Η φιλοσοφική έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποτελεί το θεμέλιο του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού: όλα υποτάσσονται σε αυτήν. Η απώλειά της θα σήμαινε την επιστροφή σε έναν νέο Τριακονταετή Πόλεμο.
Το παρακάτω είναι ένα αντίγραφο ομιλίας που έδωσε ο Peter Hänseler στις 5 Σεπτεμβρίου 2026, στην εκδήλωση «Courage to Be Ethical» στο Sirnach.
Ο Τριακονταετής Πόλεμος έληξε το 1648. Οι εμπόλεμοι έμαθαν ότι η συνέχιση της σύγκρουσης θα οδηγούσε σε ολοκληρωτική καταστροφή για την Ευρώπη.
Χάρη σε αυτή την οδυνηρή συνειδητοποίηση έχουμε την θεμελιώδη αρχή του διεθνούς δικαίου: την αναγνώριση της κυριαρχίας των κρατών, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους ή τη μορφή διακυβέρνησής τους. Οι κοινωνικές αλλαγές που προέκυψαν - η μείωση της επιρροής της Εκκλησίας και η ανάπτυξη και εδραίωση των πολιτικών δικαιωμάτων και της κοινωνίας των πολιτών - έχουν με τη σειρά τους θέσει τα θεμέλια για μια σημαντική περίοδο ανάπτυξης στους τομείς της επιστήμης, της τέχνης, του πολιτισμού και της οικονομίας. Σε αυτή τη στιγμή οφείλουμε τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του Εμμανουήλ Καντ.
Οι ιδέες του Καντ για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ήταν καρπός του πνευματικού κινήματος της εποχής, το οποίο ονομάζουμε Διαφωτισμό. Θα ήταν αδύνατες χωρίς τις οδυνηρές εμπειρίες ενός από τους πιο αιματηρούς πολέμους στην ιστορία, που είχε λάβει χώρα 200 χρόνια νωρίτερα.
Ο «Φάουστ» του Γκαίτε, ένα από τα πιο φιλοσοφικά συζητημένα λογοτεχνικά έργα όλων των εποχών —και όχι μόνο στον γερμανόφωνο κόσμο— εκδόθηκε σχεδόν ταυτόχρονα. Όταν ο χαρακτήρας στο «The Easter Walk» δηλώνει: «Να 'μαι, ένας άνθρωπος· να 'μαι!» , αυτή η σύντομη πρόταση έχει ένα νόημα που ξεπερνά κατά πολύ το πεδίο της λογοτεχνίας.«Ιδού, είμαι άνθρωπος, να 'μαι.» Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
Πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξουν στη Γερμανία μετά τη σεισμική εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ. Όχι όμως ένα: η νοοτροπία της κυβερνώσας πολιτικής ελίτ.
Όποιος αμφιβάλλει γι' αυτό, δεν έχει παρά να (ξανα)διαβάσει τι είπε ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς μετά τη ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος. Αφού δήλωσε "σοκαρισμένος", συνέχισε λέγοντας ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι λόγος να αμφιβάλλει για την ορθότητα της πολιτικής του και απέδωσε την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος σε επικοινωνιακούς λόγους, σε ένα προβληματικό... μάρκετινγκ.
Πρόκειται για μνημειώδη δήλωση. Αυτό που ουσιαστικά είπε ο καγκελάριος είναι ότι ο ρόλος της κυβέρνησής του είναι αυτός μιας διαφημιστικής εταιρείας στην υπηρεσία εντολέων (καταλαβαίνουμε ποιων) οι οποίοι υπαγορεύουν τις πιο κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Δεν αρμενίζουμε στραβά, είναι ο γιαλός στραβός...
Από κοντά οι γνωστοί δημοσιολογούντες απολογητές της "φιλελεύθερης" ολιγαρχίας άρχισαν πάλι (και στη χώρα μας) αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: να κουνάνε το δάχτυλο στο πόπολο, στους deplorable της Χίλαρι Κλίντον, που είναι ανίδεοι, αμόρφωτοι, ανεύθυνοι, καθυστερημένοι και άλλα τέτοια, τα οποία δίνουν, υποτίθεται, τη βαθύτερη ερμηνεία του φαινομένου. Αυτοί φταίνε που ακροδεξιά κόμματα όπως η Afd κερδίζουν την εργατική τάξη και τα φτωχοποιημένα μεσαία στρώματα (δηλαδή τους ίδιους).
Δεν φταίει, προς Θεού, η συνεχιζόμενη αποψίλωση του κοινωνικού κράτους στο όνομα τώρα και των πολεμικών εξοπλισμών, δεν φταίει η προϊούσα εσωτερική αποβιομηχάνιση και η ανεργία που παράγει, δεν φταίει μια "πράσινη" ενεργειακή πολιτική που σχεδιάστηκε ερήμην και εις βάρος των άμεσα θιγόμενων λαϊκών στρωμάτων, δεν φταίει η μαζική μετανάστευση, η οποία, με τον τρόπο που γίνεται, δημιουργεί τεράστια προβλήματα κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής, δεν φταίνε τα κόμματα που έχουν χάσει κάθε επαφή με τα πολιτικά υποκείμενα που εκπροσωπούσαν άλλοτε, με την ίδια την πραγματικότητα, και το μόνο που βλέπουν είναι ο εξωραϊσμένος από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη εαυτός τους.
Αν όμως πιστεύουν όντως ότι δεν φταίνε όλα αυτά και άλλα, αν το φταίξιμο είναι των "καθυστερημένων", η λύση είναι αυτή που πρότεινε σαρκαστικά ο Μπρεχτ μετά την καταστολή της εξέγερσης του 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο:
η κυβέρνηση να καταψηφίσει τον λαό και να εκλέξει άλλον.
Η σαρωτική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, με περίπου 44%, και η κατάρρευση της CDU στο 18% σηματοδοτούν βαθιά μετατόπιση πολιτικής εκπροσώπησης της γερμανικής κοινωνίας σε αυτό το κρατίδιο.
