Ο Βασίλης Ασημακόπουλος νομικός του Εργατικού Δικαίου και διδάσκων στα Τμήματα Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή το νέο του βιβλίο «Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήσης.
- Αρχική σελίδα
- ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
- 1940
- ΕΡΤFLIX
- ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΧΘΕΣ
- ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ
- ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
- ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ
- ΘΕΑΤΡ/ΜΟΥΣ/ΒΙΒΛΙΟ
- ΘΕΑΤΡΟ
- ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ
- ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΚΑΪ
- ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ
- ΜΟΥΣΙΚΗ
- ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
- Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥ
- ΤΥΠΟΣ
- ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ
- ΟΛΑ ΔΩΡΕΑΝ
- ΒΙΝΤΕΟ
- forfree
- ΟΟΔΕ
- ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΗΧΟΣ
- ΔΩΡΕΑΝ ΒΟΗΘΕΙΑ
- ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ
- ΣΥΝΤΑΓΕΣ
- ΙΑΤΡΟΙ
- ΕΚΠ/ΚΕΣ ΙΣΤΟΣ/ΔΕΣ
- Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ
- ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
- ΓΟΡΔΙΟΣ
- SOTER
- ΤΑΙΝΙΑ
- ΣΙΝΕ
- ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΗΜΕΡΑ
- ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
- Ε.Σ.Α
- skaki
- ΤΕΧΝΗ
- ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
- ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ
- gazzetta.gr
- ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
- ΑΝΤΙΦΩΝΟ
- ΔΡΟΜΟΣ
- ΛΥΓΕΡΟΣ
- ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ...
- ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
- γράμματα σπουδάματα...
- 1ο ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ
- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΓΛΩΣΣΑ
- ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ
- ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ
- ΑΡΔΗΝ
- ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΥΠΕΠΘ
- ΕΙΔΗΣΕΙΣ
- ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ
- ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
23 Ιουλίου 2026
Β. Ασημακόπουλος: Τρεις αιώνες σοσιαλιστές και τα κοινωνικά προτάγματα σήμερα
Ο Βασίλης Ασημακόπουλος νομικός του Εργατικού Δικαίου και διδάσκων στα Τμήματα Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή το νέο του βιβλίο «Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήσης.
03 Ιουλίου 2026
Αριστερός είναι…
Της Άννας Ρωμανού
«Για μένα δεν υπάρχουν αριστερά κόμματα (κρίμα). Υπάρχουν αριστεροί άνθρωποι.
Αριστερή είναι η φίλη μου η Μαρία που βάζει παιδιά από το εσπερινό σε πανεπιστήμια. Ο φίλος μου ο Γιάννης που υιοθέτησε δυο αδερφάκια και τα μεγαλώνει με την γυναίκα του καθηγητές κι οι δυο που έκαναν το καλύτερο μάθημα στο δημόσιο σχολείο και πολλές ώρες δωρεαν φροντιστήριο κοινωνικό φροντιστήριο.
Αριστερός είναι ο φίλος μου ο Ηλίας που έκανε ενισχυτική μετά το σχολείο τζάμπα και μαζί με τον άλλο φίλο μου τον Μιχάλη, επί χρόνια, το καλύτερο μάθημα που έβαζε σωρηδόν τα παιδιά στα παν/μια κι ομίλους που ξυπνήσανε τον επιστήμονα και στον τελευταίο μαθητή, αριστερή είναι η φίλη μου Νατάσσα που έκανε σχολικό θέατρο αφιερώνοντας τα Σάββατά της , η φίλη μου η Λαμπρινή πάντα βοηθητική κι ευεργετουσα τόσο τους μαθητές όσο και οικογένειες, ανθρώπους και φίλους.
Αριστερός είναι ο φίλος μου ο Σπύρος που πλήρωνε τα έξοδα της πενθήμερης για όσα παιδιά δεν είχαν κι η γυναίκα του η Κατερίνα κορυφαία επιστήμων και με ανθρωπιστική ψυχή πάντα χωρίς τουπέ κι αηδίες.
Ο φίλος μου ο Νικόλας που θα καλύψει και τον πιο φτωχό αν βρίσκεται σε ανάγκη για φάρμακα, ο φίλος μου ο Μιχάλης που έκανε δωρεάν μάθημα στην κόρη μου τον ανέφερα κ πριν , η φίλη μου η Αγγελική που ευεργετεί χωρίς φειδώ μαθητές και φίλους , η αδερφή της η Βαρβάρα κι η ισάδερφη Σμαράγδα, ο ξάδερφός μου ο Δημήτρης ο Σούλης που ευεργετούσε με κόστος την ίδια του τη ζωή γνωστούς κι αγνώστους , η φίλη μου η Αμαλία που βρήκε ένα ποσό που θα την έσωζε και το παρέδωσε στην αστυνομία κι ανέλαβε τα παιδιά μας από το μεγάλο ως το πιο μικρό, στρατιά ολοκληρη αγόγγυστα, , η φίλη μου η Παρασκευή με τον άντρα της τον Πέτρο που ταίζουνε και φιλοξενούνε την κόρη μου σα να ήταν παιδί τους , ο φίλος μου ο Δημήτρης που διέσωσε τον ρώσικο πολιτισμό στην Ελλάδα δουλεύοντας διπλοβάρδιες έτσι από πείσμα.
Αριστερός είναι ο ογκολόγος μας που μας ανέλαβε δωρεάν , ο παιδοψυχίατρος που μας είπε ελάτε στο κέντρο μου να κάνετε λογοθεραπείες εργοθεραπείες κι όταν σας πληρώσει ο ΕΟΠΠΥ ΤΑ ΔΊΝΕΤΕ ΤΌΤΕ ( ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΑΥΤΟ, όσοι ασχολουνται ξερουν πως δίνεις μισό μηνιάτικο το μηνα το λιγότερο )
28 Απριλίου 2026
Το Αντιαυταρχικό Μαρξιστικό Ρεύμα (ΑΜΡ) και ο Σοσιαλισμός ως Έργο των Εργατών -Μια Επισκόπηση
Του Δημήτρη Μπελαντή

Ante Ciliga 1898-1992
Μπορεί, από ιστορική άποψη, το Αντιαυταρχικό Μαρξιστικό Ρεύμα, να μην κατάφερε να επικρατήσει στα πλαίσια της ιστορικής εξέλιξης του μαρξισμού, καθώς οι κρατιστικές μορφές της κλασσικής σοσιαλδημοκρατίας και του γραφειοκρατικού σοβιετικού μαρξισμού αντιστοιχήθηκαν πολύ «αποτελεσματικότερα» στην σύζευξη του μαρξισμού με την κυρίαρχη ιδεολογία και με τις «αναπτυξιακές ανάγκες», αλλά τελικά και με την κοινωνική πραγματικότητα, όπως αυτή εν τοις πράγμασι εξελίχθηκε. Ήταν αυτό, όμως, που παρέμεινε συνεπές με την επαγγελία του Μαρξ ότι η χειραφέτηση της εργατικής τάξης θα ήταν έργο της ίδιας και μόνο.
Το ΑΜΡ δεν υπήρξε ποτέ ένα ρεύμα απολύτως ενιαίο, αυτοπροσδιορισμένο και συνεκτικό, ούτε διαμόρφωσε κάποιαν διεθνή οργάνωση ούτε διαχωρίσθηκε ποτέ καθαρά οργανωτικά από τα υπόλοιπα σοσιαλιστικά ή κομμουνιστικά ρεύματα. Υπήρξε ένα ρεύμα, όμως, πολύ επιδραστικό στην κοινωνική φαντασία και την πράξη του εργατικού κινήματος ιδίως κατά τον εικοστό αιώνα. Υπήρξε πιο πολύ ένας αστερισμός συγγενικών ιδεολογικών και πολιτικών ρευμάτων και τάσεων, κοινωνικών κατευθύνσεων, ευαισθησιών, οργανώσεων ή τάσεων μέσα σε ευρύτερες πολιτικές οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα. Αναφερόμαστε ειδικότερα στις επαναστατικές του πηγές και αναγνώσεις και όχι σε σοσιαλδημοκρατικές, ευρωκομμουνιστικές ή αριστεροφιλελεύθερες προσλήψεις περί του βαθμιαίου «δημοκρατικού σοσιαλισμού». Στον αντιαυταρχισμό δηλαδή εντός του πλαισίου του επαναστατικού μαρξισμού.
