«Η Έκλειψη της Ψυχής» Από Τοντ Χάγεν

«Η Έκλειψη της Ψυχής» Από Τοντ Χάγεν

Όταν η τεχνολογία θολώνει την ανθρώπινη ψυχή

 

 «Η Έκλειψη της Ψυχής»

Ένα κριτικό ταξίδι στις πνευματικές ρίζες της σύγχρονης κρίσης πέρα ​​από τον καταναλωτισμό, την τεχνολογία και την κοινωνική αποσύνθεση.

από τον Τοντ Χάγεν

Ο Τοντ Χάγιεν αναλογίζεται τις βαθύτερες αιτίες της δυσφορίας του σύγχρονου πολιτισμού, υποστηρίζοντας ότι η πραγματική παρακμή δεν είναι απλώς οικονομική, πολιτική ή πολιτιστική, αλλά πάνω απ' όλα πνευματική. Η απομάκρυνση από αυτό που είναι αυθεντικά ανθρώπινο, η οποία αντικαταστάθηκε από την αποδοτικότητα των μηχανών, την κατανάλωση και την τυποποίηση, έχει σταδιακά αδειάσει τις σχέσεις, την εργασία και το ίδιο το νόημα της ύπαρξης. Το αποτέλεσμα είναι μια ανάλυση που καλεί τον αναγνώστη να αμφισβητήσει όχι τόσο τι έχουμε χάσει υλικά, αλλά τι έχουμε πάψει να αναγνωρίζουμε ως ουσιώδες: την αξία της ψυχής, της ανθρώπινης παρουσίας και της σύνδεσης με την πραγματικότητα . (NR)

Η ανθρωπότητα καταρρέει. Μέσα σε λίγες γενιές, μόλις έναν αιώνα, έχουμε γίνει μάρτυρες μιας απότομης πτώσης στην ποιότητα της κοινής μας ζωής. Αυτό που κάποτε ήταν ένας κόσμος δεξιοτεχνίας, σύνδεσης και γαλήνιας ηθικής συνοχής έχει δώσει τη θέση του σε μια μηχανοκίνητη ομοιομορφία, ηθική εκτροπή, υποβάθμιση του περιβάλλοντος, εκτεταμένο εθισμό και ένα διάχυτο πνευματικό κενό.

Τα συμπτώματα είναι παντού: τα ναρκωτικά εισβάλλουν στις κοινότητες, τα απόβλητα ασφυκτιούν το τοπίο, η ηθική αντιμετωπίζεται σαν ένα γραφικό κειμήλιο, οι οικογένειες διαλύονται και οι σχέσεις περιορίζονται σε συναλλαγές. Πολλοί διαισθάνονται την παρακμή αλλά δυσκολεύονται να εντοπίσουν τη ρίζα της. Η αιτία, τελικά, είναι απλή αλλά βαθιά: έχουμε σταματήσει να εκτιμούμε αυτό που είναι πραγματικό. Έχουμε ανταλλάξει μια συνειδητή σύνδεση με την ψυχή με απλά υλικά αγαθά.

Το Βυζάντιο, μετά του 20ου αιώνα αγκαλιά, Ελλάς και Αμέρικα κολλητά στο χάρτη...

Της Ελένης Σκάβδη

..Θυμήθηκα εν τη νιρβάνα του καύσωνα ένα παλιό κοντάκιον που έψαλα παρακλητικά πριν καιρό εδώ μέσα. Περί αμνών και προβάτων...

Αναρωτιέμαι αν υπήρξα ποτέ μου αμνός, αρνάδα κι εγώ... Νομίζω πως υπήρξα κάποτε... Ήταν τότε παλιά που μεγάλωνα στην Αλεξανδρούπολη και πίστευα μόνο στους καλούς θεούς και στα θαύματα... Από τη μια η μανούλα μου που πάντα έκανε την ωραία προσευχή της πριν κοιμηθεί, και ακούγαμε όλη την πρόζα της από το διπλανό δωμάτιο, καμιά φορά αν είχε πολλή κατάνυξη, παρασυρόμασταν και βγάζαμε τα χέρια απ΄τα παπλώματα και σταυροκοπιόμασταν κι εμείς, κι από την άλλη όλο το αγιολόγιο που είχε κρεμασμένο στους τοίχους ο πατέρας μου. Εικόνες πανέμορφες, ανακατεμένες με τις φωτογραφίες των ξενιτεμένων μας και των αποθαμένων μας.

Οι τοίχοι με τα κρεμασμένα κάδρα ήταν καθρέφτης της κοσμοθεωρίας της φαμίλιας... Μόλις έσβησε το φως και βυθιζόμασταν στο σκότος άγιοι, πεθαμένοι και ξενιτεμένοι έβγαιναν από τα κάδρα και βολτάριζαν στα δωμάτια. Ο Άγιος Παντελεήμων με το φελόνι του και το φωτοστέφανο κι από δίπλα ο θείος Κωνσταντής με τη ρεντιγκότα και το καβουράκι του, η Αγία Αικατερίνη με το μανδύα και την κόκκινη μαντήλα , αλά μπρατσέτα με τη μαυρομαντηλούσα γιαγιά με τη μακριά φουστακιά της. Το Βυζάντιο, μετά του 20ου αιώνα αγκαλιά, Ελλάς και Αμέρικα κολλητά στο χάρτη... 

Αρνάκι ήμουν τότε με μια παρηγορητική μεταφυσική βεβαιότητα. Στο αθώο μου σύστημα αξιών, ο χρόνος η ζωή κι ο θάνατος ήταν επινοήσεις της μέρας... Τη νύχτα υπήρχε ένα άλλο πολύμορφο βασίλειο, μια παραμυθένια χώρα απόλυτης ελευθερίας και γοητείας. Κάτι "αυτοφυές", με άγραφους νόμους που δεν με ένοιαζε να το μάθω, ή να το αποστηθίσω όπως έκανα με το Σύμβολον της Πίστεως, το Βασιλεύ Ουράνιε, ή κι εκείνο το άλλο κοντάκιον που το έψελνα στο γεύμα κατά παραγγελίαν " Πλούσιοι εφτώχευσαν και επείνασαν..."

