Παναγιώτης Μπάρκας: Η ΜΑΡΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ.

Του αν. καθ. Παναγιώτη Μπάρκα

Θέλω να πιστεύω ότι το θέμα του κινήματος «Καρυστιανού» δεν μένει ψηλά στην επικαιρότητα λόγω δημοσιογραφικού κενού. Απεναντίας! Παρά τις τιτάνιες προσπάθειες αποδόμησης και υποβάθμισής του, επιμένει ως θεμελιακό υπαρξιακό ζήτημα του διαχρονικού αλλά και οικουμενικού Ελληνισμού από τη γέννησή του. Η Μαρία των Τεμπών κατάφερε να ξεπηδήσει από τον βαθύ μητρικό πόνο, αναδεικνύοντάς τον σε εθνικό πόνο διαμαρτυρίας κατά της κρατικής απολυταρχίας.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΜΑΡΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Αποτελεί ουσιώδη, μάλιστα ιστορική εξέλιξη, η μετάβαση της ίδιας της πενθούσας μάνας. Από τον δικό της πόνο, στον κοινωνικό πόνο. Δεν κινήθηκε ποτέ σε αναζήτηση εκδίκησης, αλλά δικαιοσύνης. Διαπίστωσε όμως ότι η απαίτηση για δικαίωση, για την ίδια και για τους 57 δολοφονημένους του κράτους, μέσω του αυτονόητου, της απονομής δικαιοσύνης, προσέκρουσε στο τοίχος του ελεγχόμενου από το ίδιο το έγκλημα του θεσμού της δικαιοσύνης. Από την άλλη, διανοήθηκε, όπως το σύνολο της κοινωνίας που την στήριξε σθεναρά ως υπόθεση του συνόλου, ότι δεν μπορεί να υπάρξει εν΄μέρη δικαίωση χωρίς τη συνολική δικαιοσύνη του κράτους δικαίου. Ότι αυτό το θεμελιώδες εγχείρημα επιτυγχάνεται με την αλλαγή του τρόπου συνολικής λειτουργίας αυτού του κράτους. Τα Τέμπη δεν είναι πλέον πληγή των άμεσα και έμμεσα πενθούντων, αλλά αποκάλυψαν τη σήψη του κράτους, συνέπεια της εξυπηρέτησης του δικτύου των συμφερόντων των εξουσιαστών.

Στη λογική αυτή, επιβάλλεται και η ενσάρκωση στο πρόσωπό της Καρυστιανού, έστω και ως σύμβολο, η ιστορική αυτή αναγκαιότητα.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΈΛΛΗΝΑ

Η εξέλιξη συμπίπτει με τη συγκυριακή κατάσταση ότι ο Ελληνισμός καλείται έστω και αργά να απαλλαγεί οριστικά, από ένα κράτος που αντί να ενσαρκώνει την εθνική κυριαρχία και την οικουμενικότητα του Ελληνισμού, έχει μετατραπεί σε μια διαχειριστική εξουσία ιδιοτελών και ξένων συμφερόντων.

Η εσωτερική παρακμή και οι διεθνείς εξελίξεις και συγκυρίες, υπαγορεύουν στον Έλληνα να δομήσει το ελληνικό κράτος, τέτοιο ώστε να αναλάβει επάξια την οικουμενική αποστολή του Ελληνισμού, με καθολική ελευθερία.

Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΕΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ..

ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ "ΓΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΓΙΑΤΗ" ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΟΒΟΛΑ!

Τασιόπουλος Γιώργος 

Έγραψε στο tvxs , την ιστοσελίδα του ο Στέλιος Κούλογλου,

 "«Εδοξάσθη κρυπτόμενη και εξευτελίσθη εμφανιζόμενη»;

Και συνεχίζει..

"... οι χθεσινές θέσεις της για τα ελληνοτουρκικά και την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δεν αφήνουν κανένα περιθώριο: η κυρία Καρυστιανού τάσσεται εμμέσως πλην σαφώς κατά του ελληνοτουρκικού διαλόγου και μας προειδοποιεί για πιθανή εθνική προδοσία. Επειδή θα γίνει συνάντηση!

Ο κύβος ερρίφθη: η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου για τα Τέμπη αποφάσισε να ηγηθεί της ελληνικής ακροδεξιάς και μας το ανακοίνωσε με ανάρτηση της στο διαδίκτυο. Και με θέσεις πιο δεξιές και από αυτές του Αντώνη Σαμαρά, να τον προλάβει, πριν εξαγγείλει το κόμμα του..."

 Το άρθρο καθρεφτίζει τη στάση της ελιτίστικης Αριστεράς απέναντι σε κάθε ενεργή πολιτική παρέμβαση και σε όποιο πολιτικό πρόσωπο δεν έχει πίσω του σόι, δεν είναι από πολιτικό τζάκι, δεν έχει την έγκριση της συστημικής μηντιακής και ψευτοκουλτουριάρικης διανόησης και δεν το παίζει προοδευτικός διανοούμενος.

Ας γυρίσουμε στο 1989, τότε που το όνομα του Δημήτρη Τσοβόλα ήτανε σημαία στα χείλη όλων των δημοκρατών, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, τότε που η δημοτικότητα του είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ όλων των εποχών.

Τότε το ΒΗΜΑ δημοσίευσε ένα άρθρο του Κούλογλου, με τίτλο «Ο Μήτσος της Ρήνης από τους Μελισσουργούς της Άρτας, ο γιος του αγωγιάτη», που κορόιδευε την ταπεινή καταγωγή του Δημήτρη.

Ο κόσμος ξεσηκώθηκε και πολίτες αποφάσισαν να κάψουν τα φύλλα της εφημερίδας στις πλατείες σε Γιάννενα, Λάρισα και Άρτα, ενώ μυριόστομο το σύνθημα «Τιμή και δόξα στο γιό του αγωγιάτη» δονούσε την Ελλάδα. (Δες ΕΔΩ)

Να θυμίσουμε ότι ο κ. Κούλογλου στο παρελθόν όχι άδικα έχει κατηγορηθεί για λογοκλοπή, τον έχουν στην μπούκα πρώην σύντροφοί του στο ΕΚΚΕ, ενώ το επίσημο ΚΚΕ τον έχει κατηγορήσει και για αντικομμουνισμό. (Δες ΕΔΩ)

Φυσικά πριν γίνει ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέλιος Κούλογλου, όπως κάθε "σοβαρός" άνθρωπος που σέβεται την "αριστερή" του προέλευσή βρέθηκε επί χρόνια στην αυλή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ (άλλωστε κράταγε από παλιά η φιλία με τον Θ. Τσουκάτο) και κέρδισε σκανδαλωδώς αρκετά χρήματα που του απέφεραν οι εκπομπές του στην κρατική τηλεόραση.