Η AfD:
– κινητοποίησε περίπου 170.000 ψηφοφόρους που απείχαν στις προηγούμενες εκλογές οι οποίοι απετέλεσαν τη μεγαλύτερη πηγή της εκλογικής της ενίσχυσης.
– απέσπασε περίπου 82.000 ψηφοφόρους από τη Χριστιανοδημοκρατία και
– συγκέντρωσε το 61% των εργατών.
Αυτό δεν είναι απλώς ψήφος οργής ή διαμαρτυρίας.
Πρόκειται για ιδεολογική στροφή εργατικών και συντηρητικών στρωμάτων προς ένα κόμμα που προτάσσει την εθνική ταυτότητα, την αυστηρή μεταναστευτική πολιτική και την αμφισβήτηση του σημερινού ευρωπαϊκού προσανατολισμού.
Οι βασικές αιτίες είναι:
-Αποβιομηχάνιση, δημογραφική συρρίκνωση και αίσθηση υποβάθμισης της πρώην Ανατολικής Γερμανίας
Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον καλεσμένο του, δημοσιογράφο, αναλυτή και συγγραφέα, Γιώργο Χαρβαλιά, για το πρόσφατο περιστατικό των δύο Ρώσων φαρσέρ, τους οποίους ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, πέρασε για «ανθρώπους» του Ζελένσκι, συζητούσε μαζί τους αρκετά λεπτά όχι από ασφαλή διαδικτυακή γραμμή επικοινωνίας, και τους εξέθεσε ακόμα και απόρρητες πληροφορίες.
0:00 Έναρξη εκπομπής. Πως εμφανίστηκε πριν από 100 χρόνια ο Χιτλερ. Συνειρμοί με το σήμερα και οι κινήσεις επανασύστασης νεοναζιστικού κινήματος μέσω Ουκρανίας
3:35 Βιβλίο «ΓΙΑΒΟΛ». Και τα αγγλικά. Γερμανός δημοσιογράφος το 1943 μιλούσε για το «πανγερμανικό» δόγμα αλλά και τους ναζί που βρίσκονται πίσω από τους ναζί.
Είναι ίσως από τις πιο προφανείς ασκήσεις ματαιοπονίας να αναζητά κάποιος ολοκληρωμένα και αξιόπιστα στοιχεία για ένα έτσι και αλλιώς πολύπλοκο θέμα, όπως η μετανάστευση, και μάλιστα την ακριβή οικονομική του διάσταση. Και μάλιστα για μια χώρα αποδεδειγμένης “συστημικής” ανοργανωσιάς σαν την Ελλάδα.
Είναι μάταιο, πολύ περισσότερο αν ο υποτιθέμενος κάτοχος και πάροχος τέτοιων στοιχείων είναι μια κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός – και θιασώτης του πολυπολιτισμού – της οποίας θεωρεί ότι στην Ελλάδα δεν υφίσταται μεταναστευτικό ζήτημα, συνεπικουρούμενος μάλιστα ως προς αυτό και από το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, που κάποτε διακρίθηκε για την πολιτική της, των “ανοιχτών συνόρων”.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, ως είθισται, το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος ενδιαφερόμενος, είναι να προσπαθήσει να βρει κάποια ανάλογα στοιχεία, που υπάρχουν σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες υποδοχής μεταναστών με “ανάλογη μεταναστευτική πολιτική”. Μήπως αποκομίσει έτσι έστω κάποια γενικά συμπεράσματα και τάσεις για την Ελλάδα, η οποία φιλοξενεί έναν πολύ σημαντικό αριθμό μεταναστών-προσφύγων και εξακολουθεί να είναι προορισμός και νέων μεταναστευτικών ροών. Και μια τέτοια χώρα που ενδείκνυται για ευνόητους, οργανωτικούς λόγους, είναι η Γερμανία.
ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ! ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!
Για μία ακόμη φορά το γερμανικό κράτος αποδεικνύει ότι δεν έλαβε τα διδάγματα του παρελθόντος και συνεχίζει, κυνικά, να προκαλεί με τη συμπεριφορά του. Δεν διστάζει μάλιστα να βάλει στο στόχαστρό του ακόμη και τα φωτογραφικά ιστορικά ντοκουμέντα του τουφεκισμού των διακοσίων πατριωτών κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και συγκλόνισαν όλους τους Έλληνες.
Πιο συγκεκριμένα, το ίδρυμα Friedrich Ebert στην Αθήνα οργανώνει εκδήλωση με θέμα «Η Καισαριανή και οι φωτογραφίες των 200: Από τις φωτογραφίες των θυτών σε εθνικό μνημείο». Η εκδήλωση θα λάβει χώρα, ως συνήθως στο «Goethe-Institut», με την παρουσία μάλιστα του Andreas Kindl, Πρέσβη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Αθήνα, μην αφήνοντας καμία αμφιβολία για τη σημασία που αποδίδει το γερμανικό κράτος στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Ίσως γι’ αυτό επιλέχθηκε η εκδήλωση να πραγματοποιηθεί την Πρωταπριλιά ώστε να είναι ελεύθεροι οι εισηγητές και ο εκπρόσωπος του γερμανικού κράτους να μιλήσουν …τη γλώσσα της αλήθειας!...
Στην επιμελώς διαμορφωμένη ανακοίνωσή τους, οι οργανωτές θέτουν ερωτήματα απ’ όπου γίνονται φανεροί οι πραγματικοί στόχοι της εκδήλωσης: το γερμανικό κράτος ομολογεί, χωρίς αιδώ, ότι αναζητά «μία νέα προσέγγιση της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα» (!!!) και ενδιαφέρεται για το εάν και κατά πόσο «θα επηρεάσει η ανακάλυψη τις τρέχουσες συζητήσεις για την κουλτούρα μνήμης στη χώρα» μας. Και, τέλος, οι οργανωτές δεν κρύβουν την αγωνία τους για το «τι σημαίνουν οι εικόνες για τις ελληνογερμανικές σχέσεις και την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κοινής κουλτούρας μνήμης» (!!!)
