Αριστερά και πολιτική της ετερότητας

από Στρατής Ψάλτου

Ένα σημαντικό τμήμα της σύγχρονης αριστερής σκέψης έχει στραφεί, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1980 και εξής, σε μια πολιτική της ετερότητας. Ποιο είναι το θεωρητικό περιεχόμενο και η πολιτική λογική αυτής της στροφής; Ποια είναι η κοινωνική της απήχηση και η θεσμική της λειτουργία; Μήπως, τελικά, η υπεράσπιση της πολλαπλότητας των ταυτοτήτων κινδυνεύει να χάσει ή έχει ήδη απωλέσει τον ορίζοντα μιας θεμελιώδους χειραφέτησης; Αυτά είναι τα ερωτήματα που επιχειρεί να διερευνήσει το παρόν άρθρο.Οι θεωρητικοί εκφραστές

Στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες η στροφή αυτή πήρε πολλές μορφές. Η Judith Butler στο Gender Trouble (1990) υποστήριξε ότι το φύλο δεν αποτελεί μια αυτονόητη και σταθερή ιδιότητα του υποκειμένου, αλλά συγκροτείται μέσα από την επαναληπτική επιτέλεση κοινωνικών κανόνων, πράξεων, χειρονομιών και λόγων. Από εδώ προκύπτει η κριτική της στην πολιτική που οικοδομείται πάνω σε σταθερές ταυτότητες: αν μιλά κάποιος εξ ονόματος ενιαίων κατηγοριών, επαναλαμβάνει τις διακρίσεις μέσω των οποίων οι κατηγορίες αυτές κατασκευάστηκαν και αποκλείει όσους δεν χωρούν σε αυτές.

Γιατί κερδίζει έδαφος η ριζοσπαστική Δεξιά – Πόσο διαφέρει από την Ακροδεξιά

30/10/2026

ΤΣΙΒΑΚΟΥ ΙΩΑΝΝΑ

Πολλά άρθρα αλλά και αξιόλογες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιχειρούν να προσεγγίσουν την ανοδική πορεία της λεγόμενης άκρας δεξιάς, και ιδίως της επιδραστικότητάς της στους νέους. Προσπαθώντας να συμβάλω στην κατανόηση του εν λόγω φαινομένου, θα ήθελα να επισημάνω τη διάκριση της ριζοσπαστικής δεξιάς από την άκρα δεξιά.


Ας δούμε πώς γεννήθηκε ο όρος “δεξιά”. Αυτός ο πολιτικός όρος θεμελιώνεται κατά τον 19ο αιώνα προκειμένου να εκφράσει τις ιδέες του παλαιού συντηρητισμού και τη διαφοροποίησή του από αυτές του φιλελευθερισμού. Ο συντηρητισμός είχε συνδεθεί με τη συνέχιση της ιδεολογίας της προεπαναστατικής, αριστοκρατικής, γαιοκτητικής τάξεως των ευγενών, γεγονός ωστόσο που δεν ήταν δυνατόν να ισχύσει μετά την ισχυροποίηση των φιλελεύθερων θέσεων για την societas civilis και ιδίως μετά τους ναπολεοντείους πολέμους.

Η διάκριση πολιτικής ηγεσίας και κοινωνίας, όπως και η επιβολή του θετού δικαίου έναντι του φυσικού, ήταν χαρακτηριστικά μιας φιλελεύθερης ιδεολογίας η οποία συνέπιπτε με τον οικουμενισμό και την ελευθερία των αγορών που αποζητούσε ο συνεχώς επεκτεινόμενος καπιταλισμός. Ο συντηρητισμός όρθωσε το ανάστημά του απέναντί της, υπερασπιζόμενος την ιδέα μιας ενιαίας, αδιαφοροποίητης ταξικά κοινωνίας, η πολιτική ηγεσία της οποίας θα έπρεπε να διαπνέεται από το ιδεώδες του pater familias, εξ ου και η εκ μέρους του υποστήριξη του θεσμού της βασιλείας έναντι του καθεστώτος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Εν τούτοις, ο συντηρητισμός κατάλαβε ότι έπρεπε να βρεθεί κάτι που θα ένωνε τη διασπασμένη ταξικά αστική κοινωνία και αυτό το ενωτικό στοιχείο βρέθηκε με την επανερμηνεία της ιδέας του έθνους. Όχι όμως του έθνους ως ενεργού πολιτισμικού παράγοντα, ικανού να προωθεί την ιστορική αυτοσυνείδηση ενός λαού, αλλά ως ενοποιητικής συμβολικής αρχής που ερχόταν να ισχυροποιήσει και να αποκαταστήσει ιδεολογικά το κράτος.

Το χάος ως απαραίτητη προϋπόθεση της παγκοσμιοποίησης

Antonio Catalano - 07/10/2026

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

Στην τελευταία μου ανάρτηση, συζήτησα την κατάσταση στη γειτονιά Quarticciolo της Ρώμης, όπου η έξαρση των ναρκωτικών ανακοινώνεται έγκαιρα κάθε βράδυ με πυροτεχνήματα. Μια επαφή μου έθεσε ειλικρινά την ακόλουθη ερώτηση στα σχόλια: γιατί, αν γνωρίζουν ότι τα πυροτεχνήματα υποδηλώνουν την άφιξη ναρκωτικών, δεν επεμβαίνει η αστυνομία; Είναι διεφθαρμένη;
Μια ειλικρίνεια που μπορεί να θυμίζει αφέλεια, αλλά χωρίς αυτήν, όλα θα φαίνονταν τόσο θλιβερά απαραίτητα, αναπόφευκτα.
Ένα άλλο αφελές ερώτημα θα μπορούσε να είναι: πώς γίνεται, αντιμέτωποι με την καταστροφή των κεντρικών γραφείων της Provita στη Ρώμη το 2023, με βόμβες και πυρκαγιά, με την άγρια ​​κραυγή «τα γραφεία της Provita είναι κλειστά με φωτιά, αλλά με αυτά μέσα, αλλιώς δεν είναι αρκετό!» - ένας ισχυρισμός που διατυπώθηκε και υποστηρίχθηκε από πολύ συγκεκριμένους τρανςφεμινιστικούς κύκλους - η Εισαγγελία ζητά τώρα να κλείσει η υπόθεση, ενώ για την «επίθεση» στα κεντρικά γραφεία της Cigl στη Ρώμη το 2021 (στο τέλος μιας διαδήλωσης κατά της «πράσινης άδειας»), επιβάλλονται παραδειγματικές ποινές;

