«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἡσ. κς΄ [26] 15).

παπά Κώστας Λαγός 

Στον όρθρο της Μεγάλης Τρίτης ψάλλεται ένας στίχος που σκανδαλίζει πολλούς και ακούγεται πριν ψάλλουμε το "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται". «Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἡσ. κς΄ [26] 15). Ο προφήτης Ησαϊας παρακαλά τον Θεό να φέρει κακά στους ένδοξους της γης. Στους άρχοντες, τους κυβερνήτες, σε αυτούς που καταχρώνται την εξουσία. Σε εκείνους που εξυψώνουν τους εαυτούς τους δηλαδή ώστε να ταπεινωθούν. 

Ο στίχος αυτός δεν είναι κατάρα. Δεν είναι προσευχή για να πάθουν κακό. Αντίθετα είναι προσευχή ώστε όλοι αυτοί οι ένδοξοι να μην μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα κακά που θέλουν. Και ποια είναι αυτά; Πόλεμοι, εκμετάλλευση, αδικίες, πλουτισμός εις βάρος των απλών ανθρώπων, κατάχρηση της εξουσίας τους. 

Γιατί όμως σκανδαλιζόμαστε; Δεν είναι άραγε σύμφωνος ο στίχος αυτός με την αντίδραση του Κυρίου όταν του φέρνουν το νόμισμα με την εικόνα του Καίσαρα κι Εκείνος λέει, δώστε στον Καίσαρα ό,τι του ανήκει; Τι ανήκει στον Καίσαρα. Μόνο αυτό το αντικείμενο που έχει την μορφή του. Καμία άλλη εξουσία δεν αναγνωρίζει ο Χριστός στον Καίσαρα, κάτι που θα δούμε και όταν ο Κύριος θα βρεθεί δεμένος μπροστά στον Πιλάτο και θα του πει πως καμία εξουσία δεν έχει πάνω Του. 

Όπως καμία εξουσία δεν έχει επάνω μας κανένας άρχοντας ή κυβερνήτης όσο εμείς δεν μετέχουμε των παιχνιδιών εξουσία και επιβολής. Όσο εμείς καλούμε όλους τους ανθρώπους αδερφούς μας και θεωρούμε πως εκείνος που υπηρετεί τους αδερφούς του είναι και ο σπουδαιότερος και πως εκείνος που θέλει να εξουσιάζει, να είναι πρώτος, να θεωρείται ως ο καλύτερος, δεν είναι παρά ένα ευτελές άτομο. 

Ουαί υμίν Φαρισαίοι...

π. Κώστας Λαγός 

Τα "ουαί" του Κυρίου προς τους Φαρισαίους που διαβάζουμε το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας είναι αλήθεια κάπως δυσάρεστα για εμάς τους κληρικούς καθώς σε αυτά δε βλέπουμε τις απαράδεκτες συμπεριφορές των Φαρισαίων αλλά και τις δικές μας, των ιερέων της Εκκλησίας του Χριστού. 

Του Κυρίου που κυνήγησαν και σταύρωσαν οι Φαρισαίοι. Και το γεγονός ότι επαναλαμβάνουμε τις συμπεριφορές τους είναι σαν να προδίδουμε τον ίδιο τον Χριστό. Γιατί κακά τα ψέματα, και τις πρωτοκαθεδρίες επιζητούμε και να μας φέρονται με σεβασμό και να μας φωνάζουν -όχι δασκάλους - αλλά γέροντες και πατέρες, και υψώνουμε τους εαυτούς μας θεωρώντας πως είμαστε κάποιοι σπουδαίοι. Και λέμε και ανοησίες όπως ότι η φιλανθρωπία αγιάζεται όταν γίνεται μέσω της Εκκλησίας λες και δεν είναι από μόνη της αγιαστική πράξη η φιλανθρωπία. Ακόμα δεν είναι λίγες οι φορές που φράζουμε  τον δρόμο για τον Παράδεισο στους ανθρώπους. Κάνουμε είναι η αλήθεια και  όλα όσα αναφέρονται στη σημερινή περικοπή. Και τελικά ναι, να το παραδεχτούμε, διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλον. Η αποψινή περικοπή είναι ένα σκληρό μάθημα αυτογνωσίας για εμάς. 

Κυριακή των Βαΐων, Σάββατο του Λαζάρου, διήμερο θριάμβου...

π. Κώστας Λαγός 

Η Κυριακή των Βαΐων, μαζί με το Σάββατο του Λαζάρου, συγκροτούν ένα διήμερο θριάμβου. 

Ο Ιησούς, ο αγαπημένος δάσκαλος — αυτό νόμιζαν τότε — έχει νικήσει τον θάνατο· τον έχει μάλλον ξεγελάσει. Ανέστησε τον Λάζαρο και σήμερα, κάνει τη θριαμβευτική του είσοδο στην Ιερουσαλήμ. Οι Εβραίοι στρώνουν με βάγια τον δρόμο Του και Τον υποδέχονται ως Μεσσία. Κι όλα αυτά συνθέτουν το προοίμιο της Εβδομάδας των Παθών.

