Ο τούρκικος στρατηγικός χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Ο Φιντάν επανέλαβε τις αξιώσεις της Άγκυρας στον Γεραπετρίτη σε συνάντηση στη Σόφια

Από Δημήτρης Γκάζης

- 14 Ιουνίου, 2026

Ησύντομη συνάντηση του Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Χακάν Φιντάν στο περιθώριο της συνόδου της Διαδικασίας Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SEECP) στη Σόφια ήρθε να υπενθυμίσει ότι η περίοδος σχετικής ηρεμίας στα ελληνοτουρκικά δεν συνεπάγεται και εγκατάλειψη των πάγιων τουρκικών διεκδικήσεων. Αντίθετα, η Άγκυρα δια του ΥΠΕΞ κ. Φιντάν επισημοποιεί τα όσα εδώ και εβδομάδες διαρρέονται στον τουρκικό Τύπο, δηλώνοντας αποφασισμένη να προχωρήσει στην υλοποίηση του νομοθετικού πλαισίου για τις θαλάσσιες ζώνες. Αυτό ενσωματώνει τη λογική της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» (των διεκδικήσεων της δηλαδή σε Αιγαίο και Ν.Α. Μεσόγειο), επιχειρώντας να προσδώσει εσωτερική νομιμοποίηση στις επεκτατικές της αξιώσεις.

Κατά τη συνάντηση, ο Έλληνας ΥΠΕΞ επανέλαβε τη θέση ότι μονομερείς ενέργειες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα και δεν συμβάλλουν στη διατήρηση του ήρεμου κλίματος στις διμερείς σχέσεις. Υπογράμμισε επίσης ότι η μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Για να λάβει την απάντηση από τον Χακάν Φιντάν ότι το νομοσχέδιο αποτελεί ζήτημα εθνικής νομοθεσίας της Τουρκίας, προαναγγέλλοντας ουσιαστικά την προώθησή του (άγνωστο πότε) στην τουρκική Εθνοσυνέλευση.

Η σύγκρουση στο Κεμαλικό στρατόπεδο, οι διαφορές Κιλιτσντάρογλου και Οζέλ και η Ελλάδα.

Διονύσης Παντής

Η σύγκρουση στο Κεμαλικό στρατόπεδο, οι διαφορές Κιλιτσντάρογλου και Οζέλ και τι σημαίνουν οι εξελίξεις για την Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι 2/6ου/2026

•Τι συμβαίνει στο κεμαλικό στρατόπεδο μετά την δικαστική απόφαση που επαναφέρει προσωρινά στην Προεδρία του CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) τον Κεμάλ #Κιλιτσντάρογλου; 

•Ποιες οι πολιτικές διαφορές του με τον Οζκούρ
Οζέλ; 

•Τι σημαίνει για την Ελλάδα;

Το ιστορικό – πολιτικό πλαίσιο της κρίσης συνοπτικά:

Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), το κόμμα δηλαδή που ίδρυσε ο
Κεμάλ Ατατούρκ, ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, έχει μακρά παράδοση στην καταπίεση πολιτικών αντιπάλων, αλλά και εθνικών μειονοτήτων.
Δεν ιδρύθηκε για να λειτουργήσει ως ένα από τα κόμματα ενός πολυκομματικού πολιτικού συστήματος, αλλά αντίθετα ως το κυρίαρχο κόμμα διαχείρισης της κεμαλικής εξουσίας στα πλαίσια ενός νέου κράτους που διέπεται από τις αρχές που ανέπτυξε ο ιδρυτής του Κεμάλ (τα έξι βέλη).

Δηλαδή ουσιαστικά το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) ιδρύθηκε για να λειτουργήσει ως το «κρατικό κόμμα» ενός μονοκομματικού πολιτικού συστήματος.
Όταν το κεμαλικό κατεστημένο αποφάσισε να συμπαραταχθεί με τις ΗΠΑ , νικήτριας του Β΄ ΠΠ, εντασσόμενο στη δυτική αντισοβιετική στρατηγική και κατόπιν, να ενταχθεί στο
 ΝΑΤΟ ΗΠΑ (απόφαση που δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δεδομένη), εξαναγκάστηκε στην εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος.
Σύμφωνα με την «ιδεαλιστική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ» για την εξάπλωση της δημοκρατίας (εκτός εάν δεν μας συμφέρει, οπότε ξαναγινόμαστε … ρεαλιστές), η Τουρκία πιέστηκε στο άνοιγμα του πολιτικού της συστήματος.
Σκοπός ήταν επίσης να λειτουργήσει, στα πλαίσια της προπαγάνδας των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, ως ένα «δημοκρατικό» κράτος με ισλαμική θρησκεία, «πρότυπο» στην δύσκολη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής.

Δημ. Σταθακόπουλος: Από την ήπια ισχύ του πολιτισμού στη σκληρή της γεωπολιτικής

Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος , νομικός, οθωμανολόγος-τουρκολόγος, συγγραφέας αρκετών σχετικών βιβλίων, διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου και συνεργάτης του Εργαστηρίου Τουρκικών και Ευρασιατικών Μελετών στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και διπλωματούχος Βυζαντινής Μουσικής - μουσικολόγος, μιλάει στον 98.4 για το πως η λεγόμενη ήπια ισχύς , όπως ο πολιτισμός φτιάχνει κουλτούρα και στρατηγική βάθους ακόμη και στη λεγόμενη σκληρή ισχύ της γεωπολιτικής. Αφορμή οι αναφορές από την Τουρκία , ότι η Ελλάδα "κλέβει" από το μπουζούκι και το ζεϊμπέκικο των γειτόνων. Όπως λέει, ακόμη χειρότερα που στην Ελλάδα, ακόμη και κυβερνητικά στελέχη αγνοούν αποφάσεις της ίδιας της κυβέρνησης τους , ενώ Υπουργεία όπως του Πολιτισμού δεν τις επικαλούνται. Υπενθυμίζει , πως από το 2022 το μπουζούκι και οι συγγενείς του, ο τζουράς και ο μπαγλαμάς, αλλά και η χορευτική παράδοση του ζεϊμπέκικου χορού, εντάχθηκαν με απόφαση της υπουργού Πολιτισμού, στο Εθνικό Ευρετήριο Αϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

 
Όπως εξηγεί ο Δημήτρης Σταθακόπουλος, ο οποίος συμμετείχε στην ομάδα που υπέβαλε στο υπουργείο τον φάκελο υποστήριξης του αιτήματος, «αποδείξαμε –και αυτό έπεισε το υπουργείο– ότι στο “γένος” της οικογένειας των μπουζουκιών, που τα έχουν και άλλοι λαοί, υπάρχει κι ένα “διακριτό” είδος, το ελληνικό μπουζούκι.

