Η "ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ" ΚΥΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Το ΟΞΥΓΟΝΟ και η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ 

απαιτούν πάνδημη συμμετοχή 

και σεβασμό στα πρόσωπα που αγωνίσθηκαν για να έλθουν όλα στο ΦΩΣ!

Η ΜΝΗΜΗ και η ΑΛΗΘΕΙΑ για το έγκλημα των Τεμπών είναι υπόθεση του Λαού, να μην αφήσουμε να το καπηλευτούν οι γνωστοί μεσσίες των κομματικών μηχανισμών.

Στον σύνδεσμο η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού για την σημερινή της παρουσία στη συγκέντρωση:

https://www.facebook.com/share/v/1aVosJh7X5

Δύο ενδιαφέρουσες απόψεις:

____****_____

Η "ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ" ΚΥΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ 

Όταν ράγισε το «τίποτα δεν αλλάζει»

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Σε μια χώρα όπου η παραίτηση είχε σχεδόν γίνει κανονικότητα και η φράση «τίποτα δεν αλλάζει» ακουγόταν σαν αυτονόητη αλήθεια, εμφανίστηκε μια φωνή που δεν ζήτησε την άδεια κανενός. Ήταν μια φωνή που δεν στηρίχθηκε σε μηχανισμούς, αλλά στη δύναμη της μνήμης και σε ό,τι της όριζε η αξιοπρέπεια και η αδιανόητη οδύνη της απώλειας της. Και αυτό από μόνο του ήταν πολιτικό γεγονός.

Αυτό είναι που το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ποτέ. Ότι, με όλη αυτή την αγωνιστικότητα της, έκανε κάτι απλό και ταυτόχρονα ασυγχώρητο: σήκωσε τον κόσμο από τον καναπέ.

Το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ότι δεν μίλησε σαν “ειδικός”, ούτε σαν κομματικό στέλεχος, αλλά σαν άνθρωπος που πενθεί και απαιτεί. Ότι δεν δέχτηκε τον ρόλο της σιωπηλής θλίψης, αλλά μετέτρεψε τον πόνο σε δημόσιο λόγο.

Δεν θα της συγχωρέσει ποτέ ότι έσπασε την πιο βολική πεποίθηση της σύγχρονης Ελλάδας, ότι δηλαδή «τίποτα δεν αλλάζει». Για χρόνια αυτή η φράση λειτουργούσε σαν μηχανισμός παραίτησης. Σαν άδεια για απραξία. Σαν άλλοθι για συμβιβασμό. Και όμως, μια καθαρή και σταθερή επιμονή της μητέρας που μιλούσε "από" τον πόνο της -και όχι "για" τον πόνο της- αρκούσε για να ραγίσει το αφήγημα.

Τίποτα δεν είναι πιο ενοχλητικό για μια τακτοποιημένη εξουσία από το να της θυμίζουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να σταθούν όρθιοι. Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να επιστρέφει στην κοινωνία το βάρος της ευθύνης της. Όταν κάποιος υπενθυμίζει ότι η συμμετοχή έχει νόημα, ότι η φωνή μετράει, ότι η μνήμη μπορεί να γίνει πράξη, τότε αποκαλύπτεται πως η αδυναμία δεν ήταν φυσικός νόμος αλλά συνήθεια.

Γι' αυτό το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ότι έκανε τη μνήμη ανυποχώρητη. Ότι δεν άφησε την τραγωδία να μετατραπεί σε στατιστικό στοιχείο ή σε μια ακόμη “δύσκολη στιγμή” που ξεχνιέται. Ότι άντεξε την πίεση, τη συκοφαντία, την απαξίωση.

Ποτέ δεν συγχωρείται αυτός που θυμίζει στους ανθρώπους ότι είναι ελεύθεροι. Δεν συγχωρείται αυτός που διαταράσσει μια «τάξη» που έχει στηριχθεί στη συνήθεια, στον φόβο και στην ανάθεση. Ποτέ δεν συγχωρείτε από τα συστήματα αυτός που φέρει ξανά στο επίκεντρο το βάρος της ελευθερίας.