Οι προσδοκίες όμως διαψεύδονται. Ο Ιησούς δεν είναι ένας εθνικός ή κοινωνικός επαναστάτης. Δεν φέρνει μια βασιλεία όπως την έχουμε στο μυαλό μας οι άνθρωποι. Ο Χριστός φέρνει μια πλήρη επανάσταση· μια επανάσταση που ξεκινά από το πνεύμα. Που ελευθερώνει πρώτα την ψυχή και αφήνει τα υπόλοιπα — εθνικά και κοινωνικά — να ακολουθήσουν. Η Βασιλεία Του δεν είναι μια τυραννική ούτε έστω μια "πεφωτισμένη" κυριαρχία. Είναι η Βασιλεία της ελευθερίας. Ο Βασιλιάς αυτός ήρθε να μας λυτρώσει από τα δεσμά της αμαρτίας, από τις αλυσίδες των παθών, από την κακία που φωλιάζει μέσα μας. Και όποιος αποδεχτεί Αυτόν τον Βασιλιά, βλέπει τις εθνικές διαφορές να σβήνουν, τις κοινωνικές ανισότητες να καταργούνται, τη μοχθηρία και τις συγκρούσεις να εξαφανίζονται.

Αυτό όμως δεν είναι επιθυμητό από τους περισσότερους. Η ελευθερία και η ευθύνη που τη συνοδεύει δεν είναι πάντα θελκτικές. Η δίψα για εξουσία πάνω στους άλλους παραμένει άσβεστη. Κι έτσι, όταν αυτός ο Βασιλιάς που υποδεχόμαστε σήμερα δεν μας προσφέρει κυριαρχία ή προνόμια εις βάρος των άλλων, όχι μόνο τον απορρίπτουμε, αλλά τον σταυρώνουμε. Τα «ωσαννά» γίνονται «σταυρωθήτω».

Το νόημα της χριστιανικής ζωής η απόρριψη της ισχύος

παπά - Κώστας Λαγός 

«Ξέρετε ότι εκείνοι που θεωρούνται άρχοντες των εθνών καταδυναστεύουν τους λαούς και οι μεγάλοι τους ασκούν εξουσία πάνω τους. Δεν θα είναι έτσι όμως μεταξύ σας· αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι υπηρέτης σας· και όποιος θέλει να γίνει πρώτος ανάμεσά σας, θα είναι δούλος όλων· γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή Του λύτρο για πολλούς».

Και φτάνοντας στην τελευταία Κυριακή πριν μπούμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, και αφού θα προηγηθεί η παρένθεση τους Σαββάτου του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαϊων, αγγίζουμε τελικά όχι μόνο το νόημα της νηστείας και της εγκράτειας αλλά το νόημα της χριστιανικής ζωής. Την απόρριψη της ισχύος, την αδιαφορία για τα αξιώματα, τη διάθεση για προσφορά χωρίς όρους.

Ο Χριστός απορρίπτει τη συμπεριφορά αυτών που κυβερνάνε τα έθνη. Αυτών που θεωρούν άρχοντες τους εαυτούς τους αλλά δεν είναι παρά τύραννοι. Αυτών που διαγκωνίζονται για το ποιος από αυτούς θα συγκεντρώσει τη μεγαλύτερη εξουσία και την πιο πολλή δύναμη ώστε να εξουσιάζει όσο πιο πολλούς γίνεται. 

Επιτέλεσε με τον καλύτερο τρόπο το καθήκον του στη γη.

Παπα Κώστας Λαγός 

Στην εικόνα, ο μυστικός Ιμάμης Αλί, συνοδεύει το φέρετρο της ίδιας της κηδείας του. Ο Σιισμός, το παρακλάδι του Ισλάμ που ακολουθεί το Ιράν, γεννήθηκε όταν ο Αλί, νόμιμος διάδοχος κατά τους Σιίτες του Μωάμεθ, ηττήθηκε στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει για τη διαδοχή και δολοφονήθηκε. Η δύναμη του κινήματος αυτού ενισχύθηκε με την ήττα και τον θάνατο του γιου του Αλί, Ιμάμη Χουσεϊν. 

Είναι ένας κλάδος του Ισλάμ που γεννήθηκε και ενισχύθηκε μέσα από τις ήττες και τις εκτελέσεις ή δολοφονίες των ηγετών του. Γι' αυτούς -ειδικά για τους Αγιατολλάχ- είναι σχεδόν μοίρα τους να δολοφονούνται από τον εχθρό, να μαρτυρούν (όπως εννοούν οι Σιίτες το μαρτύριο). 

Για τον λόγο αυτό ο Αγιατολλάχ Χαμενεϊ δεν δέχτηκε να μεταφερθεί σε ασφαλές καταφύγιο αλλά παρέμεινε στο χώρο κατοικίας του και εργασίας του, έναν μικρό χώρο στο συγκρότημα που κάποτε αποτελούσε το παλάτι του Σάχη. Για τον ίδιο λόγο ούτε ο γιος του ούτε η νύφη του ούτε και το εγγόνι του, οι οποίοι σκοτώθηκαν κι αυτοί στην επίθεση δεν πήγαν σε ασφαλές μέρος. Είναι ο τρόπος που βλέπουν την αποστολή τους αυτοί οι άνθρωποι. 

Ο Χαμενεϊ, για τον ίδιο και τους υποστηρικτές του επιτέλεσε με τον καλύτερο τρόπο το καθήκον του στη γη. 

ΠΗΓΗ: https://tragoudiglarou.blogspot.com/2026/03/blog-post_02.html

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το αληθινό όραμα, ο δρόμος, των Τριών Ιεραρχών

π. Κώστας Λαγός 

Οι Τρεις Ιεράρχες, τους οποίους λέμε πως τιμούμε σήμερα θεωρούνται οι προστάτες της παιδείας. Και εορτάζοντάς τους ως τέτοιους, τους προσβάλλουμε μάλλον παρά τους αποδίδουμε τιμή. 