 
Έλκει την καταγωγή του από τους ταμπουράδες των αγωνιστών του 1821, από τον βυζαντινό “φάνδουρο” ή “θαμπούρα” και από την αρχαιοελληνική “πανδουρίδα” και επομένως δικαιούται να το έχει η Ελλάδα ως άυλη πολιτιστική της κληρονομιά. Η ίδια επιχειρηματολογία χρησιμοποιήθηκε και για τον ζεϊμπέκικο χορό, ώστε να διακριθεί από τον αντίστοιχο τουρκικό: ιστορικά, υπάρχει η θρακοφρυγικής καταγωγής φυλή των ζεϊμπέκηδων, που εξισλαμίστηκε και διαθέτει μια ομάδα χορών που ονομάζονται συλλήβδην ζεϊμπέκικοι.

Πρόγονος του σημερινού τουρκικού αναθεωρητισμού η των Ποντίων

Του Γιώργου Παπασίμου

Η φετινή επέτειος της γενοκτονίας του ποντιακού Ελληνισμού στις αρχές του 20ου αιώνα από τον τότε ηγέτη του τουρκικού εθνικισμού Μουσταφά Κεμάλ, συνεχιστή του έργου του ακροδεξιού κινήματος των Νεότουρκων, εκατόν επτά χρόνια μετά, συμπίπτει με μια ιδιαίτερα επικίνδυνη συγκυρία.

Πρόκειται για την προαναγγελθείσα κατάθεση νόμου στην τουρκική βουλή και την “νομιμοποίηση” του πειρατικού τουρκικού δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”, που αποτελεί μία νέα υπολογισμένη κίνηση της Άγκυρας, με στόχο την υφαρπαγή τεράστιων θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο, οι οποίες βάσει των ισχυόντων κανόνων του δικαίου της θάλασσας ανήκουν στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αποτελεί τη συνέχεια του casus belli του 1995 και του παράνομου, με “βιασμού” της γεωγραφίας, Τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019.

Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα στις επί χρόνια διατυπώσεις και ενέργειες της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας έναντι της χώρας μας στο Αιγαίο, με στόχο μάλιστα να εμφανίζεται αυτή, όχι ως αναθεωρητική και επιτιθέμενη δύναμη, αλλά ως δήθεν αμυνόμενη (), με επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, τους οποίους τσαλαπατά αδίστακτα, προκειμένου να υλοποιήσει τον μακροπρόθεσμο, στρατηγικό της στόχο, που είναι η “φινλανδοποίηση” της Ελλάδας.

Έχουμε δηλαδή στην περίπτωση αυτή την ολοκλήρωση ενός μακροχρόνιου κύκλου του επιθετικού παντουρκισμού, ως ακλόνητο δόγμα του βαθέως τουρκικού κράτους, που αποτελεί τον πυρήνα των εκάστοτε εκφάνσεων, ανάλογα με τις ιστορικές συγκυρίες για τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Παντουρκισμός και εξτρεμιστικός τουρκικός αναθεωρητισμός, που θεμελιώθηκε στο πλαίσιο αιματηρών γενοκτονιών του επιμέρους χριστιανικού στοιχείου, που προϋπήρχε επί αιώνες στη Μικρά Ασία (Αρμένιοι, ποντιακός Ελληνισμός, Μικρασιατικός Ελληνισμός, Ασσύριοι κλπ.).

Γ. Τσουκαλάς: τι επιδιώκει η Τουρκία με την υπαγωγή της Ελλάδας στο εσωτερικό της δίκαιο;

Του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου

Επιδιώκει η Τουρκία την υπαγωγή της Ελλάδας στο εσωτερικό δίκαιο της; Καθώς το ερώτημα μπορεί εν πρώτοις να μοιάζει φύσει αδιανόητο, η απάντηση με όρους παραβολής, μπορεί να βρίσκεται σε ένα ευφάνταστο τουρκικό παραμύθι. Σύμφωνα με αυτό, κάποτε ο Ναστραδίν Χότζας πήγε στον γείτονά του ζητώντας του, να του δανείσει το μεγάλο του καζάνι για λίγες ημέρες. Σαν ο Χότζας επέστρεψε στον γείτονα το καζάνι, απίθωσε μέσα του, και ένα μικρότερο, λέγοντάς του, πως τάχα «το γέννησε». Λίγο καιρό αργότερα, ο Χότζας πήγε πάλι στον γείτονα και ξαναδανείστηκε το μεγάλο καζάνι. Καθώς ο καιρός περνούσε, ανήσυχος ο γείτονας, επειδή ο Χότζας δεν επέστρεφε το καζάνι, τον ρώτησε: « – Χότζα, πού είναι το καζάνι μου; Δεν γέννησε;». Τότε, ο Χότζας περίλυπος του απάντησε: « – Λυπάμαι πολύ φίλε μου, αλλά έχω άσχημα νέα, γιατί το καζάνι σου απεβίωσε!» Με έναν ανάλογο τρόπο, η Τουρκία μοιάζει να επιδιώκει το τέλος του διεθνούς δικαίου ως συστήματος κανόνων που εφαρμόζεται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και την αντικατάστασή του, με ένα τουρκογενές περιφερειακό σύστημα κανόνων δικαίου, που θα βασίζεται στην επιβολή του ισχυροτέρου.

Κατ’ αρχήν, οι σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας ρυθμίζονται ως διακρατικές σχέσεις από το δημόσιο διεθνές δίκαιο. Πως όμως προσλαμβάνει μια κυρίαρχη τάση της τουρκικής κουλτούρας το ισχύον διεθνές δίκαιο; Κατά μια διαδεδομένη τουρκική θεώρηση, το δημόσιο διεθνές δίκαιο είναι ένα ευρωκεντρικό δικαιϊκό σύστημα, ένα πλάσμα των ευρωπαϊκών κρατών του 17ου αιώνα, όπως αποκρυσταλλώθηκε μετά την Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) και όπως προηγουμένως διατυπώθηκε ως ιδέα από τον Ούγο Γρότιο (Hugo Grotius, 1583-1645).

Ο στόχος της έντασης στο Αιγαίο

Του Μανώλη Κοττάκη

Την άνοιξη του 2016 η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο ήταν σε έξαρση. Η Ακτοφυλακή της γείτονος δοκίμαζε σε ημερήσια βάση την ψυχραιμία των ημετέρων Αρχών με διαρκή επεισόδια, εμπλοκές, επακουμβήσεις ακόμη και διεμβολισμό σκαφών του Λιμενικού  μας. Το ίδιο συνέβαινε και στον ουρανό με διαρκείς παραβιάσεις και παραβάσεις του εναερίου χώρου μας από τουρκικά μαχητικά. 