Μια μέρα σαν και σήμερα πριν από 83 χρόνια, στις 5 Μαρτίου 1943, ο αγωνιζόμενος λαός της Αθήνας έδινε στους δρόμους της πρωτεύουσας μία από τις ηρωικότερες μάχες ενάντια στους ναζί κατακτητές, που σκόπευαν να επιστρατεύσουν Έλληνες εργάτες για τα εργοστάσιά τους στη Γερμανία.
Ο μεγάλος αντιφασιστικός αγώνας των λαών μαινόταν σε όλα τα μέτωπα, η αυγή όμως άρχιζε δειλά να ροδοχαράζει. Μόλις τον προηγούμενο μήνα η ναζιστική ορμή είχε τσακιστεί στο Στάλινγκραντ με τη συνθηκολόγηση της 6ης γερμανικής στρατιάς, έπειτα από μια τιτάνια μάχη που κράτησε μήνες και κόστισε 2.000.000 νεκρούς και τραυματίες.
Στην Ελλάδα η ανατίναξη στον Γοργοπόταμο αντήχησε σε όλη τη χώρα και ήδη από τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου πολλές περιοχές ξεσηκώνονταν άφοβα ενάντια στον κατακτητή και στο κατοχικό κράτος. Η Αθήνα έβραζε. Στις 23 Φεβρουαρίου μία νέα οργάνωση Αντίστασης, η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΠΟΝ), πυρπολούσε τα όνειρα των φλογερών νιάτων της πατρίδας για ελευθερία.
Πόση παραδοξότητα και παραλογισμό μπορούμε να αντέξουμε;
Το Βερολίνο που προκλητικά αρνείται να πληρώσει στην Ελλάδα όσα της οφείλει για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί στη χώρα μας, απαιτεί από τους Ευρωπαίους πολίτες να χρεωθούν κι άλλο για να δοθούν αποζημιώσεις στην Ουκρανία.
Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων δεν θα κλείσει ποτέ και όσα λέει στο militaire channel, ο Αριστομένης Συγγελάκης, συγγραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, το αποδεικνύουν, για μία ακόμη φορά.
Ο κ.Συγγελάκης επισημαίνει το μέγα θέμα του επανεξοπλισμού της Γερμανίας, υπό την ανεξήγητη ανοχή των Ευρωπαίων.
Η Γερμανία, η χώρα που κάποτε σχεδίασε την βιομηχανική άνοδο της ΕΕ, έχει πλέον περιοριστεί στο να ικετεύει την Κίνα να σχεδιάσει τα αυτοκίνητά της, να αγοράζει αμερικανικό φυσικό αέριο σε τετραπλάσια τιμή και να παρακολουθεί τις κορυφαίες εταιρείες της να εγκαταλείπουν το πλοίο.
Και οι ελίτ στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες; Είναι πολύ απασχολημένοι να προσκυνούν το βωμό της πράσινης ιδεολογίας και της ρωσοφοβικής ψύχωσης για να παρατηρήσουν την πυριτιδαποθήκη που έχουν δημιουργήσει.
Η άρχουσα τάξη της Γερμανίας πούλησε σε ολόκληρο τον λαό μια φαντασίωση: ότι μπορείς να κλείσεις τα πυρηνικά εργοστάσια, να στραγγαλίσεις τη δική σου βιομηχανία με εκβιαστικές τιμές ενέργειας, να αποκόψεις τον μεγαλύτερο εμπορικό σου εταίρο και να παραμείνεις οικονομική δύναμη.
Η κατάσταση συνεχίζει να χειροτερεύει, με τη Volkswagen να κόβει 35.000 θέσεις εργασίας, τη Mercedes να προσφέρει μισό εκατομμύριο ευρώ ως αποζημίωση αποχώρησης, τη Bosch να μειώνει το προσωπικό της, την Porsche να συρρικνώνεται και την έκθεση WELT να δείχνει κατάρρευση 15,4% στις προσφερόμενες θέσεις εργασίας, συμπεριλαμβανομένης μιας κατάρρευσης 39% στις διευθυντικές θέσεις.
Όταν η γερμανική ελίτ απέτρεψε τον προορισμό του Nord Stream με ταπεινωτική πολιτική κάλυψη, αν όχι κυριολεκτικά, ανατίναξε το δικό της οικονομικό μοντέλο.
Η Διάσκεψη της Γιάλτας έχει συχνά παρουσιαστεί ως η στιγμή που “μοιράστηκε” ο κόσμος και η Ελλάδα “παραδόθηκε” στη βρετανική σφαίρα επιρροής. Τι πραγματικά συνέβη στη Γιάλτα; Τι συζητήθηκε για την Ελλάδα — και τι δεν αναφέρθηκε καν;
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι τρεις μεγάλες δυνάμεις της εποχής ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση και Μεγάλη Βρετανία πραγματοποίησαν τρεις Διασκέψεις με σκοπό την συντριβή του Άξονα και την επαναφορά των λαών που ενεπλάκησαν στον πόλεμο σε μία φυσιολογική ζωή με ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία και ασφάλεια.
Έτσι πραγματοποιήθηκαν:
•Η Διάσκεψη της Τεχεράνης, 28 Νοεμβρίου με 1 Δεκεμβρίου 1943
•Η Διάσκεψη της Γιάλτας (Κριμαία), 4 με 11 Φεβρουαρίου 1945
•Η Διάσκεψη του Πότσδαμ (προάστιο του Βερολίνου) 17 Ιουλίου με 2 Αυγούστου 1945
Πολύς λόγος έχει γίνει για την Διάσκεψη της Γιάλτας, διατυπώνεται από πολλές πλευρές πως στη Γιάλτα έγινε το μοίρασμα του κόσμου, πως ο Στάλιν έδωσε την Ελλάδα στους Βρετανούς και άλλα παρόμοια επιχειρήματα. Η μελέτη των πρακτικών και των δημοσιευμένων αποφάσεων των τριών αρχηγών φέρνει στο φως τις αποφάσεις τους για τις χώρες που, κυρίως, τους απασχολούσαν.