Στην πραγματικότητα τους προσβάλλουμε με την ίδια την κοινωνική και πολιτική ζωή που έχουμε αφήσει να υπάρχει με αυτή τη μορφή στον τόπο μας...

Οι Τρεις Ιεράρχες, θα τα πω πολύ επιγραμματικά, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, είχαν ένα πολύ συγκεκριμένο όραμα για την παιδεία και την κοινωνία. 

Θεωρούσαν πως η κατοχή πλούτου είναι έγκλημα όταν δεν μοιράζεται και στους φτωχούς, πως η πλεονεξία των ισχυρών είναι η αιτία όλων των πολέμων, πως η κοινοκτημοσύνη είναι ο μόνος τρόπος για να πάψουν οι συγκρούσεις, πως οι εργοδότες που δεν πλήρωναν τους εργαζομένους τους όσο έπρεπε είναι όμοιοι με δολοφόνοι και πως οι τότε νόμοι αδικούσαν τις γυναίκες -αφού τους είχαν γράψει άντρες- και υπενθύμιζαν ότι ενώ και ο Αδάμ και η Εύα ξεγελάστηκαν από τον διάβολο- ο Χριστός, η σωτηρία μας δηλαδή, ήρθε μέσω της γυναίκας στη γη. 

Το ψωμί που φυ­λάς στην απο­θή­κη σου εί­ναι του φτω­χού...

π. Κώστας Λαγός 

Αυτές τις ημέρες έχουμε την τάση, ειδικά τα τελευταία χρόνια να κάνουμε μια εντελώς αδόκιμη σύγκριση. Λατρεύουμε να συγκρίνουμε τον Άγιο Βασίλειο με τον Santa Claus, τη χριστουγεννιάτικη αυτή φιγούρα του δυτικού καταναλωτισμού, όπως επίσης μας αρέσει πολύ να λέμε τον τελευταίο. 

Και αυτό το κάνουμε για να δείξουμε την υπεροχή του "δικού μας" Αγίου έναντι μιας κατασκευασμένης φιγούρας που έχει δανειστεί το όνομα ενός άλλου αγίου(ο Santa Claus βασίστηκε στον  Άγιο Νικόλαο). 

Πολύ ωραία είναι όλα αυτά. Αφού λοιπόν τόσο πολύ αγαπάμε και τιμούμε τον "δικό μας" Άγιο Βασίλειο ας δούμε λίγα μόνο από τα λόγια του: Τιμή Αγίου, μίμηση Αγίου μας λέει ο Μ.Βασίλειος.  Πόσο πολύ τον τιμούμε λοιπόν αυτόν τον Άγιο που μας δίνει και μια αίσθηση πνευματικής υπεροχής; 

"Γνω­ρί­ζω ότι πολ­λοί νη­στεύ­ουν, προ­σεύ­χον­ται, στε­νά­ζουν, φα­νε­ρώ­νουν όλη την ανέ­ξο­δο ευ­λά­βεια, δεν αφή­νουν όμως έναν οβο­λό σ΄αυ­τούς που θλί­βον­ται. Ποιό εί­ναι το όφε­λος, από την υπό­λοι­πη αρε­τή τους; Διό­τι η Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών, δεν τους πα­ρα­δέ­χε­ται" μας λέει ο Άγιος και μας βάζει δύσκολα από την αρχή. Οι μεγάλοι σταυροί και οι μετάνοιες είναι εύκολα πράγματα και ανέξοδα και εντελώς χαμένα όταν δεν συνοδεύονται με το ενδιαφέρον για όλους τους φτωχούς, τους αδικημένους και τους κατατρεγμένους του κόσμου τούτου. 

Η Αναζήτηση των Χριστουγέννων

π. Κώστας Λαγός  

Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αναζήτησης περισσότερο από κάθε άλλη. Είναι μία γιορτή του δρόμου, αφού όλοι οι πρωταγωνιστές βρίσκονται στον δρόμο συνεχώς και σε μια διαρκή αναζήτηση. 

Ο Ιωσήφ και η Μαρία, αρχικά βρίσκονται στον δρόμο και αναζητούν ένα μέρος για να μπορέσει η Μαρία να γεννήσει. Και λίγο αργότερα θα βρεθούν ξανά στον δρόμο, προς την Αίγυπτο αυτή τη φορά, αναζητώντας καταφύγιο για να μην τους βρει ο Ηρώδης. 

Οι Τρεις Μάγοι, οι Τρεις Σοφοί της Ανατολής,  βρίσκονται στον δρόμο αναζητώντας, με τη βοήθεια του Άστρου της Βηθλεέμ, τον Μεγάλο Βασιλέα που θα γεννηθεί σε ταπεινό μέρος ώστε να του δώσουν τα δώρα τους και να τον τιμήσουν. 

Οι βοσκοί που βρίσκονταν εκεί κοντά και αυτοί αναζητούν τον Θείο Βρέφος που οι άγγελοι τους ειδοποίησαν πως γεννήθηκε εκεί κοντά. 

Αλλά και ο Ηρώδης, μια που τον αναφέραμε πριν, κι αυτός τον επικίνδυνο σφετεριστή του θρόνου του ώστε να τον φονεύσει πριν ενηλικιωθεί.

