Μαζωνάκης: Η δίψα της ελληνικής κοινωνίας για όσα έχει χάσει και η γέννηση ενός λαϊκού μύθου

Πάνος Πικραμένος 

Το θέμα μου δεν είναι η καλλιτεχνική ή ηθική αξιολόγηση του Μαζωνάκη, αλλά η πρωτοφανής ταχύτητα με την οποία γύρω του δημιουργήθηκε ένας λαϊκός μύθος.

Η διαδικασία της μυθοποίησης πυροδοτήθηκε και τροφοδοτήθηκε από κόσμους που κανονικά δύσκολα συναντιούνται: από τη Μάρω Βαμβουνάκη στον Ξαρχάκο, από τον Μητροπολίτη Νικαίας στη λαϊκή πίστα, από τους επώνυμους καλλιτέχνες, στον κυβερνητικό εκπρόσωπο και στους ανώνυμους του Facebook. 

Στην αρχή ήταν «καλός», «γνήσιος», «διάφανος». Ύστερα γίνεται «ψυχούλα», «διαμάντι», «άρχοντας». Μετά «το τελευταίο λαϊκό είδωλο», άνθρωπος των «αμέτρητων σταυρών», σύμβολο των αδικημένων. Και στο τέλος σχεδόν μυθική μορφή, με τον… Διγενή Ακρίτα να επιστρατεύεται για τον αποχαιρετισμό του. 

Άλλες γλώσσες, άλλοι κόσμοι, άλλες αφετηρίες, όμως όλα κατευθύνονται προς το ίδιο σημείο: τη γέννηση ενός λαϊκού μύθου.

Και κάπου εκεί χάνεται ο πραγματικός άνθρωπος με τις όποιες αντιφάσεις του, -τον οποίο άλλωστε ελάχιστοι γνώριζαν πραγματικά, και μένουν μόνο λίγες μεγάλες λέξεις «γνήσιος», «καλός», «λαϊκός», «αδικημένος». 

Έτσι,  χωρίς κεντρικό σκηνοθέτη, μια κοινωνία κατασκευάζει συλλογικά τον μύθο που έχει ανάγκη: ο φίλος προσφέρει την προσωπική ανάμνηση, ο καλλιτέχνης την εξιδανίκευση, ο ιερέας τον συμβολισμό, τα media τον τίτλο και την εικόνα, ο θαυμαστής τη λατρεία, ενώ πάνω στην εξαρση και την υπερβολή βρίσκουν χώρο και η πολιτική αξιοποίηση, οι καλλιτεχνικές έριδες και κάθε είδους αυτοπροβολή.

Το ιερό και η αστυνόμευση του πένθους

Και όσο ένας άνθρωπος μετατρέπεται σε σύμβολο όσων η κοινωνία αισθάνεται ότι της λείπουν, τόσο ο μύθος αποκτά κάτι από την ανθρωπολογική λειτουργία του Ιερού. Και το Ιερό δεν συζητείται απλώς, αλλά προστατεύεται. Γι’ αυτό αρκεί ακόμη και ένα «δεν τον γνώριζα» για να προκαλέσει οργή. Η απόκλιση δεν αντιμετωπίζεται πια ως απλή διαφορά γνώμης, αλλά σχεδόν ως κάτι βέβηλο. 

Είναι η λογική του πλήθους: το συναίσθημα μεταδίδεται, διογκώνεται και τελικά επιβάλλεται. Η αστυνόμευση του πένθους είναι ακριβώς το σημείο όπου η συλλογική συγκίνηση γίνεται κοινωνική πίεση. Τότε δεν μιλάμε πια μόνο για αγάπη, αλλά για μαζική υπερβολή που αυτοτροφοδοτείται και απαιτεί συμμετοχή.

ΠΟΎΛΗΣΑΜΕ ΤΟ ΌΝΕΙΡΟ. ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΥΠΑΚΟΗ

Από τον Μαζωνάκη και τη νύχτα στην κοινωνία της αποχαύνωσης

Του Βασίλη Λύκου 

Υπάρχουν εποχές που δεν πεθαίνουν όταν αλλάζουν κυβερνήσεις. Πεθαίνουν όταν

οι άνθρωποι παύουν να πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη ζωή τους.

