανίας με τα σκακιστικά  του προβλήματα να δημοσιεύονται σε όλη την Ευρώπη και να θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων σκακιστών της Γερμανίας.

Ισπανικής καταγωγής μα θεωρείται ο κορυφαίος Έλληνας σονετογράφος. 

Αυτός που μετείχε ως εθελοντής στα βουνά της Κρήτης στην επανάσταση του 1896.

Αυτός που με δικά του έξοδα εξόπλισε και χρηματοδότησε 70 εθελοντές από την Κέρκυρα στον χαμένο πόλεμο του 1897,όπου και τραυματίστηκε στο μάγουλο και από τότε άφησε τη γενειάδα (για να μην φαίνεται η ουλή).

Αυτός που εκλέχτηκε βουλευτής με τον Βενιζέλο το 1910.

Και το 1911 υπερασπίζοντας τη δημοτική γλώσσα ως αντιπρόσωπος και μέλος της Αναθεωρητικής Συνέλευσης της Κέρκυρας μέσα στην Ελληνική Βουλή  είπε απευθυνόμενος στους καθαρευουσιάνους του Μπαφιδη,που μέμφονταν τον Παλαμά για τη χρήση της δημοτικής γλώσσας: “Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει. 

Υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι, και υπάρχουσι πολλοί χυδαίοι άνθρωποι ομιλούντες την καθαρεύουσαν”.

Εάν η Γερμανία δεχθεί επίθεση, ειναι έτοιμη να σκοτώσει Ρώσους στρατιώτες ...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Η Ευρώπη ίσως έζησε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι.. προειδοποιεί ο Γερμανός υπουργός Άμυνας, Μπόρις Πιστόριους.  

Εάν η Γερμανία δεχθεί επίθεση, ειναι έτοιμη να σκοτώσει Ρώσους στρατιώτες ...

Νεότερες αξιολογήσεις κάνουν λόγο για σύγκρουση ΝΑΤΟ και Ρωσίας από το 2028  Οι χώρες του ΝΑΤΟ χρειάζονται επειγόντως εκσυγχρονισμό και επαναξοπλισμο. 

Η Γερμανία βρίσκεται ήδη σε φάση προετοιμασίας.

Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς «Στόχος μου είναι να κάνω τη ΜΠΟΥΝΤΕΣΒΕΡ, την ισχυρότερη στρατιωτική  δύναμη».

Ο Γάλλος αρχηγός των Ενόπλων δυνάμεων δήλωσε χθες πως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε τις απώλειες των δικών μας παιδιών.

Η εκπρόσωπος τύπου του ρωσικού υπ.εξωτερικων Ζαχαροβα δήλωσε πως θα αξιολογησουν τη συμφωνία Ελλάδας και Ουκρανίας για κατασκευή drones (θαλασσίων) και θα απαντήσουν κατάλληλα.

ΝΙΚΟ ΔΕΝΔΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ!

Νιώθω την ανάγκη να απαντήσω στις αδιανόητες δηλώσεις του υπουργού Άμυνας (και πλέον, όπως φαίνεται, Πολέμου) Νίκου Δένδια, προαλειφόμενου αρχηγού της Ν.Δ. — θεός φυλάξοι.

ΝΙΚΟ ΔΕΝΔΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ!

Οι δηλώσεις του υπουργού Άμυνας δεν περιγράφουν απλώς μια «αλλαγή κουλτούρας»∙ περιγράφουν μια επικίνδυνη μετατόπιση της Ευρώπης —και της Ελλάδας— προς μια πολεμοκεντρική λογική, όπου η κοινωνική συνοχή, η δημοκρατική συζήτηση και η ανθρώπινη ζωή υποβαθμίζονται στο όνομα μιας υποτιθέμενης «αποτροπής».

Το να ζητάς «επιστροφή στην αυτοθυσία» και «να είμαστε έτοιμοι να βλέπουμε φέρετρα με σημαίες» δεν αποτελεί στρατηγική· αποτελεί ηθικοπολιτική ολίσθηση. Ο πόλεμος δεν είναι ζήτημα κουλτούρας, αλλά απόλυτη αποτυχία της πολιτικής. 

