11/04/2025
Το 1815, το εγχείρημα του Γάλλου Αυτοκράτορα Napoleon Bonaparte να δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή αστική αυτοκρατορία υπό το σκήπτρο του, ως μια ιστορική και γεωστρατηγική προέκταση της Γαλλικής Επανάστασης, ηττήθηκε οριστικά από τις δυνάμεις της Ιερής Συμμαχίας (Αυστρία, Πρωσία, Ρωσία), που εγκαθίδρυσαν μια διεθνή τάξη πραγμάτων βασισμένη στο “έθνος-κράτος” και στην “ισορροπία δυνάμεων” μεταξύ κυρίαρχων εθνών-κρατών.
Στον απόηχο της ναπολεόντειας εποχής, ο συντηρητισμός, εκδηλώθηκε ως μια συστηματική και οργανωμένη πολιτική έκφραση των υποστηρικτών ενός συνόλου κοινωνικών θεσμών όπως η πυρηνική οικογένεια, η οργανωμένη θρησκεία, οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, η κυριαρχία του έθνους-κράτους και η κρατική εξουσία.
Ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος μαζί του, ο κλασσικός ευρωπαϊκός συντηρητισμός αποτελεί μια σοβαρή και αξιόλογη πολιτική θεωρία, στο πλαίσιο των ζυμώσεων και αντιθέσεων που χαρακτηρίζουν την ιστορία της γενικής φιλελεύθερης ιδεολογίας, αλλά ο συντηρητισμός υπέστη έναν σοβαρό εκφυλισμό κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, κυρίως εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε από παράγοντες του κοινωνικού κατεστημένου στις ΗΠΑ.
Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, στις ΗΠΑ, ο συντηρητισμός ακολούθησε μια ιδιόμορφη τροπή που ονομάστηκε “νεοσυντηρητισμός” (neoconservatism). Ο αμερικανικός νεοσυντηρητισμός συνδύασε τη συντηρητική πολιτική σκέψη του Γερμανοαυστριακού φιλοσόφου Leo Strauss (καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο University of Chicago) με την επαναστατική πολιτική σκέψη του Σοβιετικού πολιτικού και διανοουμένου Leon Trotsky.
ΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Το 1815, το εγχείρημα του Γάλλου Αυτοκράτορα Napoleon Bonaparte να δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή αστική αυτοκρατορία υπό το σκήπτρο του, ως μια ιστορική και γεωστρατηγική προέκταση της Γαλλικής Επανάστασης, ηττήθηκε οριστικά από τις δυνάμεις της Ιερής Συμμαχίας (Αυστρία, Πρωσία, Ρωσία), που εγκαθίδρυσαν μια διεθνή τάξη πραγμάτων βασισμένη στο “έθνος-κράτος” και στην “ισορροπία δυνάμεων” μεταξύ κυρίαρχων εθνών-κρατών.
Στον απόηχο της ναπολεόντειας εποχής, ο συντηρητισμός, εκδηλώθηκε ως μια συστηματική και οργανωμένη πολιτική έκφραση των υποστηρικτών ενός συνόλου κοινωνικών θεσμών όπως η πυρηνική οικογένεια, η οργανωμένη θρησκεία, οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, η κυριαρχία του έθνους-κράτους και η κρατική εξουσία.
Ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος μαζί του, ο κλασσικός ευρωπαϊκός συντηρητισμός αποτελεί μια σοβαρή και αξιόλογη πολιτική θεωρία, στο πλαίσιο των ζυμώσεων και αντιθέσεων που χαρακτηρίζουν την ιστορία της γενικής φιλελεύθερης ιδεολογίας, αλλά ο συντηρητισμός υπέστη έναν σοβαρό εκφυλισμό κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, κυρίως εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε από παράγοντες του κοινωνικού κατεστημένου στις ΗΠΑ.
Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, στις ΗΠΑ, ο συντηρητισμός ακολούθησε μια ιδιόμορφη τροπή που ονομάστηκε “νεοσυντηρητισμός” (neoconservatism). Ο αμερικανικός νεοσυντηρητισμός συνδύασε τη συντηρητική πολιτική σκέψη του Γερμανοαυστριακού φιλοσόφου Leo Strauss (καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο University of Chicago) με την επαναστατική πολιτική σκέψη του Σοβιετικού πολιτικού και διανοουμένου Leon Trotsky.
