Όταν ο Ανδρέας ανακάλυψε το παγκόσμιο «διευθυντήριο»

TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ.     

 Ήταν 27 Ιουνίου του 1995 όταν, μετά την λήξη της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις Κάνες, ο Ανδρέας Παπανδρέου μίλησε στους Έλληνες δημοσιογράφους: 

«Σπάνια ομιλώ οργισμένα, αλλά ήταν οργισμένη η απάντησή μου στους άλλους ηγέτες κατά τη διάρκεια της συνόδου. Δεν έχω κανένα λόγο να κρύψω από τον ελληνικό λαό την αλήθεια. Και θέλω να πω ότι είδα πράγματι το διευθυντήριο να λειτουργεί. Διότι ενώ πολλοί συνάδελφοι πρωθυπουργοί στο διάδρομο μου έλεγαν καλά τα είπες, έχεις δίκιο, κανείς δεν πήρε το λόγο να υποστηρίξει τις θέσεις μου. Δεν είχαν ούτε τη δυνατότητα να ασκήσουν κριτική, εκεί που έμπαινε ένα θέμα τεράστιας ηθικής υπόστασης. Τι είναι η ενωμένη Ευρώπη; Ποιος την κυβερνάει; Τι ρόλο παίζουμε πλέον εμείς, οι κυβερνήσεις; Αυτά είναι ερωτήματα πολύ βασικά. Βρίσκω ότι πάμε σε ένα είδος συρρίκνωσης της εθνικής δύναμης, αλλά όχι στο βωμό μιας συλλογικής δημοκρατικής διαδικασίας. Στο βωμό των κρίσεων και των συμφερόντων. Δεν θέλω να αποκαλύψω ονόματα, ποιοι μίλησαν και τι είπαν. Λέγω όμως ότι εδώ υπάρχει σαφές σχέδιο για την μηδενοποίηση των εθνικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν θα μπορούν να παίξουν δημοκρατικά αποτελεσματικό ρόλο, αλλά θα υπόκεινται στις κατευθύνσεις που θα μας δίνει το διευθυντήριο». 

Η δήλωση αυτή θεωρείται το «κύκνειο άσμα» του Ανδρέα Παπανδρέου σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς λίγους μήνες αργότερα αποσύρθηκε από την πολιτική λόγω προβλημάτων υγείας. 

Στην πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου του «Πολέμα την ολιγαρχία» ο γνωστός δημοκράτης γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς τόνισε: 

Ο Γερουσιαστής Bernie Sanders στο κοινοβούλιο των ΗΠΑ

ΠΗΓΗ: https://blogvirona.blogspot.com/

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ

Του ΜΠΕΡΝΙ ΣΑΝΤΕΡΣ*

Εκατομμύρια Αμερικανοί επέλεξαν τη ψήφο διαμαρτυρίας την Τρίτη, εκφράζοντας την έντονηαντίθεση τους σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που τοποθετεί τον πλούτο και τα εταιρικά συμφέροντα πάνω από τις δικές τους ανάγκες.

Υποστήριξα σθεναρά τη Χίλαρι Κλίντον, αγωνίστηκα σκληρά για εκείνη, και πίστεψα ότι ήταν η σωστή επιλογή. Αλλά ο Ντόναλντ Τζ. Τραμπ κέρδισε τον Λευκό Οίκο, επειδή η ρητορική εκστρατεία του αξιοποίησε με επιτυχία μια ολοζώντανη και δικαιολογημένη οργή, μια οργή που πολλοί παραδοσιακοί Δημοκρατικοί αισθάνονται.

Είμαι λυπημένος, αλλά όχι έκπληκτος από το αποτέλεσμα. Δεν είναι σοκ για μένα ότι εκατομμύρια άνθρωποι που ψήφισαν τον κ. Τραμπ, το έπραξαν γιατί έχουν πια κουραστεί από το οικονομικό, πολιτικό και μιντιακό status quo.

Οικογένειες εργαζομένων παρακολουθούσαν τους πολιτικούς να δέχονται οικονομική στήριξη για την προεκλογική τους εκστρατεία από δισεκατομμυριούχους και εταιρίες συμφερόντων – και στη συνέχεια να αγνοούν τις ανάγκες των απλών Αμερικανών. Κατά την διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων, πάρα πολλοί Αμερικανοί πουλήθηκαν από τα αφεντικά τους, που υποστήριξαν τα εταιρικά συμφέροντα.