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, παρά όσα του καταλογίζονται περί δογματισμού και αρτηριοσκληρωτισμού, είναι ένας κατά βάση ανοιχτόμυαλος άνθρωπος. Με τα κουσούρια του. Ενίοτε τον ενοχλεί η κριτική, ενίοτε όμως στα δύσκολα την αναζητά. Αναζητά γενικώς την άλλη ματιά. 

Γνωρίζοντας τις ισχυρότατες διαφωνίες μου για τους χειρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ στο  Μακεδονικό, δεν δίστασε να με πάρει μαζί του στα Σκόπια, στην κρίσιμη συνάντησή του με τον ομόλογό του Ντιμιτρόφ, ενώ ζήτησε να με έχει απέναντί του σε εκπομπή της ΕΡΤ, λίγο πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Εν γνώσει του ότι θα τον αντέκρουα. Εκείνες τις ημέρες της κρίσης με τους Τούρκους στο Αιγαίο, ο Κοτζιάς ψαχνόταν. 

Είχε μια υποψία ότι η γείτων εξήγαγε ως κρίση τα εσωτερικά της στο Αιγαίο, αλλά δεν είχε την κατάλληλη τεκμηρίωση. Συγκάλεσε, λοιπόν, τότε στον πρώτο όροφο του νεοκλασικού κτιρίου της οδού Ακαδημίας μια sui generis σύσκεψη. Συγκεκριμένα, στη μεγάλη αίθουσα που βρίσκεται αριστερά, μόλις ανέβεις τα αυτοκρατορικά σκαλιά με το παχύ κόκκινο χαλί. 

Νότης Μαριάς: Η Κάρπαθος καρφί στο μάτι του Ερντογάν

«Ο λύκος την τρίχα αλλάζει, το χούϊ δεν τ’ αλλάζει» λέει ο θυμόσοφος λαός μας. Έτσι σε λιγότερες από 48 ώρες η Τουρκία με μια άκρως προκλητική ανακοίνωση έθεσε ξανά θέμα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων με αφορμή την εγκατάσταση πυραύλων Patriot στην Κάρπαθο.

Πλέον ο Ερντογάν μετά το Καστελόριζο βάζει τώρα στο στόχαστρο και την Κάρπαθο. Ισχυρίζεται παράνομα βέβαια η Άγκυρα ότι διεθνείς συνθήκες δήθεν επιβάλλουν την αποστρατικοποίηση στα Δωδεκάνησα. Και όταν έρχεται στο προκείμενο τολμάει να επικαλείται τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947 ανάμεσα στην ηττημένη Ιταλία και τους νικητές Συμμάχους μεταξύ των οποίων ήταν και η Ελλάδα. Δεν ήταν όμως μεταξύ των νικητών Συμμάχων και η Τουρκία για τον απλό λόγο ότι η Άγκυρα ήταν στενή σύμμαχος των ναζί έχοντας υπογράψει Σύμφωνο Φιλίας με τον Χίτλερ στις 18 Ιουνίου 1941, τέσσερις ημέρες πριν την χιτλερική εισβολή στη τότε ΕΣΣΔ. Έτσι όπως έχουμε αναλύσει σε σχετική μας αρθρογραφία την ώρα που ο κρητικός λαός έδινε τη Μάχη της Κρήτης κατά της ναζιστικής μπότας η Τουρκία πλασαριζόταν με τις δυνάμεις του άξονα.

Η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947 μετά από επιμονή της τότε ΕΣΣΔ προέβλεπε αποστρατικοποίηση της Δωδεκανήσου αλλά αυτό αφορά μόνο τα τότε συμβαλλόμενα μέρη όπως τη σημερινή Ρωσία, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γαλλία ακόμη και την Ινδία όχι όμως και την Τουρκία καθότι δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος. Μάλιστα με βάση το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών «μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες». Επομένως είναι εντελώς παράνομη η εκ μέρους της Τουρκίας επίκληση της Συνθήκης Ειρήνης του 1947 περί δήθεν αποστρατικοποίησης της Δωδεκανήσου.

Πρέπει δε να επισημανθεί ότι ακόμη και τα παραπάνω συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης των Παρισίων όπως η Ρωσία, η Βρετανία, οι ΗΠΑ κλπ δεν θέτουν καν θέμα αποστρατικοποίησης της Δωδεκανήσου μιας και από τη δεκαετία του ΄50 έπαψαν γενικώς να εφαρμόζονται τα διάφορα καθεστώτα αποστρατικοποίησης για τα Δωδεκάνησα, για τα ιταλικά νησιά Panteleria, Lampedusa, Lampione και Linosa καθώς και για την τότε Δ. Γερμανία αλλά και για τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την τότε Αν. Γερμανία, την Ουγγαρία και τη Φινλανδία.

Επιτέλους οι Ελληνικές ψυχές ομιλούν

*Παλαιότερη δημοσίευση 

Ανοιχτή επιστολή 

προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρ. Τ.  Ερντογάν 

Κοινοποίηση στα:

1) Μέλη του ΟΗΕ

2) Μέλη Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

CC: Members of United Nations,

Members of European Parliament,

Media

Μετάφραση Αγγλικού κειμένου:

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

Πρόσφατα έχετε καθιερώσει μια επαναλαμβανόμενη και συνεχή αναφορά  στα «σύνορα της καρδιάς των Τούρκων», όπως τα αντιλαμβάνεστε εσείς, τα οποία δεν ταυτίζονται με τα σημερινά φυσικά σύνορα της Τουρκίας προκειμένου να «χωρέσουν» σε αυτά και όλες οι νέο-οθωμανικές, επεκτατικές σας επιδιώξεις.  Συχνά μάλιστα, μας πληροφορείτε πως παραδίδετε σε όλους εμάς και «μαθήματα ιστορίας». 

Εμείς όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως αυτά τα «μαθήματα ιστορίας» όπως τα αποκαλείτε, αποτελούν μαθήματα επικίνδυνου λαϊκισμού σε ανιστόρητους και αμόρφωτους ανθρώπους οι οποίοι είναι φυσικό να μην γνωρίζουν όσα θα έπρεπε να γνωρίζετε εσείς!

Γιατί κάθε μορφωμένος άνθρωπος, Τούρκος,  Έλληνας ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ασφαλώς και χαμογελάει όταν σας ακούει να αναφέρεστε στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου ισχυριζόμενος ότι «Σε αυτά τα νησιά έχουμε την ιστορία μας, τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας!».

Όλοι οι στοιχειωδώς μορφωμένοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη,  γνωρίζουν πως το Αιγαίο πέλαγος, από την χαραυγή της ιστορίας ήταν και παραμένει Ελληνικό. Οι περιστασιακοί κατακτητές ποτέ δεν μπόρεσαν, ούτε πρόκειται να μπορέσουν ποτέ στο μέλλον, αυτό να το αλλάξουν.