Το 2000 η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Πανεπιστήμιο Χάγκεν βράβευσαν τον Κούλογλου και τις αντικομμουνιστικές επιδόσεις του στο «ντοκιμαντέρ», «Κομμουνισμός, η μεγάλη ουτοπία του 20ού αιώνα»,

Όπως τον κατηγόρησε το ΚΚΕ (Δες ΕΔΩ) μέσω του Ριζοσπάστη, "...το πρώην μέλος του «ΕΚΚΕ» (σύντροφος του Τσουκάτου) ακολουθεί τη γνωστή μεθοδολογία: Διαστρεβλώνει κατάφωρα την ιστορική πραγματικότητα (τόσο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα όσο και στο ελληνικό) με τη βοήθεια «μαρτυριών» αποκλειστικά επαγγελματιών αντικομμουνιστών και πάνω σ' αυτή τη διαστρέβλωση οικοδομεί τα... ρεπορτάζ του αντικομμουνισμού του.

Αυτή την... «επιστημονική» μέθοδο ιστορικής ανάλυσης φαίνεται ότι θαύμασε το Πανεπιστήμιο του Χάγκεν που σε συνεργασία και με προτροπή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βράβευσε τον Κούλογλου και το αισχρό του «δημιούργημα»...".

Στο ΣΥΡΙΖΑ όταν άρχισαν τα δύσκολα ετοίμαζε την ανεξαρτητοποίησή του με δηλώσεις όπως και αυτή, "Η ΝΔ δεν είναι κόμμα δωσίλογων. Όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα σύμμαχος του Κουφοντίνα. Eγώ θα πρότεινα περισσότερο χειρουργείο στον Παύλο Πολάκη και δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την περίπτωση..."

Όπως φαίνεται έχει επανέλθει κανονικά στο γνωστό του ρόλο...

Καιρός να επαναφέρει στο πρόγραμμά της και την εκπομπή του η ΕΡΤ, έχουμε να μάθουμε.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

(Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026)

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πρόθεσή μου ήταν να συνεχίσω με το τρίτο μέρος των σημειωμάτων, σχετικά με τον «διαδρομισμό ως φαινόμενο της πολιτικής σκηνής». Όμως όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες με ωθούν να τονίσω με έμφαση ορισμένα πράγματα, επειδή όντως βρισκόμαστε σε ένα πολύ ευαίσθητο και επικίνδυνο σημείο για τη χώρα και την κοινωνία. Επιμένω πως το κύριο ζήτημα στη χώρα είναι η αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη και δύσκολη περίοδο αναδασμών και ανακατατάξεων (πολύ κοντά μας), και φυσικά μια σοβαρή προσπάθεια δημιουργίας ενός συλλογικού «ΕΜΕΙΣ. Και τα δύο αυτά σπουδαία ζητήματα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν να απαντώνται γενικά με έναν εκλογικό τρόπο, ένα ποσοστό στις εκλογές, ακόμα και μια κυβέρνηση, χωρίς την αναγκαία προετοιμασία. Επιπλέον, αφού το πολιτικό σκηνικό είναι σημαδεμένο, βρώμικο και με πολυπλόκαμους μηχανισμούς, είναι αφέλεια να νομίζει κανείς ότι θα το καταβάλει σχετικά εύκολα και μάλιστα σκέτα εκλογικά. Πρόκειται για λάθος και αυταπάτη. Χωρίς αμφιβολία, αυτό που θα ονομάζαμε σύστημα έχει ήδη πάρει τα μέτρα του. Προωθεί μια μιντιακή επίθεση αποδόμησης και ευνουχισμού του κινήματος των Τεμπών, ενεργοποιεί πολλαπλούς μηχανισμούς, έχει πλάνα για διάφορα ενδεχόμενα. 

Κίνημα και κόμμα στην Ελλάδα του 2026

Η επιμονή στη «μορφή κίνημα» δεν είναι ουτοπική, αφελής, κολλημένη σε μια αντίληψη από το παρελθόν. Η μορφή κίνημα εκφράζεται και εμφανίζεται συνεχώς και διαρκώς ως μια ανάγκη των κυβερνώμενων και υποτελών δυνάμεων, των πολιτών και της ίδιας της κοινωνίας, απέναντι στην ασυδοσία, την εξάρτηση, την εκμετάλλευση, τον κυνισμό, την καταπάτηση Συντάγματος και δημοκρατίας, τη φτωχοποίηση, το καθεστώς των Μνημονίων και ενός πολιτικού συστήματος εντελώς κομμένου και ραμμένου στα μέτρα μιας μεταπρατικής, ολιγαρχικής και εξαρτημένης δομής-συστήματος. Τόσο το αντιμνημονιακό κίνημα, όσο και το κίνημα των Τεμπών, ξεκίνησαν σαν ΚΙΝΗΜΑΤΑ, σαν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις, σαν μορφές αντίστασης και αποκάλυψης, σαν μεγάλα ξεσπάσματα διαμαρτυρίας. 

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026 (2)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για δύο σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα, τη μορφή-κίνημα και τη μορφή-κόμμα. Έχουν γραφτεί άπειρα και για τα δύο. Υπάρχει και η θεωρία και οι συζητήσεις για τα δύο, όπως υπάρχει και η ιστορία, η πολυμορφία και ο τρόπος που υπήρξαν ή υπάρχουν είτε τα κινήματα είτε τα κόμματα. Όπως άλλωστε και η εξουσία, το πολιτικό σύστημα, η πολιτική σκηνή, το μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων, η τεχνοπολιτική, η επικοινωνία, ο κυβερνητισμός-διαχείριση εντός ορισμένων ορίων, η ανάθεση και η διαμεσολάβηση, ενώ γίνεται λόγος και για στρεβλή εκπροσώπηση, λαϊκισμό, καθεστώτα έκτακτης ανάγκης και τόσα άλλα. Στο παρόν σημείωμα δεν θα τα προσπεράσουμε αλλά, παραμένοντας κάπως υποψιασμένοι ότι αυτά υπάρχουν και είναι πυκνά, ή και εμφανίζονται όχι με τόσο καθαρές και τακτοποιημένες μορφές, θα επικεντρωθούμε σε δύο-τρία ζητήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες (2010-2026). Αυτή η προσγείωση ή αυτοπεριορισμός θα κάνει ίσως πιο εμφανείς ορισμένους δικούς μας προσδιορισμούς και εκτιμήσεις για το τι είναι αναγκαίο, σήμερα-τώρα, για το κεντρικό θέμα που μας απασχολεί: το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026.