Η Ευρώπη έχτισε το μεταπολεμικό της οικοδόμημα ακριβώς πάνω στην άρνηση τέτοιων λογικών — όχι στην εξοικείωση με τις εικόνες του θανάτου.

Η Ελλάδα, μια χώρα με ΑΕΠ 220 δισ. που «έχει περισσότερα βαρέα τεθωρακισμένα από τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και τη Δανία μαζί», δεν χρειάζεται υπερηφάνεια για την υπερεξοπλιστική της εμμονή. Χρειάζεται ψυχραιμία, δημοκρατική εποπτεία και σοβαρή στρατηγική για το πώς αυτή η τεράστια δαπάνη υπηρετεί πραγματικά τον πολίτη – όχι τη βιομηχανία όπλων και τον γεωπολιτικό τυχοδιωκτισμό.

Εκεί στην ιερή πόλη τηs Ελευσίναs...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

2 Μητέρεs που θρηνούν τα παιδιά τουs.

Mια πεδιάδα(Θριάσιο) που ήταν ο σιτοβολωναs των Αθηνών 2500 χρόνια πρίν.

Έναs βράχοs ιερόs, η Ακρόπολη τηs Ελευσίναs.

Aκριβώs πάνω απο το αρχαίο τελεστήριο στην είσοδο του σπηλαίου,όπου και σήμερα θα δείs ρόδια,στάχια και καρπούs τηs Mητέραs  Γήs αφημένα ...για να ''γλυκαίνουν'' το φευγιό,

ένα άλλο τελεστήριο χριστιανικού ναού απο το 1794 (που κτίστηκε στη θέση του πρότερου ναού, που τον ισοπέδωσε ο Αλάριχοs και οι Βησιγότθοι του, όπωs όλη την περιοχή και κυρίωs,όλο τον ιερό χώρο τηs αρχαίαs Ελευσίνας, τον 4ο αιώνα μ. Χ. ).

 

Ονόματα με κοινή προέλευση και συνέχεια...

Μητέρα Γη, Σπερμεία Δήμητρα, Παμμήτειρα, Παναγιά Μεσοσπορίτισσα.

Η Δ(Γ)ή-μήτηρ,τα εισόδια τηs Θεοτόκου,η Αγέλαστοs Πέτρα...

Οι Χθόνιεs δύναμειs τηs βλάστησηs, οι ικεσίεs για θαλερή καρποφορία, το Θήλειο στοιχείο τηs Φύσηs,το μυστηριακό,

η αλληγορία,οι συμβολισμοί, τα Θεσμοφόρια, τα Σκίρα, τα Μικρά και τα Μεγάλα Μυστήρια αποσκοπούν στη κοινή ''επιδίωξη''.

Τον κύκλο τηs Πλάσης,την γονιμότητα και την ανανέωση της ζωής.

Τέτοια μέρα λοιπόν που η ''νέα''θρησκεία όρισε  ωs τα «εισόδια» τηs Παναγίαs (εἰς + ὁδός) και παρεφθάρη σε «ἐσοδεία» και  «σοδειά», οι γυναίκεs τηs περιοχήs απο βραδύs βράζουν

στάρι,ρόδι, κριθάρι, καλαμπόκι, φασόλια, φακές, ρεβύθια και ξηρούς καρπούς και μαζί με αρτοκλασίεs και κεριά τα καταθέτουν το απόγευμα τηs σημερινήs μέραs στο εκκλησάκι στη κορυφή του βράχου,ώστε να ιερουργηθούν και να μοιραστούν στη συνέχεια στο πλήθοs των πιστών...

Νεοκλής Σαρρής

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

19 Νοεμβρίου ήταν πριν 14 χρόνια και η ένδεια πνεύματος σε αυτόν τον τόπο γινόταν ακόμη πιο ισχυρή με το "φευγιό" ενός ωραίου  "μυαλού" και αξιαγάπητου ανθρώπου.

Καθηγητής Κοινωνιολογίας της Ιστορίας, Τουρκολόγος, Δικηγόρος και Πρόεδρος της  Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου ( Ε.ΔΗ.Κ).

Συμβουλος του Πατριάρχη Αθηναγόρα και  συνδικαλιστής στο Τουρκικό φοιτητικό κίνημα.

Φίλος του Αλ. Παναγούλη και συνεργάτης του Γ. Μαύρου και Ι. Ζίγδη.