Ο Τελευταίος Βαθμός της Θρησκείας

από τον Marcello Veneziani - 19 Ιουλίου 2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Το καλοκαίρι, δύο τεράστια ρεύματα ανθρώπων διασχίζουν τη χώρα μας, ξεπερνώντας την πανάρχαια διάκριση μεταξύ κατοίκων και παραθεριστών. Και οι δύο επιδιώκουν το Γεγονός, συναντώμενοι για μια εκδήλωση που αποτελεί την αφορμή για το προσκύνημά τους. Ναι, οι θεατές των συναυλιών και οι θεματικοί θεατές δεν είναι σαν τους παραθεριστές και τους τουρίστες του παρελθόντος, ή αυτούς που πηγαίνουν στη θάλασσα ή στα βουνά για «διακοπές». αλλά μάλλον σαν προσκυνητές, τους πιστούς που κάποτε πήγαιναν στον Άγιο, την Παναγία, το Ιερό ή σε θρησκευτικά φεστιβάλ, με τις πομπές, τις παραδόσεις, τα πυροτεχνήματα και τους πάγκους τους. Πράγματι, για να είμαστε πιο ακριβείς, πολλοί πηγαίνουν σε συναυλίες με το ίδιο πνεύμα με εκείνους που πήγαν για προσκύνημα στο Ιερό, και πολλοί πηγαίνουν σε λογοτεχνικά, βιβλιοπωλεία ή άλλα φεστιβάλ με το ίδιο πνεύμα με εκείνους που πήγαιναν σε θρησκευτικά φεστιβάλ. Αυτά είναι φαινόμενα που είναι θρησκευτικά με τον δικό τους τρόπο, με τον λατρευτικό παράγοντα να είναι πιο έντονος στις πρώτες εκδηλώσεις, ενώ ο θρησκευτικός τουρισμός τροφοδοτεί τα λογοτεχνικά φεστιβάλ, λειτουργώντας ως υποκατάστατα των φεστιβάλ των προστατών αγίων. Η συμβολή 250.000 πιστών ή οπαδών στη συναυλία του Ultimo ήταν εντυπωσιακή. Δεν είναι μύθος, ένα ιστορικό είδωλο όπως οι Βάσκο Ρόσι, Κλαούντιο Μπαλιόνι, Ρενάτο Ζέρο και άλλοι σπουδαίοι τραγουδοποιοί του παρελθόντος. Αλλά κινητοποιεί τεράστια πλήθη και δημιουργεί ένα εκτεταμένο και εκπληκτικό φαινόμενο ευλάβειας.

Το συμπεραίνω αυτό από δύο στοιχεία που έχουν επισημανθεί από τα μέσα ενημέρωσης: αφενός, το ευσεβές πλήθος που ταξίδεψε στον χώρο της συναυλίας μια εβδομάδα πριν, με σκηνές και κρεβάτια-πουφ, περιμένοντας την εμφάνιση και το γεγονός. και αφετέρου, τα κίνητρα που διακρίνονται στους συνεντευξιαζόμενους, οι οποίοι δεν καθοδηγούνταν από την απλή ευχαρίστηση να ακούν και να βλέπουν έναν τραγουδιστή που τους άρεσε, αλλά που ομολόγησαν ότι βρήκαν φώτιση, αλήθειες για τη ζωή, συναισθηματικές εμπειρίες, κλειδιά για την αντιμετώπιση του κόσμου, την αγάπη, τα ψυχολογικά τους προβλήματα, τις ευθραυστότητές τους, στα λόγια και τα τραγούδια του Ultimo.

Η αισθητικοποίηση της Ορθοδοξίας λέγεται Orthobros

από Μανώλης Γ. Βαρδής

Υπάρχει σε κάποιους κύκλους μία χαρά για την αναβίωση και επέκταση της ορθόδοξης πίστης στην Αμερική μέσω των δικτύων των Ορθόδοξων influencers, που θέλουν να συνδυάζουν μία θρησκευτική-κυρίως σημειακή- αυστηρότητα με μία υπερ-αρρενωπή αισθητική.

Ουσιαστικά μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προβάλλεται μία έμφαση στο τελετουργικό τυπικό (λατρευτικού ή σημειολογικού περιεχομένου), η οποία «γαρνίρεται» από ένα «ύφος» που προσφέρει την τόσο απαραίτητη για το υποκείμενο «διάκριση» από τον κόσμο και το ήθος του. Αίφνης, μία εικόνα ενός γέροντα με ασκητική ενδυμασία που μοιράζεται το παγκάκι του σε ένα σταθμό με δύο κορίτσια που με μοντέρνα ημι-αμφίεση σκρολάρουν στα κινητά τους, αποκτά δύναμη προσηλυτισμού, ή ένας αρρενωπός μπόντι μπίλντερ που πριν σηκώσει στο γυμναστήριο τα βάρη του, κάνει τον σταυρό του με μουσική επένδυση το «Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου». Ομάδες όπως οι Orthodox Meme Squad και η OrthodoxMemes γίνονται της «μόδας»: «Η πιο δημοφιλής ανάρτηση του subreddit (μέχρι τον Μάρτιο του 2026) αποτελεί ένα σκίτσο με δύο μέρη: στο πρώτο μέρος, ένας Ρωσο-ορθόδοξος ιερέας ρωτά έναν Ρωμαιοκαθολικό ιερέα, Πού είναι η γενειάδα [σου];, και ο δεύτερος σιωπά. Στο δεύτερο μέρος, ο Ρωμαιοκαθολικός εμφανίζεται με γενειάδα που θυμίζει αυτές των Ορθόδοξων κληρικών και ο Ρωσο-ορθόδοξος εμφανίζεται να του λέει, Καιρός για επανένωση [των δύο εκκλησιών]» (απόσπασμα από το άρθρο του Κώστα Πολύζου, Στην ορθόδοξη πλευρά της ιστορίας, περιοδικό Kaboom, 12/2026).

Ὁλοταχῶς πρὸς τὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴ χριστιανική μας παράδοση καὶ πρὸς τὸν μηδενισμό

Στὴν ἱστοσελίδα μας, ὅπως καὶ στὸ ἔντυπο φύλλο, εἴχαμε ἀναφερθεῖ σὲ ἐνδιαφέρουσα συνέντευξη τοῦ Γάλλου κοινωνιολόγου Ἐμμανουὲλ Τὸντ στὴν ἱστοσελίδα Elucid στὶς 10.2.2024, σὲ σχέση μὲ τὸ βιβλίο του «Ἡ συντριβὴ τῆς Δύσης», ποὺ μόλις εἶχε κυκλοφορήσει. Ὁ Τὸντ εἶναι ἀπὸ τοὺς πρώτους ποὺ ἤδη ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1970 εἶχαν προβλέψει τὴν κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Διακρίνει τρία στάδια στὴν ἐξέλιξη τοῦ ρόλου τῆς θρησκείας στὴν κοινωνία:

• Ἐνεργὸ στάδιο: Ἡ βάπτιση εἶναι καθολικὴ πρακτική, τελεῖται ἀπ’ ὅλους. Ἡ πρακτικὴ συμμετοχή, ἰδίως στὴ λειτουργία, εἶναι σημαντική. Ὑπάρχει μόνο θρησκευτικὸς γάμος. Ἡ ταφὴ εἶναι καθολικὴ πρακτική.

• Στάδιο “ζόμπι”: Ἡ βάπτιση τελεῖται ἀπὸ τὴν πλειοψηφία. Ἡ πρακτικὴ συμμετοχή, ἰδίως στὴ λειτουργία, καταρρέει. Ὁ γάμος εἶναι θρησκευτικὸς ἢ πολιτικός, ἀλλὰ μόνον ἑτερόφυλων. Ἡ ταφὴ ἐφαρμόζεται κατὰ πλειοψηφία, σὲ σχέση μὲ τὴν ἀποτέφρωση.

• Στάδιο “μηδέν”: Ἡ βάπτιση ἐξαφανίζεται. Ἡ πρακτικὴ συμμετοχή, ἀσήμαντη. Γάμος καὶ γιὰ ὁμοφύλους. Ἡ ἀποτέφρωση ὑπερτερεῖ τῆς ταφῆς σὲ ἀριθμό.