 Επειδή το κεντρικό ζήτημα του υποκειμένου δεν αφορά κάτι στιγμιαίο, όπως μια έκρηξη οργής ή ένα αυθόρμητο κίνημα, ούτε μια εκλογική διαδικασία ή ένα ποσοστό, αλλά το πώς και με ποιο σχέδιο και πρόταση μπορούμε να απαντήσουμε στο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Αυτό έτσι κι αλλιώς προϋποθέτει πολλά πράγματα σε επίπεδο αντίστασης και νέας συνείδησης, σε επίπεδο κίνησης και εναλλακτικού σχεδίου που υπερβαίνει αυτά που κραδαίνει η κυρίαρχη άποψη περί «πολιτικής» ως διαχείρισης, ως κυβερνησιμότητας, ως καθεστώτος παγίωσης ενός μοντέλου μεταπρατικού και εξαρτημένου. Άρα, κίνημα, κόμμα, ανάθεση στην Ελλάδα 2010-2026.

Καθεστώς, πολιτικό σύστημα, κοινωνία, κίνημα (ή κινήματα)

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Πώς χάνεται μια ιστορική ευκαιρία

Τα μεγάλα συλλογικά τραύματα ανοίγουν ιστορικά παράθυρα.

Ανοίγουν χώρο για νέο νόημα, νέα κοινωνική αυτοσυνείδηση και πιθανά νέο πολιτικό υποκείμενο. 

Αλλά τα παράθυρα αυτά δεν μένουν, ούτε ανοιχτά για πάντα, ούτε ουδέτερα. Πάντα κάποιος επιχειρεί να τα καταλάβει.

Το Κίνημα των Τεμπών γεννήθηκε ως αυθόρμητη κραυγή ενός λαού που είδε, ξανά, το κράτος να αποτυγχάνει στην πιο στοιχειώδη του λειτουργία: την ασφάλεια της ζωής. Ο ιδρυτικός μύθος της μεταπολίτευσης, το Τραύμα το Ανυπεράσπιστου, αποκαλύφθηκε και πάλι με δριμύτητα κάτω από τόνους προπαγάνδας κανονικότητας, σταθερότητας, εκσυγχρονισμού, εξευρωπαϊσμού και λοιπά.

Για μια στιγμή, διαφάνηκε κάτι σπάνιο: η δυνατότητα συγκρότησης ενός Δήμου πέρα από κόμματα, ιδεολογικά στρατόπεδα και παλιές διαιρέσεις, ενάντια στη φεουδαλική οργάνωση του πολιτικού συστήματος που για χρόνια λεηλατεί το κοινωνικό σώμα. 

Πολύ φοβάμαι πως σήμερα, αυτή η δυνατότητα απειλείται από μια διπλή διαδικασία: τη θρησκειοποίηση από τη Δεξιά και την εργαλειοποίησή της από τη συστημική Αριστερά.

Θρησκειοποίηση είναι η διαδικασία με την οποία ένα υπαρξιακό, κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο μετατρέπεται σε αντικείμενο θρησκευτικού ή ηθικού νοήματος, αποσυνδεόμενο από τις υλικές, θεσμικές και πολιτικές του αιτίες και μετατίθεται στη σφαίρα της πίστης, της ηθικής ή της μεταφυσικής.

Μαθήματα σύγχρονης δημοσιογραφίας από τον ANT1

Του Παντελή Σαββίδη 

Ο ANT1 αποφάσισε – με τη γνωστή του σοβαρότητα – να κάνει ρεπορτάζ για την προσωπικότητα της Καρυστιανού. Όχι, φυσικά, με πολιτικές θέσεις, δημόσιες παρεμβάσεις ή κοινωνική απήχηση. Αυτά είναι λεπτομέρειες για την Σχολή του ΑΝΤ1.

Η αφετηρία ήταν μια φωτογραφία στην οποία η Καρυστιανού κάθεται στο ίδιο τραπέζι με την καθηγήτρια Μαρία Δελιβάνη 

Δημοσιογράφος του σταθμού συναντά την κ. Δελιβάνη και συνομιλεί μαζί της επί μισή ώρα. Για πολλά και διάφορα. Από αυτή τη συζήτηση, το δημοσιογραφικό ήθος του ΑΝΤ1, ως σταθμού, δεν αναφέρομαι στους δημοσιογράφους, κρατά ένα και μόνο πράγμα: ότι επί μνημονίων, η κ. Δελιβάνη είχε εκφράσει άποψη υπέρ της δραχμής.

Και κάπου εδώ ολοκληρώνεται το πορτρέτο της Καρυστιανού κατά ΑΝΤ1.

Ο συλλογισμός του ΑΝΤ1 είναι συγκλονιστικός:

Στην οθόνη προβάλλεται η φωτογραφία που βλέπετε με τον ευφυέστατο υπότιτλο:«Μια δραχμήστρια δίπλα στην  Καρυστιανού». 

Η δημοσιογραφική λογική είναι απολαυστική:

γνώρισες δραχμήστρια; έφαγες μαζί της; χαμογέλασες στην κάμερα; Δραχμήστρια κι εσύ. Μαθηματικό συμπέρασμα: η Καρυστιανού είναι δραχμήστρια!

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ "ΑΚΥΛΙΝΑ" ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ

Απο Σταύρος Κωστόπουλος

Μη μου πείτε ότι δεν ήταν γνώστες οι προσωπικές θρησκευτικές απόψεις της Μαρίας Καρυστινού όταν την αγκάλιαζαν και οργάνωναν παντού εκδηλώσεις για το Κίνημα των Τεμπών και ο Σύριζα και η Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και το ΚΚΕ.