Έλληνας Διγενής, από Ρωμιό της Πόλης και Αρμενοπούλα μάνα, ένας αριστοκράτης  Κωνσταντινουπολίτης από αυτούς τους ωραίους τύπους που πλέον εκλείπουν σε αισθητική και ευγένεια.

Κιμπάρης, δοτικός, 

πατριώτης με  προοδευτικη σκέψη, φιλάνθρωπος ουμανιστής, 

άνθρωπος της μεσότητας  και πάντα αναξιοποίητος - για τις γνώσεις του-

από τα πολιτικα ιερατεία.                                                       

Λείπετε κύριε Καθηγητά... Πολύ όμως.

Μέρα που΄ ναι,αs θυμηθούμε μία ιστορία για "άνδρεs" και έναν Άνδρειωμένο.

Του Βασίλη Λαμπόγλου                                             

  Ο Νίκοs  Γόδας  γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί και προέρχονταν από μία  εύπορη οικογένεια  δημοκρατικών πεποιθήσεων. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η προσφυγική του οικογένεια πέρασε στη Μυτιλήνη, στο Ρέθυμνο και τελικά κατέληξε  στην Κοκκινιά.

Το πατρικό του  σπίτι βρισκόταν στη Νίκαια στην οδό Κυδωνιών, τη σημερινή Πέτρου Ράλλη. 

Ο Νίκος εργαζόταν ωs ζωγράφοs στο εργοστάσιο τηs ''Κεραμεικόs''(εκεί που είναι η Ελαίs σήμερα,οδόs Πειραιώs) και έπαιζε ποδόσφαιρο  στην ομάδα του εργοστασίου(Κεραμεικόs Καμινίων). 

Εκεί τον είδαν από τον Ολυμπιακό και του πρότειναν να υπογράψει δελτίο στα 17 του. 

Έτσι, γνωρίζει τον Γιάννη Παπαΐωάννου, τον “ψηλό”, τον ρεμπέτη, ο οποίος έπαιζε ποδόσφαιρο στον Πειραϊκό, που έκανε προπόνηση επίσης στο “καρβουνάδικο”(Καραισκάκη).

Του Νίκου του άρεσε το ρεμπέτικο.

Ο Νίκος, έχοντας γνωρίσει τον Παπαϊωάννου, αποφασίζει να ανοίξει μια δική του επιχείρηση, ένα νυχτερινό κέντρο που θα παίζεται ζωντανά ένα καινούργιο είδος μουσικής που άγγιζε τα λαϊκά στρώματα και του ήταν ήδη οικείο από τα ακούσματα  στη Μικρά Ασία.

Ενα παιδί 18 χρονών ανοίγει μια επιχείρηση στη οποία θα παίζεται μια επισήμως απαγορευμένη από τη μεταξική δικτατορία μουσική.

Ταυτόχρονα, είναι ενδεικτικό του πόσο ελεύθερο πνεύμα ήταν ο Νίκος, καθώς το ρεμπέτικο ήταν αποκηρυγμένο από το επίσημο ΚΚΕ.

Παρότι δημοκρατικών και αριστερών πεποιθήσεων δεν ήταν ακόμα γραμμένος στο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Έτσι, ανοίγει το μαγαζί.

 Το ονομάζει “τα αραπάκια” διότι στην είσοδο της αυλής είχε στις κολώνες της πόρτας δύο πήλινες τέτοιες φιγούρες.

Έκεί έπαιξε ο Τσιτσάνης,  η ξακουστή τετράς του Μάθεση, εκεί ο Μάρκος Βαμβακάρηs πρωτοπαρουσίασε πολλά τραγούδια του.

Από 'κει περνάει όλη αφρόκρεμα των δημιουργών του ρεμπέτικου και  εκεί  ο Νίκος είναι πρωτεργάτης και ταυτόχρονα παίζει μπάλα.

Ο 25ος νεκρός...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ο Γιάννης Καΐλης τελείωσε το Λύκειο Διστόμου και εισήχθη,το 1970 στη Σχολή Καλών Τεχνών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Ευαίσθητο παιδί και φυσικό ταλέντο της ζωγραφικής,μαθητής του  Γιάννη Μόραλη και του Θύμιου Πανουργιά.