• Ὁ κοινωνιολόγος παραθέτει καὶ πίνακες μὲ στατιστικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴ Γαλλία καὶ τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, προκειμένου νὰ διαγνώσει τὴν ἐξελικτικὴ πορεία τῶν κοινωνιῶν τους μὲ βάση τὴ δική του ταξινόμηση.

• Γιὰ νὰ δοῦμε τί ἰσχύει στὴν Ἑλλάδα, διαθέτουμε πρόσφατη ἔρευνα τῆς ΕΛΣΤΑΤ γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ ποσοστοῦ τῶν θρησκευτικῶν γάμων, πολιτικῶν γάμων καὶ συμφώνων συμβίωσης σὲ σχέση μὲ τὸ σύνολο τῶν ἐπιλεγόμενων νόμιμα ἀναγνωρισμένων συμβιώσεων.

Από τις Βάκχες στον ξένο: θεοφαγία και ναρκισσιστικός πολιτισμός

Ζωγραφική: Γιάννης Ευθυμίου

Σάββας Σαββόπουλος

Κείμενα

Προοίμιο

Από τις Βάκχες ως τον σύγχρονο κόσμο, ο ξένος επιστρέφει διαρκώς με διαφορετικά προσωπεία: ως θεός, ως επιθυμία, ως σώμα, ως διαφορά, ως απειλή. Όταν η πόλη δεν μπορεί να τον αναγνωρίσει, δεν τον αποδέχεται πραγματικά, δεν ανταλλάσσει τίποτα μαζί του. Συχνά τον απωθεί, τον φυλακίζει, τον εκδιώκει και τότε εκείνος επιστρέφει με τη μορφή της βίας. Η θεοφαγία, ο σπαραγμός και η ξενότητα δεν είναι μόνο μύθοι του παρελθόντος. Είναι και μορφές με τις οποίες ο σημερινός ναρκισσιστικός πολιτισμός συναντά τα όριά του.

1: Η έννοια της θεοφαγίας

Θα ξεκινήσω με μια ερώτηση που ακούγεται παράξενη: τι σημαίνει να τρως έναν θεό; Τι σημαίνει η θεοφαγία;

Δεν μιλάμε για πραγματικό γεγονός. Κανείς δεν έφαγε ποτέ θεό. Αναφερόμαστε σε μια φαντασίωση ότι κάποτε φάγαμε κάποιον ή κάτι που έμοιαζε με θεό. Μια ιδέα που τρομάζει, αλλά επιμένει να επιστρέφει σε μύθους, σε τελετές, στην τέχνη.

Η θεοφαγία αποτελεί μια φαντασιωσική έκφραση της στοματικής ενόρμησης. Μια προσπάθεια του ατόμου να ενσωματώσει αυτό που φοβάται ότι θα χάσει, αυτό που επιθυμεί και δεν διαθέτει. Η θεοφαγική φαντασίωση αποτελεί έναν συμβιβασμό ανάμεσα στην πιο ωμή ανθρωποφαγική επιθυμία και την ανάγκη για νόημα αυτής της επιθυμίας και απαρτίωση στην κοινότητα.

2: Η φαντασίωση της θεοφαγίας

Όταν το 1988 με τον Νίκο Νικολαΐδη γράψαμε το βιβλίο Η θεοφαγία που εκδόθηκε στο Παρίσι από τις Dunod και κυκλοφόρησε στα ελληνικά από την Εστία το 1994, επιδιώξαμε να δείξουμε ότι η θεοφαγία δεν είναι μια παθολογική εκδήλωση κάποιων αρχαίων θρησκειών, αλλά μια οικουμενική φαντασίωση.

Πῶς τὸ κυρίαρχο πεδίο σκέψεως κάθε ἐποχῆς ἀποκαλύπτει τὸ κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ

Ἀπὸ τὸν φιλόσοφο στὸν οἰκονομολόγο

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

Κάθε μεγάλη ἱστορικὴ ἐποχὴ παράγει τὸ δικό της κυρίαρχο πεδίο διανοήσεως. Δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ μία ἀκαδημαϊκὴ προτίμηση οὔτε γιὰ μία τεχνικὴ ἐξειδίκευση. Τὸ κεντρικὸ πεδίο σκέψεως κάθε πολιτισμοῦ ἀποκαλύπτει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο αὐτὸς ἀντιλαμβάνεται τὸν ἄνθρωπο, τὴν κοινωνία καὶ τὴν πραγματικότητα. Δείχνει ποιὸ θεωρεῖ ὡς κέντρο τοῦ κόσμου καὶ ποια ἀλήθεια λειτουργεῖ ὡς θεμέλιο τῆς συλλογικῆς ζωῆς.

Στὴν ἀρχαία οἰκουμένη, τὸ κέντρο βάρους βρισκόταν στὴ φιλοσοφία. Ὁ φιλόσοφος δὲν ἦταν μία περιθωριακὴ διανοητικὴ μορφή, ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν κοινωνία, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐπιχειροῦσε νὰ ἑρμηνεύσει τὸ εἶναι, τὴν τάξη τοῦ κόσμου καὶ τὴ θέση τοῦ ἀνθρώπου μέσα σὲ αὐτόν. Ἡ σκέψη περιστρεφόταν γύρω ἀπὸ τὸ ἐρώτημα τῆς ἀληθείας, τῆς ἀρχῆς τοῦ κόσμου, τῆς κοσμικῆς ἁρμονίας καὶ τοῦ νοήματος τῆς πόλεως.

Ἡ ἴδια ἡ πόλη νοεῖτο ὡς ἀντανάκλαση μιᾶς βαθύτερης τάξεως. Ὁ Πλάτων ἀναζητεῖ τὴ δίκαιη πολιτεία ὄχι ὡς τεχνικὸ σύστημα διοικήσεως, ἀλλὰ ὡς ἔκφραση ἁρμονίας μεταξὺ ψυχῆς καὶ κόσμου. Ὁ Ἀριστοτέλης θεωρεῖ τὸν ἄνθρωπο «πολιτικὸν ζῷον», ἐπειδὴ ἡ κοινωνία δὲν εἶναι σύμβαση συμφέροντος, ἀλλὰ φυσικὴ ὁλοκλήρωση τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως. Ἡ φιλοσοφία ἐπομένως λειτουργεῖ ὡς τὸ κέντρο ὀργανώσεως τοῦ πολιτισμοῦ, διότι ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀληθείας θεωρεῖται ἡ ὑψηλότερη ἀνθρώπινη δραστηριότητα.

Μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, τὸ κέντρο μετατοπίζεται. Ἡ θεολογία ἀναλαμβάνει τὸν ρόλο τοῦ κυρίαρχου ἑρμηνευτικοῦ πλαισίου. Ἡ ἱστορία πλέον δὲν ἀποτελεῖ ἕναν ἀτέρμονο κύκλο ἀνόδου καὶ πτώσεως, ἀλλὰ μία πορεία μὲ νόημα, ἀρχή καὶ τέλος. Ὁ χρόνος γίνεται ἱστορία σωτηρίας.