Στη Διάσκεψη της Γιάλτας εκτός από τους Ο.Τσώρτσιλ, Ι.Β.Στάλιν και Φ.Ντ.Ρούζβελτ συμμετείχαν οι υπουργοί Εξωτερικών, οι αρχηγοί των επιτελείων και άλλοι σύμβουλοι.
Δεν κρατήθηκαν πρακτικά από μία κεντρική γραμματεία. Η κάθε πλευρά κρατούσε τα δικά της.
Στις 11 Φεβρουαρίου 1945 εκδόθηκε κοινή ανακοίνωση που ξεκινούσε με την συντριβή της Γερμανίας. Δήλωσαν πως είναι κοινή τους απόφαση η Γερμανία να χτυπηθεί με όλα τα μέσα, με στρατό και αεροπορία. Σημειώνουν πως τα νέα σχέδια επίθεσης προς τη Γερμανία θα ανακοινωθούν τη στιγμή που θα πραγματοποιούνται. Στόχος η πλήρης συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας και η άνευ όρων παράδοσή της.
Αφίσα για την έκθεση "Γερμανικός αποικιοκρατισμός" που έλαβε χώρα στο Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο στο Βερολίνο, τον Ιανουάριο 2017 Markus Schreiber/AP Photo
Αφρική, Ωκεανία, Ασία: η σύντομη αλλά αιματηρή παρουσία της Γερμανίας
Η Γερμανική αποικιοκρατία (1884–1919) υπήρξε σύντομη αλλά αιματηρή: γενοκτονίες, καταναγκαστικά έργα, βίαιη καταστολή εξεγέρσεων. Ήταν η όψιμη είσοδος μιας νεοσύστατης αυτοκρατορίας στον αποικιακό ανταγωνισμό, με στόχο το κύρος και την οικονομική εκμετάλλευση. Στο πλαίσιο του “Scramble for Africa“*, η Γερμανία διεκδίκησε μια “θέση στον ήλιο”, βυθίζοντας λαούς της Αφρικής, της Ωκεανίας και της Ασίας στη γενοκτονία, την καταναγκαστική εργασία και την εκμετάλλευση.
Μπορεί η αποικιοκρατία να εμφανίστηκε τον 15ο αιώνα με τις “μεγάλες ανακαλύψεις” όμως η ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία ξεκίνησε τον 19ο αιώνα. Συνδεόταν με την ανάπτυξη της βιομηχανίας και τα μονοπώλια των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και τις ανάγκες του κεφαλαίου να βρουν νέες αγορές, πρώτες ύλες και περιοχές για νέες επενδύσεις. Σε αυτό το σκηνικό, η Γερμανία, ενωμένη μόλις το 1871, μπήκε καθυστερημένα στον αποικιακό ανταγωνισμό.
Η γερμανική αποικιοκρατία (Deutscher Kolonialismus) αναφέρεται στην περίοδο από το 1884 έως το 1919, όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία απέκτησε και διοικούσε αποικίες στην Αφρική, την Ωκεανία και την Ασία. Ήταν σχετικά σύντομη σε σχέση με τις βρετανικές και γαλλικές αυτοκρατορίες, αλλά χαρακτηρίστηκε από έντονη βία, εκμετάλλευση και – σε ορισμένες περιπτώσεις – γενοκτονία.
Εάν πράγματι η χώρα μετάνιωσε για την πολιτική εξαπάτησης των εμπορικών της εταίρων και θέλει ειλικρινά να αλλάξει, όπως παραδόξως ισχυρίζεται η Handelsblatt, θα έπρεπε να την αντιστρέψει – να επιβάλει δηλαδή τα αντίθετα μέτρα. Επομένως να αυξήσει τους μισθούς, ανάλογα με την παραγωγικότητα της εργασίας της και τον πληθωρισμό – οπότε να αναθερμάνει την εγχώρια ζήτηση της, με αποτέλεσμα την άνοδο των εξαγωγών των άλλων χωρών στην αγορά της και την εξάλειψη των πλεονασμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της, οπότε των εξ αυτών ελλειμάτων των εμπορικών της εταίρων. Θα το κάνει; Κατά την άποψη μας όχι – αντίθετα, θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί την αδύναμη θέση των εταίρων της που δεν μπορούν να αναπτυχθούν ανάλογα, λόγω των υψηλών δημοσίων χρεών τους ως προς το ΑΕΠ, ενώ της ίδιας είναι πολύ χαμηλά, καθώς επίσης να αποπροσανατολίσει, να κοροϊδέψει καλύτερα τις ΗΠΑ.
.
Ανάλυση
Ενώ η φορολογική ληστεία των Ελλήνων ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, μέσω των «λεφτόδενδρων» που ανακάλυψε ο Κ. Χατζηδάκης, δηλαδή των τεκμηρίων κερδοφορίας των ελευθέρων επαγγελματιών, της διατήρησης των ίδιων φορολογικών συντελεστών στις αυξημένες τιμές, της ανόδου των φορολογικών εσόδων με τη βοήθεια της αύξησης του ΑΕΠ από τη μείωση της παραοικονομίας (*σημείωση στο τέλος του κειμένου), της μη τιμαριθμοποίησης των φορολογικών κλιμάκων, της φορολόγησης των ενοικίων από το πρώτο ευρώ με 15% χωρίς αφορολόγητο όριο (έως 45%), των πράσινων τελών για τον τουρισμό κοκ., στη Γερμανία δρομολογούνται πρωτοφανή μέτρα – με στόχο την αλλαγή του παραγωγικού της μοντέλου πραγματικά και όχι θεωρητικά, όπως στην Ελλάδα.
Κατ’ αρχήν κυκλοφόρησε νομοσχέδιο για ένα ειδικό ταμείο ύψους 500 δις € (πηγή), όπου τα κρατίδια αναλαμβάνουν τα 100 δις € και το ομοσπονδιακό κράτος τα 400 δις € – σκοπός του οποίου είναι η ανακαίνιση των υποδομών της χώρας. Εκτός αυτού, δρομολογείται ένα πακέτο της τάξης των 500 δις € για αμυντικές δαπάνες – κάτι που οφείλει να προβληματίσει όλους εμάς τους Ευρωπαίους, έχοντας βιώσει τους δύο παγκοσμίους πολέμους (ανάλυση).