Η κυρία Καρυστιανού θύμισε σε μια κουρασμένη κοινωνία πως η ελευθερία δεν είναι βάρος που πρέπει να παραδοθεί, αλλά ευθύνη που πρέπει να αναληφθεί. Ότι η κοινωνία μπορεί να σταθεί ξανά όρθια. 

Και αυτό είναι επικίνδυνο για κάθε σύστημα που έχει μάθει να κυβερνά μέσω της κόπωσης και της παραίτησης, που έχει κάνει το Φόβο μέθοδο διακυβέρνησης. 

Γιατί αν ραγίσει οριστικά η πεποίθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει», τότε αλλάζουν όλα.

Και αυτό, θα το οφείλει η ελληνική κοινωνία στην κυρία Καρυστιανού-παρά τα όποια λάθη και ελλείμματα της.

____****_____

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΟΣΑ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

Από Γιάννα Γιαννουλοπούλου

Η γραμμή "τα κέρδη τους / οι ζωές μας" (απολύτως σωστή στη γενικολογία της και απολύτως άσφαιρη στα συγκεκριμένα ζητούμενα) που υπέβαλαν και επέβαλαν τα εργατικά κέντρα στη σημερινή συγκέντρωση για τα Τέμπη δεν ανησυχεί κανέναν από τους πολιτικούς υπεύθυνους για το έγκλημα των Τεμπών.

 Από όσο θυμάμαι -και θυμάμαι καλά- το πρώτο χρόνο μετά τον Φλεβάρη του 2023, κανένα εργατικό κέντρο και κανένα επιστημονικό σωματείο αριστερής κατεύθυνσης δεν αναρωτήθηκε γιατί σε τέσσερις μέρες τσιμεντώθηκε ο χώρος του δυστυχήματος, γιατί απαγορεύτηκαν οι νεκροψίες, γιατί καταστράφηκε το βιολογικό υλικό ή εάν τέλος πάντων υπήρχε πυρόσφαιρα και από τι προκλήθηκε.

 Κανένας ερευνητής δημοσιογράφος με όραμα την αταξική κοινωνία δεν ερεύνησε τίποτα.

Το έγκλημα στα Τέμπη έγινε κεντρικό πολιτικό ζήτημα με τον κόπο και την έρευνα ορισμένων λίγων συγγενών και των συνεργατών τους. 

Η Καρυστιανού αποτέλεσε δε, κεντρικό πρόσωπο σε αυτήν την ανάδειξη. Ο έμμεσος αποκλεισμός της από τη σημερινή εκδήλωση (διότι δεν υπάρχει και το θάρρος της ευθείας αντιπαράθεσης με αυτήν) θυμίζει τα παλιά κόλπα των φοιτητικών συνελεύσεων: "συνάδελφε, είσαι παρακάτω στον κατάλογο ομιλητών". 

Και είναι δείγμα της ελάχιστης αυτοπεποίθησης όσων θέλουν να την αποκλείσουν. 

Το βέβαιο είναι ότι ο πολύς κόσμος που ξανασυγκεντρώθηκε σήμερα στο Σύνταγμα και σε όλη τη χώρα καταλαβαίνει πολύ περισσότερα από τους επίδοξους καθοδηγητές τους.

 Καταλαβαίνει, δηλαδή, ότι το έγκλημα στα Τέμπη δείχνει κάτι πολύ περισσότερο από το πώς δουλεύει ο καπιταλισμός.

 Και γιαυτό είναι πάνδημη η συμμετοχή στα συλλαλητήρια τρία χρόνια μετά. 

Και αυτοί οι άνθρωποι -αργά, βασανιστικά- θα βρουν τη φωνή τους. Έξω από μεσσίες, μακριά από γενικολογίες με υψωμένο δάχτυλο και μάλιστα εκ του ασφαλούς. 

Το ρήγμα των Τεμπών δεν θα κλείσει εύκολα, όσο και να προσπαθούν οι συνήθεις πυροσβέστες.

Υ.Γ. Το ζήτημα Τέμπη δεν είναι ούτε φοιτητική συνέλευση, ούτε συσχετισμοί σε Δ.Σ. και Εργατικά Κέντρα.

ΠΗΓΗ- Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com