Γιατί όλα άλλαξαν από τι στιγμή που αποφάσισε να διεκδικήσει και την ψήφο του Ελληνικού Λαού για το Κοινοβούλιο;

Μήπως άλλαξε τις απόψεις της που τις καταχειροκροτούσαν στις συγκεντρώσεις και στις εκδηλώσεις;

Μήπως έπαψε να αγωνίζεται για την τιμωρία των ενόχων , την συγκάλυψη , την εξαρτημένη δικαιοσύνη το ακαταδίωκτο των Υπουργών Βουλευτών και των άλλων οργάνων της εξουσίας;

Μήπως δεν συμπαραστάθηκε στην απεργία πείνας του Ρουτσι όταν τον κατηγορούσαν οι Γεωργιάδιδες ότι τον καθοδηγούσαν οι γιατροί της Ανταρσύα ;

Μήπως δεν έψαξαν από την πρώτη στιγμή τα προωθημένα φυλάκια του συστήματος, τα ΜΜΕ, να της ανακαλύψουν καθ παιδική της αμαρτία ;

Και της ανακάλυψαν . Της ανακάλυψαν ότι απέκτησε μεταφυσικές ανησυχίες, μετά τον τρόπο που έχασε το παιδί της και συμβουλεύεται για τα πνευματικά της την Γερόντισσα Ακυλίνα από το ορθόδοξο Μοναστήρι της Συρίας** που μετά την επικράτηση του ISIS γύρισε στην Ελλάδα. 

Ωστόσο να θυμίσω στους διαθέτοντες αριστερόμετρο ότι ήταν το καλοκαίρι του 2020 όταν ο ίδιος ο κ Τσίπρας στο μήνυμά του για τον εορτασμό της Παναγίας μίλησε για την «Παναγία την Ανύμφευτη Νύμφη, την Υπέρμαχο Στρατηγό, την Ελεούσα , τη Γιάτρισσα , τη Θαλασσινή , την Παρηγορήτρα, τη Μάνα που προστατεύει τους αδύναμους…» και δεν δέχτηκε παρόμοια κριτική από τους συντρόφους του.

Πώς οι αμβλώσεις έγιναν η κεντρική ατζέντα σε μια χώρα με ανοιχτές πληγές

Ένα μεγάλο λάθος και μια “πονηριά 21.01.2612:02

Σαχίνης Γιώργος 

Μείζον δημόσιο ζήτημα αναδείχθηκαν επί δύο 24ωρα οι αμβλώσεις σε μια χώρα όπου τα πραγματικά, κρίσιμα και υπαρξιακά προβλήματα στοιβάζονται χωρίς απάντηση: η διάχυτη διαφθορά, η απουσία ουσιαστικής Δικαιοσύνης, οι οξυμένες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, η φτώχεια που παγιώνεται, τα “κόκκινα” δάνεια που λειτουργούν ως μηχανισμός υφαρπαγής περιουσιών, η ίδια η υπαρξιακή κατάσταση της χώρας και της εθνικής της υπόστασης, η σταδιακή εξαφάνιση του πρωτογενούς τομέα.

Σε αυτό το τοπίο προστίθενται τα υπερκέρδη ολίγων ομίλων και ομάδων συμφερόντων, που ευημερούν πάνω στη γενικευμένη ανασφάλεια. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη, το πολιτικό και μιντιακό σύστημα επέλεξε να μετατρέψει τις αμβλώσεις σε κεντρικό πεδίο σύγκρουσης.

Όταν τα δικαιώματα γίνονται εργαλείο, η υποκρισία πολιτική γραμμή και τα Τέμπη το πραγματικό διακύβευμα

Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο, γιατί σε αυτή τη χώρα το αυτονόητο πρέπει κάθε φορά να το υπερασπίζεσαι από την αρχή. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τίθενται σε διαβούλευση. Εδώ η Μαρία Καρυστιανού την “πάτησε” και έκανε ένα Μέγα Λάθος, όχι μόνο γιατί “χόρεψε τον χορό που της υπαγόρευσαν μέσω ΜΜΕ”, αλλά γιατί και το “γοβάκι της έσπασε” και έθεσε σε διαβούλευση και άρα ως θέμα πλειοψηφίας, αλλά τα δικαιώματα αν μπουν σε διαβούλευση, τότε παύουν να είναι δικαιώματα και γίνονται παραχωρήσεις. Δεν μπαίνουν σε ψηφοφορίες, δεν κρίνονται από πλειοψηφίες, δεν υπόκεινται σε “κοινωνικό διάλογο” με την έννοια του παζαριού. Από τη στιγμή που ένα δικαίωμα μπαίνει στο τραπέζι για να συζητηθεί αν θα ισχύει ή όχι, παύει να είναι δικαίωμα και μετατρέπεται σε παραχώρηση, ανοίγοντας ακόμη και τις πιο μαύρες σελίδες του ανθρώπινου πολιτισμού.

  

Η άμβλωση, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν είναι θέμα γνώμης, ιδεολογίας ή ηθικής. Δεν είναι θέμα “ευαισθησιών”. Είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα της γυναίκας στον σωματικό αυτοπροσδιορισμό και την αυτοδιάθεση. Τελεία. Οποιαδήποτε συζήτηση που ξεκινά από άλλο σημείο, όσο καλοπροαίρετη κι αν εμφανίζεται, είναι επικίνδυνη.

Κι όμως, αυτό ακριβώς το λυμένο θεσμικά και κοινωνικά θέμα κάποιοι φρόντισαν να το επαναφέρουν στο προσκήνιο όχι επειδή υπήρχε πραγματική ανάγκη, αλλά επειδή χρειαζόταν μια... πεπονόφλουδα. Ένα θέμα ικανό να προκαλέσει ηθικό πανικό, εύκολες ταμπέλες και πολιτική αποδόμηση.

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ...

Κώστας Κουτσουρέλης

Έγραφα χθες ότι η ιδέα πως υπάρχουν δικαιώματα απαρασάλευτα, τα οποία ούτε η κυρίαρχη απόφαση της πλειοψηφίας δεν μπορεί να καταργήσει (!), είναι εντελώς μεταφυσική. Διαψεύδεται πανηγυρικά σε κάθε σχεδόν σελίδα της ιστορίας. Και λυπάμαι που βλέπω νομοδιδασκάλους που ιδιαιτέρως εκτιμώ, με αφορμή τη συζήτηση για τις αμβλώσεις, να την επαναλαμβάνουν ως συνταγματικό, τρόπον τινά, θέσφατο.