Μπιουνγκ Τσουλ Χαν – “Για την εξαφάνιση των Τελετουργιών”

από Αντίφωνο

Στο πλαίσιο του Φιλοσοφικού Κύκλου της ενορίας του I. N. Αγίου Νικολάου Ραγκαβά, η κ. Ελλήνα-Κατερίνα Χριστοδουλάρη, Οστεοπαθητικός, BSc(Hons)Ost, πτυχιούχος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής Α.Π.Θ., μίλησε με θέμα:

«Η περίπτωση του Μπιουνγκ Τσουλ Χαν: Γνωριμία με τον Νοτιοκορεάτη φιλόσοφο και θεολόγο μέσα από το έργο του "για την εξαφάνιση των Τελετουργιών"».

Νεωτερικότητα καί ἡ μετατόπιση τοῦ κέντρου

Ἀπὸ τὸ μέσο στὸ σύστημα - ἡ αὐτονόμηση τοῦ χρήματος

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

Ἡ νεωτερικότητα ἔχει ἀναλυθεῖ μὲ πολλοὺς τρόπους. Ἔχει περιγραφεῖ ὡς ἐπιστημονικὴ πρόοδος, ὡς πολιτικὴ χειραφέτηση, ὡς ἐπέκταση τῶν ἀγορῶν, ὡς μεταβολὴ στὴ γνώση καὶ στὴν ἐξουσία. Καὶ ὅμως, μέσα σὲ αὐτὴν τὴν πολλαπλότητα ἀναγνώσεων, παραμένει ἡ κεντρικὴ δυσκολία νὰ ἐντοπισθεῖ τὸ κέντρο τοῦ φαινομένου.

Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἡ νεωτερικότητα ἐκφράζει ἑνιαία;

Παρὰ τὴν πληθώρα φωνῶν, ἀπουσιάζει σχεδὸν ὁλοκληρωτικά μία προσέγγιση ποὺ νὰ ἐπιχειρεῖ νὰ ὁρίσει τὸ φαινόμενο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βιώματος. Δὲν πρόκειται γιὰ ἠθικὴ κριτικὴ οὔτε γιὰ ἀπόρριψη. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἁπλὸ ἐρώτημα:

Τί εἶναι ἡ νεωτερικότητα ὅταν ἰδωθεῖ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Ἐκκλησίας;

Θεὸς φυλάξοι, δὲν ἀξιοῦμε νὰ καταστήσουμε ἑαυτοὺς ἐκφραστὲς τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπισημαίνεται ὅμως ἡ ἀπουσία∙ ὅτι τὸ φαινόμενο ἔχει περιγραφεῖ ἐκτενῶς, ἀλλὰ χωρὶς νὰ ἔχει διατυπωθεῖ μὲ ὅρους ποὺ νὰ ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση.

Ἐὰν, λοιπόν, ἀναζητήσουμε τὸ κέντρο, ἡ νεωτερικότητα μπορεῖ νὰ ἰδωθεῖ ὡς μία μετατόπιση ὄχι ἁπλῶς θεσμικὴ ἢ πολιτισμική, ἀλλὰ ὀντολογική.

Stefano Fontana – Η Νέα Εκκλησία του Karl Rahner -Παρουσίαση 1

Stefano Fontana – Η Νέα Εκκλησία του Karl Rahner -Παρουσίαση 1

Η ιστορική περίοδος που ζούμε, κατά τη γνώμη μας, απαιτεί μεγάλη παρατήρηση, προσοχή και επιμόρφωση. Πρόκειται αναμφίβολα για μια εποχή σύγχυσης, μια εποχή χάους, γεμάτη φωνές, κριτικές και απόψεις σε όλους τους τομείς. Πιστεύω ότι συμφωνείτε με αυτόν τον χαρακτηρισμό της εποχής μας: μια μεγάλη περίοδος σύγχυσης.

Αλλά τι είναι η σύγχυση και το χάος; Πιθανότατα είναι συμπτώματα κάποιου βαθύτερου φαινομένου. Και το κείμενο του καθηγητή Φοντάνα, κατά τη γνώμη μας, μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τα βαθύτερα αίτια αυτής της σύγχυσης και αυτού του χάους στο οποίο βρισκόμαστε. Θεωρούμε ότι το έργο του έχει, μεταξύ των πολλών του αρετών, και εκείνη της διερεύνησης της αιτιολογίας του φαινομένου, ώστε — όπως λέγεται — να το επαναφέρει σε ένα βαθύτερο αίτιο.

Τώρα δίνω τον λόγο στον πατέρα Πριόλα, αλλά πρώτα λίγες πρακτικές πληροφορίες: οι συναντήσεις μας συνήθως περιλαμβάνουν μια εισαγωγή, έπειτα την ομιλία του καθηγητή Φοντάνα και στη συνέχεια θα υπάρχει χρόνος για ερωτήσεις. Σας καλώ να κάνετε σύντομες ερωτήσεις — όχι προσωπικές τοποθετήσεις, παρακαλώ — και με σεβασμό στον χρόνο και στον χώρο όλων.
Σας ευχαριστώ, λοιπόν, για την προσοχή σας και σας προσκαλώ να παρακολουθήσετε αυτή τη συνάντηση. Υπάρχει μικρόφωνο διαθέσιμο. Ευχαριστώ πολύ, ιδιαίτερα για την πρόσκληση που μου απευθύνθηκε και την οποία δέχτηκα με χαρά. Είναι η πρώτη φορά που λαμβάνω πρόσκληση από τον σύλλογο «Società Domani» για να επιτελέσω αυτό το έργο, το οποίο δεν είναι να κάνω πλήρη εισήγηση ούτε να παρουσιάσω το βιβλίο, αλλά απλώς να δώσω μια εισαγωγή, να ανοίξω δηλαδή τη συνάντησή μας.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ στην περιφορά του Επιταφίου

Βίβιαν Στεργίου 

Καθημερινή 07.04.2025 

Περίμενα τη Μεγάλη Παρασκευή πώς και πώς. Ζαλισμένη από τη νηστεία (ούτε σοκολατένιο αυγό δεν έκανε να φάω!) θα πήγαινα στην εκκλησία και εκεί επιτέλους θα συνέβαινε κάτι. Οχι μόνο λόγια όπως τις άλλες ημέρες. Ο ίδιος ο θεός θα ερχόταν στη μέση της Εκκλησίας. Θα άπλωναν το σώμα του Χριστού πάνω σε τραπέζι, και μάλιστα θα μπορούσα να περάσω από κάτω. Δεν χρειαζόταν να φοβάμαι, όπως στις κανονικές κηδείες.

Το σώμα που φιλούσα δεν έμοιαζε με τα σώματα των ηλικιωμένων που είχα δει να αργοσβήνουν σε σπίτια συγγενών. Δεν χρειαζόταν υποστήριξη με καλώδια, σωληνάκια και υπολογιστές. Ηταν πολύ μίνιμαλ θάνατος. Μοβ πανί ή εικόνα πνιγμένη στα λουλούδια. Ολη η εκκλησία μύριζε λουλούδι. Εγώ, εντελώς ασήμαντη και μικρή, μπορούσα να πάρω ένα μαγικό μοβ άνθος και να το φέρω σπίτι. Αργότερα θα συνέβαιναν ακόμη περισσότερα μαγικά πράγματα. Θα περπατούσαμε σιωπηλά και θα κρατούσαμε λαμπάδες, θ’ ακουγόταν μια καμπανούλα. Θα επικοινωνούσα απευθείας με τον θεό και θα λέγαμε ένα σωρό πράγματα εμείς οι δύο. Η εκκλησία θα τραγουδούσε ένα πένθιμο ανοιξιάτικο τραγούδι που έκανε τις τρίχες στην πλάτη μου να σηκώνονται. Ηθελα να κλάψω όποτε το άκουγα, αλλά από χαρά και αγαλλίαση.