Θα μπορούσαμε να προσφέρουμε άλλα παραδείγματα, αλλά ένα πράγμα φαίνεται σαφές. Οι αντιδράσεις του κράτους ποικίλλουν, ακολουθώντας κάτι περισσότερο από την κανονική και κοινή λογική της κοινής λογικής, σύμφωνα με την οποία παρόμοια γεγονότα θα πρέπει να κρίνονται με το ίδιο μέτρο σύγκρισης. Αυτή η λογική διαφεύγει της κατανόησης των περισσότερων ανθρώπων, αλλά έχει να κάνει με την ανάγκη εξουσίας για την αξιολόγηση της καταλληλότερης πορείας δράσης δεδομένων ορισμένων ισορροπιών. Οι τυπικοί κανόνες πρέπει πράγματι να τηρούνται... αλλά με «ευελιξία».

Οι υπηρεσίες επιβολής του νόμου δεν είναι αυτόνομες. υπηρετούν το κράτος και το κράτος αποφασίζει να ενεργήσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με βάση αξιολογήσεις που προκύπτουν από μια σύνθετη σύνθεση αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «Πνεύμα της Εποχής». Αυτό το πνεύμα αιωρείται στον αέρα και κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο όχι λόγω των εγγενών αρετών του, αλλά απλώς επειδή ταιριάζει στην κυρίαρχη δύναμη (όχι στην πολιτική, για να είμαστε σαφείς).

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

Περικλής Νεάρχου 

Η κριση στη Γαλλία, σύμπτωμα της οποίας ειναι η εκρηξη στη Μέση Εκπαίδευση , εχει τρεις κύριες παραμέτρους.

Η πρώτη εχει σχέση με την κοινωνική και οικονομική κατάσταση στη χώρα και την απογοήτευση και οργή της νέας γενιας, που βλέπει να υποθηκεύονται οι προοπτικές της ζωης και του μέλλοντος της.

Η δεύτερη εχει σχέση με τη μαζική παράνομη μετανάστευση και τις συνέπειές της , που εκδηλώνονται, μεταξύ αλλων, στα παιδιά της δεύτερης και της τρίτης γενιας των μεταναστων , τα οποια εχουν πολύ δυναμική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις.

Η τρίτη ειναι η συγκυρία του πολέμου στην Ουκρανία και η πλήρης ρήξη της Ευρώπης με τη Ρωσία,που εχει βαρύτατες επιπτώσεις στούς τομεις της ενέργειας και των αμυντικων δαπανων.Οι τελευταιες αφορουν αφ ' ενος τη βοήθεια προς την Ουκρανία που ανέρχεται σε πολύ μεγάλα ποσά και αφ ' ετέρου τον επενεξοπλισμό της Ευρώπης.Οι δαπάνες αυτές ανταγωνίζονται , προφανως , αλλες κοινωνικές και οικονομικές προτεραιότητες. 

Ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης δεν επεβλήθη μόνο απο την αναγωγή της Ρωσίας σε αμεσο κίνδυνο για την ΕυρωπαΊκή ασφάλεια, αλλά και απο την αλλαγή της Αμερικανικης πολιτικης, επι Προέδρου Τράμπ, και τις πιέσεις του για μεγαλύτερη συνεισφορά των Ευρωπαίων στην κοινή αμυνα του ΝΑΤΟ.

Η σύγκλιση των τριων αυτων παραγόντων κατέστησε πολύ δυσχερή τη διαχείριση των προβλημάτων και την επίλυσή τους.Ενας λόγος παραπάνω ειναι ο κατακερματισμός του πολιτικου σκηνικου και η βαθειά μετάλλαξή του.Ενα παράδειγμα ειναι το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.  

Η Γαλλία και οι πτυχιούχοι στην εκούσια τύφλωση

Το πιο εντυπωσιακό στα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία είναι η αδυναμία κατανόησης του γενικότερου νοήματός τους, τουλάχιστον στα μέρη μας. Ξεφυτρώνουν όλο και περισσότερες καθηγητριούλες που παραπονιούνται επειδή οι μαθητές αντιδρούν στην απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων, της μαντίλας, των φουστών και ούτω καθεξής· εν ολίγοις, θεωρούν ότι πρόκειται για μια βολική, προσχηματική διαμαρτυρία, χωρίς πραγματικούς λόγους και, επομένως, καταδικαστέα καθεαυτή.

Αν υπήρχε μια περασμένη εποχή, όπως τά «βράδια των Χριστιανοδημοκρατών», θα ήταν δική τους. Έπειτα, υπάρχουν οι αμετανόητοι κήρυκες της τάξης, οι καναπεδάκηδες που είναι «εναντίον» —κανείς δεν ξέρει ακριβώς τίνος—, αλλά πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ενώ οι ίδιοι παραγεμίζουν το στομάχι τους με μπισκότα Mulino Bianco και αποφαίνονται: «είναι όλοι κάγκουρες» (maranza). Έπειτα υπάρχουν εκείνοι που καταλαβαίνουν κάθε παρασκήνιο και είναι βέβαιοι ότι οι διαμαρτυρίες αποτελούν ένα σενάριο γραμμένο από τις ολιγαρχίες..

Εν τω μεταξύ, τα επίσημα μέσα ενημέρωσης παραμένουν, ως συνήθως, σιωπηλά ή απλώς επισημαίνουν, ενίοτε με υπόγειο τρόπο, τις οπτικά πιο χρήσιμες στιγμές για να καταδικάσουν τους διαδηλωτές.

Casseurs (Ταραχοποιοί/Κουκουλοφόροι)

από τον Francesco Petrone - 03/10/2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Μια υπενθύμιση για όσους φαντασιώνονται εξεγέρσεις νέων χωρίς σαφή βάση, όπως η γαλλική.
Ένα από τα πιο διαυγή αποσπάσματα του Alain de Benoist για το '68 μπορεί να συνοψιστεί στη φόρμουλά του: «Το '68 μετακινήθηκε από την επιθυμία για επανάσταση στην επανάσταση της επιθυμίας».

Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, στις αρχές του '68, συνυπήρχαν δύο ασύμβατες ψυχές, καταδικασμένες να χωρίσουν λίγο αργότερα.

Η μία ήταν η πιο πολιτική και ιδεολογική ψυχή, σχεδόν νοσταλγική για την Κομμούνα.
Είχε μια εργατίστικη, μαρξιστική, τριτοκοσμική ψυχή. Ήθελε να καταλάβει την εξουσία, να φέρει μια κοινωνική επανάσταση, να αλλάξει το κράτος, να αμφισβητήσει την ίδια την έννοια της ιδιοκτησίας. Είναι η κάπως μη ρεαλιστική ψυχή εκείνων που φώναζαν «εργατική εξουσία». Πέθανε μέσα σε λίγα χρόνια, χωρίς μέλλον.

Η άλλη ήταν η ελευθεριακή, ελευθεριοφιλελεύθερη ψυχή, η οποία είναι τελικά το συστατικό που κέρδισε και άλλαξε την κοινωνία.

Ήταν το συστατικό κατά του οποίου έγραψε ο Pier Paolo Pasolini. Ένα συστατικό που δεν ήθελε να καταλάβει την εξουσία, αλλά ήθελε μόνο να τη διαλύσει. Δεν ήθελε επαναστατική πειθαρχία. Ήθελε την απελευθέρωση του σώματος, της σεξουαλικότητας, της κατανάλωσης, του ατόμου. «Απαγορεύεται να απαγορεύεται», «απεριόριστη απόλαυση».

Για τον ντε Μπενουά, αυτή η δεύτερη ψυχή εύκολα αφομοιωνόταν από τον καπιταλισμό. Μάλιστα, έγινε η ιδεολογική του μηχανή.

Ο φορντιστικός παραγωγικός καπιταλισμός χρειαζόταν πειθαρχημένους εργάτες, σταθερές οικογένειες και αποταμιεύσεις. Ο νέος, μεταφορντιστικός, καταναλωτικός καπιταλισμός χρειάζεται το αντίθετο: ξεριζωμένα άτομα, χωρίς κανόνες, χωρίς περιορισμούς, που καταναλώνουν επιθυμίες.

Είναι το ΚΚΕ άξιο πολιτικού σεβασμού;

Δημήτρης Μπελαντής

Επειδή οι αριστεροί είναι η είμαστε όλο και πιο πολύ σε σύγχυση  και κατάρρευση και ψάχνουμε μια Εκκλησία, έστω όχι τέλεια αλλά    κάπως υποφερτή για να προσκυνάμε και να λαμβάνουμε παραμυθια και κουράγιο , κυκλοφορούν  όλο και πιο συχνά τοποθετήσεις του τύπου: 

- " Δεν συμφωνώ τελείως με τις απόψεις του, αλλά το ΚΚΕ έχει φοβερή και πρωτοπόρα  πολιτιστική πολιτική (!!!!) - εννοούν ότι το ΚΚΕ έχει γίνει αποτελεσματικό  γραφείο τελετών των ανθρώπων του πνεύματος, οκ ισχύει. Η κάνει καλές συναυλίες.

-  " Το ΚΚΕ δεν είναι τέλειο, αλλά στηρίζει σημαντικά την ταξική πάλη". Αυτό αποδεικνύεται από την τεράστια άνοδο της ταξικής πάλης στη χώρα μας, άλλωστε.

- "Το ΚΚΕ τουλάχιστον είναι πολιτικά  έντιμο". Αυτο φαίνεται από το γεγονός ότι θεωρεί στην Ουκρανία πως  όλοι  οι αντιμαχόμενοι είναι ιμπεριαλιστές και όλοι έχουν άδικο ( όταν δεν υπερασπίζεται τον " λαό"  της Ουκρανίας, δηλαδή τον Ζελενσκυ πρακτικά,  από τον ρωσικό ιμπεριαλισμό )  και σε σχέση με το Ισραήλ νοιάζεται για τα στρατευμένα εργαζόμενα  παιδιά του λαού του Ισραήλ μην τραυματιστούν από την  τζιχάντ και τρομοκρατική  Χαμάς.Ας τους θυμίσει κάποιος ότι και τα Τάγματα Εφόδου δεν ήταν  ακριβώς καπιταλιστές αλλά " γενναίοι αξιοπρεπείς φασίστες  τραμπουκοι", προερχόμενοι από τα εργαζόμενα και λούμπεν στρώματα ..

Ο ιμπρεσιονιστικός «σοσιαλισμός»

Δημήτρης Τσίρκας 

Μετά από 4 δεκαετίες κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού ακόμα και η παραμικρή απόκλιση από το κυρίαρχο οικονομικό δόγμα βαφτίζεται σοσιαλισμός.

Στις  ΗΠΑ για παράδειγμα, ο Τραμπ αποκαλεί την Κάμαλα Χάρις… κομμουνίστρια.

Από την άλλη, η πλειοψηφία των νέων στην ίδια χώρα δηλώνει θετική άποψη για τον σοσιαλισμό, τον οποίο όμως δεν αντιλαμβάνεται με τον παραδοσιακό ορισμό του κρατικού ελέγχου των μέσων παραγωγής και της οικονομίας, αλλά τον ταυτίζει με το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος.

Σοσιαλισμός θεωρείται η καθολική υγειονομική περίθαλψη, η δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και η μείωση των ανισοτήτων, όλα εκείνα δηλαδή που χαρακτήριζαν την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία στη μετριοπαθή της, μάλιστα, περίοδο.

Την ίδια στιγμή ωστόσο, δεν επιθυμούν την κατάργηση του καπιταλισμού και υποστηρίζουν την ελεύθερη επιχειρηματικότητα. 

Ένα μέρος της αριστεράς έχει υιοθετήσει ή κλείνει το μάτι σε αυτή την αντίληψη – ο Μπέρνι Σάντερς για παράδειγμα προτείνει ένα σκανδιναβικού τύπου κοινωνικό κράτος για τις ΗΠΑ.

Και τι σημασία έχει θα ρωτήσει κάποιος - αν αυτές οι πολιτικές εφαρμοστούν θα είναι αναμφίβολα υπέρ των λαϊκών τάξεων – μήπως διυλίζουμε τον κώνωπα;

Το σημείο κλειδί εδώ είναι αυτό το «αν».