Τότε αρχίζουν να αγοράζουν όνειρα.

Κάποτε ήταν το νερό του Καματερού και η Αγία Αθανασία του Αιγάλεω.

Σήμερα τα θαύματα έχουν καλύτερο marketing:

innovation, wellness, longevity, αναγέννηση, κυτταρικές θεραπείες.

Άλλαξαν οι λέξεις. Όχι η ανάγκη.

Η ανάγκη να νικήσουμε τη φθορά, τη μοναξιά, την αποτυχία, τον θάνατο.

Και κάπου εδώ βρίσκεται κι ο Γιώργος Μαζωνάκης.

Το λαϊκό παιδί από τον Πειραιά που καβάλησε το φευγαλέο ελληνικό όνειρο των

'90s και των '00s.

Χριστός Ανέστη! Γιώργο αναπαύσου εν Ειρήνη τώρα…!

Του Μάνου Λαμπράκη 

Θυμήθηκα απόψε στη Νίκαια τον Φρέντυ Γερμανό, από τα χρόνια που φοιτούσα στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας, να μας λέει πως ένας από τους τόπους όπου μαθαίνεις τον άνθρωπο και, επομένως, μαθαίνεις να γράφεις, είναι οι κηδείες. Με τον Παναγιώτη Κακολύρη, συμφοιτητή και κολλητό μου τότε, πήραμε τη φράση σχεδόν κατά γράμμα και αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε δημόσιες, μεγάλες, λαϊκές κηδείες, σαν να μπορούσε κανείς εκεί να μαθητεύσει σε κάτι που κανένα εργαστήριο γραφής δεν διδάσκει: στη στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει για λίγο να επιμελείται τον εαυτό του. 

Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να αισθανθώ σήμερα την ανάγκη να επιστρέψω σε εκείνο το παράξενο σχολείο και να ξαναδώ τι σημαίνει λαϊκή κηδεία. Και το πρώτο πράγμα που είδα δεν ήταν το φέρετρο, αλλά τις πολυκατοικίες. Γύρω από τον ναό, στα μπαλκόνια, είχαν βγει άνθρωποι, πολλοί, κάποιοι έτρωγαν ακόμη το βραδινό τους και κοιτούσαν προς τα κάτω, ενώ στον δρόμο χιλιάδες περίμεναν τον Γιώργο. Έμεινα σχεδόν δύο ώρες ανάμεσά τους και σκεφτόμουν πόσο λίγο γνωρίζουμε πια αυτόν τον κόσμο, επειδή έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε κοινωνία εκείνο που εμφανίζεται στις οθόνες μας. Όμως εδώ δεν υπήρχαν followers. 

Υπήρχαν σώματα. 

Άνθρωποι κανονικοί, εργαζόμενοι, γείτονες, οικογένειες, ψηφοφόροι, εκείνοι που τα κόμματα μετατρέπουν σε ποσοστά, οι πλατφόρμες σε δεδομένα, η αγορά σε καταναλωτές και η τηλεόραση σε κοινό, είχαν κατέβει στον δρόμο χωρίς κανείς να τους οργανώσει, επειδή ένας θάνατος τούς αφορούσε. 

Θα ήθελα να τους έβλεπαν έτσι κάποτε οι πολιτικοί, όχι από την πρώτη σειρά μιας κηδείας και όχι μέσα από μια κυλιόμενη μέτρηση πρόθεσης ψήφου, αλλά από πίσω, ανώνυμοι ανάμεσά τους. Γιατί αυτό που βρισκόταν απόψε γύρω μου δεν χωρούσε ούτε σε δημοσκόπηση ούτε σε hashtag. Ήταν κάτι πολύ παλαιότερο και πολύ πιο επικίνδυνο για όποιον έχει ξεχάσει να το ακούει: 

λαϊκό αίσθημα. 

Και ήταν λαϊκός θρήνος.