Όλοι κάτι αναζητούν σε αυτή τη γιορτή. Και αυτό το κάτι -είτε τόπος είναι είτε παιδί είτε εχθρός- συνδέεται άρρηκτα με τον Χριστό. Είναι ο Χριστός. Κάποιοι Τον ζητούν ως πρόσωπο θεϊκό και κάποιοι ως πρόσωπο επικίνδυνο. Κάποιοι θα καταλάβουν ποιος είναι Αυτός που γεννήθηκε στο σπήλαιο και κάποιοι όχι. Άλλοι θα διατηρήσουν στη μνήμη τους και την καρδιά τους για πάντα τον Χριστό, κάποιοι θα Τον ξεχάσουν και κάποιοι θα Τον μισήσουν.

«Η ΛΥΣΣΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ' ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ»

Είναι δυνατόν να κατέβει η κα Καρυστιανού στην πολιτική;

παπα-Κώστας Λαγός

 Στον στίβο που έχουν τιμήσει τόσα και τόσα μεγάλα ονόματα αυτού του τόπου; 

Με τέτοιες επιτυχίες σε οικονομία, εξωτερική πολιτική,  με περισσή κοινωνική ευαισθησία και ζήλο για το καλό του τόπου; Άσε μας κυρά μου!

 Είμαστε σοβαρός λαός. Θέλουμε και σοβαρούς πολιτικούς. Και τους έχουμε. Και μας αξίζουν. Και χαιρόμαστε...

ΥΓ1. Πολύ γρήγορα εξαερώθηκε ο ανθρωπισμός εκεί στα αριστερά...Στα δεξιά δεν υπήρχε και ποτέ...

ΥΓ2. Δεν ήξερα ότι για να κατέβεις στη πολιτική πρέπει  να πάρεις την άδεια του κάθε άθλιου. Νόμιζα ότι όλοι έχουν αυτό το δικαίωμα. Ειδικά αν η πολιτική των αθλίων και των αθλιότερων υποστηρικτών τους(κι εγώ μέσα σε αυτούς) έχουν οδηγήσει το παιδί σου σε πρόωρο θάνατο.

Το έγραψε ο παπα-Κώστας Λαγός, όπως και ο  πιο κάτω, συμφωνώ μαζί τους απόλυτα!

_____***_____

«Η ΛΥΣΣΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ' ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ»

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Η επίθεση στην Καρυστιανού ως συμπτωματολογία μιας παρηκμασμένης πολιτικής κουλτούρας.

Ο Καμύ είχε εντοπίσει, με χειρουργική ακρίβεια, έναν από τους σκοτεινότερους μηχανισμούς του ανθρώπινου ψυχισμού και των κοινωνιών λέγοντας πως «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Του π. Κωνσταντίνου Λαγού 

Διαβάζοντας τον βίο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, με πιάνει μια κάποια απογοήτευση...Να αναφέρω επιγραμματικά μερικά πράγματα από εκεί. 

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όταν ανέλαβε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ανάμεσα σε άλλα έκανε και τα εξής: Εκποίησε πολύτιμα εκκλησιαστικά σκεύη και άλλα περιουσιακά στοιχεία για να χρηματοδοτήσει την ανέγερση ιδρυμάτων για τους φτωχούς, τους ξένους και τους ασθενείς καθώς και το καθημερινό συσσίτιο για τους άπορους της Πόλης. Καυτηρίαζε με τους λόγους του την αυθαιρεσία των πλουσίων και των πολιτικών, την επίδειξη πλούτου και την καταδυνάστευση των φτωχών και ασθενέστερων. Ξεχωρίζει η σύγκρουση με την Αυτοκράτειρα για το κτήμα της χήρας που ήθελε η πρώτη να αρπάξει. 

Τα έβαλε με τους ανάξιους κληρικούς κάθε βαθμίδας. Με όσους πλούτιζαν με διάφορους τρόπους, με όσους απολάμβαναν κοσμική ζωή, με όσους ζούσαν μέσα στις απολαύσεις και τις ηδονές, με όσους μοναχούς ή και επισκόπους  συζούσαν με δήθεν μοναχές. Δε δίστασε να διώξει πλειάδα κληρικών που δεν διορθώνονταν, ανάμεσά τους και 13 επισκόπους. 

Θεία λειτουργία

π. Κώστας Λαγός 

Το παρακάτω κείμενο το γράφω σαν απάντηση σε ερωτήματα και παρατηρήσεις που έθεσε ένας καλός φίλος και ενορίτης, γιατρός -το αναφέρω για να δείξω πόσο ενοχλητικοί γίνονται οι γιατροί ακόμα κι όταν ΔΕΝ σου λένε να κόψεις τα γλυκά και τα τηγανητά - για τη θεία λειτουργία. 

Λοιπόν, υπάρχει μια ιδιομορφία στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ενώ υπάρχει το συγκεκριμένο τυπικό,  τη Λειτουργία μπορεί ο κάθε ιερέας να την προσαρμόσει -μέσα σε κάποια πλαίσια- στην προσωπικότητά του. Γι' αυτό μπορούμε να βρούμε λειτουργίες, πομπώδεις, ιεροπρεπείς, πιο μουσικές,  πιο "μυστικές", απλές ή και κάπως "θεατρικές" κλπ. Ανάλογα με τον χαρακτήρα του ιερέα. Υπάρχει έτσι μια ποικιλία χωρίς να χάνεται η ενότητα. 