ΙΝΕΣ ΣΒΕΡΝΤΝΕΡ ΚΑΙ ΣΑΡΑ ΒΑΓΚΕΝΚΝΕΧΤ: ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΕΣ, ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ ΣΧΕΣΗ

Δημήτρης Αναστασίου

Η Ίνες Σβέρντνερ (Ines Schwerdtner) και η Σάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht) εκπροσωπούν σήμερα δύο ανταγωνιστικές γραμμές της γερμανικής Αριστεράς. Η 37χρονη Σβέρντνερ ηγείται της Αριστεράς (Die Linke) και συνδέεται με την εντυπωσιακή ανάκαμψή της μετά τη διάσπαση του 2023.

Η Βάγκενκνεχτ, έπειτα από τρεις δεκαετίες στην κομμουνιστική και μετακομμουνιστική Αριστερά, αποχώρησε το 2023 και ίδρυσε τη Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW), συνδυάζοντας αριστερή οικονομική πολιτική και αντιμιλιταρισμό με συντηρητικότερες θέσεις, κυρίως στο μεταναστευτικό και στην πολιτική ταυτότητας.

Οι πολιτικές τους διαδρομές είναι πολύ διαφορετικές. Η Βάγκενκνεχτ προέρχεται από την ανατολικογερμανική Αριστερά: εντάχθηκε το 1989 στο SED της ΓΛΔ, πέρασε στο PDS, έγινε κεντρική φυσιογνωμία της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας και αργότερα συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της Die Linke.

Η Σβέρντνερ ανήκει σε διαφορετική πολιτική γενιά. Γεννημένη το 1989, προέρχεται από τον χώρο της νέας σοσιαλιστικής διανόησης και των κοινωνικών κινημάτων. Τον Μάιο του 2020 ήταν μεταξύ των ιδρυτών του γερμανικού Jacobin και έγινε η πρώτη αρχισυντάκτριά του, έως τον Ιούλιο του 2023. Μετά πέρασε στην ενεργό κομματική πολιτική.

Όχι, δεν πήραμε το Βερολίνο

Δημήτρης Τσίρκας 

Αν διαβάσει κανείς αριστερές αναλύσεις για τις χθεσινές εκλογές στο Βερολίνο θα μείνει με την εντύπωση ότι η Αριστερά κάρφωσε για δεύτερη φορά – μετά το 1945 - τη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ (εθνικό κοινοβούλιο).

Και αυτό γιατί το εκεί αριστερό κόμμα, Die Linke, ήρθε πρώτο με 25,7%, υπερδιπλασιάζοντας τα ποσοστά του.

Ωστόσο, αν διάβασει τις ίδιες αναλύσεις μια βδομάδα πριν, τότε που η AfD ήρθε πρώτη στη Σαξονία με 44%, θα πιστέψει ότι ξαναζούμε τη Νύχτα των Κρυστάλλων. 

Από τη ναζιστική κόλαση στον αριστερό παράδεισο, ένα εκλογικό αποτέλεσμα δρόμος. 

Ανέκαθεν η Αριστερά διακρινόταν για την ψυχραιμία και τη σταθερότητα των αναλύσεών της.

Βέβαια, στις επίσης χθεσινές εκλογές στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, πρώτη με 38,2% (+21,5%) αναδείχθηκε και πάλι η AfD, ενώ η Αριστερά έχασε 3,4% και πήρε μόλις 6,5%. Αλλά αυτό δεν το λέμε γιατί χαλάει το αφήγημα.

Η Αριστερά, βέβαια, γενικά δεν τα πάει άσχημα – δημοσκοπικά έχει σταθεροποιηθεί γύρω στο 11%, τρεις μονάδες πάνω από όσο πήρε στις τελευταίες εθνικές εκλογές. 

Η δυναμική όμως είναι αναμφίβολα με την AfD, η οποία βρίσκεται στην πρώτη θέση με 29% - 9 μονάδες πάνω από τις εκλογές του 2025.

Ποιοι όμως ψήφισαν Αριστερά στο Βερολίνο;

Σύμφωνα με τα exit polls, η Αριστερά σάρωσε στη νεολαία (έως48% ) και πήρε υψηλά ποσοστά στους υπαλλήλους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (29%) και στους αυτοαπασχολούμενους ελεύθερους επαγγελματίες, το λεγόμενο αστικό πρεκαριάτο (26%). 

Αντιθέτως, στην παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη πήρε μόλις 5%-7% - η τελευταία ψήφισε κυρίως AfD (29%), ενώ οι συνταξιούχοι και οι άνω των 50 ψήφισαν CDU. 

Τι είναι όμως αυτό που το λένε Αριστερά (Die Linke)

Πήγε ο Μηλιός στο ΚΚΕ ή το ΚΚΕ στον Μηλιό!; Δοξάστε τους!

Του Δημήτρη Πατέλη

Ο Γιάννης Μηλιός, είναι βαθύτατα αντισοβιετικός-αντισταλινικός (=αντικομμουνιστής): εκφράζει μια συστηματική κριτική στον «σταλινισμό» και τον «σοβιετικό μαρξισμό». Μέσα από το έργο του (όπως το βιβλίο «Ταξική θεωρία και ιστορία: Καπιταλισμός και σοσιαλισμός στην Ε.Σ.Σ.Δ.»), απορρίπτει τη Σοβιετική Ένωση (και κάθε χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού) ως σοσιαλιστικό κράτος. Απλώς βαφτίζει την ΕΣΣΔ  «ένα ταξικό εκμεταλλευτικό καθεστώς, το οποίο προσιδιάζει στον κρατικό καπιταλισμό»! 

• Θεωρεί ότι «η κρατική γραφειοκρατία στην ΕΣΣΔ ήταν συλλογικός καπιταλιστής»: Η διευθυντική και κομματική ελίτ (η γραφειοκρατία) λειτουργούσε ως μια ιδιότυπη «άρχουσα τάξη». Ιδιοποιούνταν το υπερπροϊόν της εργασίας των εργατών, αναπαράγοντας τη βασική σχέση εκμετάλλευσης του καπιταλισμού (κεφάλαιο εναντίον μισθωτής εργασίας), απλώς υπό την ομπρέλα του κράτους. 