Μήπως, μια και φαίνεται να σας ενδιαφέρει η ιστορία, πρέπει να σας υπενθυμίσουμε πως η λέξη Αιγαίο, σύμφωνα με την αθάνατη Ελληνική μυθολογία που μελετάει ολόκληρος ο πλανήτης εδώ και χιλιάδες χρόνια, προέρχεται από τον πατέρα του Θησέα και βασιλιά της Αθήνας Αιγέα ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο;

Να σας υπενθυμίσουμε πως εδώ και 3.000 τουλάχιστον χρόνια πρωτοελληνικοί λαοί όπως Ίωνες, Αχαιοί, Αιολείς και άλλοι, μετέτρεψαν την Μικρά Ασία σε χώρο πολιτικής και πολιτισμικής ανάπτυξης του Ελληνισμού; Πως τα τετελεσμένα βίας και γενοκτονίας στα οποία είναι συνηθισμένοι οι πρόγονοι σας και δυστυχώς αρκετοί σύγχρονοι σας, όπως εσείς προσωπικά, δεν αλλοιώνουν ούτε κατ ελάχιστο την πραγματική ιστορία;

Αν εσείς στις μέρες μας ψάχνετε απεγνωσμένα «αποδείξεις» για τον απροκάλυπτο επεκτατισμό σας στα τζαμιά που έχτισαν πρόσκαιροι κατακτητές σε ελάχιστα από τα 6.000 νησιά και βραχονησίδες που βρίσκονται στον Ελλαδικό χώρο, τι θα πρέπει να πούμε εμείς για το μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας που χτίστηκε στην Πόλη του Κωνσταντίνου δέκα ολόκληρους αιώνες πριν εμφανιστούν οι κατακτητές – πρόγονοί σας;

“Θύμωσε” η Αθήνα με τη “φίλη” και “σύμμαχο” Τουρκία: Οι Αττίλες αναπαράγουν γνωστές ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου, η επιστολή απορρίπτεται…

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Γεραπετρίτης με την γερουσιαστή Τζιν Σαχίν στο γραφείο της. Φωτογραφία X via Υπουργείο Εξωτερικών, @GreeceMFA

27/02/2026

Η ανθελληνική επιστολή (ΕΔΩ) που απέστειλε η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Τουρκίας προς τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού «απορρίπτεται εκ μέρους της Ελλάδας και θα απαντηθεί δεόντως», αναφέρουν διπλωματικές πηγές.

Τονίζουν ότι η απαράδεκτη τουρκική επιστολή, που επιμένει στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνι, αναπαράγει «γνωστές, πλην όμως ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας».

Οι πηγές, σχολιάζοντας την προκλητική τουρκική επιστολή, σημειώνουν:

«Η από 16 Φεβρουαρίου 2026 επιστολή του Μονίμου Αντιπροσώπου της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη προς τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού, σε συνέχεια σχετικών Ρηματικών Διακοινώσεων της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη και δεν προκαλεί έκπληξη.

Η εν λόγω επιστολή, που απορρίπτεται εκ μέρους της Ελλάδας και θα απαντηθεί δεόντως, αναπαράγει τις γνωστές πλην όμως ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου, και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας, στις οποίες συχνά επιδίδεται η Τουρκία, αμφισβητώντας, για μια ακόμη φορά, τα νόμιμα δικαιώματα της χώρας μας, ενώ επιμένει να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος της ΕΕ και του ΟΗΕ».

Την ίδια στιγμή σημειώνουν ότι η επανάληψη νομικά ανυπόστατων ισχυρισμών δεν τους προσδίδει αξία και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Τονίζουν οι διπλωματικές πηγές:

Προκλητική επιστολή της «ενοχλημένης» Τουρκίας στον ΟΗΕ: Κατηγορεί Κύπρο, Ελλάδα, Αίγυπτο για ΑΟΖ και επιμένει στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο – Η απάντηση της Αθήνας

Ολο το κείμενο της τουρκικής Επιστολής στον ΟΗΕ (A/80/642)

Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν. Φωτογραφία: Τουρκική Προεδρία, Χ

26/02/2026 

Μετωπική επίθεση στην Ελλάδα, πέντε ημέρες μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν, εξαπέλυσε η Άγκυρα με επιστολή στον ΟΗΕ (16 Φεβρουαρίου), στην οποία υπεραμύνεται της «Γαλάζιας Πατρίδας» και κατηγορεί την Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και την Αίγυπτο ότι, με κινήσεις και πρωτοβουλίες τους σε ό,τι αφορά τις θαλάσσιες ζώνες, παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας και τη «μονομερώς» οριοθετημένη ΑΟΖ της στο πλαίσιο της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Όπως γράφει στο protothema.gr o Νίκος Μελέτης, καθώς στην επιστολή η Τουρκία προσπαθεί και πάλι να παρουσιάσει ως νόμιμο το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και να επικρίνει την Ελλάδα ότι προχώρησε σε μονομερή χάραξη της μέσης γραμμής βάσει του νόμου Μανιάτη (4001/2011), την οποία δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει και ότι είναι παράνομη, ουσιαστικά επιχειρεί εμμέσως να αντιδράσει στη σημαντική εξέλιξη της εισόδου του αμερικανικού πετρελαϊκού κολοσσού Chevron στα οικόπεδα νότια της Κρήτης.


Τα οικόπεδα αυτά έχουν χαραχθεί βάσει του νόμου 4001/2011, ο οποίος προβλέπει ότι, ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης, για την Ελλάδα θα ισχύει, μέχρις ότου υπάρξει συμφωνία, η μέση γραμμή, όπως την ορίζει η χώρα μας. Τα οικόπεδα αυτά επικαλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της αυθαίρετης, βάσει του παράνομου Τουρκολιβυκού Μνημονίου, «οριοθέτησης» ΑΟΖ από την πλευρά της Λιβύης.Στην επιστολή της η Τουρκία επαναλαμβάνει τη θέση της ότι η Συμφωνία Ελλάδας–Αιγύπτου για μερική οριοθέτηση είναι «παράνομη» και ότι τόσο η συμφωνία αυτή όσο και ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας και τα εξωτερικά όρια της ΑΟΖ της, όπως βεβαίως η ίδια μονομερώς, αυθαίρετα και παράνομα (καθώς στηρίζεται στο Τουρκολιβυκό και στη «συμφωνία» με το ψευδοκράτος) έχει καταθέσει στον ΟΗΕ.

Δώσαμε στούς Τούρκους τήν εὐκαιρία μέ τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν καί μέ τό Κοινό Ἀνακοινωθέν τῆς Ἄγκυρας νά θεωροῦν «μονομερῆ ἐνέργεια» τήν ἄσκηση τῶν κυριαρχικῶν μας δικαιωμάτων στήν Μεσόγειο.