Εκμηδένιση

Τὸ ἀνικανοποίητο τῶν νέων ἀνθρώπων πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσφερομένης ἀπὸ μᾶς διδαχῆς καὶ ἀγωγῆς

Μακαριστοῦ Γέροντος Γεωργίου Καψάνη, «Ὀρθοδοξία καὶ Οὑμανισμός - Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός»

Τὸ λάθος τῶν συγχρόνων οὑμανισμῶν, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, εἶναι ὅτι προσπαθοῦν νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχάση τὴν θεία καταγωγή του καὶ τὸν θεῖο προορισμό του, τὸν εἰκονικό του χαρακτῆρα.

Ἐν ὀνόματι τῆς προόδου, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δικαιοσύνης, τὸν φυλακίζουν στὸ φθαρτό, στὸ πρόσκαιρο, στὸ μάταιο, στὸ πεπερασμένο. Τοῦ κόβουν τὰ φτερά. Προσπαθοῦν νὰ στρέψουν τὸν θεῖο δυναμισμό του καὶ τὴν ἐρωτική του δίψα σὲ δραστηριότητες ἐγκόσμιες, ὄχι ἴσως κακές, ἀλλὰ ἀνεπαρκεῖς καὶ περιορισμένες γιὰ νὰ πληρώσουν τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο καὶ θεούμενο ζῶον. Προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ τὸν πείσουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτοθεός, αὐτόνομος, αὐτάρκης, αὐτοολοκληρούμενος. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ, τὴν αὐτοθέωσι, τὸν ἐγωισμό. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τῆς ἐκκοσμικευμένης φιλοσοφίας, ἠθικῆς, πολιτικῆς. Αὐτὴ ἡ φιλοσοφία ὑπόκειται καὶ στὴν προσπάθεια ὀργανώσεως τῆς ζωῆς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπαρχὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ πολιτικὸς γάμος. Ἡ ἐκκοσμίκευσις εἶναι προϊὸν τοῦ δυτικοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ σὰν ἀρρώστια ἀρχίζει νὰ τρώη τὸ σῶμα τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι ὑπάρχουν σήμερα πολιτικὲς φιλοσοφίες ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν καταπολεμοῦν ἢ ἀνέχονται τὴν ἐκκοσμίκευσι ποὺ ἀλλοιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξο παράδοσι καὶ ταυτότητά μας, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ὡς πρόγραμμα νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὸν λαὸ δυναμικὰ μὲ τὰ μέσα ἐπικοινωνίας.

Πρέπει ὅμως νὰ σημειώσουμε ὅτι καὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίνεται κάποτε... ἕνα λάθος. Ἡ ὀρθόδοξος ἀγωγὴ τῆς θεώσεως κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως. Ἡ ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως ἢ τῆς φυσικῆς καὶ ἠθικῆς θεώσεως, εἶναι ἀνθρωποκεντρική, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔχη θρησκευτικὸ χαρακτῆρα, δὲν διαφέρει οὐσιωδῶς ἀπὸ τὶς ἠθικὲς ἀγωγὲς τῶν ἀθέων οὑμανισμῶν, δὲν εἶναι ἐκκλησιαστικὴ οὔτε λειτουργική, δὲν ἀναδεικνύει θεωμένους ἀνθρώπους, ἀλλὰ «καθώς - πρέπει» μικροαστοὺς χριστιανούς, βασίζεται στὴν ἀνθρωπίνη ἠθικὴ δραστηριότητα καὶ ὄχι στὴν ἐνέργεια τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξάγει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό, δὲν τοῦ παρέχει τὴν ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος, δὲν τοῦ μεταδίδει τὸν θεῖο ἔρωτα, δὲν τὸν βοηθεῖ νὰ προχωρήση στὴν ἀληθινὴ προσευχὴ καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

Από την αποϊεροποίηση των συνειδήσεων στην μαφιοποίηση της κοινωνίας

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

15/05/2025

Αρκετοί σχολιαστές του δυτικού κόσμου επισημαίνουν ότι η «χριστιανική εκκλησία είναι ένα προβληματικό απολίθωμα σε παρακμή». Δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς με αυτήν τη διαπίστωση. Όμως δεν θα πρέπει εμμέσως να συγχέεται ο πολιτικός, θεσμικός ρόλος των επίσημων εκκλησιών, σχεδόν πάντα υπέρ της εκάστοτε κοινωνιοπολιτικά και συμβολικά κυρίαρχης τάξης (μέχρι και υπέρ της ιστορικά πρόσφατης μετανεωτερικής πολιτικής θρησκείας του νομικού δικαιωματισμού) και το αρχέγονο στις ανθρώπινες κοινωνίες συναίσθημα του ιερού που οργανώνει τις σχέσεις τόσο μεταξύ των ατόμων, όσο και μεταξύ των ομάδων και των κοινοτήτων. Ένα άλλο σχετικό, αλλά διαφορετικό ερώτημα αφορά στις μορφές (τα σημαίνοντα στοιχεία) της παραπάνω καθ-ιέρωσης των σημασιών που με τη βοήθεια του ηγεμόνα ή της εκάστοτε ελίτ γίνονται παραδειγματικές και αποκτούν την ισχύ του μοντέλου σκέψης και συμπεριφοράς των ανθρώπων της κάθε εποχής.

Για να βγούμε όμως από το θεολογικό πλαίσιο του χριστιανισμού, ας υπενθυμίσουμε ότι στον ταοϊσμό, η συμπόνια, η λιτότητα (δηλαδή το αντίθετο της επίδειξης, της σπατάλης και της υπερβολής) και η ταπεινοφροσύνη (δηλαδή «να μην τολμάς να είσαι ή να θεωρείς τον εαυτό σου πρώτος στον κόσμο σε τίποτα»), είναι τα τρία «ηθικά κοσμήματα» (οι αρετές σε ιδεαλιστική, φιλοσοφική διάλεκτο), που ως οργανωτές της ατομικής συμπεριφοράς, υποδηλώνουν όλα μια ιδεατή μορφή οργάνωσης των συγκεκριμένων ατόμων, με την συγκεκριμένη κοινωνία εντός της οποίας ζουν. Τα ίδια στοιχεία, τα ίδια «ηθικά κοσμήματα» ξαναβρίσκουμε όχι μόνο στην αρχαιοελληνική φιλοσοφική παράδοση, αλλά και στην χριστιανική, ιδιαίτερα μάλιστα στην ορθόδοξη παράδοση, καθώς και σε άλλες θρησκευτικές παραδόσεις.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ

Zoύμε σε μια εποχή που αν κάνεις τον Σταυρό σου είσαι ταλιμπάν και μεσαιωνικός, ενώ αν πιστεύεις σε μπλε κρυστάλλους, αστρολόγους και σκόνες επαναφοράς είσαι προοδευτικός και trendy.