 
Δεν είναι τίποτε τέτοιο. Η ανιστορική, εξωπραγματική αυτή αντίληψη εμπεδώθηκε και στους νομικούς μας κύκλους πρωτίστως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η πίστη ότι ο δυτικός φιλελευθερισμός είναι η τελευταία λέξη της ιστορίας, το ποθητό πέρας κάθε κοινωνικής εξέλιξης, οδήγησε και στην ανατίμηση της φιλελεύθερης διδασκαλίας περί δικαιώματων. Αυτά τα τελευταία έπαψαν να αντιμετωπίζονται ως συμβατικές εγγυήσεις, ως συμφωνημένες δεσμεύσεις του κράτους προς τα άτομα, όπως πράγματι είναι, και έγιναν "ιδέες", καντιανού τύπου κατηγορικές επιταγές ή αρχές ενός φυσικού τάχα δικαίου.

 
Είχαμε δηλαδή μια ραγδαία οπισθοδρόμηση από την ρεαλιστική κοσμοαντίληψη του νομικού θετικισμού (pacta sunt servanda, οι συνθήκες, δηλαδή οι εκάστοτε θετοί από την πολιτική εξουσία κανόνες, πρέπει να τηρούνται) στη νομική θεολογία, στην δοξασία ότι υπάρχουν "άνωθεν" και δοσμένοι κανόνες, τηρητέοι και ισχύοντες πέραν και ερήμην της πολιτικής βούλησης κυβερνώντων και κυβερνωμένων!

Δεν θα υπεισέλθω εδώ στο (μέγα) ζήτημα, τι πολιτικό καπνό φουμάρει αυτή η φιλελεύθερη νομική θεολογία, τίνων τα συμφέροντα δηλαδή εντέλει εξυπηρετεί. Ότι πρόκειται για ιδεολογία καθαρά ολιγαρχική, πιστεύω πάντως ότι φαίνεται αρκούντως από τις εξακτινώσεις της στο πεδίο των οικονομικών και εργασιακών σχέσεων. Αλλά και από το ποιόν και ποσόν της κύριας μάζας των υποστηρικτών της.

 
Προσωπικά πιστεύω ότι ζήτημα αμβλώσεων αυτή τη στιγμή δεν τίθεται. Η στάση της πλειοψηφίας υπέρ της διατήρησης του παρόντος καθεστώτος είναι δεδομένη. Το να αξιώνουν όμως μερικοί να θέσουν υπό απαγόρευση και τη διαβούλευση πάνω στο θέμα, τον πολιτικό και νομικό στοχασμό δηλαδή, το θεωρώ απόπειρα φίμωσης του αντίπαλου λόγου, πράξη αντιδημοκρατική.

«Η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος …..»

Από Βασίλη Στοϊλόπουλο

Χθες, ήταν αρκετή μια αποστροφή ΛΙΓΩΝ μόνο λέξεων από την (καθεστωτικά) υποβολιμαία συνέντευξη της κας Καρυστιανού για να φτιαχτεί στο άψε-σβήσε μια πολύχρωμη «παντιέρα δικαιωματισμού» που περιφέρεται πλέον με οχλοβοή από συγκεκριμένα κέντρα νομής εξουσίας και τα ποικίλα φερέφωνά τους.

Είπε, η κα Καρυστιανού : Να τεθεί σε διαβούλευση το θέμα των αμβλώσεων. Κι αμέσως ξέσπασε συντονισμένα ο ορυμαγδός της στιγματικής συνθηματολογίας. Σαν να μην υπάρχουν πλέον άλλα θέματα σε αυτή τη χώρα (*).

Τι είπε όμως (ακόμη) η κα Καρυστιανού ;

• Οι αμβλώσεις δεν πρέπει ν΄ αντιμετωπίζονται με απλουστευτικά -μανιχαϊστικά σχήματα γιατί εκτός των ατομικών δικαιωμάτων αγγίζουν και άλλα θεμελιώδη ζητήματα, όπως είναι η προστασία της «αγέννητης ζωής», η ηθική κ.α.

• Η ελεύθερη βούληση της γυναίκας είναι απολύτως σεβαστή, μια γυναίκα μπορεί και πρέπει να αποφασίζει για το σώμα της, υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι, αναφορικά με τις αμβλώσεις, πρόκειται για αναντίρρητο δικαίωμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο. Η ίδια αποδέχεται την νομιμότητα των αμβλώσεων σημειώνοντας ότι η παρέμβασή της αφορά αποκλειστικά τη συζήτηση για αξίες της κοινωνίας και όχι κάποιες νομικές αμφισβητήσεις ή ακόμη και νομικές ανατροπές.

• Για τον λόγο αυτό, όπως είπε, η δημόσια διαβούλευση είναι πιο δημοκρατική από την επιβολή απόλυτων θέσεων. Και «ας αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει», στο πλαίσιο ενός ανοιχτού, δημοκρατικού διαλόγου - για ένα ζήτημα δηλαδή που έχει πολλές προεκτάσεις, ακόμα και εθνικές (σημ. 300.000 εκτρώσεις γίνονται το χρόνο στην Ελλάδα, ίσως και παγκόσμιο ρεκόρ αναλογικά).

• «Ως παιδίατρος διχάζομαι ως προς αυτό το θέμα : Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά αφορά και τα δικαιώματα του εμβρύου», περιγράφοντας απλά ένα δικό της προσωπικό και επίσης επιστημονικό δίλημμα (περί «αγέννητης ζωής») που - ιδιαίτερα για θρησκευόμενους ανθρώπους, όπως είναι η κα Καρυστιανού, (και αυτοί είναι, όπως και να το κάνουμε, ακόμη η μεγάλη πλειοψηφία στην ακόμα ορθόδοξη Ελλάδα) - δεν επιδέχεται μανιχαϊστικές και εύκολες απαντήσεις.

Η ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΝΙΚΗΤΗ!

Γιώργος Τασιόπουλος

Όποιος στρώνει το χαλί των αιτημάτων, αυτός κυριαρχεί στο πολιτικό διάλογο!