Του Μανώλη Κοττάκη

Εμεῖς καί τά γράψαμε τόν Δεκέμβριο καί τά εἴπαμε χθές, ἀλλά, ὡς συνήθως, φωνή βοῶντος…

Δώσαμε στούς Τούρκους τήν εὐκαιρία μέ τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν καί μέ τό Κοινό Ἀνακοινωθέν τῆς Ἄγκυρας νά θεωροῦν «μονομερῆ ἐνέργεια» τήν ἄσκηση τῶν κυριαρχικῶν μας δικαιωμάτων στήν Μεσόγειο.

Καί γιά νά μήν παραβιάσουμε ἐμεῖς οἱ ἔξυπνοι τίς ὑπογραφές μας, προχθές, κατά τήν τελετή ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως μέ τήν Chevron, τόσο ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ὅσο καί ὁ ὑπουργός Ἐνέργειας Σταῦρος Παπασταύρου ἀπέφυγαν νά ποῦν ὁτιδήποτε θά ἐνοχλοῦσε τήν Ἄγκυρα: Οὔτε γιά ἔμπρακτη κατάργηση τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου μίλησαν, οὔτε γιά ἀμφισβήτηση τῆς «Γαλάζιας Πατρίδας» λάλησαν, οὔτε γιά ἄσκηση ἐθνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων εἶπαν τίποτε.

Θά περίμενε κανείς ὅτι αὐτό θά… ἐξετιμᾶτο. Μπά! Ἡ γείτων ὄχι μόνο δέν «ἐξετίμησε» τήν ἑλληνική «σιωπή», ἀλλά ἀνέθεσε στό ἀναρμόδιο Ὑπουργεῖο Πολέμου (Ἄμυνας), ἀντί τοῦ Ἐξωτερικῶν ἤ τοῦ Ἐνέργειας, νά ἐκδώσει χθές ἐπιθετική δήλωση εἰς βάρος τῆς χώρας μας καί εἰς βάρος τῶν ἐθνικῶν κυριαρχικῶν μας δικαιωμάτων.

Ἡ ἀπειλή εὐθεῖα! Καί ἐδῶ ἀρχίζουν τά ὡραῖα: Βγῆκε χθές σέ ραδιοφωνικό σταθμό τοῦ Πειραιῶς ὁ ὑπουργός Ἐνέργειας Σταῦρος Παπασταύρου, πού φιλοδοξεῖ νά προαχθεῖ σέ ὑπουργό Ἐξωτερικῶν στόν ἀνασχηματισμό, γιά νά ἀπαντήσει ὡς μή ὄφειλε (αὐτό ἦταν ἁρμοδιότης τοῦ Πενταγώνου) στό τουρκικό Ὑπουργεῖο Ἄμυνας. Καί ἀφοῦ εἶπε καμμιά δεκαριά φορές τό ἐπώνυμο «Μητσοτάκης» γιά νά καταγραφεῖ στόν μετρητή ἐγκωμίων τῆς Πειραιῶς, καί ἀφοῦ προσέθεσε ὅτι ἡ ἰδιωτική Chevron ἀναγνωρίζει τά δίκαιά μας στήν Μεσόγειο, παρ’ ὀλίγο νά «πνιγεῖ» στόν ἀέρα ὅταν δημοσιογράφος τόν ρώτησε τό ἑξῆς: Σημαίνει ἡ παρουσία τῆς Chevron ὅτι καί οἱ ΗΠΑ ὡς χώρα ἀναγνωρίζουν τίς θέσεις μας καί ἀμφισβητοῦν τό τουρκολιβυκό μνημόνιο;

Σέ αὐτή την «ἐρωτησούλα» δέν ἀπάντησε ὁ κύριος ὑπουργός. Μπορεῖ νά ἐπαίρεται ἰδιωτικῶς ὅτι μιλᾶ ἀπό τό πρωί ἕως τό βράδυ στό κινητό του μέ τήν πρέσβυ Γκίλφοϋλ, ἀλλά στήν εὐθεῖα ἐρώτηση ἄν οἱ ΗΠΑ ἀναγνωρίζουν τίς θέσεις μας ὁ κύριος Παπασταύρου «πέταξε χαρταετό» τέσσερεις μέρες πρίν τήν Καθαρά Δευτέρα!

Αμερικανικά σχέδια συγκυριαρχίας στο Αιγαίο

Του Κώστα Δημητριάδη

από τον Δρόμο της Αριστεράς

Τις τελευταίες μέρες και ειδικότερα μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα (11/2), έρχονται στο φως πιο ανάγλυφα σχεδιασμοί που επί αρκετό διάστημα κυοφορούνται «στη σκιά». Διαφορετικά νήματα εξελίξεων συγκλίνουν. Σε τι;

Σε πρώτο πλάνο, οι ΗΠΑ της εποχής Τραμπ παρεμβαίνουν άμεσα και χοντροκομμένα. Πάνε «να κόψουν και να ράψουν στα μέτρα τους» την ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής. Με τις «λύσεις» που απεργάζονται και έχουν στον πυρήνα τους την προώθηση ενός «μεγάλου Ισραήλ». Με τη διάλυση της Συρίας και τώρα με τη μεθοδευόμενη επίθεση με στόχο τον διαμελισμό του Ιράν να είναι στο επίκεντρο των επιδιώξεών τους. Ενταγμένοι μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο έρχονται –και μάλιστα εξ όσων αποκαλύπτονται, σύντομα, με ορίζοντα το 2027‒ σχεδιασμοί για προκρούστειες μοιρασιές του Αιγαίου, και της Ανατολικής Μεσογείου. Και βεβαίως για αντίστοιχες «λύσεις κλεισίματος» του Κυπριακού.

Η δουλειά έχει ανατεθεί σε πρόσωπα του περιβάλλοντος Τραμπ (έξω από την παραδοσιακή γραφειοκρατία της αμερικανικής διπλωματίας). Στους πρέσβεις των ΗΠΑ σε Άγκυρα και Αθήνα – τον Τ. Μπάρακ και την Κ. Γκίλφοϊλ αντίστοιχα και σ’ έναν διαχρονικό άνθρωπο ειδικών αποστολών, τον Ρ. Γκρενέλ. Ο τελευταίος, που παλαιότερα είχε υπάρξει βασικός παράγοντας των αμερικανικών «σχεδίων» για το Κοσσυφοπέδιο, τώρα αποκαλύπτεται ότι ως σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου μαγειρεύει με γοργό βηματισμό από το παρασκήνιο την παρουσίαση συγκεκριμένων σχεδίων.

Ο Ερντογάν για τον «διεθνή ρόλο» της Τουρκίας και τη Θράκη – Τι είπε για τη συνάντηση του με τον Κ.Μητσοτάκη

Μήνυμα διεθνούς ρόλου, αποτροπής συγκρούσεων και διεύρυνσης του διπλωματικού της αποτυπώματος έστειλε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Ο Τούρκος πρόεδρος αναφέρθηκε παράλληλα στη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη,θέτοντας ξανά θέμα για τη Θράκη.