Επί πλέον, με στόχο να ενθαρρυνθούν οι επιχειρήσεις για να επενδύσουν περισσότερα, θα χορηγηθούν γενναιόδωρες αποσβέσεις για τρία χρόνια (φυσικά στηρίζει το ενεργειακό κόστος, εξασφαλίζοντας στη βιομηχανία της χαμηλότερες τιμές), ξεκινώντας από αμέσως – ενώ, στη συνέχεια, πρόκειται να μειωθεί κατά 1% ετησίως ο συντελεστής εταιρικού φόρου για πέντε χρόνια, από το 15% στο 10%, ξεκινώντας από το 2028 (πηγή, Körperschaftsteuer für Kapitalgesellschaften).
Η αντιστροφή αυτή της δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας από τη νέα κυβέρνηση της, σκοπεύει να ανοίξει το δρόμο για ένα νέο επιχειρηματικό μοντέλο – κατά την ίδιαμε λιγότερη έμφαση στις εξαγωγές και περισσότερη στην εγχώρια ζήτηση. Σημειώνεται δε ότι, κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορονοϊού και της ενεργειακής, η Γερμανία είχε αυξήσει τις δημόσιες επενδύσεις της κατά 2,9% του ΑΕΠ για να στηρίξει την οικονομία – με αποτέλεσμα το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της να μειωθεί στο 5,8% από 7,9% του ΑΕΠ της, μεταξύ των ετών 2019 και 2024.
Βέβαια, για την Ελλάδα που έχει συνεχή ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της (γράφημα, υποδηλώνουν πως μία χώρα καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει και χρεώνεται στο εξωτερικό), ενώ έχουν αυξηθεί από 1,5% του ΑΕΠ το 2019 στο 6,3% το 2024 παρά τον πληθωρισμό που αύξησε το ΑΕΠ, τα παραπάνω μεγέθη θα ήταν ιδανικά – για τη Γερμανία όμως όχι.
Εξέλιξη του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας, ως ποσοστό του ΑΕΠ
αντί της συγγνώμης και της εκπλήρωσης των υποχρεώσεών σου προς τα θύματά σου,
εσύ ανερυθρίαστα προκαλείς μιλώντας για στρατιωτική ισχύ, ως απόγονος των Ναζί, επαγγελόμενος τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας,
ξυπνάς φρικτές μνήμες και μας φέρνει χαρά να ακούμε αλήθειες έστω και από τον Τραμπ.
Οι Μνήμες είναι ζωντανές!
Ο ανυποχώρητος αγώνας της πατρίδας μας για Δικαιοσύνη κι Αποζημίωση συνεχίζεται μέχρι τη Δικαίωση!
Γερομοριας
Τρολάρισμα επιπέδου οι απαντήσεις του Ντόναλντ Τραμπ στον γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς.
Είναι πλέον σίγουρο ότι όποιος πηγαίνει στον Λευκό Οίκο δεν θα περνάει καλά γιατί διπλωματία και Τραμπ είναι δυο πράγματα ασύμβατα.
Μερτς: Ήρθα εδώ, κύριε Πρόεδρε, για να συζητήσουμε πώς μπορούμε να συμβάλουμε στον τερματισμό του πολέμου [στην Ουκρανία]. Όλοι αναζητούμε τρόπους και εργαλεία για να σταματήσει αυτή η τρομοκρατική σύγκρουση. Και επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι αύριο είναι η 6η Ιουνίου. Είναι η επέτειος της D-Day, όταν οι Αμερικανοί έβαλαν τέλος σε έναν άλλο πόλεμο στην Ευρώπη.
Ο Τραμπ παρενέβη ακαριαία ειρωνευόμενος τον Μερτς:
Τραμπ: Δεν ήταν και πολύ ευχάριστη μέρα για εσάς!!
Η σημερινή, 80η επέτειος της «Ημέρας της Νίκης των Λαών» δεν σηματοδοτεί την ήττα μόνο της Γερμανίας, που σήμερα επανεξοπλίζεται ταχύτατα προχωρώντας και σε μια εκ βαθέων αναθεώρηση της «μαύρης ιστορίας» της, στο πλαίσιο ενός ψυχωτικού Μεγαλογερμανισμού κι εκδικητικού αντιρωσισμού.
Αφορά και εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες από διάφορα κράτη, και συγκεκριμένα τον συστηματικά αποσιωπούμενο «δεύτερο στρατό» του Χίτλερ, στον οποίο συμμετείχαν «εθελοντικά». Συνδετικός κρίκος όλων των «εθελοντών» υπήρξαν χαρακτηριστικά όπως:
αντικομουνισμός, αντισημιτισμός, φασισμός, ευκαιρία για λεηλασίες, ελπίδα εθνικής αποκατάστασης, πεποίθηση υπεροχής της αρείας φυλής, τάση για περιπέτεια.
Στους στρατιώτες του Χίτλερ από «ξένους λαούς» - στην πραγματικότητα προδότες και δοσίλογοι - περιλαμβάνονταν:
Στις. 11 Μαρτίου 2006. πέθανε ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Ως γνωστόν ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης». Και «εγκληματίας». Και «δολοφόνος». Και έκανε «γενοκτονία». Και ειδικά στο Κόσσοβο έκανε και «εθνοκάθαρση». Για να καταλάβετε πόσο «κάθαρμα» ήταν, ακόμα κι αυτός ο Πρετεντέρης – όπως έγραφε τότε – μόλις τον είδε στο εδώλιο της Χάγης (τον Μιλόσεβιτς ) «ανατρίχιασε» (ο Πρετεντέρης…).
Στις 11 Μαρτίου 2006, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πέθανε στις φυλακές της Χάγης. Προηγουμένως είχε καταγγείλει τους δεσμοφύλακές του ότι τον οδηγούσαν στο θάνατο, αρνούμενοι να του παράσχουν την αναγκαία ιατροφαρμακευτική αγωγή για τα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε.