Πήρε ενεργά μέρος στην εξέγερσης του  Νοέμβρη το 1973.

Τα γράμματα του , αφού αυτός ήταν που έγραψε τα συνθήματα με κόκκινη  μπογιά «Έξω αι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ» "στολιζαν" τις δυο κολώνες δεξιά και αριστερά της κεντρικής πύλης του Πολυτεχνείου.

Αλλά  και αυτός ήταν που είχε γράψει και τα περισσότερα συνθήματα στα πανό των φοιτητών.

Η Ασφάλεια τον είχε βάλει στο «μάτι» από καιρό  πριν.

Μετά την καταστολή της εξέγερσης ο Γιάννης Καΐλης ήξερε πως έπρεπε να κρυφτεί. 

Και αυτό έκανε. 

Πήγε και στο χωριό του στο Δίστομο. 

Όμως οι ασφαλιστές της χούντας τον ανακάλυψαν.

Τον Φεβρουάριο του 1974 βρέθηκε το άψυχο σώμα του πεταμένο σ’ έναν σωρό αμμοχάλικο μιας οικοδομής, στην οδό Βαλτετσίου, στα Εξάρχεια. 

Η επίσημη εκδοχή του καθεστώτος ήταν πως ο Γιάννης αυτοκτόνησε. 

Όσοι όμως είδαν το πτώμα του Γιάννη εκείνη την ημέρα και τη κακοποίηση και τον βασανισμό που είχε υποστεί, ήξεραν.

Και έφτασε επιτέλους η ώρα του "αποδιοπομπαίου τράγου".

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Η ώρα της απόσυρσης των εγκληματιών του παρασκηνίου.

Η νίκη έχει συνέπειες για τους ηττημένους και κανείς απ΄αυτούς δεν θέλει να τις υποστεί.

Γι΄αυτό ξεκίνησε η εφαρμογή του "blame game". 

Δηλαδή το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών. Δηλαδή, η μετάθεση της ευθύνης κάποιου, για τις αποτυχίες και τα λάθη, από τον εαυτό του, τον αγαπημένο του εαυτό, σε κάποιον άλλο.

"Δεν πρέπει να βοηθηθεί η Ουκρανία. Οποιαδήποτε χρήματα θα κλαπούν", γράφει το Bloomberg του Μάικλ Μπλούμπεργκ, του μεγαλύτερου δωρητή του Δημοκρατικού κόμματος και υποψηφίου για τις Προεδρικές εκλογές του 2024, στις ΗΠΑ.

Και δεν λέει "δεν πρέπει να βοηθηθεί ο Ζελένσκι" επειδή θα κλαπούν χρήματα, αλλά η "Ουκρανία".

Ο πόλεμος γι΄αυτούς έχει τελειώσει με την ντε φάκτο καταδίκη του Ζελέ και την αποχώρηση τους απ΄το παιχνίδι.

Η Δύση υπέστη τη μεγαλύτερη γεωπολιτική της ήττα τα τελευταία 80 χρόνια, στην Ουκρανία. 

Και κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει.

Ο Μπάιντεν, ο Τζόνσον, η Νούλαντ είναι όλοι  χαμένοι. 

Ο Τραμπ, φυσικά, λέει, "Είναι ο πόλεμος του Μπάιντεν", που τον συνεχίζει με αγοραπωλησίες όπλων, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται κάποιον να μας δείξει με το δάχτυλο και να μας πει: "Ορίστε! Αυτός φταίει για όλα!"

Τόσο η NABU(Ουκρανική υπηρεσία, κατά της διαφθοράς) όσο και η SAP, είναι εποπτικές υπηρεσίες, που δημιουργήθηκαν επίσης από το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ.

Και είναι αυτές που ξαφνικά "ανακάλυψαν" το τρελό φαγοπότι εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων του δακτυλοδειχτούμενου και της νεαρής του ομάδας, από μια γνωστή συναγωγή. 

Όλος αυτός ο αξιολύπητος θεατρινισμός με τον Ζελένσκι που ξαφνικά αποδείχθηκε ούτε φίλος, ούτε εχθρός, αλλά απλώς διεφθαρμένος και  εμείς νομίζαμε ότι ήταν η ασπίδα της Ευρώπης, αλλά αυτός βρε παιδί μου...!