Δεν θα κάτσω να πω ποια είναι η σωστή και ποια όχι, δεν ξέρω καν αν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ο σωστός τρόπος τέλεσης. Υπάρχει σίγουρα λάθος τρόπος. Είναι αυτός που προβάλλει υπερβολικά τον ιερέα- μάλλον ο τρόπος με τον οποίο ο ιερέας προβάλλει τον εαυτό του  σε βαθμό που κρύβει τον ίδιο τον Χριστό. 

Θα πω πως προσπαθώ εγώ να τελέσω τη λειτουργία όταν λειτουργώ μόνος μου. Η δική μου αισθητική, ο τρόπος πίστης μου και προσέγγισης της Εκκλησίας είναι ο μυστικός τρόπος. Η Λειτουργία είναι ένα μυστήριο, το μέγιστο μυστήριο, η στιγμή που ο ουρανός και η γη ενώνονται, η προσευχόμενη και η θριαμβεύουσα εκκλησία συναντώνται και από κοινού τελούν τη λειτουργία. 

Σε μια τέτοια στιγμή δεν υπάρχει περιθώριο για φανφάρες, επιδείξεις και καλλιτεχνικές ακροβασίες. Τα άμφια οφείλουν να είναι απλά. Η φωνή χαμηλή - όχι σιγανή- οι κινήσεις που προβλέπονται να φανερώνουν το μυστικό που υπάρχει, το οποίο είναι ορατό σε όλους αλλά φανερό σε λίγους. Ακόμα και ο όποιος στολισμός δε χρειάζεται να πέφτει σε υπερβολές που να αναδίδουν μια κακής ποιότητας αισθητική. 

Ιάκωβο Αδελφόθεο τον έλεγαν. Και εκτός από κομμάτι υπερβολικός ήταν και λιγάκι άγιος.

π. Κώστας Λαγός 

Συχνά πυκνά, γίνεται κουβέντα στην Εκκλησία -σχεδόν κουβέντα δηλαδή, αυτά τα θέματα λίγους απασχολούν- για τον πλούτο και τους πλούσιους και τη θέση τους στην Εκκλησία. Θυμάμαι ακόμα τις αντιδράσεις όταν διάβασα ένα κήρυγμα, σε μια από τις ενορίες που έχω περάσει, παραθέτοντας αποσπάσματα από ομιλίες των Τριών Ιεραρχών για τον πλούτο και τους πλούσιους. Δεν ήταν καθόλου μα καθόλου θετικές, αυτό φτάνει. 

Ακόμα και σε μια συζήτηση με άλλον κληρικό δεν έβγαλα άκρη αφού αυτός επέμενε - το λέω λίγο απλά- πως οι πατέρες ήταν υπερβολικοί στο θέμα του πλούτου. 

Η αλήθεια είναι πως κι εγώ ήμουν υπερβολικός. Ο πλούσιος δεν πάει στην κόλαση και ο πλούτος δεν είναι κακός. Αντιθέτως. Αν ο πλούσιος λειτουργεί ως διαχειριστής του πλούτου που του εμπιστεύτηκε ο Θεός και βοηθά τους συνανθρώπους του που έχουν την ατυχία να είναι φτωχοί και φροντίζει να μοιράζεται αυτός ο πλούτος, τότε ο δρόμος για τον παράδεισο είναι ορθάνοιχτος. Και μάλιστα το μέσο για να τον διανύσει είναι η ίδια η περιουσία του. 

Μόνο που -όπως καταλαβαίνουμε- στην παραπάνω περίπτωση, ο πλούτος δε θα παραμείνει πλούτος κατά πάσα πιθανότητα...Οπότε έχουμε διαμοιρασμό του πλούτου -όπως λέει στο Ευαγγέλιο άλλος ένας υπερβολικός τύπος, Ιησούς λεγόταν- και τελικά, την εξαφάνισή του. Γιατί ο Χριστός δεν αρκείται στο να δίνουν οι πλούσιοι τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι στους φτωχούς την ώρα που τα σκυλιά γλείφουν τις πληγές των τελευταίων.

Βέβαια υπάρχουν πολλοί, εντός της Εκκλησίας, λαϊκοί και κληρικοί που θα χρησιμοποιήσουν ένα σωρό επιχειρήματα για να πείσουν πως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Θα χρησιμοποιήσουν κάθε λογής γνώση: θεολογική, φιλοσοφική, νομική, πολιτική, κοινωνιολογική, αστροφυσική, ιατρική, κτηνιατρική, οικολογική, βιομηχανική...ε, καταλάβατε. 

Για να καταλάβετε για τι είδους άνθρωπο μιλάμε.

πσπα - Κώστας Λαγός 

Για να καταλάβετε για τι είδους άνθρωπο μιλάμε. Τη πρώτη του Οκτώβρη πέρασα, όπως συνηθίζω, από το Σύνταγμα για να δω λίγο τον απεργό πείνας, τον πατέρα ενός από τα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών, τον Πάνο Ρούτσι. Επειδή, λόγω της απεργίας, το μετρό είχε πολύ κόσμο, κατέβηκα στο Μοναστηράκι και περπάτησα ως τη πλατεία Συντάγματος. Επειδή ζεσταίνομαι εύκολα και φορούσα και τα ράσα, μέχρι να φτάσω πάνω ίδρωσα. Μόλις με είδε ο κ.Ρούτσι, άρχισε: "Είσαι καλά; Γιατί ίδρωσες; Έχεις κάτι;". 