Άρχισα να μιλώ με ανθρώπους δίπλα μου που κατάλαβα πως ανήκαν σε αυτή την κοινότητα της Δυτικής Αττικής, ανθρώπους που δεν είχαν φτάσει για να καταγράψουν το γεγονός, αλλά γνώριζαν τον τόπο και την οικογένεια. Ο κύριος στα κεριά, φίλος της οικογένειας, μου είπε σχεδόν παρεμπιπτόντως δύο πράγματα που άλλαξαν για μένα ολόκληρη τη βραδιά: σε αυτόν τον ναό βαφτίστηκε ο Γιώργος και σε αυτόν τον ναό έψελνε παιδί. 

ΞΕΦΤΊΛΑ!

ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΏΝ

Ο Πατουλης και τα όργανα του ιατρικού συλλόγου Αθηνών τιμώρησαν με 6 μήνες αναστολή και 14.000€ το γιατρό που στο ιατρείο του πέθανε ο Μαζωνάκης.

Θα πάρει τώρα αυτή την απόφαση του ΙΣΑ ο γιατρός και θα την δώσει στον συνήγορο του που θα επιχειρήσει να τον αθωώσει στα δικαστήρια.

Και ρωτώ γιατί βιάστηκε τόσο γρήγορα ο Πατούλης να βγάλει αυτή την απόφαση χάδι, γιατί δεν ανακαλεί την άδεια του ιατρείου μέχρι να βγει η δικαστική απόφαση και μετά ο Πατούλης και τα όργανα του ΙΣΑ να τιμωρήσουν τον γιατρό σύμφωνα με την δικαστική απόφαση;

Έτσι δίνουν άλλοθι και χαρτιά σε τσαρλατάνους της υγείας να συνεχίζουν το δολοφονικό τους εργο με τις ευλογίες του ιατρικού συλλόγου Αθηνών του προέδρου Πατούλη.

Βρε άθλιοι ακόμα δεν έχει γίνει η κηδεία του θύματος και εσείς βάλατε μπροστά τους μηχανισμούς αθώωσης του απατεώνα.

Συνδικαλισμός η μάστιγα της σύγχρονης Ελλάδας που βοηθά απατεώνες.

Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του; ( Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου)

Τάκης Μοσκώβ

Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου, αλλά και πολύ πιο πριν, αναδεικνύεται ένα δομικό στοιχείο - πρόβλημα, που έχουν οι ίδιοι, αλλά και δημιουργούν στο επικοινωνιακό πεδίο οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του κόμματος. Δεν γράφω αριστεροί κι έχει την σημασία του αυτό, ως ευκαιρία. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα επικοινωνίας-ψηφιακού αλφαβητισμού. Κατά παράβαση της κεντρικής γραμμής μάλιστα (όμορφα και λιτά το δείχνει το screenshot).

Οσοι αποδέχονται τον όρο «Σοσιαλισμός με κουβανικά, κινεζικά και ό,τι άλλα χαρακτηριστικά» είναι υποχρεωμένοι να δεχθούν και τον αντίστοιχο όρο «Σοσιαλισμός με Ελληνικά χαρακτηριστικά». Αν ναι, πώς φαντάζονται οτι θα συμβεί αυτό; Μακριά απο την κουλτούρα του μεγάλου μέρους του λαού; Τα ήθη κι έθιμα, τις παραδόσεις του, την θρησκεία ως μέρος του πολιτισμού μέσα στους αιώνες; Τις μουσικές και τα τραγούδια του, τα πανηγύρια και τους βάρδους του;

Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του;

Αυτό που συμβαίνει με την προσέγγιση που κάνουν στις μεγάλες μάζες - που παρεμπιπτόντως, αυτές, μια χαρά ενώνονται σε κάθε χαρά και τραγικό γεγονός, από τους χορούς που κάνουν αγκαλιασμένοι σε κύκλους στην Ικαρία, στον Πόντο, στην Κρήτη κι αλλού, έως και τις κηδείες αγαπημένων τους λαϊκών ειδώλων - είναι να τους διώχνουν, ή μάλλον καλύτερα, να τους σπρώχνουν απευθείας στο στόμα του φασισμού.