Δέκα χρόνια αργότερα, πριν από ένα περίπου μήνα, ο Μιλόσεβιτς… αθωώθηκε. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον απάλλαξε – μετά θάνατο – από την κατηγορία για την υποτιθέμενη συνενοχή του Βελιγραδίου στη σφαγή 8.000 Βοσνίων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, τον Ιούλιο του 1995.
Φυσικά η είδηση της αθώωσης του Μιλόσεβιτς πέρασε στα «ψιλά». Τα βαποράκια του ΝΑΤΟ, που μετά έγιναν βαποράκια του ΔΝΤ, όσοι τότε έγραφαν λιβέλους διεκδικώντας ρόλο νεκροθάφτη στο γουέστερν της Νέας Τάξης, όσοι ελεεινολογούσαν πάνω στο φέρετρο του Μιλόσεβιτς, τα «κοράκια» και οι «αντικειμενικοί» αναλυτές, τα αθύρματα που εκτόξευαν μύδρους κατά του «χασάπη» με ταυτόχρονους επαίνους για την… κακομοίρα τη Δύση που ήθελε (!) αλλά «δεν κατάφερε να αποτρέψει τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας» (!), δεν ψέλλισαν λέξη.
«Και συ πρόστυχη πένα και ψοφίμι, του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα», που έλεγε ο Βάρναλης.
Στη Γερμανία οι ΜΚΟ είναι εδώ και πολύ καιρό κράτος εν κράτει – και, χρηματοδοτούμενες από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση με χρήματα των φορολογουμένων, παρεμβαίνουν στη δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων. Όποιος θέλει μια διαφορετική πολιτική στη Γερμανία πρέπει να σπάσει τη χειραγωγική δύναμη αυτών των αντισυνταγματικών θεσμών.
Πώς αναγνωρίζετε μια φιλελεύθερη δημοκρατία ; Αν μπορούσε κανείς να ονομάσει μόνο ένα κριτήριο, αυτό θα ήταν ο διαχωρισμός μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Στα αυταρχικά και ολοκληρωτικά συστήματα, το κράτος, αυτό το «πιο ψυχρό από όλα τα ψυχρά τέρατα» (όπως έλεγε ο Νίτσε), διαπερνά όλους τους τομείς της ζωής. Αντίθετα, κάθε φιλελεύθερη συνταγματική τάξη βασίζεται στον αυστηρό περιορισμό της κρατικής εξουσίας.
Στη Γερμανία, αυτή η δημοκρατική αρχή απειλείται – αλλά σε αντίθεση με ό,τι λέγεται παντού, όχι κυρίως από το AfD. Εξακολουθεί να είναι ένα κόμμα της αντιπολίτευσης χωρίς καμία ανάμειξη στην εκτελεστική εξουσία. Ένας πολύ πιο συγκεκριμένος, αλλά και πολύ λιγότερο αντιληπτός, κίνδυνος προέρχεται από εκείνες τις οργανώσεις που ισχυρίζονται ότι είναι εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών και σωτήρες της δημοκρατίας – αν και στην πραγματικότητα ενσαρκώνουν τη συνέχεια του κρατικού μηχανισμού. Μιλάμε για τις ΜΚΟ, το όνομα των οποίων – Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις – ακούγεται εδώ και καιρό σαν οργουελική κοροϊδία της κοινής λογικής. Διότι αυτές οι ΜΚΟ συνεχίζουν την κυβερνητική πολιτική απλώς με άλλα μέσα – ή, ακόμη χειρότερα, καταχρώνοντας χρήματα από τους φόρους. Ένας σκανδαλώδης ιστός δωρεών Αυτό αποκαλύπτεται αυτές τις μέρες στο σκανδαλώδες δίκτυο δωρεών που συνδέει την τρέχουσα ομοσπονδιακή κυβέρνηση με τις οργανώσεις που φέρνουν στους δρόμους τις φαινομενικά αυθόρμητες διαμαρτυρίες ενάντια στον υποψήφιο καγκελάριο του CDU, Φρίντριχ Μερτς, και την υποτιθέμενη «στροφή του προς τα δεξιά».
Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους οι Γερμανοί, αν και προσέβλεπαν προς την Πρωσία για την γερμανική ενοποίηση με όρους ισχυρότερους από την "Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους" (πρώτο Ράιχ), που είχε διαλυθεί το 1806, εντούτοις δίσταζαν να εκχωρήσουν την εξουσία των επιμέρους κρατιδίων στον βασιλιά της Πρωσίας. Ο Βίσμαρκ όμως με τη διπλωματική σοφία που τον διέκρινε, πέτυχε να μην θεωρηθεί η γερμανική ενοποίηση του 1866-1871 ως "επιθετική" έναντι των λοιπών Γερμανών επέκταση της Πρωσίας, με τον εξής τρόπο:
Μέσω της ονομασίας του ενιαίου γερμανικού κράτους ως "Γερμανίας" (Γερμανικής αυτοκρατορίας - δεύτερο Ράιχ), διατηρώντας μάλιστα ως ομόσπονδες οντότητες και τα παλιά επιμέρους κρατίδια. Ενώ λοιπόν στην πραγματικότητα επρόκειτο για υπαγωγή των λοιπών Γερμανών υπό την εξουσία της Πρωσίας, το νέο κράτος ονομάστηκε "Γερμανία" για να μην γίνεται αντιληπτή η υπερεξουσία του Πρώσου πρώην βασιλιά και ήδη αυτοκράτορα. Η σημερινή Γερμανία είναι η μετέλιξη του δεύτερου εκείνου Ράιχ σε Δημοκρατία της Βαϊμάρης, σε τρίτο Ράιχ υπό τον Χίτλερ και στη συνέχεια σήμερα σε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Πρώτος βασιλιάς της Γερμανίας όμως θεωρείται όχι ο Όθωνας Α, που δημιούργησε την "Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία" (πρώτο Ράιχ), αλλά ο Καρλομάγνος, που δημιούργησε ένα τεράστιο γερμανικό ("φραγκικό" το μαθαίναμε στη σχολική μας ιστορία) κράτος στην κεντρική και δυτική Ευρώπη, που περιλάμβανε και όλη τη σημερινή Γαλλία, καθώς και τη Βόρεια και Κεντρική Ιταλία. Ο Καρλομάγνος ζήτησε και αναγνωρίστηκε ως Ρωμαίος Αυτοκράτορας της Δύσης. Και το παράδοξο είναι ότι θεωρείται όχι μόνον πρώτος βασιλιάς της Γερμανίας, αλλά και πρώτος βασιλιάς της... Γαλλίας! Την οποία ίσως μόνον εμείς παγκοσμίως επιμένουμε να ονομάζουμε με όνομα που παραπέμπει στην αρχαία Γαλατία και όχι στο γερμανικό φύλο των Φράγκων, όπως οι ίδιοι προσδιορίζουν τους εαυτούς τους (France - français). Από την αυτοαναφορά των ίδιων των "Γάλλων" μάλλον ως "Φράγκων" και όχι ως "Γαλατών", όπως τους θέλουμε εμείς, μπορούμε να αντιληφθούμε ότι η Ευρώπη είναι τελικά πολύ πιο γερμανική από όσο νομίζουμε.