Ορισμένοι πολύ γενικοί αυτοπροσδιορισμοί του και ετεροπροσδιορισμοί του βοηθούν να οριοθετήσουμε αυτό το ιδεολογικό και αξιακό ρεύμα εντός του ιστορικού επαναστατικού μαρξισμού. Βασικά του ενοποιητικά και προσδιοριστικά χαρακτηριστικά υπήρξαν:
Labels:
ΑΝΤΙΑΥΤΑΡΧΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ,
ΜΠΕΛΑΝΤΗΣ
18 Ιανουαρίου 2026
Ίσως τελικά, η Αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση .
Του Βασίλη Λαμπόγλου
Στη κατοχή,οι Χίτες έκαψαν το σπίτι του παππού μου του Γιώργου στη Μάνη.
Βλέπεις, ως μυλωνάς έδινε αλεύρι στους αντάρτες...
Μέχρι τη δεκαετία του 80 κάθε καλοκαίρι που κατέβαινα για το καλοκαίρι, έβλεπα τα όρθια ντουβαρια που έχασκαν χωρίς σκεπή και που και που, ρωτούσα ξανά την ιστορία.
Ο συγχωριανός του παππού μου, ο Νώντας ήταν αυτός που είχε βάλει τη φωτιά... "γιατί έτσι τον είχαν διατάξει οι Χίτες..." έλεγε.
Κάθε καλοκαίρι, έρχονταν στην αυλή του καμμένου σπιτιού τα παιδιά του Νώντα που ήταν συνομήλικά μου και παίζαμε.
Η γιαγιά τους έδινε φαγητό και ρούχα που τα κατεβάζαμε από την Αθήνα, καθώς ήταν μια πολύ φτωχή οικογένεια.
Πάντα αναρωτιόμουνα πως φρόντιζαν με τόση μέριμνα ο παππούς και η γιαγιά μου, για τα παιδιά αυτού που τους έκαψε το σπίτι.
Μια φορά που θαρρετά ρώτησα, το βλοσυρό μα συνάμα και διδακτικό ύφος της γιαγιάς μου με την απάντηση "έτσι πρέπει να κάνουμε, έτσι θα κάνουμε... με έβαλε στη θέση μου.
Ο Κύριος Νώντας ερχόταν πότε πότε στο σπίτι μαζί με τη γυναίκα του τη Πολυτίμη,αλλά πάντα διέκρινα μια συστολή και στους δύο...
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ Β.
17 Ιουλίου 2025
Η αντιιμπεριαλιστική, πατριωτική στάση του Κ.Κ. ΣΥΡΙΑΣ
Ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας έφυγε από τη ζωή, αιωνία η μνήμη του.
Ο Γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας Ammar Baghdash «απεβίωσε από καρδιακή προσβολή» στην Αθήνα 12 Ιουλίου του 2025, σε ηλικία 70 ετών!
Με την άνοδο του κύματος της αντίδρασης και των πολιτικών διώξεων στη Συρία, ο σύντροφος Bakdash και οι σύντροφοί του καταδιώχθηκαν άγρια από τις δυνάμεις του σκότους, γεγονός που τον ανάγκασε να καταφύγει στην ελληνική πρωτεύουσα, την Αθήνα, όπου συνέχισε τον αγώνα του υπό τη σημαία της διεθνούς αλληλεγγύης με το Ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Στη μνήμη του θυμίζουμε την πατριωτική, αντιιμπεριαλιστική στάση του κόμματός του όπως την περιγράφει ο ίδιος σε ομιλία του στην Αθήνα σε εκδήλωση του ΚΚΕ
Χαιρετισμός του Αμάρ Μπαγκντάς, ΓΓ του Συριακού ΚΚ στην αντιιμπεριαλιστική εκδήλωση (VIDEO)
Διαβάστε μόνοι σας: 2015.12.15 Αθήνα:
«[…]μεταφέρω τους χαιρετισμούς των Σύρων κομμουνιστών, των αδελφών σας στην ενιαία διεθνική ταξική πάλη και τα συναισθήματα βαθιάς ευγνωμοσύνης για την αλληλεγγύη σας στο δίκαιο αγώνα που διεξάγει ο συριακός λαός που αντιμετωπίζει ισχυρή ιμπεριαλιστική σιωνιστική επίθεση, η οποία στοχεύει κατά της ελευθερίας και της εθνικής κυριαρχίας του, αλλά περισσότερο κατά της ύπαρξης της πατρίδας του.
Ναι, σύντροφοι, οι Σύροι κομμουνιστές, δίπλα με άλλες πατριωτικές δυνάμεις στη Συρία, αποκρούουν αυτήν την άγρια επίθεση που διεξάγουν οι ιμπεριαλιστές και οι συνεργάτες τους κατά της πατρίδας τους και θεωρούν ότι αυτό δεν είναι μόνο το πατριωτικό και ταξικό καθήκον τους, αλλά και το διεθνιστικό τους επίσης.
Γιατί η Συρία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης μεταξύ του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού και των παγκόσμιων δυνάμεων της απελευθέρωσης. Ένα από τα κύρια κίνητρα για το μίσος του ιμπεριαλισμού και του διεθνούς σιωνισμού κατά της Συρίας είναι η σταθερή ιστορικά στάση της στην απόκρουση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων στην περιοχή και η στήριξη που παρέχει στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιμετωπίζουν την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού.
Η Συρία απέρριπτε σταθερά το σχέδιο "μεγάλη Νέα Μέση Ανατολή" που αποσκοπούσε στην εγκαθίδρυση της πλήρους σιωνιστικής ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας στην περιοχή μας.
Το Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα είχε ονομάσει αυτό το σχέδιο "μεγάλη Σιών". Και είναι πράγματι έτσι, διότι αυτό το σχέδιο στοχεύει να επεκτείνει την απόλυτη κυριαρχία του σιωνιστικού Ισραήλ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με την ευλογία και την πλήρη εποπτεία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Η επιτυχία αυτού του επικίνδυνου αποικιακού σχεδίου προϋποθέτει τον κατακερματισμό και τη διαίρεση των χωρών της περιοχής, ώστε να μετατραπεί η κατάσταση σε μια που εναρμονίζεται με το "δημιουργικό χάος" των θεωρητικών του ιμπεριαλισμού, δηλαδή τη δημιουργία των τραγωδιών των λαών της περιοχής, όπως, οι σκοτωμοί, ο εκτοπισμός και η εξαθλίωση, προκειμένου οι ιμπεριαλιστές να πραγματοποιήσουν την πλήρη κυριαρχία και λεηλασία τους επί του πλούτου αυτών των λαών.
Οι ιμπεριαλιστές δεν συγχώρησαν στη Συρία τη στήριξή της προς το δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού για τα δίκαια δικαιώματά του.
Επίσης δεν της συγχώρησαν τη στήριξη που παρείχε στην ιρακινή αντίσταση ενάντια στην ιμπεριαλιστική εισβολή των ΗΠΑ, δηλαδή τη στήριξη σε αυτήν τη γενναία αντίσταση που έτριψε τη μούρη του κατακτητή στη λάσπη και προκάλεσε την πρώτη σοβαρή στρατιωτική ήττα των ΗΠΑ μετά τη νίκη του βιετναμέζικου λαού.
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ,
ΙΣΡΑΗΛ,
Κ.Κ. ΣΥΡΙΑΣ,
ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ,
ΣΥΡΙΑ
23 Φεβρουαρίου 2025
«Αντιμπεριαλιστής» - ΤΡΙΜΗΝΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ της «Κίνησης Φίλων Νέων Χωρών»
«Αντιμπεριαλιστής»
ΤΡΙΜΗΝΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ της
«Κίνησης Φίλων Νέων Χωρών»
(Κλικ στο εξώφυλλο)
Εισαγωγή
στην ηλεκτρονική επανέκδοση
του Λευτέρη Ριζά
Μετά την ήττα του ΕΑΜικού κινήματος και του Δημοκρατικού Στρατού, την στρατιωτικο-πολιτική ήττα δηλαδή του λαϊκού κινήματος, όπως ήτανε φυσικό, ξέσπασε μεγάλη συζήτηση στις γραμμές του για τις αιτίες αυτής της ήττας. Μια συζήτηση που δεν έγινε πάντοτε ούτε με κανόνες αβρότητας ούτε με επιστημονικό και αμερόληπτο τρόπο. Δεν ήτανε δυνατόν άλλωστε. Τα γεγονότα ήτανε πολύ πρόσφατα, νωπά, ώστε όσοι πήρανε μέρος σε αυτά δεν ήταν σε θέση να τα παραθέσουν, αξιολογήσουν και ερμηνεύσουν με την απαραίτητη ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.