 👉Αντιπαλεύει συστηματικά τον «Σταλινισμό» και τον «Σοβιετικό Μαρξισμό»:

• Θεωρεί ότι ο «σταλινισμός» συνιστά ιδεολογική μετάλλαξη που επέφερε μια βαθιά θεωρητική και πολιτική ήττα για το εργατικό κίνημα.

• Κατά τον Μηλιό, ο «σοβιετικός μαρξισμός» είναι Οικονομισμός και Θετικισμός που μετέτρεψε τη μαρξιστική θεωρία σε ένα εργαλείο κρατικής προπαγάνδας και εκβιομηχάνισης. Αντικατέστησε την πάλη για την κατάργηση των ταξικών σχέσεων με τη λατρεία της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. 

Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του; ( Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου)

Τάκης Μοσκώβ

Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου, αλλά και πολύ πιο πριν, αναδεικνύεται ένα δομικό στοιχείο - πρόβλημα, που έχουν οι ίδιοι, αλλά και δημιουργούν στο επικοινωνιακό πεδίο οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του κόμματος. Δεν γράφω αριστεροί κι έχει την σημασία του αυτό, ως ευκαιρία. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα επικοινωνίας-ψηφιακού αλφαβητισμού. Κατά παράβαση της κεντρικής γραμμής μάλιστα (όμορφα και λιτά το δείχνει το screenshot).

Οσοι αποδέχονται τον όρο «Σοσιαλισμός με κουβανικά, κινεζικά και ό,τι άλλα χαρακτηριστικά» είναι υποχρεωμένοι να δεχθούν και τον αντίστοιχο όρο «Σοσιαλισμός με Ελληνικά χαρακτηριστικά». Αν ναι, πώς φαντάζονται οτι θα συμβεί αυτό; Μακριά απο την κουλτούρα του μεγάλου μέρους του λαού; Τα ήθη κι έθιμα, τις παραδόσεις του, την θρησκεία ως μέρος του πολιτισμού μέσα στους αιώνες; Τις μουσικές και τα τραγούδια του, τα πανηγύρια και τους βάρδους του;

Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του;

Αυτό που συμβαίνει με την προσέγγιση που κάνουν στις μεγάλες μάζες - που παρεμπιπτόντως, αυτές, μια χαρά ενώνονται σε κάθε χαρά και τραγικό γεγονός, από τους χορούς που κάνουν αγκαλιασμένοι σε κύκλους στην Ικαρία, στον Πόντο, στην Κρήτη κι αλλού, έως και τις κηδείες αγαπημένων τους λαϊκών ειδώλων - είναι να τους διώχνουν, ή μάλλον καλύτερα, να τους σπρώχνουν απευθείας στο στόμα του φασισμού.

Ο βιαστής, το «cancel» και οι βιασμοί της λογικής

Μια σοκαριστική καταγγελία βιασμού σε βάρος του «αντισεξιστή Μ.»

Μια ανατριχιαστική καταγγελία για «άγριο βιασμό» έχει έρθει στο φως της δημοσιότητας εδώ και λίγες ημέρες, με ένα κείμενο 2.500 λέξεων που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα athens.indymedia.org.

Όλη η καταγγελία ΕΔΩ

Η ταινία ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος 

H περιγραφή αυτή μου θύμισε το "Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο" του Χάξλεϊ. Σεξ υποχρεωτικό αλλά με διαφορετικούς συντρόφους κάθε φορά. Απαγορευόταν η επανάλειψη με τον ίδιο για να μην υπάρχουν συναισθηματικές συνδέσεις. Ο έρωτας απαγορευμένος, όπως και η λέξη "μαμά". Κοινωνία χωρίς συναίσθημα. 

Η έκδοση του έργου σε μορφή ταινίας από την δεκαετία του 1980. Θα βρείτε πολλά άλλα πράγματα από όσα μας προωθούν σήμερα. Τελικά, φαίνεται πως είναι σχέδιο κατά της ανθρωπότητας για πάνω από έναν αιώνα.

Μαρία Νικολακάκη 

_____****_____

Του Κώστα Βαξεβάνη

Με αφορμή την καταγγελία για έναν «βιαστή». Ζούμε έναν νεοπουριτανισμό. Οι νέες γενιές, κάτω από την πίεση να εμφανιστούν ευαίσθητες απέναντι σε αυτό που έχει βαφτιστεί παραβιαστικό, αρνούνται τη φύση τους. Τα φύλα δεν διαδρούν, δεν βιώνουν τη μαγεία του έρωτα όπως αυτή διαμορφώνεται από την αποδοχή ή την απόρριψη, δεν δοκιμάζουν την ανθρώπινη φύση τους ή τη σεξουαλική τους διάθεση, δεν διαμορφώνονται από αυτή τη βιολογική τους λειτουργία, αλλά μεταλλάσσονται σε κριτές που κρατούν στο χέρι τους κανόνες της σύγχρονης Ιεράς Εξέτασης.

Η προσέγγιση μεταξύ των ανθρώπων, αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ενώ διαμορφώνεται ένα δικαστήριο συμπεριφορών. Πρόσφατα συμμετείχα σε μια συζήτηση, όπου 25χρονοι, υποστήριζαν πως να κοιτάς έντονα μία γυναίκα, αποτελεί σεξουαλική παρενόχληση. Ο βιολογικός ρόλος, το αρχέγονο ερωτικό κάλεσμα, η πάλη των ορμονών, μεταλάσσεται σε πανθομολογούμενη καταδίκη και δικαστήριο τυποποίησης συμπεριφορών. Οι άνθρωποι αρνούνται τη φύση τους, να φλερτάρουν ή να δείξουν προτίμηση, για να μην κατηγορηθούν για ανάρμοστη συμπεριφορά.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως τα νέα παιδιά που φοβούνται να δοκιμαστούν και να εκφραστούν στον έρωτα, με μεγάλη άνεση και ευκολία, μπορούν να στείλουν απευθείας μήνυμα σε κάποιον άγνωστο (ακόμη και με φωτογραφίες των γεννητικών τους οργάνων) για να οδηγηθούν σε μια πράξη που δεν έχει κανένα συναισθηματικό υπόβαθρο. Αυτό δεν αντιμετωπίζεται ως παρενόχληση αλλά κάτι απολύτως αποδεκτό.