🍂Αν κάνεις το Πάσχα νηστεία, τότε είσαι παλαιολιθικός, ενώ αν είσαι vegan, ωμοφάγος, χορτοφάγος κλπ, ο άλλος σε κοιτάει με θαυμασμό λες και κέρδισες μετάλλιο σε Ολυμπιάδα.  

🍂Αν πεις σε παρέα ότι είσαι βουδιστής, ακολουθείς τη φιλοσοφία των Σούφι ή τη διδασκαλία του Επίκτητου, θα μείνουν όλοι με το στόμα ανοικτό από θαυμασμό, ενώ αν ομολογήσεις ότι είσαι Ορθόδοξος Χριστιανός και πηγαίνεις στην Εκκλησία θα απογοητευτούν όλοι και θα σου πούνε ότι έμπλεξες με τις θρησκευόμενες γιαγιάδες.

🍂Σου λένε οι περισσότεροι ότι είναι κατά των θρησκειών και ότι δεν υπάρχει διάβολος κλπ, αλλά πρώτοι έχουν το ματάκι στο αυτοκίνητο και στην κούνια του παιδιού τους, ενώ μπορεί να ασχολούνται με τον παγανισμό ή με μεταφυσικά φαινόμενα. Αν τους πεις ότι ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος βγάζουνε καντήλες στο σώμα.

🍂Aν είσαι παντρεμένος αρκετά χρόνια και είσαι πιστός στον γάμο σου, θεωρείσαι ακραίος, ενώ αν κάνεις και καμιά απιστία θεωρείται ανανέωση του συζυγικού όρκου.

Αν διαφωνείς με ότι προτάσσει το σύστημα και οι προπαγάνδες του, είσαι ακραίος και επικίνδυνος.

Οι «θεούσοι» και οι «αγαπούληδες» στην Ελλαδική Ορθόδοξη Εκκλησία

Οι «θεούσοι» και οι «αγαπούληδες» στην Ελλαδική Ορθόδοξη Εκκλησία

Τα δύο άκρα στην Εκκλησία

από Μύρων Ζαχαράκης

Οι χριστιανικές εκκλησίες σήμερα -και όχι μόνο στην Ελλάδα- θυμίζουν κάπως το Κομουνιστικό Κόμμα. Ισχυρότεροι ακόλουθοι και των δύο είναι κατά πλειοψηφία οι ηλικιωμένοι, και κάποιοι νέοι που έχουν μεγαλώσει μαζί τους, η πλειονότητα όμως της νεολαίας αποστασιοποιείται, επειδή αισθάνεται ότι πρόκειται για μορφώματα του παρελθόντος που απλώς επιβιώνουν ως κατάλοιπα. Στην Ελλάδα, υπάρχει μια έντονα αντιχριστιανική διάθεση, αφού όλο και περισσότεροι άνθρωποι –ακόμα και Χριστιανοί- όχι μονάχα απομακρύνονται σταθερά από τη χριστιανική Εκκλησία, αλλά και τη στηλιτεύουν με κάθε αφορμή. Όπως είναι γνωστό, το παλιότερο τρίπτυχο «πατρίς- θρησκεία- οικογένεια» έχει προ πολλού στιγματιστεί, γι’ αυτό και τις τελευταίες τέσσερεις δεκαετίες η νεολαία το είχε απορρίψει και είχε στραφεί για καθοδήγηση στον πολιτικό χώρο της Αριστεράς. Επικρατούσε λοιπόν στη χώρα μας ένας διάσπαρτος «αριστερός» λόγος, ο οποίος υποσχόταν κολακευτικά στον ελληνικό λαό την ευμάρεια και την άνεση. Η σημερινή νεολαία έχει πάρει «διαζύγιο» από την παράδοση της Ελλάδας. Αγνοεί το παρελθόν και νιώθει πως δεν χρειάζεται να το μάθει. Όσο για τις αξίες, υποστηρίζει μια αφηρημένη «δημοκρατία», «ισότητα» και τη χορήγηση δικαιωμάτων, χωρίς να ξέρει τι σημαίνουν όλα αυτά στην πράξη, ενώ κρίνει ότι η θρησκεία είναι μια υπόθεση αυστηρά ατομική, κατάλληλη μόνο για τον εσωτερικό κόσμο του (φοβισμένου) ανθρώπου. Η πίστη, αν υπάρχει, πρέπει να μην εκφράζεται δημόσια, διότι μπορεί να θεωρηθεί κατάλοιπο αυταρχικών νοοτροπιών. Σήμερα, στη νεανική συνείδηση έχουν σχεδόν χρεοκοπήσει και τα δύο, τόσο η θρησκεία όσο και η Αριστερά. Η ελληνική νεολαία είναι κατά κάποιον τρόπο «μετέωρη». Αξίζει άραγε να έλθει στη ζωή μας ο γνήσιος χριστιανικός λόγος, ο οποίος θα παραμένει πάντα το «νέο κρασί» που τα κάθε είδους παλαιά «ασκιά» (Λκ. 5,36-39) είναι ανήμπορα να διατηρήσουν; Και αν, όπως πιστεύουμε, η απάντηση στο ερώτημα τούτο είναι καταφατική, τι είναι αυτό που εμποδίζει μια τέτοια «επιστροφή»; Κατά τη γνώμη μας, υπάρχουν δύο κύρια εμπόδια. Αμφότερα εμφιλοχωρούν εντός της Εκκλησίας, αν και όχι στα ίδια σημεία.

Αριθμολογίες

Του Θεόδωρου Ντρίνια από το Άρδην τ. 130-131

Σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση της Υπηρεσίας Ανανεώσιμων πηγών (IRENA), η Κίνα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στην ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) για το 2023. Πιο αναλυτικά, το 2023 είχαμε μια αύξηση της ισχύος των ΑΠΕ κατά 473 GW, εκ των οποίων το 69% (326 GW) προήλθε από την Ασία, εκ των οποίων, με τη σειρά τους, τα 297 GW οφείλονται στη συμβολή της Κίνας. Δηλαδή, το 63% της παγκόσμιας αύξησης σε ΑΠΕ προήλθε από την Κίνα! Η επί πολλά έτη «πρασινολογούσα» Ευρώπη συνέβαλε κατά 10% στην αύξηση, πίσω από το 16,6% που κατέγραψε η Μέση Ανατολή. Να σημειωθεί επιπλέον, ότι, για την Κίνα, οι επενδύσεις στις ΑΠΕ συνέβαλαν περίπου στο 40% του ΑΕΠ της.

֎

Μέχρι το 2013, η Ελλάδα καταλάμβανε σταθερά την 1η θέση μεταξύ των επενδυτριών χωρών στην Αλβανία. Το 2021, η Ελλάδα καταλάμβανε πλέον την 9η θέση, σημειώνοντας μια μείωση κατά 78% της συμμετοχής της σε σχέση με το 2014. Στις Άμεσες Ξένες Επενδύσεις, την 1η θέση κατέχει σήμερα η Ελβετία, ενώ Ιταλία, Τουρκία και Βουλγαρία κατέχουν την 4η, 5η και 6η θέση αντίστοιχα.
Αν και οι αλβανικές εξαγωγές στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 18,35%, ενώ οι εισαγωγές από την Ελλάδα κατά 16,31%, σε σύγκριση με το 2021, εντούτοις το ισοζύγιο του διμερούς εμπορίου συνεχίζει να είναι πλεονασματικό για την Ελλάδα. Κάτι είναι κι αυτό μπροστά στην κατάρρευση της επενδυτικής επιρροής της χώρας μας στην Αλβανία.