Τα πρόσωπα που ευθυνόντουσαν για την κατάληξη του αγώνα δεν ήταν σε θέση να εξηγήσουν γιατί οδήγησαν το κίνημα και το λαό στην καταστροφή. Το πρώτο που τους ενδιέφερε ήτανε να καλύψουνε τα λάθη και τις ευθύνες τους ή τουλάχιστον να τα φορτώσουνε σε κάποιους «αποδιοπομπαίους τράγους» του κινήματος και της ηγεσίας του. Αυτό οδήγησε σε μια λυσσαλέα αντιπαράθεση μέσα στους κόλπους της ηγεσίας του – ιδίως του ΚΚΕ – όχι πάντοτε από την αρχή φανερής. Κι αυτό λόγω του ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο η επιτήρηση του ΚΚΣΕ και των άλλων «αδελφών» κομμάτων πάνω στο ΚΚΕ και την ηγεσία του. Εξωτερικά, για το συμφέρον του κόμματος, έπρεπε όλα να δείχνουν ότι κυριαρχεί ψυχραιμία και ομαλότητα στην «οργανωμένη εμπροσθοφυλακή του προλεταριάτου». Αλλά οι αλλαγές προσώπων στην ηγεσία ή ακόμα και η – πολλές φορές – μυστηριώδης εξαφάνιση πρωταγωνιστών του κινήματος και του κόμματος, άλλα μαρτυρούσαν.
Τελικά, βέβαια, η κρίση που σοβούσε μέσα στα σπλάχνα της ηγεσίας και στα μέλη του κόμματος, ξέσπασε ανοιχτά – με τη «βοήθεια» των «αδελφών κομμάτων», που πάντοτε είχαν επικεφαλής τους «το ένδοξο κόμμα του Λένιν». Η κρίση σοβούσε σε όλη την έκταση: και μέσα στην Ελλάδα και στην προσφυγιά, στις φυλακές και τις εξορίες και σε όσους κυκλοφορούσαν ελεύθεροι. Το κόμμα – το ΚΚΕ – μπήκε σε κρίση με όλα τα ορατά σημάδια : διασπάσεις, αποχωρήσεις, φραξιονισμούς, συγκρούσεις, οργανωτική και πολιτική κρίση. Η άσχημη κατάσταση έγινε ορατή ακόμα και κατά τη διάρκεια των μεγάλων δικών που ακολούθησαν : Μπελογιάννη, την υπόθεση Πλουμπίδη, κλπ.
Για τον μεγαλειώδη εθνικοαπελευθερωτικό, αντιφασιστικό αγώνα του ελληνικού λαού γράφτηκαν πολλά και εξακολουθούν να γράφονται, από πρωταγωνιστές του και από ιστορικούς. Για τις αιτίες της ήττας – για την «Επανάσταση που χάθηκε» – το ίδιο. Δεν είναι τυχαίο ούτε ανεξήγητο το ενδιαφέρον. Κανένας δεν μπόρεσε να «πιστέψει» γιατί και πώς τελικά χάθηκε, ηττήθηκε, ένα τέτοιο ρωμαλέο κίνημα.
05 Φεβρουαρίου 2025
Γιάννης Ξενάκης
«Είσαι σχεδόν 30 ετών, έχεις την τύχη να είσαι Ελληνας, αρχιτέκτονας και με γνώσεις εφαρμοσμένων μαθηματικών.
Εκμεταλλεύσου τα αυτά.
Χρησιμοποίησέ τα στη μουσική σου» του είπε ο Ολιβιέ Μεσάν και 'κεί όλα ξεκίνησαν .
Και αντάμωσε στη Μουσική του τη Φυσική ,τα Μαθηματικά,
τη θερμοδυναμική,την ακολουθία Φιμπονάτσι, τη Χρυσή Τομή, τη θεωρία των πιθανοτητων ,τον Λε Κορμπιζιέ, τον Μεσιάν ...
Και την ονομάτισε ''Στοχαστική Μουσική''.
Καιρό -όχι πολύ-πρίν, κάποιοι - "άφηναν" στο τόπο τους μόνο ένα μέρος της οδοντοστοίχιας, του ουρανίσκου και του ματιού τους(από βλήμα βρετανικού άρματοs) όπως ο συνθέτης Γιάννηs Ξενάκηs, αρχιτέκτονας και μαθηματικός παγκόσμιου εύρους ( στα 22 του χρόνια και μέλος του λόχου Μπάυρον) και καταδικασμένος ως λιποτάκτης εις θάνατον.
Αυτός ο "ξένος", ο ανέστιος, ο λιποτάκτης -για την ''καθεστηκύια τάξη''- ο ''χωλόs'' στ'άριστερά του προσώπου,
που ως τελευταία του επιθυμία αιτήθηκε στην κηδεία του στο Παρίσι να ακουστεί ένα μονοτονικό ηπειρώτικο από αυτά που θρέφουν δυνατά του Νόστου τον καυμό.
Μια τέτοια μέρα - σαν χθες- ήταν του 2001...
Οι μεγάλοι "Ηττημένοι"... λέει η "ψεύτρα" ιστορία που τη γράφουν πατριδέμποροι και οι κάπηλοι της.
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ Β.,
ΞΕΝΑΚΗΣ Γ.
10 Σεπτεμβρίου 2024
Γιατί η τεράστια αδυναμία της Κεντροαριστεράς δεν δημιουργεί ως τώρα "αριστερό" ρήγμα
Του Δημήτρη Μπελαντή
Το να είναι εξαιρετικά δύσκολο να συγκροτηθεί μαζικά ένας χώρος στα "αριστερά" της πολιτικής σκηνής την στιγμή που η Κεντροαριστερά έχει τα χάλια του ΣΥΡΙΖΑ η σε μικρότερο βαθμό και του ΠΑΣΟΚ δείχνει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ότι το πρόβλημα και στην Ελλάδα και διεθνώς είναι πολύ βαθύ κοινωνικά και όχι επιφανειακο .Ειδικά όμως στην Ελλάδα. Επίσης, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν θεωρώ ότι το ΚΚΕ ,η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η άλλα υπαρκτά σχήματα,ακόμη και συμπαθή, μπορούν να καλύψουν στοιχειωδώς αυτήν την ανάγκη. Διατυπώνω ορισμένες εξηγητικες σκέψεις, χωρίς καμία βεβαιότητα. Και με το επίθετο " αριστερός" σε πολλά εισαγωγικά.
- Η ύπαρξη ενός αριστερού η φιλοκοινωνικου σχεδίου προϋποθέτει ότι το έθνος συγκροτημένο σε κρατική οντότητα έχει μιαν βεβαιότητα η ασφάλεια μελλοντικής ύπαρξης και μάλιστα σχετικά ανεξαρτητης.Αυτο δεν ισχύει πια για την Ελλάδα. Μειώνονται σταδιακά οι ελάχιστες προϋποθέσεις και υποδομές για κάτι τέτοιο. Η Ελλάδα διχάζεται ως εικαζόμενο υποθετικό μέλλον ανάμεσα σε έναν αμερικανοισραηλινό δορυφόρο η σε έναν τουρκικό δορυφόρο. Μόνο η ρήξη με την συλλογική Δύση μπορεί να ανοίξει μια τρίτη δυνατότητα ανεξαρτησίας. Το κοινωνικό χωρίς εθνικό πλαίσιο είναι αδύνατο. Για οποιοδήποτε έθνος.
- Η έννοια της Αριστεράς έχει βαθύτερα συνδεθεί πια διεθνώς με την πολιτική ορθότητα και την λεγόμενη woke κουλτούρα καθως και με έναν επιφανειακό μοδάτο " αντιφασισμο".Οταν την κουλτούρα αυτήν την προωθεί το ίδιο το κράτος επίσημα και η ΕΕ, ποιος ο λόγος ύπαρξης διακριτης Αριστεράς; για να επαναλαμβάνει το κράτος; Σίγουρα, το κράτος έχει αντιφάσεις, έχει και αντιwoke, ακροδεξιές,ρατσιστικές η εθνικιστικές όψεις κλπ .Όμως, η όψη της πολιτικής ορθότητας, λόγω εξάρτησης από την ΕΕ ,γίνεται όλο και πιο ισχυρή εντός του κράτους και διεισδύει σε όλους τους χώρους.Σε μεγάλο βαθμό, και δεν είμαι ο πρώτος που το λέω, τα υπαρκτά κόμματα είναι μηχανισμοί του κράτους,του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ιδεολογικά και υλικά.