Ο ΤΟΣΟ ΕΥΣΤΟΧΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΣΑΞΟΝΙΑ

Δημοσθένης Κούρτοβικ

Πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξουν στη Γερμανία μετά τη σεισμική εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ. Όχι όμως ένα: η νοοτροπία της κυβερνώσας πολιτικής ελίτ.

 Όποιος αμφιβάλλει γι' αυτό, δεν έχει παρά να (ξανα)διαβάσει τι είπε ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς μετά τη ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος. Αφού δήλωσε "σοκαρισμένος", συνέχισε λέγοντας ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι λόγος να αμφιβάλλει για την ορθότητα της πολιτικής του και απέδωσε την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος σε επικοινωνιακούς λόγους, σε ένα προβληματικό... μάρκετινγκ.

 Πρόκειται για μνημειώδη δήλωση. Αυτό που ουσιαστικά είπε ο καγκελάριος είναι ότι ο ρόλος της κυβέρνησής του είναι αυτός μιας διαφημιστικής εταιρείας στην υπηρεσία εντολέων (καταλαβαίνουμε ποιων) οι οποίοι υπαγορεύουν τις πιο κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Δεν αρμενίζουμε στραβά, είναι ο γιαλός στραβός... 

    Από κοντά οι γνωστοί δημοσιολογούντες απολογητές της "φιλελεύθερης" ολιγαρχίας άρχισαν πάλι (και στη χώρα μας) αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: να κουνάνε το δάχτυλο στο πόπολο, στους deplorable της Χίλαρι Κλίντον, που είναι ανίδεοι, αμόρφωτοι, ανεύθυνοι, καθυστερημένοι και άλλα τέτοια, τα οποία δίνουν, υποτίθεται, τη βαθύτερη ερμηνεία του φαινομένου. Αυτοί φταίνε που ακροδεξιά κόμματα όπως η Afd κερδίζουν την εργατική τάξη και τα φτωχοποιημένα μεσαία στρώματα (δηλαδή τους ίδιους). 

Δεν φταίει, προς Θεού, η συνεχιζόμενη αποψίλωση του κοινωνικού κράτους στο όνομα τώρα και των πολεμικών εξοπλισμών, δεν φταίει η προϊούσα εσωτερική αποβιομηχάνιση και η ανεργία που παράγει, δεν φταίει μια "πράσινη" ενεργειακή πολιτική που σχεδιάστηκε ερήμην και εις βάρος των άμεσα θιγόμενων λαϊκών στρωμάτων, δεν φταίει η μαζική μετανάστευση, η οποία, με τον τρόπο που γίνεται, δημιουργεί τεράστια προβλήματα κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής, δεν φταίνε τα κόμματα που έχουν χάσει κάθε επαφή με τα πολιτικά υποκείμενα που εκπροσωπούσαν άλλοτε, με την ίδια την πραγματικότητα, και το μόνο που βλέπουν είναι ο εξωραϊσμένος από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη εαυτός τους.

    Αν όμως πιστεύουν όντως ότι δεν φταίνε όλα αυτά και άλλα, αν το φταίξιμο είναι των "καθυστερημένων", η λύση είναι αυτή που πρότεινε σαρκαστικά ο Μπρεχτ μετά την καταστολή της εξέγερσης του 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο: 

η κυβέρνηση να καταψηφίσει τον λαό και να εκλέξει άλλον.

Όχι άλλο κάρβουνο...

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Πριν τέσσερα χρόνια, όταν η Μελόνι εξελέγη πρωθυπουργός, ήταν η Ιταλία στα πρόθυρα του φασισμού.

Πριν δύο χρόνια, με την εκλογή του Τραμπ, ήταν οι ΗΠΑ που βάδιζαν ολοταχώς προς τον φασισμό. 

Τώρα εκφασίζεται η Γερμανία με τη νίκη της AfD στη Σαξονία. 

Του χρόνου, που μάλλον η Λεπέν θα είναι πρώτη στις εκλογές, θα τις ακολουθήσει και η Γαλλία. Σε δύο τρία χρόνια αργότερα, ίσως και η Βρετανία, με το Reform. 

Πιο πριν εκφασίστηκε η Ολλανδία όταν σχημάτισε κυβέρνηση ο Γκερτ Βίλντερς, αλλά τώρα επέστρεψε στη δημοκρατία, μόλις ανέλαβε πρωθυπουργός (μειοψηφίας) ο ηγέτης του φιλελεύθερου κόμματος. 

Φασισμό επίσης έχουν οι Φινλανδία, Σλοβακία, Κροατία, αφού τα εκεί ακροδεξιά κόμματα συμμετέχουν στην κυβέρνηση.

Σύμφωνα με την Αριστερά, η μισή και πλέον Ευρώπη είναι ήδη φασιστική/ ναζιστική ή βαδίζει ολοταχώς προς τα εκεί. 

Οι αναλύσεις, βέβαια, ποικίλουν - αν πρόκειται για τον κλασικό φασισμό που επιστρέφει δριμύτερος ή για κάποια σύγχρονη παραλλαγή του – νεοφασισμός, μεταφασισμός κλπ. 

Ουδείς όμως αμφισβητεί ότι έχουμε να κάνουμε με φασισμό – μια θανάσιμη απειλή για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες.

Η σύγχρονη Αριστερά και η απουσία κοινωνικού και ψυχικού Νοήματος

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην ιστορική Αριστερα ( με συμβατικό χρονικό όριο το 1989 - 1991, την πτώση δηλαδή του " Υπαρκτού Σοσιαλισμού" αλλά και την μεγάλη ήττα των εργατικών και απελευθερωτικών  κινημάτων διεθνώς ) και την τωρινή,των τελευταίων δεκαετιών, είναι η σχέση  των κομμάτων και  οργανώσεων της  αλλά και του κόσμου της συνολικά  με την παραγωγή και την βίωση του συλλογικού  νοήματος.Με την παραγωγή και την υπεράσπιση μιας συλλογικής ταυτότητας.