֎

Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ, το ΑΕΠ της Ελλάδας, το 1995, ήταν σε τρέχουσες τιμές περί τα 136 δισ. δολάρια, ενώ της Τουρκίας ήταν 233 δισ. δολάρια. Το 2023, το ΑΕΠ της Ελλάδας ανήλθε στα 250 δισ. δολάρια (αύξηση 84% σε σχέση με το μακρινό 1995) και της Τουρκίας στα 1,11 τρισ. δολάρια (αύξηση 378%)! Η Τουρκία, εκτός από μια μεγάλη αγροτική χώρα, έχει καταφέρει τα τελευταία 20 χρόνια να γίνει υπολογίσιμη δύναμη σε αρκετούς βιομηχανικούς τομείς όπως οι ηλεκτρικές συσκευές, τα ναυπηγεία, οι κατασκευές και η πολεμική βιομηχανία, ενώ οι εξαγωγές της αυξάνονται με αμείωτους ρυθμούς. Επίσης, παραμένει ελκυστικός προορισμός για Άμεσες Ξένες Επενδύσεις, με πρώτο διεθνή επενδυτή (διαχρονικά, μάλιστα) την Ολλανδία (!), με επενδυμένα κεφάλαια ύψους 24,2 δισ. δολαρίων το 2021 και τις Γερμανία, Σιγκαπούρη, Κατάρ και Ηνωμένο Βασίλειο να συμπληρώνουν την πρώτη πεντάδα.

֎

Η αποθρησκειοποίηση (στην ουσία, αποχριστιανισμός) του Ηνωμένου Βασιλείου συνεχίζεται με ταχείς ρυθμούς. Τα αποτελέσματα της πρόσφατης απογραφής (2022) στη Σκωτία έδειξαν ότι το 51,1% του πληθυσμού δηλώνει πλέον «ότι δεν ανήκει σε κάποια θρησκεία» έναντι αντίστοιχου ποσοστού 36,7% το 2018 και 27,5% το 2001. Μέσα σε 4 χρόνια, ένα άλμα κατά 14,5 σχεδόν ποσοστιαίες μονάδες! Η πρόσφατη αυτή καταγραφή στη Σκωτία έρχεται να συμπληρώσει αντίστοιχες τάσεις σε Αγγλία και Ουαλία, όπου, στην απογραφή του 2021, η ίδια απάντηση κατέγραψε ποσοστό 37,2% σε σύγκριση με 25,2% το 2011. Ακόμα και στη βαθιά θρησκευόμενη και θρησκευτικά διαιρεμένη Βόρεια Ιρλανδία, το ποσοστό ανήλθε σε 17,4% από 10,1%. Η κάμψη αφορά ξεκάθαρα στις χριστιανικές ομολογίες στο σύνολό τους, με τη χειρότερη τάση να εμφανίζεται στους πάσης φύσεως προτεστάντες. Για παράδειγμα, στην παραδοσιακά «ξενόφοβη» Σκωτία, η απογραφή κατέδειξε αύξηση όσων δηλώνουν θρησκευόμενοι μουσουλμάνοι από 1,45% σε 2,2%.

EΜ. TODD[i]: Η θρησκεία διαμορφώνει προσωπικότητες και ενώνει την κοινωνία

Συνέντευξη στην Eugénie Bastié                     Le Figaro

Εμ. Τοντ: «Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι η απουσία θρησκείας τους μειώνει. Και είναι ένας άθεος που σας το λέει αυτό… Με λύπη ανακαλύπτουμε ότι το μεμονωμένο άτομο συρρικνώνεται, παρόλο που αφοσιώνεται στην «προσωπική του ανάπτυξη».

LE FIGARO. – Μόλις τον Ιανουάριο μας αιφνιδιάσαμε με ένα δοκίμιο 350 σελίδων για την Ήττα της Δύσης και σας βρίσκουμε μαζί με τον Γραφικό Τρόμο[ii] σε ένα κόμικ[iii] που παρουσιάζει τη δουλειά σας για τα οικογενειακά συστήματα. Μπορείτε να μας συνοψίσετε τα συμπεράσματά σας;

ΕΜΜΑΝΟΥΕΛ ΤΟΝΤ. – Ας πούμε για να απλοποιήσω ότι έχω ορίσει τέσσερα μεγάλα οικογενειακά συστήματα, τα οποία αντιστοιχούν στις τέσσερις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία και, βέβαια, Ρωσία.

Πρώτα η Γαλλία. Πάρτε μια αγροτική οικογένεια στο Λεκανοπέδιο του Παρισιού τον 18ο αιώνα: τα παιδιά, όταν ενηλικιωθούν, φεύγουν για να ιδρύσουν ένα ανεξάρτητο νοικοκυριό. Δεν υπάρχουν ποτέ δύο ενήλικες γενιές μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Είναι η πυρηνική οικογένεια[iv] που έχει όλες τις εμφανίσεις της σύγχρονης οικογένειας. Σε αυτό προστίθεται η ισότητα των παιδιών ως προς την κληρονομικότητα μεταξύ αγοριών και κοριτσιών, που κληρονομήθηκε από τη Ρώμη. Αυτή είναι η παράδοση του Λεκανοπεδίου του Παρισιού, που επικρατεί από πριν την Επανάσταση. Οι θεμελιώδεις αξίες του είναι η ελευθερία (των παιδιών) και η ισότητα (των αδελφών ανεξαρτήτως φύλου).

Το αγγλικό σύστημα είναι το ίδιο πράγμα, αλλά χωρίς ισότητα όσον αφορά την κληρονομιά: οι γονείς είναι ελεύθεροι να διανείμουν ή να δοκιμάσουν όπως τους βολεύει. Είναι το γαλλικό σύστημα αλλά πιο πρωτόγονο.

Το τρίτο σύστημα αφορά περιοχές της Ευρώπης που δεν έχουν ξεχωρίσει για τον φιλελευθερισμό τους: η βασική γερμανική οικογένεια, την οποία βρίσκουμε επίσης στη νοτιοδυτική Γαλλία, στην Καταλονία και σε μια περιοχή των Πυρηναίων (Béarn). Υπάρχει μόνο ένας κληρονόμος, γενικά, το πρωτότοκο αγόρι, οι άλλοι εκδιώκονται. Δημιουργείται μια γενεαλογία και βλέπουμε να εμφανίζονται νοικοκυριά με τρεις γενιές. Οι θεμελιώδεις αξίες αυτού του συστήματος είναι η εξουσία και η ανισότητα.

Το τέταρτο σύστημα είναι η κοινοτική οικογένεια. Ένα ζευγάρι έχει παιδιά. Η αρχική οικογένεια κρατά τα αγόρια, διώχνει τα κορίτσια, ενσωματώνει νύφες. Έχουμε κάθετη και οριζόντια επέκταση του νοικοκυριού. Αυτή έδωσε τους αδελφούς και τους θείους στα ρωσικά μυθιστορήματα[v]. Οι αξίες του είναι ο αυταρχισμός και η ισότητα: αυτές θα είναι και οι αξίες του κομμουνισμού.