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΜΠΕΛΑΝΤΗΣ,
ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
08 Ιουνίου 2024
«Αντιμπεριαλιστής» - ΤΡΙΜΗΝΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ της «Κίνησης Φίλων Νέων Χωρών»
«Αντιμπεριαλιστής»
ΤΡΙΜΗΝΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗτης «Κίνησης Φίλων Νέων Χωρών»
ΟΛΟ ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ (ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ)
Εισαγωγή
στην ηλεκτρονική επανέκδοση του
του Λευτέρη Ριζά
Μετά την ήττα του ΕΑΜικού κινήματος και του Δημοκρατικού Στρατού, την στρατιωτικο-πολιτική ήττα δηλαδή του λαϊκού κινήματος, όπως ήτανε φυσικό, ξέσπασε μεγάλη συζήτηση στις γραμμές του για τις αιτίες αυτής της ήττας. Μια συζήτηση που δεν έγινε πάντοτε ούτε με κανόνες αβρότητας ούτε με επιστημονικό και αμερόληπτο τρόπο. Δεν ήτανε δυνατόν άλλωστε. Τα γεγονότα ήτανε πολύ πρόσφατα, νωπά, ώστε όσοι πήρανε μέρος σε αυτά δεν ήταν σε θέση να τα παραθέσουν, αξιολογήσουν και ερμηνεύσουν με την απαραίτητη ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.
Τα πρόσωπα που ευθυνόντουσαν για την κατάληξη του αγώνα δεν ήταν σε θέση να εξηγήσουν γιατί οδήγησαν το κίνημα και το λαό στην καταστροφή. Το πρώτο που τους ενδιέφερε ήτανε να καλύψουνε τα λάθη και τις ευθύνες τους ή τουλάχιστον να τα φορτώσουνε σε κάποιους «αποδιοπομπαίους τράγους» του κινήματος και της ηγεσίας του. Αυτό οδήγησε σε μια λυσσαλέα αντιπαράθεση μέσα στους κόλπους της ηγεσίας του – ιδίως του ΚΚΕ – όχι πάντοτε από την αρχή φανερής. Κι αυτό λόγω του ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο η επιτήρηση του ΚΚΣΕ και των άλλων «αδελφών» κομμάτων πάνω στο ΚΚΕ και την ηγεσία του. Εξωτερικά, για το συμφέρον του κόμματος, έπρεπε όλα να δείχνουν ότι κυριαρχεί ψυχραιμία και ομαλότητα στην «οργανωμένη εμπροσθοφυλακή του προλεταριάτου». Αλλά οι αλλαγές προσώπων στην ηγεσία ή ακόμα και η – πολλές φορές – μυστηριώδης εξαφάνιση πρωταγωνιστών του κινήματος και του κόμματος, άλλα μαρτυρούσαν.
Τελικά, βέβαια, η κρίση που σοβούσε μέσα στα σπλάχνα της ηγεσίας και στα μέλη του κόμματος, ξέσπασε ανοιχτά – με τη «βοήθεια» των «αδελφών κομμάτων», που πάντοτε είχαν επικεφαλής τους «το ένδοξο κόμμα του Λένιν». Η κρίση σοβούσε σε όλη την έκταση: και μέσα στην Ελλάδα και στην προσφυγιά, στις φυλακές και τις εξορίες και σε όσους κυκλοφορούσαν ελεύθεροι. Το κόμμα – το ΚΚΕ – μπήκε σε κρίση με όλα τα ορατά σημάδια : διασπάσεις, αποχωρήσεις, φραξιονισμούς, συγκρούσεις, οργανωτική και πολιτική κρίση. Η άσχημη κατάσταση έγινε ορατή ακόμα και κατά τη διάρκεια των μεγάλων δικών που ακολούθησαν : Μπελογιάννη, την υπόθεση Πλουμπίδη, κλπ.
Για τον μεγαλειώδη εθνικοαπελευθερωτικό, αντιφασιστικό αγώνα του ελληνικού λαού γράφτηκαν πολλά και εξακολουθούν να γράφονται, από πρωταγωνιστές του και από ιστορικούς. Για τις αιτίες της ήττας – για την «Επανάσταση που χάθηκε» – το ίδιο. Δεν είναι τυχαίο ούτε ανεξήγητο το ενδιαφέρον. Κανένας δεν μπόρεσε να «πιστέψει» γιατί και πώς τελικά χάθηκε, ηττήθηκε, ένα τέτοιο ρωμαλέο κίνημα.
14 Νοεμβρίου 2023
Για την εξαγγελία νέου κόμματος από τη Σ. Βάγκενκνεχτ - Από Kώστας Δημητριάδης -
Η πρόσφατη –τη Δευτέρα 30/1 – αποχώρηση της Σάρα Βάγκενκνεχτ από το κόμμα της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) μαζί με 9 ακόμα βουλευτές (από τους 38 που διαθέτει η Die Linke στην Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας) και η συγκρότηση από την ίδια της «Συμμαχίας Σάρα Βάγκενκνεχτ – Για Λογική και Δικαιοσύνη» με σκοπό την προετοιμασία για την ίδρυση νέου κόμματος στις αρχές του 2024, είναι μια ιδιαίτερα θετική εξέλιξη. Ικανή να επηρεάσει τις εξελίξεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με καταγεγραμμένη την ισχυρή πρόθεσή της τουλάχιστον, να αποτελέσει πολιτική εναλλακτική από την πλευρά της υπεράσπισης των ζωτικών συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας των Γερμανών εργαζομένων. Μπροστά στα μεγάλα κοινωνικοπολιτικά αδιέξοδα που βιώνει η Γερμανία αλλά και ειδικότερα, μπροστά στην επιταχυνόμενη πλέον πολιτική χρεωκοπία του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς απόλυτα σχετιζόμενη με την αναλόγως επιταχυνόμενη πορεία συστημικής του ενσωμάτωσης. Γι’ αυτό τον λόγο στο προηγούμενο (φ. 657) φύλλο του Δρόμου δημοσιεύσαμε (με κάποιες αναγκαίες μικρές περικοπές) το Ιδρυτικό Μανιφέστο της νέας πολιτικής κίνησης. Συνεχίζουμε με το σημείωμα αυτό επιχειρώντας μια εκτίμηση αυτής της εξέλιξης και της πιθανής δυναμικής της.
Κομβικό θέμα η κρίση που γεννά ο πόλεμος στην Ουκρανία
Το Μανιφέστο ορίζει μέτωπα αντίθεσης απέναντι σε ένα σύνολο συστημικών πολιτικών: Πόλεμος, «πράσινες» αναδιαρθρώσεις, κοινωνικές ανισότητες και συμπίεση των λαϊκών εισοδημάτων – κύματα αποδιάρθρωσης του κράτους πρόνοιας, οι συγκεκριμένοι συστημικοί χειρισμοί και χρήσεις του μεταναστευτικού, δικαιωματισμός, ιδεολογία της «ακύρωσης» / woke και επιβολή ενιαίας σκέψης. Είναι μάλιστα ιδιαίτερα προωθητικός ο τρόπος με τον οποίο αναδεικνύει την ενιαία λογική που διαπερνά αυτές τις πολιτικές. Από τον χαρακτήρα του κειμένου προκύπτει επίσης η ανάγκη πολιτικού διαχωρισμού της κίνησης από την πολιτική κατεύθυνση που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια το κόμμα της γερμανικής Αριστεράς, που από «αριστερές – παγκοσμιοποιητικές» θέσεις καταλήγει να λειτουργεί υποστηρικτικά στα όσα προωθούνται σήμερα.
Το κομβικό θέμα πάνω στο οποίο πάει να στηθεί το νέο κόμμα είναι η συνολική τοποθέτησή του απέναντι στην κρίση που γεννά ο πόλεμος στην Ουκρανία. Από την έναρξή του άλλωστε, τόσο η Σ. Βάγκενκνεχτ, όσο και ο Όσκαρ Λαφοντέν, σημαντική προσωπικότητα της γερμανικής Αριστεράς (και σύντροφός της) τάχθηκαν κατά αυτού του πολέμου συνεχίζοντας μια μακρά πορεία που τους έφερε σε αντίθεση με τον συστημισμό των βασικών πολιτικών επιλογών του Die Linke.
