Η αίθουσά του ΔΣΑ δεν μπορεί να είναι ανοιχτή για τον Φλωρίδη και τον Πλεύρη, αλλά κλειστή για την Κωνσταντοπούλου και την Καρυστιανού.

Ο λαϊκισμός και η αντικομματική ρητορική μόνο τους φασίστες υπηρετεί. Και η φασιστική απειλή καραδοκεί και τρέφεται από τέτοιου είδους πρακτικές.

Του Κώστα Παπαδάκη 

Επιεικώς απαράδεκτη και σοβαρά επικίνδυνη για την ιστορία και τις δημοκρατικές παραδόσεις του Δ.Σ.Α. η δια περιφοράς απόφαση του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. να ακυρώσει την παραχώρηση της αίθουσάς του για εκδήλωση του νεοσύστατου κόμματος "Ελπίδα για τη Δημοκρατία" της Μαρίας Καρυστιανού που θα γινόταν σήμερα.

Ενώ αρχικά η έγκριση είχε δοθεί, ο πρόεδρος συγκάλεσε χθες ολονύχτια πάλι δια περιφοράς συνεδρίαση με πρόταση "να απαγορευθεί η εκδήλωση" διότι οι οργανωτές δεν είχαν καταστήσει σαφές ότι πρόκειται για εκδήλωση κόμματος".

Ε και ;

Μήπως πρέπει να καταργηθούν τα κόμματα η να μην βρίσκουν χώρους για να οργανώνουν εκδηλώσεις ; Η να μην ασχολούνται με το κράτος δικαίου ;

Ποιούς υπηρετεί αυτή η λαϊκίστικη εχθρότητα με τα κόμματα ;

Μήπως εν όψει συνταγματικής αναθεώρησης ο πρόεδρος του ΔΣΑ σκοπεύει να εισηγηθεί την κατάργηση του άρθρου 29 ώστε η λαϊκή βούληση να μην βρίσκει πεδίο έκφρασης σε κόμματα ;

Αυτά τα ρωτάει ένας ανένταχτος, που δεν υπήρξε ποτέ κομματικό μέλος.

Αλλά η πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α, μεταξύ των οποίων πολλά δραστήρια κομματικά ή αντάρτικα μέλη της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υιοθέτησε και επαύξησε τη ρητορική του προέδρου και πέτυχε την ακύρωση της εκδήλωσης, με το σκεπτικό περίπου ότι "ναι στη δημοκρατία, αλλά όχι κόμματα στον Δ.Σ.Α.". Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Και έτσι αυτή τη φορά, παρά την αντίρρηση των συμβούλων της αριστεράς, δηλαδή της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας (Καμπαγιάννης, Παπαδάκης, Σαραφιανός) και της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Δικηγόρων (Προυσανίδης, Μαρούλη), η απαγόρευση πέρασε. Και χάρηκαν διπλά όσοι ήσαν προ καιρού αντίθετοι στην παραχώρηση της αίθουσας για τη συνέντευξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Ο λαϊκισμός και η αντικομματική ρητορική μόνο τους φασίστες υπηρετεί. Και η φασιστική απειλή καραδοκεί και τρέφεται από τέτοιου είδους πρακτικές.

Η πολιτική ελευθερία είναι αυτού που σκέφτεται και δρα διαφορετικά ( Ρόζα Λούξεμπουργκ)

Του Δημήτρη Μπελαντή

Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, είτε αστικό είτε σοσιαλιστικό, ο σχηματισμός της γενικής βούλησης πρέπει να στηρίζεται στην αποδοχή  και συνύπαρξη διαφορετικών και ετερόμορφων πολιτικών σχηματισμών,με διαφορετικά ή και ανταγωνιστικά  πολιτικά προγράμματα. Στις δυτικές κοινωνίες όπου ζούμε - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι μη δυτικές είναι ουσιαστικά  δημοκρατικές -  αυτό έχει οριστικά καταπέσει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ελλάδα.Μπορει να γίνεται χαμός για τα ομόφυλα ζευγάρια ή τους τρανς ή το κρίσιμο  δικαίωμα  στην αναπαραγωγή του Ροζ Παπαγάλου, αλλά ορισμένα θέματα δεν θίγονται  ποτέ από κανέναν υπολογίσιμο πολιτικό σχηματισμό επι ποινή απαγόρευσης. Ας δούμε μερικά από αυτά.

- Η παραμονή σε ΝΑΤΟ και ΕΕ είναι ταμπού.  Ακόμη και σχηματισμοί που τοποθετούνται υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας ρητορικά, σταματούν στα όρια αυτού του ταμπού. 

- Όχι μόνο είναι απαγορευμένη μια πρόταση σοσιαλιστικής πολιτικής (πλην " αριστερών" ρητορειών για το μεταφυσικό  Επέκεινα ή το  Υπερπέραν) αλλά ακόμη και η πρόταση μιας αντιμονοπωλιακής κεϋνσιανής πολιτικής είναι ταμπού. Εντός ΕΕ, αυτό είναι ούτως η άλλως απαγορευμένο.

- η κριτικη στους βασικούς ολιγάρχες της χώρας είναι ταμπού.  Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και αριστεροί αναλυτές και διανοούμενοι δουλεύουν  ευπειθώς για λογαριασμό τους.

- Η έννοια του ιμπεριαλισμού και της πάλης κατά του "δικού " μας ιμπεριαλισμού, αυτού που μας δυναστεύει, έχει εγκαταλειφθεί.  Το σχήμα των πολλών ιμπεριαλιστών, μέχρι δήθεν και του καψερου  " ελληνικού ιμπεριαλισμού", οδηγεί στο να μην αντιμαχόμαστε τον δικό μας ιμπεριαλισμό. Τον ευρωνατοϊκό.