Εργάζονται περισσότερες ώρες για χαμηλότερους μισθβούς, ενώ παράλληλα βλέπουν αξιοπρεπώς αμειβόμενες θέσεις εργασίας να μεταφέρονται στην Κίνα, το Μεξικό ή σε κάποια άλλη χώρα με χαμηλό κόστος εργασίας. Έχουν κουραστεί να έχουν διευθύνοντες συμβούλους που αμείβονται 300 φορές πάνω από την πραγματική αξία της δουλειάς τους, ενώ το 52% όλων των νέων εσόδων πηγαίνει στην ελίτ του 1%. Πολλές από τις κάποτε όμορφες αγροτικές πόλεις τους, έχουν πια ερημώσει, τα καταστήματα στο κέντρο της πόλης είναι διαλυμένα και τα παιδιά τους αφήνουν το σπίτι τους, γιατί δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας – κι όλα αυτά ενώ εταιρείες ρουφάνε το πλούτο από τις κοινότητες τους και ταΐζουν με αυτόν τους offshore λογαριασμούς τους.

Οι εργαζόμενοι Αμερικάνοι δεν μπορούν να υποστηρίξουν οικονομικά μια αξιοπρεπή και ποιοτικήφροντίδα για τα παιδιά τους. Δεν μπορούν να τα στείλουν στο κολέγιο και δεν έχουν αποταμιεύσειςστην τράπεζα βγαίνοντας στη συνταξιοδότηση. Σε πολλά μέρη της χώρας δεν μπορούν να βρουν προσιτή στέγαση, ενώ το κόστος ασφάλισης για την υγεία είναι σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα. Υπάρχουν πάρα πολλές οικογένειες που βρίσκονται σε απόγνωση, ενώ τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και οι αυτοκτονίες περικόπτουν την ζωή για έναν αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.

Ο εκλεγείς πρόεδρος Τραμπ έχει δίκιο: Ο Αμερικανικός λαός θέλει αλλαγή. Αλλά τι είδους αλλαγή έχει να τους προσφέρει; Θα έχει το θάρρος να σταθεί απέναντι στους πιο ισχυρούς ανθρώπους σε αυτή τη χώρα οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τον οικονομικό πόνο που αισθάνονται τόσο πολλές οικογένειες που εργάζονται ή θα στρέψει την οργή της πλειοψηφίας σε βάρος των μειονοτήτων, των μεταναστών, των φτωχών και των αβοήθητων;

Παρά τη συνωμοσία σιωπής και παραπληροφόρησης, η κοσμογονία του Μπέρνι Σάντερς προελαύνει!

Του Γιώργου Μητραλιά

Προσοχή, αυτό που συμβαίνει με τον Μπέρνι Σάντερς, το κίνημά του και τις αμερικανικές προκριματικές εκλογές ίσως να μην έχει προηγούμενο στην ιστορία της παραπληροφόρησης και της πλύσης εγκεφάλου των πολιτών από μέρους των καθεστωτικών ΜΜΕ! Και όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά σε ολάκερο τον πλανήτη!…

Εξηγούμεθα αρχίζοντας με ένα παράδειγμα από την πιο «καυτή» επικαιρότητα: Στις αρχές αυτού του μήνα και επί μερικές μέρες, η είδηση από τις ΗΠΑ που κυριαρχούσε στα παγκόσμια ΜΜΕ, και φυσικά και στην Ελλάδα, ήταν το οικτρό τέλος του γορίλα στο Σινσινάτι. Στο ίδιο όμως χρονικό διάστημα, ο Μπέρνι Σάντερς πρωταγωνιστούσε στα εξής γεγονότα που αποσιωπήθηκαν εντελώς από όλα τα ΜΜΕ όλων των χωρών του κόσμου:Συγκέντρωνε τεράστια πλήθη (πολλές δεκάδες χιλιάδες) στις συγκεντρώσεις του σε μια ντουζίνα πόλεων της Καλιφόρνια, σπάζοντας κάθε ιστορικό ρεκόρ λαϊκής συμμετοχής σε προεκλογικές εκδηλώσεις στις ΗΠΑ. Συνέτριβε τον Ντόναλντ Τραμπ σε όλες τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν εκείνες τις μέρες, με διαφορές που πάντα ξεπερνούσαν τις 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ανακοίνωνε –για πολλοστή φορά- ότι θα συνέχιζε τη μάχη του μέχρι τέλους και ότι θα διεκδικούσε το χρίσμα του Δημοκρατικού κόμματος στο τελικό Συνέδριό του στη Φιλαδέλφεια στα τέλη Ιουλίου. Και τέλος, έφτανε και ξεπερνούσε την παραπαίουσα Χίλαρι στις δημοσκοπήσεις για την αναμέτρησή τους στην Καλιφόρνια, ενώ μόλις πριν από ένα μήνα, αυτές οι δημοσκοπήσεις έφερναν την Χίλαρι να προηγείται ακόμα και με 18%.