Είμαι από τους τελευταίους,και αυτό προκύπτει και από τα γραπτά μου, που θα εξιδανίκευαν την ιστορική Αριστερα ( εδώ έντασσω την μαρξιστική Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της, την μεταπολεμική σοσιαλδημοκρατία, τις περισσότερες μορφές αναρχισμού, και κάποια άλλα μορφώματα ).Οι οργανώσεις /κόμματα αλλά οπωσδήποτε  και ο λαός  της Αριστερας άλλαξαν ριζικά τον σύγχρονο κόσμο, περιλαμβανομένου και του ίδιου του  καπιταλιστικού συστήματος.Αυτο,όμως,  δεν αλλάζει ότι,ιδίως οι πολιτικές οργανώσεις, ήταν ικανές και για το καλύτερο και το πιο ιερό, αλλά  ταυτόχρονα και για το χειρότερο.Και για την μεγαλύτερη αυτοθυσία αλλά ( ιδίως στην περίπτωση του σοβιετικού κομμουνισμού) και για την μεγαλύτερη παλιανθρωπια,αδικία  και εξουσιαστικη αφινιαση.Και ο κόσμος της Αριστεράς δεν ήταν πάντοτε αθώος : όταν γίνονταν οι Δικές της Μόσχας, απέξω από το Κτίριο των Συνδικάτων, όπου γινόταν οι δικες, χιλιάδες λαού ζητούσαν τα κεφάλια των προδοτων, και δεν ήταν όλοι τους  αναγκασμένοι και  με το όπλο στον κρόταφο.Για να μην μιλήσω για πολλούς από τους εργάτες οπαδούς του πλειοψηφικού SPD το 1919 στη Γερμανία, που δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την δολοφονία  των Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ,αρκεί να παίρναν το μεροκαματο.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ και ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Του Σπύρου Καναλιώτη

Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία με το «πρώτα ο άνθρωπος», «τα Μνημόνια δεν είναι μονόδρομος» και «όχι στα Μνημόνια». Το δημοψήφισμα του Ιουλίου επιβεβαίωσε ακόμη πιο καθαρά αυτή την πολιτική εντολή. Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. Η κωλοτούμπα χρειάστηκε ένα νέο αφήγημα: «δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο», «κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει», «δεν υπήρχε άλλη επιλογή».

Το TINA δεν χρειάζεται να υποστηρίξει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική είναι καλή. Λέει κάτι πολύ πιο αποτελεσματικό: μπορεί να μην είναι καλή, αλλά δεν υπάρχει άλλη. Έτσι η πολιτική επιλογή μετατρέπεται σε οικονομική αναγκαιότητα, ο πολιτικός συσχετισμός σε αντικειμενικό όριο και η υποχώρηση σε πράξη ρεαλισμού.

Εδώ βρίσκεται η ουσία της ιδεολογικής μετατόπισης. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ως υπεράσπιση της αγοράς. Αρκεί να εγκαταστήσει την πεποίθηση ότι ορισμένες πολιτικές, όσο άδικες ή ανεπιθύμητες κι αν θεωρούνται, είναι στην πράξη αναπόφευκτες. Τότε η πολιτική παύει να είναι η διεκδίκηση του διαφορετικού και γίνεται η διαχείριση του δεδομένου.

Αποσύρεται η αριστερά από την αφύπνιση;

από Antonello Cresti - 25/08/2026

Πηγή: Στη Λούκα Βερίτας

Εδώ και αρκετό καιρό, κάτι φαίνεται να κινείται στο προοδευτικό στρατόπεδο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αλεξάνδρα Οκάσιο-Κορτέζ έχει χαρακτηρίσει μια συγκεκριμένη εποχή αφύπνισης «τρέλα». Η Σούζαν Νάιμαν έχει υποστηρίξει ότι η αφύπνιση είναι ακόμη και δομικά ξένη προς την παράδοση της αριστεράς. Ακόμα και στην Ιταλία, δεν υπάρχει έλλειψη αποστασιοποίησης και επανατοποθέτησης. Πολύ καλό. Αλλά πριν χαιρετίσω αυτή τη μετατόπιση ως μια μεταστροφή στην κοινή λογική, θα περίμενα.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η εγρήγορση και η πολιτική ορθότητα δεν ήταν απλώς μια συλλογή παρανοήσεων: έγιναν μια κοινωνική παθολογία. Αυτή είναι μια κρίσιμη διάκριση. Μια ιδεολογία μπορεί να εγκαταλειφθεί με μια πολιτική δήλωση. Μια παθολογία, από τη στιγμή που έχει διεισδύσει στον πυρήνα μιας κοινωνίας, συνεχίζει να παράγει αποτελέσματα ακόμη και όταν οι λέξεις που χρησιμοποιούνται για να την περιγράψουν αλλάζουν. Έχει επηρεάσει σχολεία, πανεπιστήμια, επικοινωνίες, πολιτισμό, θεσμούς, δημόσια γλώσσα, ακόμη και καθημερινές σχέσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια απλή μεταστροφή από εκείνους που την τροφοδότησαν δεν ισοδυναμεί με καμία περίπτωση με την θεραπεία του οργανισμού.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος, ίσως ακόμη πιο ενδιαφέρων, λόγος για να διατηρούνται κάποιες αμφιβολίες: ένας πολιτισμικός λόγος θα μπορούσε επίσης να είναι μια στρατηγική επιλογή. Το κίνημα της αφύπνισης πράγματι συγκρούεται, σε πολλά ζητήματα, με ένα τμήμα του παραδοσιακού ή φονταμενταλιστικού ισλαμικού κόσμου. Αν η δυτική αριστερά βλέπει τη μετανάστευση, ιδίως τη μετανάστευση από χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, ως μια εκλογική δεξαμενή που προορίζεται να αποκτήσει αυξανόμενο βάρος, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή την αντίφαση. Μπορεί στη συνέχεια να ανακαλύψει ότι ορισμένες μάχες ταυτότητας, που κάποτε θεωρούνταν απαραίτητες, έχουν γίνει εκλογικά δυσκίνητες.

Και εδώ εγείρεται η υποψία μου. Τι γίνεται αν η υπέρβαση της αφύπνισης δεν είναι η επιστροφή της αριστεράς στον οικουμενισμό, την κοινωνική κεντρικότητα και την ατομική ελευθερία, αλλά απλώς η προσαρμογή της σε ένα νέο κοινωνικό και εκλογικό μπλοκ; Δεν υποστηρίζω ότι αυτό ισχύει απαραίτητα. Λέω ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση για να αγνοηθεί. Η πολιτική, άλλωστε, δεν κρίνεται μόνο από τα λόγια που εκφέρει, αλλά και από τους κοινωνικούς κόσμους που επιλέγει να αντιπροσωπεύει.