Ο διεθνής ρόλος της Τουρκίας

Ο Τούρκος πρόεδρος υπογράμμισε τη διεθνή επιρροή της χώρας και την προσπάθεια αποτροπής κλιμάκωσης κρίσεων. «Αυτή τη στιγμή, ο άνεμος της Τουρκίας φυσάει σε όλο τον κόσμο. Όλοι αναρωτιούνται τι σκέφτεται η Τουρκία, τι κάνει, ποια είναι η στάση της απέναντι στις νέες εξελίξεις και ποια μέτρα θα λάβει. Προσπαθούμε να αποτρέψουμε τις εντάσεις από το να εξελιχθούν σε θερμές συγκρούσεις», τόνισε.

Ο Ταγίπ Ερντογάν υπογράμμισε τη γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας ως κόμβου τριών ηπείρων, αναφέροντας ότι «είμαστε μια χώρα που βρίσκεται στο σημείο συνάντησης τριών ηπείρων, της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε αποτελεσματικά τα πλεονεκτήματα που προσφέρει στη χώρα μας αυτή η στρατηγική γεωγραφική θέση».

Ο Τούρκος πρόεδρος επανέλαβε τη συμβολή των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Όπως είπε: «Η άσκηση Steadfast, μία από τις μεγαλύτερες και πιο ολοκληρωμένες ασκήσεις του ΝΑΤΟ, που ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου, έδειξε για άλλη μια φορά σε όλο τον κόσμο το επίπεδο που έχουν φτάσει οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας».

Επιτέλους στη δημόσια τηλεόραση μια συζήτηση για το Κυπριακό!

Το ένοχο κομματικό - πολιτικό σύστημα έχει επιβάλλει τη λήθη και την απουσία από το δημόσιο διάλογο για το σημαντικότερο ζήτημα του Ελληνισμού, το Κυπριακό! 

 Ο δημοσιογράφος κ. Σαχινης το τολμά και σε μια τρίωρη συζήτηση αναδεικνύει όλες τις πτυχές του!

Στις "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τις γεωπολιτικές -γεωοικονομικές και κοινωνικές συνέπειες στην Ανατολική Μεσόγειο σε ένα κόσμο αβεβαιότητας , προβολής ισχύος και ανακατανομής συσχετισμών, με επίκεντρο το Κυπριακό, τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις και τις προεκτάσεις της αναθεωρητικής στρατηγικής της Τουρκίας έναντι του Ελληνισμού

Γιατί το Κυπριακό , το Αιγαίο αλλά και τα μεγάλα πεδία στην Ανατολική Μεσόγειο εισέρχονται στην πιο κρίσιμη φάση αναδιαμόρφωσης συσχετισμών, συμμαχιών και εξελίξεων.

Το Ελλαδικό πολιτικό σύστημα σε Αθήνα και Λευκωσία, το αφήγημα της Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας , ποιες οι εναλλακτικές του και ποια τα όρια του Κυπριακού στη σχέση Αθήνας- Άγκυρας

Πως η Ελλάδα μίκρυνε έναντι της Τουρκίας από το 77 στο 16…

22/02/2026

Φωτό: SLpress.gr

ΠΑΠΠΑΣ Δ. ΙΩΑΝΝΗΣ

Το 1974, στην αυγή της Μεταπολίτευσης, το ελληνικό ΑΕΠ σε σταθερές τιμές (2015) αντιστοιχούσε στο 77,80% του τουρκικού. Πενήντα χρόνια αργότερα, το 2024, το ποσοστό αυτό έχει κατρακυλήσει στο 16,99%. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα από οικονομία που ξεπερνούσε τα τρία τέταρτα του μεγέθους της Τουρκίας, βρίσκεται σήμερα περίπου στο ένα έκτο.

Για να κατανοήσουμε τις επιπτώσεις αυτής της δυναμικής – αρνητικής για την Ελλάδα και θετικής για την Τουρκία – αξίζει να θυμηθούμε τον Paul Kennedy, καθηγητή ιστορίας στο Yale και έναν από τους πλέον επιδραστικούς ιστορικούς στρατηγικής σκέψης.

Στο κλασικό του έργο “Η Άνοδος και η Πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων”, που διδάσκεται σε κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ, υποστήριξε ότι η διεθνής ισχύς δεν καθορίζεται μόνο από στρατούς και συμμαχίες, αλλά από τη μακροχρόνια σχετική οικονομική δυναμική. Όταν μια χώρα αυξάνεται ταχύτερα από μια άλλη, η ισορροπία ισχύος μετατοπίζεται – ακόμη κι αν καμία δεν καταρρεύσει απολύτως. Υπό αυτό το πρίσμα, η Ελλάδα δεν κατέρρευσε απόλυτα· κατέρρευσε σε σχέση με τον βασικό της ανταγωνιστή.

Η ισορροπία των πρώτων δεκαετιών

Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η Τουρκία είχε μεγαλύτερο πληθυσμό και μεγαλύτερη χερσαία στρατιωτική δύναμη, αλλά η Ελλάδα δεν υστερούσε σημαντικά σε παραγωγικό επίπεδο. Αυτή η σχετική εγγύτητα στήριζε την ικανότητα της χώρας να διατηρήσει μια ισορροπία στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, περιορίζοντας πιθανούς κινδύνους σύγκρουσης.

Και όμως “ψήνεται” επιδιαιτησία για το Αιγαίο…

18/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

ΤΑΡΚΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Ο διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας είναι πάντα απαραίτητος, αλλά το κύριο συμπέρασμα των προ εβδομάδος συνομιλιών του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ότι, με το υφιστάμενο πλαίσιο επαφών, η Άγκυρα αξιοποιεί τα “ήρεμα νερά” για την προώθηση των συμφερόντων της, χωρίς κανένα αντάλλαγμα υπέρ της Αθήνας.

Όσο και αν η διατήρηση καναλιών επικοινωνίας και οι μειωμένες αεροπορικές παραβιάσεις (αυξάνονται οι θαλάσσιες!) είναι στοιχεία ωφέλιμα για την ελληνική πλευρά, δεν μπορούν να συγκριθούν με όσα κερδίζει η τουρκική διπλωματία μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών (Δεκέμβριος 2023). Η Τουρκία αλώνει την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία με αλλεπάλληλες διμερείς συμφωνίες, συντηρεί διαλλακτικό προσωπείο ενώπιον της Ουάσινγκτον και ακυρώνει κάθε ενεργειακό σχέδιο της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μετά την κρίση της Κάσου (Ιούλιος του 2024) και την επ’ αόριστον αναστολή της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ.