Η πολιτική λογική του Ιδρυτικού Μανιφέστου του κόμματος της Σάρα Βάγκενκνεχτ, επιδιώκοντας να διεμβολήσει το γερμανικό πολιτικό σύστημα και τις διαχωριστικές του γραμμές, αξιοποιεί τη συσσωρευόμενη κοινωνική και πολιτική δυσφορία από τη μεγάλης διάρκειας κρίση και τη συμπίεση των κοινωνικών αναγκών που αυτή παράγει, από τη συστημική διαχείριση της πανδημίας και τώρα από τους ακραία δυσμενείς όρους που προσθέτει ο πόλεμος στην Ουκρανία και εσχάτως στη Μ. Ανατολή
Σχετικά με τον πόλεμο και τις συνέπειές του, το μανιφέστο θίγει διάφορες πλευρές που έχουν σημαντικές δυνατότητες να γεννήσουν μεγάλη κοινωνικοπολιτική υποστήριξη μέσα στη Γερμανία αλλά και να ενισχύσουν παρόμοιες απαιτήσεις μέσα.στις ευρωπαϊκές κοινωνίες που βιώνουν με επιταχυνόμενο τρόπο ανάλογα αδιέξοδα. Ανάμεσα σ’ αυτές τις πλευρές, η ανάγκη σταματήματος της κούρσας εξοπλισμών και της απόλυτης πρόσδεσης στο άρμα των ΗΠΑ που έχει παροξύνει με το τεράστιο κόστος της τη συμπίεση των κοινωνικών δαπανών και των λαϊκών εισοδημάτων. Ειδικά η τοποθέτηση για άρση των κυρώσεων προς τη Ρωσία και αποκατάσταση των ενεργειακών συνδέσεων μαζί της «χαϊδεύει κρίσιμες χορδές». Τόσο λόγω της εκρηκτικής «ενεργειακής» αύξησης του κόστους ζωής όσο και λόγω των τάσεων αποβιομηχάνισης εξαιτίας των ασφυκτικών πιέσεων που δέχεται η γερμανική βιομηχανία αποκομμένη από την φτηνή ρωσική ενέργεια στην οποία βασιζόταν και καταδικασμένη να τροφοδοτείται από πανάκριβες εναλλακτικές (ανάμεσά τους και το LNG από τις ΗΠΑ).
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΒΑΓΚΕΝΚΝΕΧΤ,
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Κ.,
ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
22 Απριλίου 2023
ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΤΥΧΕ -ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ- Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ;
Eννέα σκέψεις και ένα προσωρινό συμπέρασμα
(Αφιερωμένο στους εξεγερμένους της Γαλλίας την άνοιξη του 2023)
Του Δημήτρη Μπελαντή
Απρίλιος 2023

Φωτογραφία από την Ισπανική Επανάσταση στην φάση 1936-1937-μαχητές του κόμματος της επαναστατικής Αριστεράς POUM.
1- Η εργατική τάξη υπήρξε στην μητρόπολη του καπιταλισμού δυνάμει-ενδεχομενικά αλλά ορισμένες φορές και έμπρακτα σοβαρό και υπολογίσιμο επαναστατικό υποκείμενο κυρίως κατά την περίοδο από το 1848 ως το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Για περίπου εκατό χρόνια. Στην περιφέρεια του καπιταλισμού (χώρες του Τρίτου Κόσμου παλιότερα) αυτό παρατάθηκε ως το 1980-1990 περίπου και είχαμε σειρά νικηφόρων και αρχικά επιτυχημένων επαναστάσεων (Κίνα, Βιετνάμ, Κούβα κ.λπ.). Όμως, οι επαναστάσεις της κλασσικής περιφέρειας ήταν ιδιόμορφες σοσιαλιστικές-αντιιμπεριαλιστικές, με έμφαση στο β’ σκέλος, είχαν από την αρχή το στοιχείο της κομματικής-γραφειοκρατικής καθοδήγησης πάνω στους λαϊκούς απελευθερωτικούς στρατούς και, επίσης, σε μεγάλο βαθμό αναπλήρωναν την αδυναμία πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου από την εθνική αστική τάξη στις χώρες αυτές και την ανάγκη να υπάρξει μια «υποκατάστατη» αστική τάξη σε εθνική κλίμακα, ακόμη και κρατική, με όρους αντιιμπεριαλιστικής εθνικής ανεξαρτησίας. Αυτό δεν αναιρεί καθόλου την θετική πολιτική αξία τους έναντι του ιμπεριαλισμού και της μεγάλης κοινωνικής προσφοράς αυτών των επαναστάσεων στους λαούς των περιφερειακών κοινωνιών από πολλές απόψεις. Ούτε και την υπαρκτή σοσιαλιστική τους συνιστώσα καθώς και την ανάδυση και σε αυτές -έστω προσωρινά- θεσμών και μορφών εργατικής και λαϊκής αυτοκυβέρνησης και αυτοδιεύθυνσης. Επίσης, το τελικό αποτέλεσμα ήταν μόνο μια από τις ενύπαρκτες ιστορικά επαναστατικές δυνατότητες και καταλήξεις.
Ιδίως στην Κίνα, η εμπειρία του πειράματος της Πολιτιστικής Επανάστασης, τουλάχιστον από την σκοπιά της αμφισβήτησης των κοινωνικών ιεραρχιών και των προνομίων της διανόησης και παρά το ότι ενείχε σαφώς ακρότητες, όψεις απανθρωπιάς, γραφειοκρατικές μανούβρες και σοβαρά πολιτικά λάθη στην ανάπτυξή της, βάθυνε, έστω πρόσκαιρα, τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της κινέζικής επανάστασης αλλά και διαύγασε την επαναστατική σκέψη διεθνώς, μεταξύ των άλλων και στην Δύση, αναδεικνύοντας σοβαρά προβλήματα της ίδιας της σοβιετικής εμπειρίας σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της ματαίωσής της από ένα σημείο και μετά. Η ένταση της μετέπειτα καταδίκης της από το «καπιταλιστικοποιημένο» ΚΚ Κίνας είναι χαρακτηριστική.

Φωτογραφία από λόγο του Μάο τσε τουνγκ μετά την νίκη της κινέζικης επανάστασης το 1949
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΜΠΕΛΑΝΤΗΣ,
ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
08 Απριλίου 2023
Οι εκλογικές οβιδιακες μεταμορφώσεις και μετακινησεις και ο Αλεξανδρινός ποιητής
Του Δημήτρη Μπελαντή
Οι εκλογικές οβιδιακες μεταμορφώσεις και μετακινησεις και ο Αλεξανδρινός ποιητής
( εμπνευσμένο από το περίφημο ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη " Ας φρόντιζαν", 1930)
Η αστική δημοκρατία και η διαδικασία των εκλογών είχαν πρόβλημα με την πολιτική συνέπεια ακόμη και στις καλύτερες των εποχών της δημοκρατιας, ιδίως μάλιστα τον τελευταίο μήνα κάθε βουλευτικής περιόδου. Όμως πια έχει παραγινει το πανηγύρι με τις μετατοπίσεις και οβιδιακες μεταμορφώσεις πολιτικών στελεχών και θα έλεγα ότι οι αριστεροί καθώς και οι κεντροαριστεροί κάθε απόχρωσης πρωτοσερνουν τον χορό.
- Από τον ΣΥΡΙΖΑ στη ΛΑΕ κι από τη ΛΑΕ ( η ορθότερα,όλη η τωρινή ΛΑΕ) στη συμμαχία με τον Βαρουφάκη.
- Από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ.Πλεον, ο μισος κοινοβουλευτικός ΣΥΡΙΖΑ και παραπάνω.
Όλο και κάπου θα υπάρχει και το αντίστροφο.
- Από τη ΔΗΜΑΡ στον ΣΥΡΙΖΑ.
- Από τη ΔΗΜΑΡ στο ΚΚΕ ( θυμάμαι την περίπτωση της κυρίας από τη Θεσσαλονίκη).
-Αιφνης, διαφοροι,όλο και πιο πολλοί, καταλήγουν ως άτομα στο ΚΚΕ ,αφού πέρασαν από διάφορα άλλα αριστερά κομματα,ακόμη και αριστερά μνημονιακα. Ορισμένοι από αυτούς και αξιόλογοι η αξιόλογες σε προσφορα. Πλην όμως, αυτή η λειτουργία του ΚΚΕ ως το τελευταίο άλλοθι και εξαγνισμός πολλών αριστερών έχει επίσης έναν συμβολισμό και μια προβληματική ψυχοκοινωνική λειτουργία. Μου θυμίζει λίγο τον ρόλο των Φραγκισκανών η των Ιησουιτών.Εκανες στο τέλος και μια δωρεά και σε παίρναν στο Τάγμα.Κι αντιμετωπιζες το μέλλον με γαλήνη ( δεν εννοώ ότι οι τωρινοί κάνουν υλικές δωρεές,μην το παρεξηγήσει κανείς ).
- Υπαρχει ακόμη η παλιά μετατόπιση από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη ΛΑΕ ( καλοκαίρι 2015) από την οποίαν επίσης ένα κομμάτι έφτασε στη συμμαχία - μέσω λαε- με το ΜΕΡΑ25.Παραξενο κι αυτό και όμως αληθινό.
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΚΑΒΑΦΗΣ,
ΜΠΕΛΑΝΤΗΣ,
ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΠΟΙΗΣΙΣ
19 Ιουλίου 2022
Το..."Ηθικό Πλεονέκτημα" και η Δυστοπία της Τοξικής Αριστεράς
Aπο Θανάσης Κ.