Το Μανιφέστο της Αριστεράς χωρίς Woke: Να τι γράφει η Σούζαν Νάιμαν

Alessio Mannino - 26 Αυγούστου 2026

Πηγή: Inside Over

Η αριστερά ξεκινά ξανά από... τον δέκατο όγδοο αιώνα. Αυτή η κάπως ανόητη μικρή φράση που χρησιμοποιείται για να χλευάσει την συνεχιζόμενη κρίση ταυτότητας της ιταλικής αριστεράς συνοψίζει τέλεια τη σκέψη της Σούζαν Νάιμαν, μιας Αμερικανίδας φιλοσόφου που μετακόμισε στη Γερμανία, στο Φόρουμ του Αϊνστάιν στο Πότσνταμ. Η Νάιμαν έκανε όνομα σε ανύποπτες εποχές, ήδη από το 2025, με ένα βιβλίο που θα μπορούσε τώρα να είναι το μανιφέστο της Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ και του Τζουζέπε Κόντε : Η Αριστερά Δεν Είναι Woke (Utet, 2025). Η οριστική διατύπωση, στην πραγματικότητα, υποκρύπτει μια υποθετική: για τη Νάιμαν, η Αριστερά δεν θα έπρεπε να είναι woke. Κάτι που απέχει πολύ από το να είναι δεδομένο.

Μεταξύ διαθεματικότητας και κουλτούρας ακύρωσης

Ο όρος «Woke» χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κουλτούρα που γεννήθηκε από τις αντιρατσιστικές διαμαρτυρίες του κινήματος Black Lives Matter το 2013 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ένα καθαρά αμερικανικό φαινόμενο που έχει τις θεωρητικές του ρίζες στη διαθεματικότητα (intersectionality), την ιδέα της σύνδεσης ισχυρισμών φυλετικής, έμφυλης, κοινωνικής και οικονομικής ταυτότητας, της ανάδειξής τους έναν προς έναν, της πρόσθεσής τους και της διασταύρωσής τους. Με την πάροδο των ετών, έχει συμπέσει με την καταγγελία κάθε διακριτής διάκρισης, ακόμα και εκεί που κανείς δεν είχε ονειρευτεί ποτέ να την υποστεί. Το αποτέλεσμα ήταν μια έκρηξη διορθωτικών εφευρέσεων και απαιτήσεων για λογοκρισία: από τη γραπτή γλώσσα (το schwa και τον αστερίσκο) έως τη θεσμική γλώσσα («εορταστική περίοδος» αντί για «Χριστούγεννα»), από τις σεξουαλικές σχέσεις («κιτ συναίνεσης» πριν από την ολοκλήρωση της σεξουαλικής επαφής) έως τις αυτοδηλώσεις του αντιληπτού φύλου (μη δυαδικό, ρευστό φύλο, queer φύλο σε πανεπιστημιακές φόρμες), από την τέχνη και τη λογοτεχνία («γυναικοκτονία» του Ντον Χοσέ στην Κάρμεν του Μπιζέ), στον κινηματογράφο (όχι στη Χιονάτη της Disney, το θύμα ενός μη συναινετικού φιλιού). Κ.λπ., κ.λπ., μέχρι το σημείο της φθίνουσας μισαλλοδοξίας με τη μορφή της κουλτούρας της ακύρωσης, της παραμόρφωσης αγαλμάτων και της φαντασιώσεων για την ηθικολογική επανεγγραφή των βιβλίων ιστορίας.

Η κοινωνία χωρίζεται σε φυλές

Κλιμουνισμός

Marcello Veneziani - 21 Αυγούστου 2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Αυτό το καλοκαίρι, γεννήθηκε μια νέα ιδεολογία και ένα νέο παγκόσμιο κίνημα: ο κλιματικός κομμουνισμός. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος ή μια δυσνόητη φιλοσοφική έννοια, αλλά, στην ουσία, η νέα κλιματική ιδεολογία που σαρώνει την παγκόσμια αριστερά και μοιάζει με τον «παππού» της, τον κομμουνισμό, από τον οποίο πήρε το όνομά της, και όχι μόνο. ​​Εξερράγη μετά από ένα καυτό καλοκαίρι που, σύμφωνα με τους αποκαλυπτικούς αριστερούς, θα μας λείψει το επόμενο καλοκαίρι, επειδή η ζέστη θα γίνει μόνο πιο ζεστή. Περισσότερο από χθες, αλλά λιγότερο από αύριο: ο προοδευτισμός ισχύει πλέον μόνο για τις θερμοκρασίες και την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η ιδεολογικά φορτισμένη μάχη για το κλίμα γίνεται συνέχεια του Μανιχαϊσμού και της ταξικής πάλης σε άλλα πλαίσια και με άλλα μέσα. Ακολουθεί το πρότυπο των πολιτικών, κοινωνικών και πολιτισμικών πολέμων του παρελθόντος. Ο Εχθρός, όπως και χθες, είναι ο αντιδραστικός, ο φασίστας-φιλελεύθερος και ο τεχνο-αγοραίος, καθισμένοι σαν άρπυιες στα μέσα παραγωγής και κατανάλωσης, και συνοψισμένοι από τον αρνητή. Χθες, ήταν αυτός που αρνήθηκε τα στρατόπεδα εξόντωσης. Σήμερα, είναι αυτός που αρνείται την κλιμάκωση της κλιματικής αλλαγής και τη σοβαρή ανθρώπινη ενοχή. Ο σημερινός εχθρός, όπως ακριβώς ειπώθηκε για τον χθεσινό εχθρό, επιδιώκει να παρουσιάσει ως φυσικό, αναπόφευκτο, αυτό που στην πραγματικότητα είναι καρπός κυνικής χρήσης, κακοποίησης και εκμετάλλευσης από μια τάξη ισχυρών και αδίστακτων ατόμων. Δεν είναι η φύση που είναι μητριά, αλλά το ανθρώπινο θηρίο που κρύβεται πίσω από τη φύση ή το καθησυχαστικό «πάντα έτσι ήταν» η χειραγώγηση του κλίματος και, επομένως, της κοινωνίας.