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης του Great Sea Interconnector (του λεγόμενου “καλωδίου”) είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, και ο υπουργός Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, είχαν αναθαρρήσει το καλοκαίρι του 2025 και υπόσχονταν “δράση επί του πεδίου”. Αιτία της αναλαμπής ήταν ότι ο Σταύρος Παπασταύρου είχε μεταφέρει πληροφορίες από Αμερικανό διπλωμάτη πως εσωτερική έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναγνώριζε τα ελληνικά δίκαια ως προς τον GSI (“καλώδιο”). Οπότε εικαζόταν –αβάσιμα, όπως αποδεικνύεται– ότι, σε συνδυασμό με την ισραηλινή στήριξη, οι βυθομετρικές έρευνες για το καλώδιο θα μπορούσαν να προχωρήσουν, χωρίς τουρκική αντίδραση.

Είναι βέβαιον ότι η Ελλάδα έχει απόλυτο δίκιο για την πόντιση του καλωδίου. Άλλωστε, δεν υπάρχει καμία απαγόρευση σε οποιονδήποτε βάσει του Διεθνούς Δικαίου να ποντίσει. Για παράδειγμα, η Κίνα διαθέτει τηλεπικοινωνιακό-κατασκοπευτικό καλώδιο, ακόμα και στα ανοιχτά της βάσης της Σούδας. Παραμένει, ωστόσο, εξαιρετικά αβέβαιο ότι οι εκμυστηρεύσεις του όποιου ξένου διπλωμάτη μπορούν να ανατρέψουν όσα παγιώθηκαν μετά την Κάσο. Ακόμα και αν τέτοια έκθεση όντως υπάρχει (και ο Αμερικανός διπλωμάτης δεν έλεγε στον Έλληνα υπουργό ό,τι ο δεύτερος αγωνιούσε να μεταφέρει στην Αθήνα), οι συχνοί φανφαρονισμοί “τύπου Παπασταύρου” προσφέρουν μόνον πρόσκαιρες εντυπώσεις.

Το ίδιο συνέβη και με τις υπερβολές για την –κατά τα άλλα θετικότατη– εμπορική συμφωνία με τη Chevron που αρχικά προβλήθηκε σαν ιστορική αναγνώριση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Σαν να μη γνώριζε η κυβέρνηση ότι παρόμοιες αναγνωρίσεις γίνονται μόνον από κράτη και όχι από εταιρείες. Και ήταν αναμενόμενο, όπως συνέβη ταχύτερα όλων των εκτιμήσεων, ότι η Chevron θα προχωρούσε σε διάλογο συνεργασίας και με τη Λιβύη και με την Τουρκία.

Σιωπή για την επιδιαιτησία

Η Ανατολική Μεσόγειος στη Γεωπολιτική Σκακιέρα των Μεγάλων Αναδιατάξεων

του Δημήτρη Τσαϊλά, 

Υποναυάρχου ε.α.

Διαχείριση Αποτροπής, Τουρκικός Αναθεωρητισμός και η Ελληνική Απάντηση

ΗΑνατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο Πέλαγος έχουν εισέλθει σε μια νέα φάση στο κάδρο της γεωπολιτικής. Δεν συνιστούν πλέον περιφερειακά θέατρα διμερούς τριβής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο τόξο συστημικής αναδιάταξης που εκτείνεται από την Ευρασία και τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Η περιοχή λειτουργεί πλέον ως κρίσιμος κόμβος διασταύρωσης ενεργειακών διαδρομών, στρατιωτικών προβολών ισχύος και ανταγωνιστικών γεωπολιτικών οραμάτων.

Σε αυτό το περιβάλλον αυξημένης ρευστότητας, η Τουρκία έχει παγιώσει τη θέση της ως αναθεωρητικός περιφερειακός δρών, αξιοποιώντας τα κενά ισχύος και τις μεταβαλλόμενες συμμαχικές ισορροπίες για να διευρύνει τον στρατηγικό της χώρο ελιγμών. Η προσέγγισή της δεν εκδηλώνεται μέσω ευθύγραμμης κλιμάκωσης, αλλά μέσα από μια λογική ελεγχόμενης έντασης και βαθμονομημένων κινήσεων, ιδίως ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, όπου οι θαλάσσιες διεκδικήσεις, η ναυτική παρουσία και η νομικο-πολιτική αμφισβήτηση συγκροτούν ένα συνεκτικό πλαίσιο πίεσης.

Αντιθέτως, η Ελλάδα επιδιώκει τη διατήρηση μιας θαλάσσιας τάξης βασισμένης σε κανόνες, εδράζοντας τη στρατηγική της στο διεθνές δίκαιο, στη συμμαχική της ενσωμάτωση και στην ενίσχυση αξιόπιστης αποτρεπτικής ικανότητας. Η αποτροπή, στην ελληνική περίπτωση, δεν αποσκοπεί στην ανατροπή ισορροπιών, αλλά στη διατήρησή τους, λειτουργώντας ως μηχανισμός σταθερότητας και όχι ως εργαλείο αναθεώρησης.

Μετά τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, καθίσταται σαφές ότι, παρά τη βελτίωση του τακτικού κλίματος, ο διαρθρωτικός ανταγωνισμός παραμένει αμετάβλητος. Τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο δεν συνιστούν στρατηγική εξομάλυνση, αλλά μια διαχειριζόμενη ισορροπία. Πρόκειται για μια συνθήκη αποτρεπτικής σταθερότητας, η οποία εδράζεται στην αμοιβαία επίγνωση κόστους και όχι στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά το ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, το οποίο συνδέεται άμεσα με την έννοια της κυριαρχίας και της εφαρμογής του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Η σχετική συζήτηση δεν αφορά μόνο νομικές διατάξεις, αλλά επηρεάζει τον επιχειρησιακό σχεδιασμό, τη ναυτική ισορροπία και τη συνολική αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή. Παράλληλα, οι εξελίξεις αυτές ασκούν πίεση στη στρατηγική τοποθέτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της περιφερειακής ενεργειακής και γεωπολιτικής εξίσωσης.

Τα «ήρεμα νερά» ως αντίτιμο της υποταγής

Του Νίκου Ιγγλέση

16/02/2026 admin

Η πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν και η σύγκληση του 6ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στην Άγκυρα επιβεβαίωσαν την επιλογή της Αθήνας για διατήρηση της πολιτικής των «ήρεμων νερών» και της «κανονικότητας» στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Η πολιτική αυτή δεν είναι καινούργια. Είχε επισήμως εξαγγελθεί με την Κοινή Διακήρυξη των Αθηνών, το Δεκέμβριο του 2023 και βασίζεται στη διαχρονική πολιτική κατευνασμού της Ελλάδας έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων, απειλών και επιβολής τετελεσμένων.