Η Αριστερά έχει πρόβλημα. Υπαρξιακό και ταυτοτικό.
Προσπαθεί να φιμώσει, να τρομοκρατήσει, να επιβάλει την ατζέντα της, τις απόψεις της, ακόμα και την... υποκρισία της στην υπόλοιπη κοινωνία.
Οι υπόλοιποι πολίτες - ανεξαρτήτως πολιτικών προτιμήσεων ή ιδεολογικών καταβολών - θα έπρεπε σε αυτό να αντιδρούν ακαριαία...
Δυστυχώς, δεν το κάνουν...
(Με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις, βεβαίως...)
* Δύο - άσχετα μεταξύ τους - περιστατικά τις προηγούμενες μέρες.
Το πρώτο είχε στόχο τον βουλευτή της ΝΔ και υφυπουργό Παιδείας Άγγελο Συρίγο.
Κατά την αγόρευσή του στη Βουλή είπε το... προφανές:
Ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου ΔΕΝ έριξε τη χούντα!
Τη δικτατορία την έριξε το Κυπριακό, οκτώ μήνες αργότερα.
Είχε απόλυτα δίκιο!
Το αναφέρουν ακόμα και σχολικά βιβλία Ιστορίας.
Είπε ακόμα ότι το Πολυτεχνείο χρησιμοποιήθηκε για να ξεπλύνει τις ενοχές όσων ΔΕΝ έκαναν αντίσταση κατά τη διάρκεια της χούντας.
Για την ακρίβεια το είπε πολύ πιο συγκαλυμμένα.
Πολλοί αντιστασιακοί εκείνης της εποχής το έχουν πει δημόσια, εδώ και χρόνια - πολύ πιο ωμά...
Ο Συρίγος, δεν έδειξε "ασέβεια" στον ηρωϊκό χαρακτήρα της φοιτητικής εξέγερσης του 1973. Το αντίθετο ακριβώς.
Και χρειάστηκε να το πει, για να αντικρούσει τα επιχειρήματα της Αριστεράς που, επικαλούμενη το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, θεωρεί ότι το Πανεπιστήμιο οφείλει να βρίσκεται σε "διαρκή εξέγερση".
Μόνο που αυτό δεν έχει καμία σχέση με το σύγχρονο Πανεπιστήμιο...
Ε κάποιος, έπρεπε να τους το πει αυτό. Κάποτε...
Κατά τα άλλα, ο Συρίγος δεν όξυνε τα πνεύματα.
Δεν απάντησε για παράδειγμα στο καταγγελτικό παραλήρημα Παφίλη, του ΚΚΕ..
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΘΑΝΑΣΗΣ Κ.,
ΚΚΕ,
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
03 Σεπτεμβρίου 2021
ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ - ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΚΚΕ
Μίκης Θεοδωράκης / Πέμπτη 02 Μαΐου 2013
Το προοδευτικό μαζικό μας Κίνημα ελέγχεται ιδεολογικά και πολιτικά από τα δύο κόμματα της ιστορικής Αριστεράς, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Που το καθένα για δικούς του λόγους, επειδή έχουν παραιτηθεί από την προοπτική της ριζοσπαστικής-επαναστατικής αλλαγής με στόχο την Παλλαϊκή Εξουσία στα πλαίσια της κατάκτησης της Εθνικής Ανεξαρτησίας, χτυπούν μετωπικά (όπως έγινε με την Σπίθα) κάθε ιδέα-κίνηση-οργάνωση που θα προσπαθήσει με τα συνθήματα αυτά να δημιουργήσει ένα Μέτωπο Παλλαϊκής Εξουσίας συμπαρασύροντας τις απονευρωμένες μάζες τόσο στους χώρους που ελέγχουν όσο και στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο που εξ ίσου πλήττονται από τους ίδιους εχθρούς, είναι θύματα της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής και έξω από μερικές διαφορές αποβλέπουν σε κοινές λύσεις τόσο κοινωνικές όσο και εθνικές.
Στο σημείο της πάλης για το Έθνος υπάρχει μια άτυπη σύμπλευση ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο κόμματα με την εκδήλωση ενός καθαρού εθνομηδενισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ και από την υποταγή του εθνικού στο ταξικό, που είναι εξ άλλου το κύριο και μοναδικό ιδεολογικό εύρημα των ηγετών του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια.
Έτσι σε σχέση με τον στόχο «Παλλαϊκό Πανεθνικό Μέτωπο», Κινήματα όπως το ΚΑΠ έχουν να συναντήσουν την ίδια αντίδραση απ’ τα δύο κόμματα ως προς το σκέλος του Εθνικού.
Από τα δύο κόμματα ξεχωρίζει η πολιτική του ΚΚΕ που δεν διαφωνεί απλώς με τη δημιουργία ενός ενιαίου Μετώπου αλλά συνειδητά προσπαθεί με όλα τα μέσα να το διασπά συστηματικά, γεγονός που μας αναγκάζει να δηλώσουμε (έχοντας και τη συσσωρευμένη πείρα των πρόσφατων αγώνων) ότι κάτω από τις συνθήκες αυτές ο εργαζόμενος λαός δεν έχει καμμιά απολύτως ευκαιρία να αναμετρηθεί με το υπάρχον σύστημα εξουσίας, να συγκρουστεί και να νικήσει.
Κι αυτό γιατί κάθε προσπάθεια, απ’ όπου ξεκίνησε -όπως η δική μας- είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων να ακυρωθεί λόγω της διασπαστικής τακτικής του ΚΚΕ και της τακτικής ενός ακραίου βολονταρισμού, που το οδηγεί να βρίσκεται αγωνιστικά μπροστά (χάρη στο ΠΑΜΕ) σε επί μέρους θέματα Πρώτον αποφεύγοντας να τα τοποθετήσει σε ενιαία κοίτη και Δεύτερον αρνούμενο κάθε συνεργασία με οποιαδήποτε δύναμη βρίσκεται έξω από τη δική του επιρροή και έλεγχο.
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΕΘΝΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΜΙΚΗΣ,
ΚΚΕ,
ΣΠΙΘΑ,
ΣΥΡΙΖΑ
02 Σεπτεμβρίου 2021
Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ-02.05.2013
Μίκης Θεοδωράκης / Αθήνα, 27.4.2013
Την επανάσταση δεν την διαπραγματεύεσαι. Την κάνεις! Το ίδιο και την Αντίσταση. Από τη στιγμή που η Αντίσταση κατά του Μνημονίου έγινε αντικείμενο διαπραγμάτευσης, δεν είναι πια Αντίσταση αλλά παγίδευση στην λογική του Μνημονίου συμπαρασύροντας και εκμηδενίζοντας το Μέτωπο των χθεσινών αντιμνημονιακών δυνάμεων. Έτσι οι δυνάμεις αυτές από μοχλός πίεσης μετατρέπονται σε ποσοστό εκλογικής επιρροής των παρατάξεων που στηρίχθηκαν στην αντιμνημονιακή φόρτιση ορισμένων τμημάτων του λαού (ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητοι Έλληνες), για να τα εκφυλίσουν σε εκλογικούς οπαδούς-υποστηρικτές βουλευτικών εδρών παγιδευμένων στο υπάρχον Σύστημα Εξουσίας που τις χρησιμοποιεί σαν βιτρίνα δημοκρατίας και άλλοθι στην αδιατάρακτη κατά τα άλλα και συνεχώς αυξανόμενη καταστρεπτική της πολιτική.
Πράγματι περιμένουμε να ακούσουμε σε ποια περίπτωση τα δύο «αντιμνημονιακά» κόμματα εμπόδισαν την τρικομματική κυβέρνηση-εντολοδόχο της Τρόικα να αλλοιώσει την πολιτική της και σε ποια περίπτωση κατάφεραν να αντιστρέψουν το κλίμα έστω και για ένα φιλολαϊκό μέτρο, ακόμα και το πιο ανώδυνο. Αλλά και στην περίπτωση που αποφασίσουν να υψώσουν τον τόνο μέσα στη Βουλή στοχεύοντας σε λύσεις φιλολαϊκές, με ποιο τρόπο θα τις επιβάλουν, εφ’ όσον μέσα στη Βουλή τα κουκιά είναι μετρημένα, ενώ απ’ έξω από τη Βουλή καταφέρανε το αλλοτινό ζωντανό μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας και αντίστασης να το μεταβάλουν σε έρημο τοπίο…
Δεν κατάλαβαν ακόμα οι ηγέτες της Αριστεράς ότι χωρίς την στήριξή τους πάνω σε ένα ζωντανό μαχητικό λαϊκό κίνημα καταλήγουν να γίνουν άλλοθι δημοκρατικότητας, ιδιαίτερα στη σημερινή Βουλή, που βαρύνεται με σωρεία αντισυνταγματικών πράξεων και που ο μοναδικός της ρόλος είναι να κάνει Νόμους τις εντολές της Τρόικα και να τις ψηφίζει;
Τώρα ορισμένοι άρχισαν να συνέρχονται από τη μέθη της βουλευτικής εξουσίας και να διαπιστώνουν τη γύμνια τους μετά από την καταδίκη σε θάνατο του μαζικού αντιστασιακού κινήματος, δηλαδή του μοναδικού όπλου-στηρίγματος απέναντι στο φρούριο της συστημικής εξουσίας.