Καταλάβατε όλοι εσείς που τον βρίζετε επί πληρωμή; Ο άνθρωπος είχε δεκαεφτά ημέρες χωρίς φαγητό και μόλις με είδε ανησύχησε για τη δική μου υγεία. Πέρα του ότι δεν έχω πάει μία φορά και να μη με έχει ρωτήσει τι κάνει η οικογένειά μου! Και ξαναγράφω: Δεκαεφτά ημέρες χωρίς τροφή!

Και όσοι λένε πως είναι αφράτος και άλλες τέτοιες αθλιότητες, όσοι πηγαίνουμε εκεί συχνά, βλέπουμε πόσο "καλοταϊσμένος" είναι. Δε περιμένω ντροπή απ' όσους τα γράφουν αυτά είτε κατ' εντολή είτε επί πληρωμή. Δεν μπορούν να καταλάβουν τέτοιους ανθρώπους. Είναι ένα είδος ξένο προς αυτούς...

ΥΓ. Δεν καταλαβαίνω τη λογική του "αν πάθει κάτι ο πατέρας θα γίνει χαμός¨. Γιατί να μη γίνει τώρα αυτός ο χαμός; Σήμερα, αύριο. Πριν πάθει κάτι ο άνθρωπος.

ΠΗΓΗ:https://tragoudiglarou.blogspot.com/2025/10/blog-post_2.html

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε με τους αδικημένους.

 π. Κώστας Λαγός 

Κάποτε, στην επαρχία του Αγίου Νικολάου π, κάποιος καταδικάστηκε άδικα σε θάνατο. Λίγο πριν την εκτέλεσή του, ο ίδιος ο άγιος έπιασε το χέρι του δημιου και σταμάτησε την εκτέλεση.

Όταν, την εποχή του Μ. Βασιλείου ο φοροεισπράκτορας του Αυτοκράτορα πήγε να επιβάλλει άδικους φόρους, ο Μέγας Βασίλειος τον σταμάτησε και μετά από έντονη διαφωνία και απειλές εκ μέρους του αξιωματούχου, ο τελευταίος έφυγε άπραγος.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ξεσήκωσε ολόκληρη την Κωνσταντινούπολη όταν η αυτοκράτειρα προσπάθησε να αρπάξει το οικόπεδο μιας χήρας. 

Τιμή Αγίων η μίμηση Αγίων έλεγε ο όσιος Παΐσιος και αυτή είναι η απάντηση απέναντι στο δίλημμα, ψευδές και πονηρό κατά τη γνώμη μου, δικαιοσύνη ή νομιμότητα. 

Είναι επίσης η απάντηση, στο πού βρίσκεται η θέση ενός κληρικού όταν κάποιος πολίτης, κάποιος άνθρωπος, πολεμά να βρει το δίκιο του.

Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα κατά τη γνώμη μου. Ο Χριστός είπε αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα (το νόμισμα που του έδειξαν), να τα δώσετε στον Καίσαρα και ότι ανήκει στον Θεό να το δώσετε στον Θεό. 

Οι νόμοι φτιάχνονται από τον Καίσαρα, από το κράτος, είναι γραμμένοι από ισχυρούς και αυτούς εξυπηρετούν. Η δικαιοσύνη όμως είναι κάτι που έχει δοθεί από τον Θεό και αποτελεί βασικό στοιχείο της Βασιλείας Του. 

Μη μας μιλάτε άλλο λοιπόν για νόμους, για διατάξεις και παραγράφους. Δε θέλουμε τέτοιου είδους νομιμότητα. Θέλουμε δικαιοσύνη, η οποία είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

"Ο νόμος ουδέποτε έκανε τους ανθρώπους ούτε στο ελάχιστο δικαιότερους και,μέσω του σεβασμού τους γι'αυτόν,ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι αναδεικνύονται καθημερινά σε φορείς αδικίας" μας λέει ο σπουδαίος Αμερικάνος φιλόσοφος Ντ. Θορώ και ζούμε ακριβώς αυτό στη χώρα μας. Ο σεβασμός στον νόμο να μας αναδεικνύει σε φορείς αδικίας. 

Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε με τον νόμο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε με την πολιτεία και το κράτος. Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε με τους αδικημένους. Με όποιον τρόπο μπορούμε. Είτε μας φαίνεται λίγο είτε μας φαίνεται πολύ αυτό που τελικά θα κάνουμε, θα πούμε, θα γράψουμε.

Πηγή: https://tragoudiglarou.blogspot.com/2025/09/blog-post_25.html

Χριστιανισμός και αριστερά

π. Κώστας Λαγός 

Πολλοί με ρωτάνε...καλά όχι πολλοί, επειδή ξέρουν πως οι απαντήσεις μου δεν είναι πάντα, εχμ, κομψά διατυπωμένες, αρκετοί όμως, με ρωτάνε ή και παραπονιούνται πώς/γιατί μπλέκω τον χριστιανισμό με την αριστερά ή ακόμα χειρότερα -όπως λένε- με την αναρχία. 

Συνήθως απαντώ με μια ερώτηση. Πώς γίνεται αυτοί να αναμειγνύουν τον χριστιανισμό με τον καπιταλισμό; 

Ναι, πολλοί αριστεροί και αναρχικοί διακηρύσσουν την αθεϊα τους, όχι όλοι, οι περισσότεροι. Από την άλλη ο καπιταλιστής την ζει την αθεϊα. Την πράττει ή την υποστηρίζει. Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι κάπως σοκαριστικό για κάποιους αλλά είναι η αλήθεια. 