Το 2013 ,ο δημοσιογράφος Μάκης Ανδρονόπουλος εκδίδει το βιβλίο με τίτλο «Το Γερμανικό Σύνδρομο».
11 χρόνια μετά το περιεχόμενο του παραμένει επίκαιρο και η επανέκδοση του ήταν μάλλον επιβεβλημένη. Τα όσα συμβαίνουν στην Γερμανία, επηρεάζουν όλη την Ευρώπη. Η οικονομική κρίση που ξέσπασε στη Γερμανία κατά τη διετία του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, εξαιτίας της απώλειας του ενεργειακού πλεονεκτήματος, και όχι μόνο, κατέληξε σε μια μείζονα πολιτική κρίση που οδηγεί τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Σημειωτέον ότι η κρίση ξέσπασε μία ημέρα μετά τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές.
Η επικείμενη αναμέτρηση απειλεί τη Γερμανία με πολιτική και οικονομική αποσταθεροποίηση· κι αυτό, στην ιστορική φάση όπου οι συνθήκες επιτρέπουν τον επανεξοπλισμό της χώρας, λόγω του εξ Ανατολών κινδύνου. Συνεπώς, η επικαιροποιημένη επανέκδοση του Γερμανικού Συνδρόμου έρχεται σε μια ενδιαφέρουσα για όλη την Ευρώπη συγκυρία, καθώς το 2024 εκδόθηκαν πρώτα τα απομνημονεύματα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και τώρα της Άνγκελα Μέρκελ, που φωτίζουν πτυχές της γερμανικής πολιτικής στην κρίση του ευρώ και της Ελλάδας. Η επικαιροποίηση επικεντρώνεται τόσο στη στρατηγική του Βερολίνου για τον επανεξοπλισμό, όσο και στη διακύβευση των γερμανικών εκλογών και τη δομική κρίση της οικονομίας.
Η κατανόηση της εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας προϋποθέτει, πέρα από τη γνώση της ιστορικής της έκφανσης, το διανοητικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτή διαμορφώνεται. Ο δημοσιογράφος Μάκης Ανδρονόπουλος προέβη σε μια πρώτη προσπάθεια κατανόησης της πολιτικής του Βερολίνου με γνώμονα τη συγκρότηση της «γερμανικότητας» («Deutschtum») το 2013, όταν οι «ειδήσεις των 8» κατακλύζονταν από τη γερμανική πολιτική.
Το έκανε με το βιβλίο του Το Γερμανικό Σύνδρομο – Η Ελλάδα και η Ευρώπη απέναντι στη γερμανική ιδιαιτερότητα, ταυτόχρονα όμως το βιβλίο αυτό ήταν και μια πράξη αντίδρασης, πολιτικής και πολιτισμικής. Δεν είναι τυχαίο που το βιβλίο επανεκδόθηκε το 2015 σε δύο τόμους από το «Έθνος της Κυριακής».
Τότε ο Μάης Ανδρονόπουλος είχε προβεί σε μια διαπίστωση ‒την οποία αποκάλεσε μεταφορικά «γερμανικό σύνδρομο»‒, πως οι Γερμανοί διακατέχονται από μια αγωνιώδη εμμονή για αναγνώριση και κυριαρχία κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες. Σήμερα, εκτιμά ότι στα δώδεκα χρόνια που μεσολάβησαν προστέθηκαν πολλά γεγονότα που συνηγορούν στη δικαίωση αυτού του χαρακτηρισμού. Πρόκειται για ένα σύνολο πολιτικών και κοινωνικών συμπτωμάτων αλλά και ιστορικών επιλογών της γερμανικής ελίτ που επαναλαμβάνονται και οι οποίες έλκουν την καταγωγή τους από τον γερμανικό ιδεαλισμό, τις έννοιες του κράτους, του πεπρωμένου, της αναγνώρισης της υπεροχής και του δικαίου της ισχύος.
Κύρια συμπτώματα του «γερμανικού συνδρόμου» είναι οι μεταφυσικές ιδεοληψίες που ταλανίζουν τη γερμανικότητα, η ασυγκράτητη βούληση για επέκταση, η επιβολή της ομοιομορφίας και των αυστηρών κανονιστικών πλαισίων. Όλα αυτά τα συμπτώματα εκφράστηκαν με τρόπο ακραίο στις πολιτικές που επέβαλε το Βερολίνο στην Ελλάδα κατά την εφαρμογή των τριών μνημονίων.