Πάνδημο και αποπρασανατολιστικό το θέμα για την Καρυστιάνου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σιωπή για το αγροτοδιατροφικό, μας κούρασαν οι αγρότες!
Μονοθεματική και "προοδευτική" η σημερινή ατζέντα συστημικών και "αντισυστημικών", κυβερνώντων και αντιπολιτευόμενων, δεξιών, ακροκεντρώων και "αριστερών", η Καρυστιανού να πάψει να εκφράζει ευαισθησία για το αγέννητο έμβρυο.

Το αγροτοδιατροφικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι στην ατζέντα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης!
Ο εμπαιγμός των εκπροσώπων των αγροτών, κτηνοτρόφων, αλιέων, μελισσοκόμων από τον πρωθυπουργό δεν υπάρχει στην πρωινή ενημέρωση των ΜΜΕ.

Τράβα το χαλί της επικοινωνίας Μητσοτάκη, κρύψε τα ζωτικά μας προβλήματα από κάτω, θα έρθουν όλοι κοντά σου, έχεις συμμάχους εκεί που και εσύ δεν το περιμένεις!

Στην σημείωση η αντισυνταγματική κατασταλτική συμπεριφορά του ανάλγητου κράτους απέναντι σε ένα μορφωμένο κτηνοτρόφο από την Καστοριά τον Θωμά Μόσχο.
Το συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης δεν ισχύει στην περίπτωσή του!

Θωμάς Μόσχος

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Ο Θωμάς Μόσχος, από τους γνωστότερους παραγωγούς, κτηνοτρόφους και αγροτοσυνδικαλιστές, έλαβε κλήτευση που έστειλε ο Άρειος Πάγος για να απολογηθεί, με την κατηγορία σε βάρος του να είναι ότι συμβάλει στην ευρεία διασπορά της ευλογιάς των προβάτων με τις κινήσεις του και τις δηλώσεις του!

Ο πολυβραβευμένος αγρότης από την Πολυκάρπη Καστοριάς, ο οποίος μάλιστα το 2023 βρέθηκε στην κορυφή της λίστας των «EU Organic Awards» στην κατηγορία του «καλύτερου παραγωγού βιολογικών προϊόντων», έχει μιλήσει πολλάκις ανοιχτά υπέρ του εμβολιασμού των αιγοπροβάτων και στηρίζει με επιχειρήματα την άποψή του.

Βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των αγροτικών κινητοποιήσεων, παρουσιάζοντας θέσεις για την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας, που όπως ισχυρίζεται, δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά διαχείριση της ΚΑΠ.

Ξανά στο προσκήνιο η κλήτευση

Η κλήτευση βρίσκεται στα χέρια του Θωμά Μόσχου εδώ και περίπου έναν μήνα, ωστόσο, μετά και τις συνεχείς εμφανίσεις του προς υποστήριξη των θέσεών του, επανήλθε στο προσκήνιο.

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Ανέμενα στωικά χθες μέχρι το βράδυ, παρακολουθώντας την πλήρη «απογύμνωση» των Μέσων Ενημέρωσης.

Δυστυχώς η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης (με ελάχιστες εξαιρέσεις που οφείλω να αναγνωρίσω) ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που ανέδειξε η χθεσινή συνέντευξή μου στους κ.κ. Στραβελάκη και Καραμήτρου, και εστίασε ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΑ στην άκαιρη ερώτηση περί αμβλώσεων, που οι ερωτώντες δημοσιογράφοι έκριναν πιο σημαντική στις προτεραιότητές τους από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας, δηλαδή τα τεράστια σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η συνεχής θεσμική εκτροπή, η εξόντωση των αγροτών, η ακρίβεια και η φτωχοποίηση των πολιτών, η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας, και τόσα άλλα σημαντικά θέματα που βιώνουμε.

 
Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου.

Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν.

Όσοι βάλλουν εναντίον μου με αφορμή ένα πολυδιάστατο ιατρικό και νομικό θέμα για το οποίο ο νομοθέτης έχει ήδη προβλέψει,
δεν νοιάζονται ούτε για τη θέση της γυναίκας σήμερα, ούτε για τα προβλήματα της, ούτε για τη στήριξη της μητρότητας, ούτε για την υπογεννητικότητα, ούτε για το δημογραφικό πρόβλημα, ούτε για τα δικαιώματα των παιδιών, ούτε για την οικογένεια και την επιβίωσή της!
Ούτε έχουν σκεφθεί γιατί οδηγείται μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι στην άμβλωση, πόσο μάλλον για τη βιοηθική.

ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ

Του Παντελή Σαββίδη

Η συντονισμένη επίθεση που δέχθηκε η κ. Καρυστιανου δεν ήταν δημοσιογραφία. Ήταν επιχείρηση αποδόμησης. Και μάλιστα πρόχειρη. Τα ψεύδη και οι διαστρεβλώσεις που επιστρατεύτηκαν δεν είχαν καμία σχέση με έλεγχο λόγου ή κριτική επιχειρημάτων. Ήταν μια ωμή απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρος, με στόχο όχι μόνο ένα πρόσωπο, αλλά κάτι πολύ ευρύτερο: το κίνημα που η Καρυστιανού εκφράζει.

Η κοινωνία σήμερα δεν έχει απέναντί της μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το οικονομικό–πολιτικό σύστημα που τον στηρίζει. Έχει απέναντί της και μια υποταγμένη διανόηση, καθώς και μια εξίσου υποταγμένη δημοσιογραφία, που νομίζουν πως μπορούν ακόμη να κερδίζουν με τις παλιές μεθόδους: αποσιώπηση, συκοφάντηση, ταμπέλες. Δεν έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα άλλαξαν.

Η Καρυστιανού δεν «έπεσε από τον ουρανό». Είναι η έκφραση ενός υπαρκτού, βαθιά κοινωνικού και πλειοψηφικού ρεύματος, το οποίο προϋπήρχε της εμφάνισής της. Ένα ρεύμα που έχει ήδη απαξιώσει συλλογικά το μεγαλύτερο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου — και πολύ σωστά έκανε. Αν τα ίδια τα δημοσιογραφικά όργανα δεν παρέμβουν για να επιβάλουν στοιχειώδη δεοντολογία, το επάγγελμα έχει τελειώσει. Άλλο πράγμα ο δημοσιογράφος, άλλο ο υπάλληλος οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Έχουν απομείνει λίγοι που το πιστεύουν ακόμη. Αυτοί θα δώσουν και τις τελευταίες μάχες.