Ικανοποίηση εξέφρασε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη και όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της για τα αποτελέσματα της συνάντησης. Καταγράψαμε με ειλικρίνεια, είπαν, τις διαφορετικές απόψεις, συμφωνήσαμε ότι τα όποια θέματα θα τα λύνουμε μόνοι μας, διατηρούμε τους διαύλους επικοινωνίας ανοικτούς και «δεν χάσαμε κανένα νησί», όπως είπε η Ντ. Μπακογιάννη.

Κάτι σαν θρίαμβος δηλαδή, αν δεν υπολογίσουμε ότι με την πολιτική αυτή η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στο υπάρχον status quo, δεν μπορεί να επεκτείνει την κυριαρχία της, να ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματά της και απενοχοποιεί, σε διεθνές επίπεδο, την επιθετική δράση της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν δήλωσε: «Τα υφιστάμενα ζητήματα, στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αν και είναι περίπλοκα, δεν είναι άλυτα στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. Αρκεί να υπάρχει καλή πίστη, εποικοδομητικός διάλογος και βούληση επίλυσης».

  Οι Τούρκοι, όμως, έχουν τη δική τους ερμηνεία του Διεθνούς Δικαίου, όπως π.χ. ότι τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο σε χωρικά ύδατα και αυτά περιορισμένα.

Μονομερής υποχώρηση της χώρας σε όλα τα μέτωπα

Της Μαρίας Δεναξά 

🔴Αν κάτι δεν μπορεί να πει κανείς για την ελληνική εξωτερική πολιτική το τελευταίο διάστημα, είναι ότι στερείται… θεάματος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να μας χαρίσει μια ακόμη στιγμή «εθνικής υπερηφάνειας», με την υποδοχή του στην Τουρκία για την 6η Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, που θύμιζε περισσότερο άφιξη τουρίστα από το TripAdvisor παρά επίσκεψη αρχηγού κράτους.

🔴Και μετά, εκείνη η περίφημη σκηνή που από την Πέμπτη κάνει τον γύρο του διαδικτύου κι έδωσε στα κοινωνικά δίκτυα τροφή για ατελείωτο γλέντι. Η μύξα και το χαρτομάντηλο. Μπροστά στις κάμερες, μπροστά στον Ερντογάν, μπροστά σε Έλληνες και Τούρκους… ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να σκουπίσει, με εντελώς άγαρμπο κι άκομψο τρόπο, τη μύτη του και, στη συνέχεια, σε μια αναλαμπή της πραγματικότητας, φαίνεται να κρύβει διακριτικά το χαρτομάντηλο με τη ρινική βλέννα στον επίσημο φάκελο ή στις σελίδες με τις συμφωνίες.

🔴 Σε μια εποχή που η δημόσια ταπείνωση γίνεται viral περιεχόμενο με βίντεο ή memes, ο Μητσοτάκης κατάφερε, για άλλη μια φορά, να γίνει πρωταγωνιστής της εθνικής μας κατάντιας, που θα ζήλευε ακόμη και η πιο επιτυχημένη ομάδα πολιτικής σάτιρας.

🔴 Το ντροπιαστικό στιγμιότυπο έχει ήδη συγκεντρώσει χιλιάδες views (θεάσεις) στις διάφορες πλατφόρμες και σχόλια όπως «μηδέν σεβασμός» ή «η συμφωνία υπογράφηκε, αλλά εξακολουθείς να είσαι σκουπίδι», με χρήστες από την Τουρκία να μιλούν για χλευασμό προς τον Ερντογάν και Έλληνες να μονολογούν πως «δεν πάει άλλο»!

🔴 Πέρα από το «διαδικτυακό γλέντι», η υπόθεση αποκαλύπτει και τα βαθύτερα προβλήματα της διπλωματίας μας. Η συνάντηση, που διήρκησε περίπου 1,5 ώρα, με αρχικό τετ-α-τετ και στη συνέχεια τη Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου, κατέληξε σε επτά συμφωνίες και δηλώσεις για συνεργασία σε θέματα πολιτισμού, έρευνας, μέχρι προετοιμασίας για σεισμούς και διασύνδεση με ferry μεταξύ Θεσσαλονίκης και Σμύρνης.

🔴 Ωστόσο, πίσω από τις χειραψίες, οι δύο ηγέτες παραδέχτηκαν ότι διαφωνούν σε όλα τα «ζητήματα-αγκάθια»: Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο, μειονότητες, casus belli. Ο Μητσοτάκης επέμεινε στα «ήρεμα νερά», στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ως μοναδική λύση, ενώ ο Ερντογάν μίλησε για «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη και ότι τα ζητήματα δεν λύνονται μόνο με διεθνές δίκαιο. 

Ελληνοτουρκικά: Σκληρές διαπιστώσεις

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis (L) gestures as he addresses the media during a joint press conference with Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) at the Presidential Complex in Ankara, on February 11, 2026. (Photo by Adem ALTAN / AFP)

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Mε αφορμή (και) το πρόσφατο ταξίδι του κ. Πρωθυπουργού και την συνάντησή του στην Άγκυρα με τον Τούρκο Πρόεδρο, (παρένθεση: τον Έλληνα πρωθυπουργό υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο ο τούρκος υπουργός τουρισμού!), επανερχόμαστε: Το θέμα με την ελίτ του ελλαδικού κράτους είναι η Εθελοδουλεία της, η έλλειψη πνευματικού και ηθικού αναστήματος που θα έδινε δυνατότητες να επιλέξει πολιτικές και τακτικές επωφελείς για το Έθνος και την πατρίδα, εάν ήθελε όντως να είναι χρήσιμη.

Απλώς, έχει άλλες προτεραιότητες. Δεν προτίθεται κανείς τους να διακινδυνεύσει για κανένα λόγο, τα κάθε είδους προνόμια και ασυλίες που απολαμβάνουν. Δίνουν την εντύπωση (το διατυπώνω ευγενικά) ότι πλειοδοτούν σε ενδοτισμούς και μειοδοσίες για να παραμένουν αρεστοί στους εντολείς τους. Υποσκάπτουν ύπουλα και εν γνώσει τους, τα τελευταία ερείσματα που νοηματοδοτούν ηθικά, πνευματικά και πολιτικά ό,τι έχει απομείνει.

Η εποχή των Εθνικών ηγετών φαντάζει πλέον μακρινή. Έχει αντικατασταθεί από “ηγέτες” περιορισμένης ευθύνης, με εξαίρεση τον τομέα της ευνοιοκρατίας (ενίοτε, και της οικογενειοκρατίας) που επιδεικνύουν. Μπροστά σε αυτή την εικόνα, όσοι θεωρούν ότι η Πατρίδα μας αξίζει μια καλύτερη μοίρα, μια διαφορετική πορεία, ένα άλλο Όραμα επιβίωσης του Λαού μας, έχουν να παλέψουν με μεγάλες αντιξοότητες.