04 Μαΐου 2020
Η πρώτη ελληνική εργατική Πρωτομαγιά
Η 1η Μάη ορίστηκε από τη Β΄ Διεθνή σαν μέρα διεθνούς αλληλεγγύης και αγωνιστικών διεκδικήσεων των εργαζομένων το 1889. Από τότε και ύστερα οι Έλληνες σοσιαλιστές της εποχής σύνδεσαν πολλές πρωτοβουλίες τους με την μέρα αυτή.
Την 1η Μάη του 1891 ο Καλλέργης και άλλοι 12 σοσιαλιστές φωτογραφήθηκαν αναμνηστικά όλοι μαζί σαν συμβολική συμμετοχή στην παγκόσμια επέτειο και διαμαρτυρία των εργατών. Το 1892 ο Καλλέργης και τριάντα περίπου σύντροφοί του συγκεντρώνονται στο χώρο του Σταδίου και εκεί διαμαρτύρονται κατά του άθλιου πλουτοκρατικού συστήματος.
Η πρώτη όμως ουσιαστικά διεκδικητική Πρωτομαγιά, ήταν αυτή του 1893. Την απόφαση για την συγκέντρωση είχε πάρει δύο μήνες νωρίτερα το διοικητικό συμβούλιο του Σοσιαλιστικού Συλλόγου και η οργάνωσή της είχε ανατεθεί σε τριμελή επιτροπή που αποτελούσαν οι Χαιρέτης, Ματιάτος, Ελευθερίου. Κατά τη διάρκεια μέχρι την 1η Μάη ο Σοσιαλιστικός Σύλλογος έκανε κάλεσμα σε διάφορα εργατικά σωματεία “όπως μετάσχουν εις την εορτήν της Πρώτης Μαΐου”. Η εκδήλωση προαναγγέλλεται έτσι στα μέσα του Απρίλη από τις στήλες του “Σοσιαλιστή” και εκεί αναφέρονται οι στόχοι και ο τόπος της συγκέντρωσης.
Labels:
1Η ΜΑΙΟΥ,
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΝΕΩΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
17 Απριλίου 2020
«Όχι, δεν είμαι μαζί τους, είμαι αυτό που θέλω»
«Όταν τελειώσουν και με τις τελευταίες διαπραγματεύσεις – έλεγε – θα γίνει κανονικά η κηδεία της Ελλάδας. Θα μας τα πάρουν όλα. Τα παιδιά θα φύγουν για έξω και… “τέλος μείνανε βουβοί και γεμάτοι οι καφενέδες από γέρους και χαφιέδες που μιλάν για προκοπή”. Αυτοί θα είμαστε».

Δεν είχε τίποτα πάνω του που να μοιάζει με «πόζα». Τίποτα το «δήθεν», το «τάχα μου». Ήταν ένας μάγκας. Κανονικός. Με την μπέσα και την λεβεντιά που έχουν οι ωραίοι μάγκες.
Κουβέντες μετρημένες. Δεν «κορδωνόταν», δεν «το έπαιζε κάπως». Και για κείνα τα 2 – 3 πράγματα που ένιωθε να τον σφραγίζουν μιλούσε πάντα με συστολή και με σεβασμό προς τους άλλους. Το ένα ήταν ο Ολυμπιακός. Η τρέλα του!
Το άλλο, το βαθύ, το εσώψυχο, εκείνο που το τίμησε σε κάθε περπατησιά του, ήταν η καταγωγή του: Είμαι από τη «Μικρή Μόσχα» έλεγε, από την Αγία Μονή, μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα, όπου ήμασταν όλοι ίδιοι – οι αριστεροί, οι αποκομμένοι από την κοινωνία.
Εκεί στη «Μικρή Μόσχα» στη γειτονιά του, «ό,τι μαγείρευε ο δίπλα, έτρωγε και ο από δω. Μαζί στο σχολείο, στη βόλτα, στο ποδόσφαιρο, όλα μαζί» (συνέντευξη στην Κάλια Καστάνη, DOWN TOWN, Γενάρης 2012).
Πριν φτάσει ήδη στα 18 του χρόνια να τραγουδάει το «Της Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ» δίπλα στον Θεοδωράκη, στην θρυλική συναυλία του Μίκη το 1966 στη Νέα Φιλαδέλφεια, αν και πιτσιρικάς, είχε ήδη διανύσει μεγάλη διαδρομή.
Την διαδρομή ενός παιδιού από τα 12 στο μεροκάματο και στη βιοπάλη. Που έμαθε στα 16 του ότι ο κομμουνιστής ΕΑΜίτης και αντάρτης του ΔΣΕ πατέρας του, που όλοι τον θεωρούσαν χαμένο στον Εμφύλιο, ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία – τον συνάντησε για πρώτη φορά το 1977 σε ηλικία 29 ετών, κάποιοι λένε με μυθιστορηματικό τρόπο, ανεβαίνοντας σε ένα λεωφορείο με φιλάθλους του Ολυμπιακού που πήγαινε για αγώνα με τη Δυναμό στο Ζάγκρεμπ.
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ,
ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
21 Απριλίου 2019
Το καράβι που έπεσε σε ξέρα και η ανάγκη για νέους χάρτες - Λουκάς Αξελός

Πολλά είπαμε, παρ’ όλα αυτά για το μεγαλύτερο, το σκοτεινότερο, το βαθύτερο μέρος του Αχαάβ, δεν καταφέραμε να πούμε το παραμικρό
Χέρμαν Μέλβιλ, Μόμπι Ντικ
Αν κάτι αποτελεί, πλέον, κοινό τόπο, ανεξάρτητα από τον βαθμό παραδοχής και την επιχειρηματολογία, είναι ότι το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων πολιτών εισπράττει την σημερινή κατάσταση ως έναν καταστροφικό σεισμό διαρκείας, που εδώ και εννέα χρόνια εξακολουθεί να μας απειλεί με εξίσου σφοδρές μετασεισμικές δονήσεις. Είναι όμως η ερμηνεία για τα αίτια, το βάθος της κρίσης, τις ευθύνες και τον τρόπο αντιμετώπισης της όλης καταστάσεως από το πλείστο των πολιτών και των πολιτικών δυνάμεων αντίστοιχο της σοβαρότητας του φαινομένου;
Η καθημερινότητα το διαψεύδει, δείχνοντάς μας με τον τρόπο της ότι το πέρασμα σε μιαν άλλη πραγματικότητα απαιτεί νέους χάρτες και πλοήγηση σε αχαρτογράφητα νερά. Κι αυτό γιατί το χρονικό της πορείας προς την συντριπτική ήττα που έχουμε υποστεί ως Έθνος, ως Λαός και ως Αριστερά είναι μακρύ. Ξεκινάει δεκαετίες πριν και δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής σε κανέναν μας.
Ως εκ τούτου, αυτό που θα μπορούσε να θέσει κανείς ως σημείο εκκίνησης για το φτιάξιμο ενός καινούργιου χάρτη, είναι η ανάγκη ύπαρξης πολλών και διαφορετικού χαρακτήρα και υφής, αλλά στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση, προσεγγίσεων. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η συστηματική προσπάθεια διασταύρωσης, επανεξέτασης και κριτικής αποτίμησής τους και στην συνέχεια η προσπάθεια τοποθέτησης των ψηφίδων στην σωστή τους θέση, με ιστορική επίγνωση ότι η ολοκλήρωση αναστύλωσης του κατεδαφισμένου κτηρίου είναι θέμα, τουλάχιστον, μιας γενιάς.