Όταν υποστηρίζεις τον καπιταλισμό στη μορφή που γνωρίζουμε, τότε υποστηρίζεις τις διακρίσεις με βάση τον πλούτο του καθενός, την ύπαρξη πολύ πλούσιων και πολύ φτωχών έως και άπορων. Και δεν φτάνει η όποια φιλανθρωπία, με τη μορφή που γίνεται σήμερα, για να βγάλουμε αυτή την ευθύνη από πάνω μας. Μόνο η αναζήτηση ενός άλλου συστήματος και η αντιπαράθεση με τον καπιταλισμό και τη λατρεία του Μαμωνά με τις ανισότητες που φέρνει μπορεί να το κάνει αυτό. 

Δε μιλάω ούτε για επαναστάσεις, ούτε για εξεγέρσεις, αυτά δε γίνονται από μεμονωμένα άτομα, απαιτούν συγκεκριμένες συνθήκες και δεν είναι για όλους. Μιλάω για τοποθέτηση απέναντι στη ζωή και στη πραγματικότητα που ζούμε(που πιθανόν θα γεννήσουν τις παραπάνω συνθήκες αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). 

Η αριστερά και η αναρχία, έστω θεωρητικά ζητούν να εξαλείψουν αυτά τα φαινόμενα. Και προφανώς μπορεί να δημιουργηθούν άλλα προβλήματα σε περίπτωση εφαρμογής των ιδεών αυτών αλλά αυτό είναι δευτερεύον θέμα για την ανάρτηση τούτη. Είναι άλλη συζήτηση.  

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Αναρτήσεις στον Γερομοριά για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό...

________***_______

π. Κώστας Λαγός 

"Οἱ ἄνθρωποι θὰ μείνουν πτωχοί, γιατὶ δὲν θἄχουν ἀγάπη στὰ δένδρα".

"Να φυλάγετε τα δέντρα και τα δάση, όπως τα παιδιά σας. Το κάθε δέντρο θα σώσει κι έναν άνθρωπο".

- Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

O άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έδρασε σε μια εποχή σκοτεινή για τους Έλληνες και τους Αλβανούς ορθόδοξους χριστιανούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στριμωγμένοι ανάμεσα στις διαθέσεις των Τούρκων - οι οποίες κυμαίνονταν από ευνοϊκές ως εντελώς τυραννικές - στις προσπάθειες προσηλυτισμού από δυτικούς ιεραπόστολους, Ιησουίτες και προτεστάντες, με τις κοινότητες των Εβραίων να επιβάλλουν μέσω χρηματισμού των τοπικών αρχόντων τους κανόνες του εμπορίου, οι Ορθόδοξοι Έλληνες και Αλβανοί άρχισαν να χάνουν την ταυτότητά τους, να αφήνουν τα έθιμα και τις συνήθειές τους και να προσπαθούν να επιβιώσουν σε τούτο το πλαίσιο. 

Ραμπία αλ -Ανταουίγια

Π. Κώστας Λαγός 

Ραμπία αλ -Ανταουίγια

---------------

Ω Κύριε

αν σε λατρεύω από τον φόβο της Κολάσεως,

ρίξε με στο πυρ της Κολάσεως.

Κι αν σε λατρεύω με την ελπίδα του  παραδείσου,

απόκλεισέ με από τον Παράδεισο.

Αλλ'αν σε λατρεύω μόνο για χάρη Σου,

μη μου στερήσεις το αιώνιο κάλλος Σου!

____***_____

Κάποτε ο Χασάν της Βασόρας πήγε να δει τη Ραμπία.  Την ηύρε να κάθεται τριγυρισμένη από ζώα.  Καθώς ο Χασάν πλησίαζε, εκείνα σκόρπισαν.

 Ο Χασάν ρώτησε: "Γιατί έκαμαν έτσι;

Και η Ραμπία του απάντησε:  "Εσύ τρως κρέας.Εγώ το μόνο που τρώω είναι ξερό ψωμί".

Όταν ο Χασάν απ'τη Βασόρα κάλεσε τη Ραμπία να περπατήσουν πάνω στο νερό, η Ραμπία κάλεσε τον Χασάν να πετάξουν στον αέρα.

"Δεν ξέρω να πετώ" είπε ο Χασάν.

Σήμερα Κυριακή. Να μείνουμε σιωπηλοί μπροστά Του.

π. Κώστας Λαγός 

Για τη σημερινή Κυριακή, δεν έχω ετοιμάσει κάτι. Δεν διάβασα την ευαγγελική περικοπή και δεν κοίταξα στο ημερολόγιο να δω ποιος άγιος γιορτάζει. Δεν προετοιμάστηκα καθόλου, απλά ξύπνησα το πρωί και ήρθα στην εκκλησία για τη λειτουργία.

 Ούτε αποσπάσματα από λόγους αγίων διάβασα, ούτε κομμάτια από έργα φιλοσόφων απομνημόνευσα. Δεν κάθισα να σκεφτώ κάτι έξυπνο που θα σας έκανε εντύπωση, δεν προσπάθησα να βρω ένα σύγχρονο κοινωνικό θέμα ώστε να το "χωρέσω" στην ευαγγελική ή την αποστολική περικοπή. Δεν έψαξα κάποια επιστημονική μελέτη για να την εντάξω στο κήρυγμά μου.