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: «Τι μας έχει συμβεί», το συλλογικό ιστορικό τραύμα και η τομή με τα Τέμπη (ηχητικό)

«Η Μαρία Καρυστιανού δεν επέλεξε την πολιτική. Την υποχρέωσε η αποτυχία των θεσμών», σημειώνει μεταξύ άλλων ο δρ. Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης, MSc Αναπτυξιακός και Κοινωνικός Ψυχολόγος, διδάσκων Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ζει στη Λεμεσό, ενώ κατάγεται από τη Σητεία. Με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του "Τι μας έχει συμβεί - Το συλλογικό ιστορικό τραύμα και η θεραπεία του" από τις εκδόσεις "Νησίδες" , μιλάει στον 98.4 και εξηγεί γιατί, όπως υποστηρίζει, η ελληνική κοινωνία κουβαλά ένα βαθύ συλλογικό ιστορικό τραύμα, το οποίο προέρχεται από συνεχόμενα ιστορικά πλήγματα (πόλεμοι, κατοχή, εμφύλιος, μνημόνια, τραγωδίες).

Αυτό το τραύμα δημιουργεί μια μόνιμη αίσθηση ανυπεράσπιστου, έλλειψη εμπιστοσύνης, διχασμό, απογοήτευση, μειονεξία και τάση να αναζητούμε «σωτήρες».

Το τραύμα μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά και μας κάνει ευάλωτους στη χειραγώγηση και στην αυτοκαταστροφή. Το βιβλίο ανοίγεται μέχρι τα πεδία της σύγχρονης γεωπολιτικής και του πώς ο Ελληνισμός πρέπει να πορευτεί σε συνθήκες παγκόσμιας αβεβαιότητας και γυμνής μετάβασης των κοινωνιών, ιδίως στη λεγόμενη Δύση.

Απέτυχαν παταγωδώς …..

Γιώργος Τασιόπουλος 

Η Μαρία Καρυστιανού άντεξε στην τεράστια πίεση των δημοσιογράφων που επιθυμούσαν να την εκθέσουν ως απολίτικη και ανίκανη να κατέβει στον πολιτική σκηνή. 

Πάσχισαν να της φορέσουν το προσωπείο της ακροδεξιάς, της ψεκασμένης, της θρησκόληπτης!

Ξαναπροσπάθησαν, όπως επιχειρούν τα πληρωμένα τρολάκια τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και ξόδεψαν χρόνο από τη συνέντευξη επιχειρώντας να την ταυτίσουν με πολιτικές καρικατούρες για να αποδομήσουν το κίνημα που δημιουργείται.

Ξεχνούν ότι ως λέαινα μόνη της η ΜΑΝΑ τους νίκησε και έβγαλε ξανά όλο το Λαό στις πλατείες! 

Ξεχνούν ότι ο Λαός είναι τόσο προδομένος και θυμωμένος με το κομματικό σύστημα που δεν ακούει πια τα παραμύθια που οι υπάλληλοί τους, οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, ως φερέφωνά τους τα αναπαράγουν!

__________*******___________

Απέτυχαν παταγωδώς …..

Πολιτικά ζόμπι στην υπηρεσία του Κυριακου

18/01/2026 

Στα εορταστικά τραπέζια των προηγούμενων ημερών, πριν ακόμη ανακύψει το «κόμμα Καρυστιανού», οι πολιτικές προβλέψεις έδιναν και έπαιρναν:

«Να δείτε που ο Αλέξης θα κάνει τη διαφορά», «Ο Σαμαράς θα συσπειρώσει τον κόσμο της ΝΔ», «Αμα διώξουν τον χασογκόλη το ΠΑΣΟΚ, θα έρθει πρώτο κόμμα» και διάφορα τέτοια ενθουσιώδη και ευφάνταστα.

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Προσωπικά καθόμουν στη γωνιά χωρίς να μετέχω στην ευφορία της «εικονικής λύτρωσης». Κι όταν κάποια στιγμή οι παρευρισκόμενοι με παρότρυναν να μπω στη συζήτηση με το γνωστό: «Εσύ τι λες που είσαι και δημοσιογράφος;», κατέφευγα στο πειρασμό να τους τρολάρω. «Κυριάκος μέχρι να σβήσει ο ήλιος αγαπητοί μου. Τουλάχιστον με αυτούς που αναφέρατε…».

Η ατάκα δημιουργούσε αμηχανία, ίσως και κάποιο εκνευρισμό. Και τότε αναγκαζόμουν να δώσω διευκρινίσεις. Πλάκα έκανα, αλλά όχι εντελώς. Γιατί όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο όλοι οι προαναφερθέντες «σωτήρες», πρόσωπα ή κόμματα, μοιάζουν να βρίσκονται στην υπηρεσία του Μητσοτάκη. Να εργάζονται για την μακροημέρευση του στην εξουσία.

Ας αρχίσουμε πρώτα από τον Τσίπρα και ένα πολύ βασικό δημοσκοπικό αξίωμα: Πολιτικό πρόσωπο με 70% αρνητικές γνώμες, εκ των οποίων οι περισσότερες αντιπροσωπεύουν σκληρούς haters, δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα να ξαναδεί εξουσία. Αρα τι ακριβώς κάνει το παλληκάρι;

Η κυρία Καρυστιανού ήταν από την αρχή μειοψηφία στους συγγενείς των θυμάτων.

Νέλλη Ψαρρού 

Υπάρχει ένα πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας Εστία του Μανώλη Κοττάκη, το οποίο δεν έχει διαψευστεί από κανέναν, ούτε από τα γνωστά τρολ της Ομάδας Ηλιθειας - ούτε όμως και από το Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. 

Ανάμεσα στ' άλλα το δημοσίευμα λέει τα εξής:

"Η κυρία Καρυστιανού ήταν από την αρχή μειοψηφία στους συγγενείς των θυμάτων. 

Δεν την ακολούθησαν πολλοί. 

Πέντε - δεκα.

