Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ξαναμπαίνει στη φυλακή

Ο Αλέκος Γιωτόπουλος και η Δημοκρατία που Εκδικείται 

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Η εξαναγκαστική  επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στην φυλακή μετά από 24  εξοντωτικά χρόνια και λίγες ημέρες ελευθερίας, με πρωτοβουλία ....του Αρείου Πάγου,  και με την "Δημοκρατία να μην συγχωρεί" , ενώ ακόμη και με την  ναζιστική Χρυσή Αυγή  η Δημοκρατία τηρεί τον νόμο, ενώ ελάχιστοι πρωταίτιοι της χούντας δεν πέθαναν  στο σπίτι τους, αποτελεί "ύβριν",   πρωτοφανή σκοταδισμό και βαρβαρότητα. Όνειδος για την Δικαιοσύνη και την κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Ένας άνθρωπος που καταδικάσθηκε άδικα και αναπόδεικτα  αποκλειστικά  με βάση τις  "ομολογίες" άλλων συγκατηγορουμένων του, οι οποίες συχνά αποσπάσθηκαν με "φυσική πίεση" ,για να το  διατυπώσω  ευγενικά ( βλ. Σάββας Ξηρός στον Ευαγγελισμό τον Ιούλιο του 2002).Που εφαρμόστηκε πάνω του σαρωτικά η αρχή της συλλογικής ευθύνης και του αποδόθηκε αυθαίρετα η ηθική αυτουργία για ΟΛΕΣ  τις ενέργειες της 17Ν.   

Ένας  εξαιρετικά σεμνός και αξιοπρεπής άνθρωπος και αντιδικτατορικός αγωνιστής, που ούτε παρακάλεσε  για τίποτε ούτε  έβγαινε στις κάμερες κάθε λίγο  ούτε ικέτευσε, πέρα από το αίτημα για  αυτονόητα δικαιώματά του  όπως το  να σπουδάσει. 

Ένας άνθρωπος, τέλος, και ας το γράψουμε και αυτό που πέρα από ένα στιγμιαίο κίνημα του 2002-2004 ( Επιτροπή για την Απελευθέρωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου) δεν είχε πίσω του όλα αυτά τα μολυβένια χρόνια ούτε την Αριστερά ούτε τον αντιεξουσιαστικό χώρο  ούτε "βεντέτες"  και δικηγόρους της Αριστεράς και των κινημάτων,  ούτε κανένα ειδικό κίνημα για τα δικαιώματά του ή την απόλυσή του. Μόνος του, όρθιος,  αξιοπρεπής μέσα στην  έγκλειστη μοναξιά του. Όμορφος ηθικά και πολιτικά. 

Δεν εννοώ ότι όσοι από τους καταδικασμένους  για την υπόθεση της  17Ν  είχαν ένα κίνημα να διεκδικεί τα δικαιώματά τους  έκαναν  κάτι λάθος ή επιλήψιμο ή ότι αυτά τα κινήματα ήταν πολιτικά λάθος. Κάθε άλλο. Θα μείνω, όμως,  πάντοτε με την εύλογη  απορία γιατί κάτι ανάλογο δεν συνέβη με τον Αλέκο Γιωτόπουλο, γιατί κανένα "αριστερό"  κίνημα δικαιωμάτων ή αναρχικό ή ό,τι,  δεν τον υποστήριξε. Γιατί ως αιχμάλωτος του κράτους παραδόθηκε από την Αριστερά και την αναρχία στην άγνοια και τη μοναξιά. Επειδή δεν συντήρησε μια ιδέα ή ένα σύμβολο ή μια φαντασίωση που δεν του αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα;   Μάλλον γι'  αυτό.  Είναι επιζήμιο να αγνοείς τις φαντασιώσεις των ανθρώπων σε έναν μεταμοντέρνο  κόσμο προσομοιώσεων. Και να αποφεύγεις το Θέαμα.

Μιχάλης Τρεμόπουλος 

Έψαξα να δω τι είδους διδακτορικό έχει κάνει ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και πραγματικά είναι εντυπωσιακό πώς το κατάφερε χωρίς υπολογιστή!

Έκανε τη διατριβή του αποκλειστικά μέσα στις φυλακές, μάλιστα χωρίς ηλεκτρονικό υπολογιστή. Και ανακηρύχθηκε ομόφωνα διδάκτορας Μαθηματικών από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού.

Ο Γιωτόπουλος γεννήθηκε στο Παρίσι το 1944 και ακολούθησε τις περιπλανήσεις του αρχειομαρξιστή πατέρα του Δημήτρη Γιωτόπουλου, περνώντας τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του στην Αθήνα, στο Χαλάνδρι. Μετά το 1962 επέστρεψε στο Παρίσι και σπούδασε εκεί μαθηματικά και οικονομικά.

Γκώσαμε από τη "Δημοκρατία" τους... καιρό τώρα.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στη χώρα που πήγαμε συνοδεία τον μεσιέ Χριστοφορακο στο αεροδρόμιο,τον φίλησαμε σταυρωτά και του ευχηθηκαμε καλό ταξίδι για το Μόναχο...

Στη χώρα που ένας Παπαντωνίου έχει μια γιαγιά στη Νιγηρία και του καταθέτει 2.000.000 ευρώ για έξοδα μηνός.