Υπήρξε κάποια στιγμή «εύρηκα» στη ζωή σας;

Ναι, αλλά πρωτοάρχιζα την έρευνα. Έκανα τη διατριβή μου στο Cambridge σχετικά με τις οικογενειακές δομές και τη γεωγραφική κινητικότητα σε κοινότητες στο Aρτουά, στη Βρετάνη, στη νότια Σουηδία και στην κεντρική Ιταλία. Έγραψα το πρώτο μου βιβλίο για την επερχόμενη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ήμουν κριτικός βιβλίων στην εβδομαδιαία Le Monde des livres, αλλά ενστικτωδώς επέστρεψα στην έρευνα. Είχα καλή γνώση του οικογενειακού συστήματος της κεντρικής, κοινοτικής Ιταλίας και ήξερα πολύ καλά ότι η κεντρική Ιταλία ψήφιζε ΚΚΙ.

Άγιο Όρος: Ανοίγει σούπερ μάρκετ

Άγιο Όρος: Ανοίγει σούπερ μάρκετ – Το κελί που έγινε εμπορικό κέντρο.

Στο κατάστημα που θα εγκαινιαστεί τον Νοέμβριο, εργάζονται 8 άτομα και στα ράφια του θα διατίθενται λαχανικά, φρούτα και κρέας.

ΣΧΟΛΙΟ του Παντελή Σαββίδη:

 Γνώρισα το Όρος απο το 1975 μέχρι λίγο πριν γίνει τουριστική ατραξιόν. Δεν έχω καμιά διάθεση να ξαναπάω. Η επόμενη κίνηση είναι να δώσουν έδαφος σε εργολάβους να κτίσουν μεγάλα ξενοδοχείο, επαύλεις και γενικώς να το εκκοσμικεύσουν.

Εδώ είμαστε, θα το δείτε.

ΥΓ: στα χρόνια που πήγαινα στο Όρος, είπα σε έναν καλόγερο με τον οποίο γνωριζόμασταν καλά, γιατί επιτρέπετε αυτήν την αλλοίωση;

Μου απάντησε: εσείς πως έχετε δρόμους; Εμείς γιατί να μην έχουμε;

Του είπα και εγώ: αν θέλετε δρόμους και όλα όσα έχουμε εμείς γιατί ήρθατε στο Όρος; Γιατί δεν καθήσατε με εμάς;

Εδώ βρισκόμαστε. Σε αυτήν την κυρίαρχη λογική.

Και επειδή έχουν και μια αντίληψη ιδιοκτησίας θα μας πουν: εσάς τις σας ενδιαφέρει;

Και κάτι ακόμη: στο Όρος οι καλόγεροι δεν τρώνε κρέας. Για ποιόν θα το πουλάει το σουπερ μάρκετ;

Μήπως το Όρος τελείωσε όπως το γνωρίζαμε;

Αυτά.

____________

"...Μπορεί το άνοιγμα ενός σούπερ μάρκετ μόλις 140 τετραγωνικών μέτρων να ξεσηκώσει αντιδράσεις, διαψεύσεις και πάθη; Εάν βρίσκεται στις Καρυές, στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, φαίνεται ότι μπορεί, ακόμη κι αν καταστήματα προμήθειας ειδών διατροφής υπάρχουν εδώ και αιώνες στο διοικητικό κέντρο τη μοναστικής πολιτείας.

Ο λόγος για το νέο κατάστημα της ΑΒ Βασιλόπουλος στη μακροβιότερη πλην μικρότερη πληθυσμιακά βαλκανική πρωτεύουσα που μετά από αρκετές καθυστερήσεις τελικά θα ανοίξει αύριο, 25 Σεπτεμβρίου, ακριβώς ένα χρόνο μετά από τις σχετικές δηλώσεις του κου Νίκου Λαβίδα, CEO της αλυσίδας..."

Να και ολόκληρη η δημοσίευση...

https://www.anixneuseis.gr/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf-%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af%ce%b3%ce%b5%ce%b9-%cf%83%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%b5%cf%81-%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%ba%ce%b5%cf%84-%cf%84%ce%bf-%ce%ba/

Α. Λαυρέντζος: Απίστευτο, βιβλία θρησκευτικών με εκκλησίες χωρίς σταυροό

Ο Α. Λαυρέντζος σχολιάζει το γεγονός ότι στα βιβλία των Θρησκευτικών οι εκκλησίες και τα καμπαναριά εμφανίζονται πλέον χωρίς σταυρό. Μας προετοιμάζουν άραγε για την μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας που μας φέρνουν οι μεταναστευτικές ροές;

Αποκλείστηκε Σέρβος τζουντόκα επειδή έκανε το σταυρό του στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Μπροστά σε μία δυσάρεστη έκπληξη βρέθηκε ο Νεμάνια Μαζντόφ, πριν από περίπου δύο εβδομάδες, όταν ενημερώθηκε επίσημα από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Τζούντο για ποινή αποκλεισμού 5 μηνών για παραβίαση των θρησκευτικών της κανόνων.

Συγκεκριμένα, ο Σέρβος αθλητής, Νο2 του κόσμου, πριν από την αναμέτρηση με τον Θοδωρή Τσελίδη στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, για τη φάση των «16», έκανε τον σταυρό του και πάτησε τατάμι, αντιμετωπίζοντας τον Έλληνα μετέπειτα «χάλκινο» Ολυμπιονίκη.
Όμως, αυτή η κίνησή του, θεωρήθηκε παραβίαση των θρησκευτικών κανόνων της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Τζούντο, η οποία απέκλεισε τον Σέρβο για πέντε μήνες από κάθε επίσημη ή ανεπίσημη αγωνιστική υποχρέωση.

Ωστόσο, ο Νεμάνια Μαζντόφ δεν φάνηκε να… ενοχλείται με την εν λόγω απόφαση, αφού όπως τόνισε το πιο σημαντικό για τον ίδιο είναι ο Θεός και όσα του έχει προσφέρει, τονίζοντας πως θα περιμένει να περάσει το διάστημα της ποινής του και στην συνέχεια θα επιστρέψει σε νέες νίκες.

Συγκεκριμένα, στο μήνυμα του Σέρβου τζουντόκα αναφέρεται:

«Πριν από 15 μέρες έλαβα την απόφαση με την οποία έχω αποκλειστεί για 5 μήνες από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Τζούντο για παραβίαση των θρησκευτικών της κανόνων. Συγκεκριμένα, επειδή έκανα τον σταυρό μου πριν μπω σε παιχνίδι στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Έχω αποκλειστεί απ’ όλα τα τουρνουά, καμπ και αγώνες προετοιμασίας.
Είναι αλήθεια πως κατά τη διάρκεια της πειθαρχικής διαδικασίας, δεν ήθελα να απολογηθώ επειδή έκανα τον σταυρό μου και δεν το έκανα, ούτε πρόκειται να το κάνω ποτέ, αν και δεν γνωρίζω την ποινή που μπορεί να υπάρχει.