Και ίσως αυτή να είναι και η καλύτερη δυνατή προετοιμασία. Δεν υπήρξε τίποτα ανάμεσα σε μένα και τον Χριστό. Η έπαρσή μου δε βρίσκει τροφή για να αναπτυχθεί. Ούτε και μπορώ να επικαλεστώ την εξυπνάδα μου ή το -υπαρκτό ή μη- συγγραφικό ταλέντο που θεωρώ πως έχω. 

Σήμερα, τούτη εδώ την Κυριακή, σε αυτή τη Θεία Λειτουργία (εντελώς τυχαία η επιλογή αυτής της συγκεκριμένης) αποφάσισα να σταθώ μπροστά στον Χριστό και να μην πω τίποτα. Να μην Του ζητήσω τίποτα. Να μην σκεφτώ ή να μη φανταστώ τίποτα. Απλώς να Τον αφήσω να με δει. Να με διαβάσει και να πράξει Αυτός κατά το τι θεωρεί καλύτερο. 

Ψυχοσάββατα, στους "άγνωστους" κεκοιμημένους

π. Κώστας Λαγός 

Όλοι γνωρίζουμε πως τα Ψυχοσάββατα είναι αφιερωμένα στους κεκοιμημένους μας. Στην πραγματικότητα τα Ψυχοσάββατα αφορούσαν τους κεκοιμημένους για τους οποίους οι δικοί τους δεν ήξεραν ότι είχαν κοιμηθεί. Τα ταξίδια, ειδικά εκείνα με τα καράβια, ήταν μακροχρόνια και επικίνδυνα και κάποιος μπορεί να έχανε τη ζωή του και να το μάθαινε η οικογένειά του χρόνια αργότερα. Το ίδιο συνέβαινε και με τους στρατιώτες που πήγαιναν σε κάποια μάχη. Γι' αυτούς τους ας τους πούμε "άγνωστους" κεκοιμημένους ήταν αφιερωμένο το Ψυχοσάββατο. 

Αλλά και σήμερα. Στη Παλαιστίνη, στην Ουκρανία, σε άλλες περιοχές του κόσμου όπου μαίνονται μάχες, υπάρχουν φορές που χάνονται άνθρωποι την ταυτότητα των οποίων δεν μαθαίνουμε ποτέ. Και αν υπάρχουν φίλοι και συγγενείς κάποιος ίσως ενδιαφερθεί αλλά αν δεν υπάρχουν; Και γι' αυτούς λοιπόν τελούνται τα Ψυχοσάββατα. Γιατί και στις δύο αυτές περιοχές, αλλά και σε κάθε εμπόλεμη ζώνη, υπάρχουν Ορθόδοξοι χριστιανοί — άνθρωποι που, αν και σκοτώθηκαν, ίσως δεν μνημονεύτηκαν ποτέ.

Και αν η Εκκλησία προσεύχεται για τις ζωές των Ορθοδόξων, όπως η κάθε θρησκεία προσεύχεται για τους δικούς της πιστούς σε αυτές τις τελετές, εντούτοις αγωνιά για τη ζωή όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως πίστης ή φυλής. Γιατί το θέλημα του Θεού είναι οι άνθρωποι να ζουν. Και όχι μόνο να ζουν αλλά να ζουν ευτυχισμένοι. 

Των Μυροφόρων

Του π. Κώστα Λαγού 

Ήταν απολύτως λογικό και δίκαιο θα μπορούσε να πει κανείς, να είναι οι Μυροφόρες γυναίκες εκείνες που θα μάθαιναν πρώτες το χαρμόσυνο νέο της Ανάστασης του Κυρίου. Αυτές άλλωστε Τον ακολούθησαν σε όλη Του τη διαδρομή από τη σύλληψη ως τα βασανιστήρια και από εκεί ως το Γολγοθά και τη σταύρωση. Αυτές επέμειναν και μετά την ταφή Του να πάνε να τελέσουν τα νεκρικά και ταφικά έθιμα που όριζε η παράδοση. 

Οι γυναίκες αυτές δε φοβήθηκαν. Δε τις τρόμαξαν οι Φαρισαίοι που είχαν μόλις θριαμβεύσει φαινομενικά επί του "ταραχοποιού και αιρετικού" Ιησού. Δεν τις αποθάρρυναν οι -πάντα σκληροί και κακότροποι- Ρωμαίοι στρατιώτες που φύλαγαν τον τάφο του "βασιλιά των Ιουδαίων". Δεν κρυφτήκαν σε κανένα σπίτι "διά τον φόβο των Ιουδαίων". Κοινωνία, ιερατείο και στρατιωτική δύναμη δε μπόρεσαν να τις κρατήσουν μακριά από τον αγαπημένο τους Δάσκαλο. Δε μπόρεσαν να τις αποτρέψουν από το να τελέσουν αυτά που έπρεπε για το σώμα του -όπως ακόμα νόμιζαν- κεκοιμημένου τους Δασκάλου. 

Και έτσι αυτές αξιώθηκαν πρώτες να πληροφορηθούν την Ανάσταση του Κυρίου από τον άγγελο που τις περίμενε στον ανοιγμένο και κενό τάφο. Αυτές έμαθαν πριν από όλους τους άλλους ότι ο θάνατος νικήθηκε και το κράτος του κατέρρευσε. Έμαθαν πως η Ζωή θριάμβευσε, πως ο τάφος δε μπορεί πλέον να τη συγκρατήσει και πως πλέον ο Θεός και ο άνθρωπος συμφιλιώθηκαν. Έμαθαν πως ο δρόμος της συνάντησης άνοιξε επιτέλους!