- Η έννοια του λαού, της τάξης, της ταξικής παλης, πέρα από ρητορείες, έχει πλήρως  εγκαταλειφθεί.  Εχει αντικατασταθεί από ευπαθείς ομάδες, ομάδες που δέχονται διακρίσεις κλπ

 Αυτό που λησμονείται είναι ότι ο λαός ,η παράταξη των κάτω τάξεων, δεν αναλύεται σε υποομάδες κυρίως αλλά πάνω από όλα  συνθέτει  πολιτικά τις κάτω τάξεις η καταπιεσμένα στρώματα.  Όποιος παραμένει στην έννοια του λαού επικρίνεται ως "δεξιός λαϊκιστής".

Νίκη θα είναι αν εξαλείψουμε και τις αιτίες που δημιουργούν το φασισμό!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ

Αυτή η χαροκαμμένη μάνα δικαιούται τα δάκρυα της δικαίωσης...

Όμως, αυτές οι δηλώσεις του δημοκρατικού τόξου με βάζουν σε σκέψεις, σαν ειρωνεία μου φαίνονται.

Για όλη αυτή την πολιτειακή ηγεσία που ψήφισε μνημόνια, οδήγησε το λαό στη φτώχεια και το κράτος στη χρεοκοπία, που έκανε τη χώρα προτεκτοράτο και αποικία, που έριξε τόνους δακρυγόνα στις πλατείες, που έστειλε 500.000 ελληνόπουλα στο εξωτερικό και τα υπόλοιπα στην ανεργία, που γέμισε τους δρόμους άστεγους, που... που... που... που.. γιατί τα πανηγύρια; Γιατί οι δηλώσεις; 

Δικό σας σπόρος, ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του, δημιούργημα των πολιτικών σας, δες τε τα εκλογικά ποσοστά της Χρυσής Αυγής.

Για τα υπόλοιπα ο λόγος στον Μπρεχτ:

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός.

Πώς, λοιπόν, τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για το φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; Πώς να 'χει η αλήθεια αυτή πραχτική σημασία;»

Μαζί με τα πανηγύρια αδέρφια έχουμε πολλά να κάνουμε...

Νίκη θα είναι αν εξαλείψουμε και τις αιτίες που δημιουργούν το φασισμό!

ΠΗΓΗ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ

"Το τέρας του νεοναζισμού κατάφερε να σηκώσει κεφάλι εξαιτίας της μνημονιακής βαρβαρότητας".

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ

Όλοι αυτοί στο κάδρο του "δημοκρατικού τόξου", που ψήφισαν μνημόνια, καλλιέργησαν το έδαφος για να φουντώσει ο νεοναζισμός".
"Το τέρας του νεοναζισμού κατάφερε να σηκώσει κεφάλι εξαιτίας της μνημονιακής βαρβαρότητας".
"Δεν φτάνει η καταδίκη των προσώπων αν δεν εκλείψουν οι αιτίες που έθρεψαν το τέρας".

Τόξα, βέλη και φαρέτρες

(Επενδυτής, 28/9/2013)

Στον ενδιάμεσο χώρο υπάρχει ο παράδοξος διαγκωνισμός και ανταγωνισμός στην πασαρέλα της συνταγματικότητας και της δημοκρατικότητας. Είναι ένας πολιτικά περιττός ανταγωνισμός. Ιδιαίτερα στις συνθήκες εκτάκτου ανάγκης που έχει επιβάλει η κρίση. Τόσο η δημοκρατία, στην έστω θολή της σύλληψη, όσο και το σύνταγμα βρίσκονται υπό μερική αναστολή. Τα «τόξα» που με πάθος υπερασπίζονται τα κόμματα έχουν τόσο περιοριστεί εκ των πραγμάτων, ώστε μερικές φορές είναι ζήτημα αν περιλαμβάνουν οποιονδήποτε άλλο εκτός από την τρόικα. Εδώ και τρία χρόνια δεν έχει ψηφιστεί νομοσχέδιο από τη Βουλή που να μην έχει την έγκρισή της. Το κοινοβουλευτικό «τόξο» έχει περιορίσει την ελαστικότητά του τόσο, ώστε κανένα «βέλος» του δεν υπερβαίνει το όριο των μνημονίων...

Το ίδιο λίγο πολύ ισχύει για τη δημοκρατία, που παρακολουθεί με βραδύτητα τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές αλλαγές. Στη μνημονιακή Ελλάδα έχουν επιβληθεί συνταγματικά αδιανόητοι περιορισμοί στο δικαίωμα της ιδιοκτησίας εν ονόματι του χρέους, αλλά την ίδια στιγμή όποιος τολμά να ψελλίσει προτάσεις για τον αναγκαίο έλεγχο της μεγάλης ιδιοκτησίας σε στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας πέφτει στο τείχος της «συνταγματικής νομιμότητας», που αναστηλώνεται αλά καρτ...

ΚΙΜΠΙ

(ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ)

Δεν ξέρω ποιος γλωσσολογικός συνειρμός έχει επιβάλει αυτή τη διασκεδαστική -αλλά συνάμα εκνευριστική- συζήτηση για το ποιος περιλαμβάνεται στο «δημοκρατικό ή το συνταγματικό τόξο» και ποιος όχι. Αν η πηγή είναι η Ευκλείδειος Γεωμετρία, υποθέτω ότι ο συμβολισμός σχετίζεται με τη διάταξη των κοινοβουλευτικών εδράνων σε ημικύκλιο. Γεωμετρικά, πράγματι το εγχώριο κοινοβουλευτικό ημικύκλιο είναι ένα τόξο, ήτοι ένα κομμάτι της περιφέρειας του κύκλου.