Οι περισσότεροι έκαναν χρήση των ευεργετημάτων που θεσμοθέτησε η Κυβέρνηση με απόφαση του Υπουργείου Οικονομίας στις 10 Μαρτίου του 2023, αποδέχτηκαν την ειδική τιμητική σύνταξη, διέγραψαν τα χρέη τους και τις οφειλές τους σε εφορίες, ασφαλιστικά ταμεία και τράπεζες (έως και 1,5 εκατομμύριο ευρώ σε χρέος σε τράπεζα διαγράφει για κάποιον) και πήγαν παρακάτω τις ζωές τους. 

Δικαίωμα τους ασφαλώς”.

Και με αφορμή τα παραπάνω μου γεννιούνται κάποια ερωτήματα:

1) Ποιος ήταν  αυτός ο συγγενής;

Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού

Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού είναι καλή για την Ελλάδα και μου απάντησε:

Στην Ελλάδα δύο ειδών άνθρωποι προωθούνται στην πολιτική! Αυτοί που είναι από τζάκι και που προγραμματίζονται από παιδιά να βλέπουν τον απλό κόσμο ως κάτι υποδεέστερο που του αξίζει να ζει στην ανέχεια και η άλλη κατηγορία είναι αυτοί που δεν είναι από τζάκι αλλά είναι πρόθυμοι να πουλήσουν και τη μάνα τους προκειμένου να δημιουργήσουν τζάκι και αυτό το ζήσατε στην ελλάδα με τον Αλέξη Τσίμπλα που μετέτρεψε το όχι σε ναι υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών,το τρίτο μνημόνιο και πολλά άλλα!

Καταρχάς η Μαρία Καρυστινού θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ψυχολογίας για το πώς ένας άνθρωπος μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη σε τόλμη σε αρετή σε ακεραιότητα!

Είναι υποδειγματική η συμπεριφορά της ως προς αυτό!

Ο σύλλογος που δημιούργησαν οι γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στο έγκλημα των Τεμπών καλώς ή κακώς δεν θα είχαν καταφέρει όλα όσα κατάφεραν εάν δεν είχαν  αυτή τη χαρισματική γυναίκα!

Και λέω χάρισματική γιατί με κατάπληξη βλέπω όλο αυτό τον καιρό το πόσο ωραία μιλάει χωρίς να παρασύρεται ποτέ -που ανθρώπινο θα ήταν-από τον πόνο της ή τον θυμό της και να πει μία κουβέντα παραπάνω η παρακάτω! 

Η ευθυκρισία της και ο λόγος της είναι αψεγάδιαστες!

Μια γνώμη για το εγχείρημα της Μ. Καρυστιανού.

Γιατί με το Κίνημα;

Του Γιάννη Τσούτσια

Δυναμώνουν από παντού οι επιθέσεις κατά της Μ. Καρυστιανού. Και από την κυβέρνηση, που ούτε να σκεφτεί να διακινδυνέψει την πορεία του «έργου» της, και από την αντιπολίτευση, που ανησυχεί ότι στην έναρξη του νέου πολιτικού κύκλου ίσως βρεθεί εκτός παιχνιδιού.

 Ενδιαφέρον έχουν και οι εξ αριστερών αντιδράσεις, ιδίως εκείνων που αφού πρώτα έσπευσαν να τοποθετηθούν πλησίον της κας Καρυστιανού, ελπίζοντας ότι η φουσκοθαλασσιά του κοινωνικού ριζοσπαστισμού θα συμπαρασύρει και τους ίδιους, μόλις αυτή μίλησε για εκλογές, άλλαξαν στάση... 

Τώρα οι καταγγελίες πέφτουν βροχή. Τι (δεν) είπε η Καρυστιανού για το ΝΑΤΟ, για την ειρήνη, το μεταναστευτικό, τους εξοπλισμούς, την Ε.Ε., την Βενεζουέλα κτλ. Και μετά, τα πιο γενικά, δεν έχει θέσεις και πρόγραμμα, (λες και οι ίδιοι έχουν), ρέπει προς την ακροδεξιά, υποκαθιστά την πολιτική με την ηθική, (λες και η ηθική δεν είναι κεντρικό στοιχείο της πολιτικής), και να, πόσο ενοχλητικό το μικροαστικό ταγιεράκι, τα περί θρησκείας, το νεοδημοκρατικό της παρελθόν. Πάντα καιροφυλακτούν οι αλάθητοι.

 Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι, που έχουν κάποια αίσθηση των πραγμάτων και διστάζουν, μετεωρίζονται. Ναι, δεν τα λέει καλά η Καρυστιανού, (εμείς τα λέμε), αλλά μην απομονωθούμε κιόλας. Άραγε, μήπως να περιμένουν να ξεφουσκώσει το μπαλόνι και μετά να αρχίσουμε τα «εμείς τα λέγαμε»; Πολλά τα διλήμματα, πολλές οι εκδοχές. Ακόμη περισσότερες οι εμπλοκές που αντιστοιχούν σε αντικρουόμενες προθέσεις και προσδοκίες. Όμως δεν γεννιέται Κίνημα κατά παραγγελία. Ούτε σύμφωνα με τα γούστα μας. Και ούτε οι πρωταγωνιστές του μπορούν να ευθυγραμμίζονται με τις επιθυμίες και τις προτεραιότητες εκάστου. Δεν πάει έτσι.

Την τελευταία λέξη θα πει ο Λαός...

Γιώργος Τασιόπουλος 

Η Μαρία παραιτείται...

Και Χαρά μεγάλη σε δύο "επωφελούμενες" ξεχωριστές ομάδες...

Χαίρεται ο Μητσοτάκης και οι ομοτράπεζοί του... αλλά και οι γραφειοκράτες των κομμάτων, οι ταγμένοι να εκπροσωπούν το λαό...

χαιρέκακα χαίρονται και όλοι αυτοί οι γεννημένοι "επαναστάτες" που πήγε να τους πάρει τη δουλειά, αυτοί που τους έδωσε το δικαίωμα να ξαναβγούν στις πλατείες με το λαό!

Δεν της συγχωρούν ότι μόνο αυτή έκανε το λαό όχι μόνο να πιστέψει, αλλά και να βγει στο δρόμο να το φωνάξει, ότι η κυβέρνηση ειναι εγκληματική οργάνωση!

Πώς τόλμησε η Καρυστιανού να κάνει αυτό που δεν μπόρεσαν οι ίδιοι με τόσα ένσημα στους δρόμους...

Την τελευταία λέξη θα πει ο Λαός...

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com