Η αφετηριακή ανάπηρη ανεξαρτησία
Είναι προαπαιτούμενο μιας σοβαρής ιστορικής και επιστημονικής προσέγγισης να συνειδητοποιήσουμε πως η αφετηριακά ανάπηρη ανεξαρτησία που κερδίσαμε το 1821, εξακολουθούσε να παραμένει ανάπηρη ακόμα και μετά την δεύτερη έφοδο στους ουρανούς το 1940-1945. Η Ελλάδα εγγράφεται τύποις στους νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου, αλλά κατ’ ουσίαν ο ελληνικός λαός στερείται του δικαιώματος να καθορίζει ο ίδιος το πεπρωμένο του.
Αυτό είναι το καθεστώς που και μεταπολιτευτικά κληρονομήσαμε, με κάποιες ρωγμές –είναι η αλήθεια– μετά το 1974. Και σε αυτό το καθεστώς μας γυρίζει επί τα χείρω από το 2009 και εντεύθεν η πολιτική των Μνημονίων. Γιατί τα Μνημόνια συμπύκνωσαν, εσωτερίκευσαν και θεσμοθέτησαν, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και πολιτικά το σταθερά παρόν καθεστώς της εξάρτησης , το καθεστώς της ξενοκρατίας και της υποτέλειας για να θυμηθούμε και τον Γεώργιο Φιλαρέτο.
Labels:
ΑΞΕΛΟΣ Λ.,
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΣΥΡΙΖΑ
10 Απριλίου 2019
-«Η Φρειδερίκη και ο Ζαχαριάδης σκότωσαν τον Νίκο Μπελογιάννη»!
-«Η Φρειδερίκη και ο Ζαχαριάδης σκότωσαν τον Νίκο Μπελογιάννη»!
Μια συγκλονιστική συνέντευξη του Νίκου Μπελογιάννη (υιός)
.
Ξαφνιασμένος, στο σαλόνι του διαμερίσματος του πέμπτου ορόφου μιας μεσοαστικής πολυκατοικίας στου Ζωγράφου (μέσα στο σπίτι, στο οποίο κάποτε έμενε μαζί με τη μητέρα του, την αγωνίστρια της Αριστεράς, Έλλη Παππά), το πρώτο που κοιτάω, επάνω σε μία κολόνα, στα αριστερά της πόρτας εισόδου, είναι το πολυφωτογραφημένο πορτρέτο του Πάμπλο Πικάσο για τον «άνθρωπο με το γαρύφαλλο», τον πατέρα-ήρωά του – σχεδόν ταυτόχρονα με το «χαίρω πολύ» μας. «Είναι το αυθεντικό;», τον ρωτάω έκπληκτος, παρατηρώντας το ιδιόχειρο σημείωμα του ίδιου του σπουδαίου ζωγράφου, που βρίσκεται στην πίσω πλευρά. «Όχι, όχι», μου εξηγεί. «Το αυθεντικό είναι πολύ μικρότερο σε μέγεθος, και ανήκε σε μια σειρά που έφτιαχνε ο Πικάσο με εκτελεσμένους από διάφορα καθεστώτα – μεταξύ αυτών, δυο Βάσκοι που είχε εκτελέσει ο Φράνκο, ένας Αλγερινός που είχαν εκτελέσει οι Γάλλοι και ο πατέρας μου. Η μόνη μαρτυρία που έχουμε για το αυθεντικό είναι απ’ τον Βασίλη Βασιλικό, που έλεγε ότι το είχε δει στο μπουντουάρ της Σιμόν Σινιορέ, παλαίμαχης ηθοποιού, Σταλινικιάς μέχρι το κόκαλο, συζύγου του Υβ Μοντάν. Έκτοτε θα πέρασε σε κάποιον από τους κληρονόμους της, αλλά ουσιαστικά δεν έχουμε ιδέα πού βρίσκεται και δεν μπορούμε καν να το πλησιάσουμε ή να το φωτογραφίσουμε».
Ξαφνιασμένος, στο σαλόνι του διαμερίσματος του πέμπτου ορόφου μιας μεσοαστικής πολυκατοικίας στου Ζωγράφου (μέσα στο σπίτι, στο οποίο κάποτε έμενε μαζί με τη μητέρα του, την αγωνίστρια της Αριστεράς, Έλλη Παππά), το πρώτο που κοιτάω, επάνω σε μία κολόνα, στα αριστερά της πόρτας εισόδου, είναι το πολυφωτογραφημένο πορτρέτο του Πάμπλο Πικάσο για τον «άνθρωπο με το γαρύφαλλο», τον πατέρα-ήρωά του – σχεδόν ταυτόχρονα με το «χαίρω πολύ» μας. «Είναι το αυθεντικό;», τον ρωτάω έκπληκτος, παρατηρώντας το ιδιόχειρο σημείωμα του ίδιου του σπουδαίου ζωγράφου, που βρίσκεται στην πίσω πλευρά. «Όχι, όχι», μου εξηγεί. «Το αυθεντικό είναι πολύ μικρότερο σε μέγεθος, και ανήκε σε μια σειρά που έφτιαχνε ο Πικάσο με εκτελεσμένους από διάφορα καθεστώτα – μεταξύ αυτών, δυο Βάσκοι που είχε εκτελέσει ο Φράνκο, ένας Αλγερινός που είχαν εκτελέσει οι Γάλλοι και ο πατέρας μου. Η μόνη μαρτυρία που έχουμε για το αυθεντικό είναι απ’ τον Βασίλη Βασιλικό, που έλεγε ότι το είχε δει στο μπουντουάρ της Σιμόν Σινιορέ, παλαίμαχης ηθοποιού, Σταλινικιάς μέχρι το κόκαλο, συζύγου του Υβ Μοντάν. Έκτοτε θα πέρασε σε κάποιον από τους κληρονόμους της, αλλά ουσιαστικά δεν έχουμε ιδέα πού βρίσκεται και δεν μπορούμε καν να το πλησιάσουμε ή να το φωτογραφίσουμε».

Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
16 Μαρτίου 2019
José Saramago : «Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γ@μημένη ιδέα για τον κόσμο στον οποίο ζει»
![]() |
| ph Alex Howitt |
«Πού είναι η αριστερά; »
Η εφημερίδα αναπαρήγαγε ακριβώς την φράση μου, σε όλη την σκληρότητά της, χωρίς την παραμικρή υποχώρηση απέναντι στην αισχρότητά της:
«Η αριστερά δεν έχει την παραμικρή γ@μημένη ιδέα για τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει».
Στην πρόθεσή μου, που ήταν σκοπίμως προβοκατόρικη, η αριστερά που προκλήθηκε κατ’αυτόν τον τρόπο, απάντησε με την πιο παγερή σιωπή.
Κανένα κομουνιστικό κόμμα, αρχίζοντας π.χ., από εκείνο του οποίου είμαι μέλος, δεν ανέβηκε σε καμιά έπαλξη για να διαμαρτυρηθεί ή έστω να επιχειρηματολογήσει για το δίκαιο ή το άδικο της φράσης που είχα προφέρει.
Πολύ περισσότερο, κανένα από τα σοσιαλιστικά κόμματα που βρίσκονται στις αντίστοιχες κυβερνήσεις, και έχω κατά νου ειδικά εκείνα της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δεν έκρινε απαραίτητο να απαιτήσει εξηγήσεις από τον ξεδιάντροπο συγγραφέα, που τόλμησε να πετάξει ένα κοτρώνι μέσα στο σάπιο τέλμα της αδιαφορίας.
Μηδέν από μηδέν, πλήρης σιωπή, ως εάν οι ιδεολογικοί τάφοι μέσα στους οποίους είχαν καταφύγει να μην περιείχαν τίποτε άλλο εκτός από σκόνη κι αράχνες, κι ένα παλαιό κόκκαλο, που δεν θα μπορούσε μάλιστα να χρησιμέψει ούτε ως λείψανο. Για μερικές ημέρες ένοιωσα αποκλεισμένος από την ανθρώπινη κοινωνία, σαν να είχα πανούκλα, να είχα πάθει κάποιου είδους κίρρωση του εγκεφάλου, και να μην ήξερα πια τι λέω. Είχα φθάσει μάλιστα για να σκέφτομαι πως μια συμπονετική φράση σίγουρα θα κυκλοφορούσε μεταξύ εκείνων που σιώπησαν, και θα ήταν περίπου αυτή: «Ο κακομοίρης, τι άλλο να περιμένουμε απ’αυτόν στην ηλικία που είναι;» Είναι ξεκάθαρο ότι δεν με έκριναν άξιο να πω τη γνώμη μου.
Πέρασε ο καιρός, και η κατάσταση του κόσμου έγινε όλο και περισσότερο πολύπλοκη, και η ατρόμητη αριστερά, συνέχισε να παίζει το ρόλο που της μοιράστηκε, στην εξουσία ή στην αντιπολίτευση.
Labels:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΣΑΡΑΜΑΓΚΟ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)