Στη χώρα που ο Λιγνάδης πίνει το φρέντο του και λιάζεται στη πλατεία της Νέας Σμύρνης.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός Σημίτης και ο υπουργός οικονομικών Παπαντωνίου (η μεσοτοιχία  των επαύλεων στη Σύρο) βεβαίωναν τον " κοσμακη" για το σίγουρο του εγχειρήματος της επένδυσης στο χρηματιστήριο του 1999 ,με τη γνωστή μετατόπιση 80 δις σε επιτήδειες τσέπες (η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου έφτασε τα 212,5 δις, ήτοι το 180%του ΑΕΠ)..

Στη χώρα που σαν τα funds κινδυνεύουν να απωλέσουν το "νταβατζηλικι τους", έρχεται ο Άρειος Πάγος και εξασφαλίζει με την ταχύρυθμη απόφαση τους, την εξακολούθηση της ασυδοσίας τους.

Στη χώρα που οι αρχές πρόλαβαν τον Ρωμανό και του πήραν τη σακούλα (με τα αποτυπώματα του) από τα χέρια και προλάβαμε τρομοκρατικές πράξεις.

Στη χώρα που ο Τσοχατζόπουλος ήταν ο  μόνος που γνώριζε  και κράτησε κλειστό το στόμα μέχρι το τέλος.

Στη χώρα που όλοι επιζητούσαν  τον σεβασμό του Κοσκωτά...

Στη χώρα που ο Άρειος Πάγος γνωμάτευε το ορθόν της επανάστασης της Χούντας.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τον υπουργό του μέσω υποκλοπής και ο υπουργός το θεώρησε αναγκαίο για το καλό της χώρας.

Είναι σήμερα στην Ελλάδα ζητούμενο η εφαρμογή της αρχής της ισότητας απέναντι στο νόμο;

"Αγώνας της Κρήτης"

«Κάθε εξαίρεση από τον Δημοκρατικό Κανόνα είναι σε τελευταία ανάλυση μεγαλύτερη απειλή για τις Δημοκρατίες από αυτές που υποτίθεται προσπαθεί να εξαλείψει», σημειώνεται στην κατακλείδα κειμένου για το ηγετικό στέλεχος της 17 Νοέμβρη, Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, που προσυπογράφουν προσωπικότητες της ελληνικής κοινωνίας, ζητώντας να εφαρμοστεί ότι...ισχύει και για τους άλλους κρατουμένους.

Συγκεκριμένα, όπως τονίζεται στο κείμενο, στον «Αλέξανδρο Γιωτόπουλο δεν αναγνωρίζεται ούτε καν το δικαίωμα στην τακτική άδεια παρότι πληροί όλες τις προϋποθέσεις του νόμου. Και είναι ο μοναδικός κρατούμενος που ζει σε συνθήκες απόλυτου εγκλεισμού εδώ και 17 χρόνια».

«Εχουν περάσει 16 χρόνια από τη δίκη σε πρώτο βαθμό για την Υπόθεση της «17 Νοέμβρη». Οι περισσότεροι από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε πολύ βαριές ποινές, που παρέμειναν πάνω-κάτω οι ίδιες λίγα χρόνια μετά στο εφετείο. Η πρώτη εκείνη δίκη κράτησε πολλούς μήνες και απασχόλησε για πολύ την κοινή γνώμη και την επιστημονική κοινότητα των νομικών, κυρίως γιατί υιοθετήθηκε για πρώτη φορά ένα πλαίσιο ποινικής δίκης ειδικού τύπου», αναφέρει το κείμενο.

«Σήμερα, 16 χρόνια μετά, οι περισσότεροι από τους καταδικασθέντες έχουν αποφυλακιστεί, κάνοντας χρήση των σχετικών διατάξεων της νομοθεσίας που ίσχυαν πάντοτε και έχουν επιστρέψει κανονικά στις οικογένειές τους και τις επαγγελματικές τους ασχολίες. Επίσης εδώ και αρκετά χρόνια, πολλοί από τους καταδικασθέντες, τόσο αυτοί που αποφυλακίστηκαν όσο κι αυτοί που παραμένουν σήμερα κρατούμενοι, έκαναν κανονικά χρήση των ισχυουσών διατάξεων του Νόμου και ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες, πήραν τακτικές άδειες για προσωπικούς και εκπαιδευτικούς λόγους. Ακριβώς όπως έκαναν και τόσοι άλλοι ποινικοί κρατούμενοι, καθώς ο θεσμός των «αδειών σε κρατούμενους» υπάρχει από παλιά και αποτελεί διεθνώς μια «καλή πρακτική» στα σωφρονιστικά συστήματα όλων των πολιτισμένων Δημοκρατιών του κόσμου.

Υπάρχει όμως στην Ελλάδα ένας κρατούμενος που εξαιρείται από το παραπάνω πλαίσιο του νόμου καθώς παραβιάζονται συστηματικά τα στοιχειώδη δικαιώματά του», τονίζεται στο κείμενο.

Δείτε το πλήρες κείμενο:

«Είναι σήμερα στην Ελλάδα ζητούμενο η εφαρμογή της αρχής της ισότητας απέναντι στο νόμο;

Εχουν περάσει 16 χρόνια από τη δίκη σε πρώτο βαθμό για την Υπόθεση της «17 Νοέμβρη». Οι περισσότεροι από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε πολύ βαριές ποινές, που παρέμειναν πάνω-κάτω οι ίδιες λίγα χρόνια μετά στο εφετείο. Η πρώτη εκείνη δίκη κράτησε πολλούς μήνες και απασχόλησε για πολύ την κοινή γνώμη και την επιστημονική κοινότητα των νομικών, κυρίως γιατί υιοθετήθηκε για πρώτη φορά ένα πλαίσιο ποινικής δίκης ειδικού τύπου.