Στο Α΄ Μέρος του βιβλίου ο συγγραφέας πραγματοποιεί μια ιμπρεσιονιστική περιδιάβαση στη γερμανική ιστορία, στο φιλοσοφικό υπόβαθρο του γερμανισμού και στο Sonderweg, το ειδικό μονοπάτι που ακολούθησε η Γερμανία στην εξέλιξή της σε σχέση με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις και κοινωνίες του 19ου αιώνα. Η κατάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το γερμανικό υπόβαθρο της Ευρώπης, η καθυστερημένη μεταρρύθμιση, ο ρόλος του Ναπολέοντα στην ενοποίηση της Γερμανίας, ο Μπίσμαρκ, οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, το μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα, η στρατηγική του γερμανικού κεφαλαίου, η οικονομία της επικυριαρχίας και ο εσχατολογικός ορθολογισμός είναι θέματα που ξετυλίγονται με τη λογική και τη γραφή ενός ρεπορτάζ.
Το γερμανικό "Ανήκομεν εις την Δύσιν" είναι λακωνικότερο, μια λέξη μόνο: Westbindung. "Πρόσδεση στη Δύση" σημαίνει, και είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της εξωτερικής πολιτικής του (δυτικού, αρχικά) γερμανικού κράτους από το 1949, χρονιά της ιδρύσεώς του.
Στην πράξη βέβαια, είναι ένας ευφημισμός. Το Γερμανικό Ράιχ, έχοντας συντριβεί σε δύο απανωτούς πολέμους για την κυριαρχία στην Ευρώπη, ομολογούσε επισήμως ότι δεν αναζητά πλέον έναν γερμανικό "ξεχωριστό δρόμο" ("Sonderweg") και προσχωρεί στο φιλελεύθερο δυτικοευρωπαϊκό και ατλαντικό (δηλ. το αμερικανικό) στρατόπεδο.
Ότι η Γερμανία ΔΕΝ είναι Δύση, θυμίζω, υπήρξε το πρότερο δόγμα της γερμανικής αυτοκατανόησης από την ενοποίησή της υπό τους Πρώσους έως τους ναζί, με μια πρόσκαιρη εποχή αμφιρροπίας κατά τον Μεσοπόλεμο. Ποιο είναι το μυστικό για μια επιτυχή εξωτερική πολιτική, ρωτούσε ρητορικά ο Βίσμαρκ. Και απαντούσε: Μια καλή συμφωνία με τους Ρώσσους. Κατανοεί κανείς την τεκτονική μετατόπιση...
Ότι η Γερμανία ΔΕΝ ανήκει στη Δύση, ότι η λογοτεχνία, η σκέψη και ο πολιτισμός της διαφέρουν ουσιωδώς από αυτόν του αγγλοσαξωνικού ή του γαλλικού κόσμου είναι ένα μοτίβο, ή μια δήλωση πίστεως, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συναντάται στους περισσότερους κορυφαίους της συγγραφείς, στοχαστές και καλλιτέχνες πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Άλλωστε και η ίδια η "Δύση" συχνά έτσι έβλεπε τους Γερμανούς: ως μια αυταποδείκτως αντιδυτική, κάποτε και ευθέως αντιευρωπαϊκή βάρβαρη δύναμη, ώς "ξανθούς Ούννους", ως προγεφύρωμα του ασιατικού ανορθολογισμού στην καρδιά της Γηραιάς Ηπείρου.
Άθεος, μοναχικός λύκος, ψυχοπαθής, μυστικός πράκτορας, αριστερός κατά δήλωση, ακροδεξιός, ισλαμοφοβικός, τυφλοπόντικας κρυφοϊσλαμιστής, οπαδός του ΙSIS, υποστηριχτής του AfD, αποστάτης, οπαδός της Χαμάς, σχιζοφρενής, αντιγερμανός, κατάσκοπος… Τί απ’ όλα αυτά είναι τελικά ο μακελάρης Σαουδάραβας;
Προφανώς, όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά που γράφτηκαν αυτές τις ημέρες στα γερμανικά ΜΜΕ (και όχι μόνο) για τον ψυχίατρο Taleb al-Abdulmohsen, τον δράστη της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεση σε χριστουγεννιάτικη αγορά στο Μαγδεμβούργο, είναι άκρως αντιφατικά, εν πολλοίς αντικρουόμενα και εγείρουν πολλά ερωτηματικά. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η μέχρι τώρα απαράδεκτη μιντιακή κάλυψη αυτής της ανθρώπινης τραγωδίας με τους πέντε νεκρούς και τους πάνω από διακόσιους τριάντα τραυματίες συνεχίζει να ρίχνει βαριές σκιές πάνω και σε αυτό ακόμα το αποτρόπαιο γεγονός.
Τρεις ημέρες μετά την επίθεση στο Μαγδεμβούργο, η δημόσια συζήτηση στη Γερμανία, αντί να ξεκαθαρίζει την εγκληματική ενέργεια, την περιπλέκει όλο και περισσότερο, καθώς αντί του αναστοχασμού, της υπευθυνότητας και της σιωπής για τα θύματα, γίνονται συστηματικές προσπάθειες χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Και μάλιστα με ξεπερασμένες φρασεολογίες και κενολογίες, με επίκεντρο “το ποιόν” του τρομοκράτη και όχι τόσο τις αιτίες και τις συνέπειες της αποτρόπαιας πράξης του.
Το χτυπημένο Μαγδεμβούργο, πλέον θλιβερό σύμβολο μιας βαθιάς απώλειας ελέγχου και ανασφάλειας, απεικονίζει την πλήρη αποτυχία των εύκολων και εσπευσμένων απαντήσεων και καλοβαλμένων θεωριών με προφανείς τις εκλογικές σκοπιμότητες. Αναλόγως με την κοσμοθεώρηση του καθενός, ιδιαίτερα του κυρίαρχου γερμανικού συμπλέγματος “καθεστωτική πολιτική – αρχισυνταξίες των Mainstream μίντια”, επιλέγονται για την ερμηνεία του εγκλήματος γνωστές “συνταγές” του παρελθόντος: Σχετικοποίηση, δραματουργία, στερεότυπα, μισές αλήθειες, προπαγάνδα, τακτική “δύο μέτρων και δύο σταθμών”, παραπληροφόρηση, δαιμονοποίηση, προσπάθεια χειραγώγησης.
ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
