Όταν η Ιατρική χρησιμοποιείται ως μέσο πολιτικής δίωξης

Η κομματικοποίηση των ιατρικών συλλόγων, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και η ιστορική προειδοποίηση από την πολιτική κατάχρηση της Ιατρικής

Η υπόθεση της Μαρίας Καρυστιανού δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια συζήτηση για ένα μηχάνημα βιοσυντονισμού. Αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα δημοκρατίας: τη δυνατότητα της πολιτικής εξουσίας να επηρεάζει, άμεσα ή έμμεσα, τους επιστημονικούς και επαγγελματικούς θεσμούς που καλούνται να κρίνουν ανθρώπους με έντονη πολιτική δραστηριότητα.

Μια μητέρα που έχασε το παιδί της στην τραγωδία των Τεμπών, που πρωτοστάτησε στη δημόσια διεκδίκηση δικαιοσύνης και που στη συνέχεια αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στην πολιτική ζωή, βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν έλεγχο για την άσκηση του ιατρικού της επαγγέλματος.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Μαρία Καρυστιανού δικαιούται να ελέγχεται. Είναι αν ελέγχεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά που ισχύουν για κάθε άλλον γιατρό. Μηχάνημα βιοσυντονισμού δεν έχει, μόνο, η Μαρία Καρυστιανού.

Και όταν ένας έλεγχος αποκτά τόσο έντονη πολιτική δημοσιότητα, η ανάγκη θεσμικής διαφάνειας γίνεται ακόμη πιο επιτακτική.
Από τον έλεγχο του ιατρείου στη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση

Η υπόθεση ξεκίνησε με τον έλεγχο που πραγματοποίησε ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης στο ιατρείο της Μαρίας Καρυστιανού, όπου εντοπίστηκε μηχάνημα βιοσυντονισμού.

Το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας, με γνωμοδότηση της 6ης Οκτωβρίου 2026, έκρινε ότι η χρήση τέτοιων συσκευών για διαγνωστικούς ή θεραπευτικούς σκοπούς δεν διαθέτει επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση και δεν αποτελεί αποδεκτή ιατρική πρακτική.

Η γνωμοδότηση δεν αποτελεί από μόνη της απόφαση αφαίρεσης της άδειας άσκησης επαγγέλματος. Η αξιολόγηση ενδεχόμενων πειθαρχικών μέτρων ανήκει στα αρμόδια όργανα του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Υπάρχει, συνεπώς, μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην επιστημονική αξιολόγηση μιας μεθόδου και στην απόδοση προσωπικής ευθύνης σε έναν συγκεκριμένο γιατρό.

Η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στο "ΕΝΏΠΙΟΣ ΕΝΟΠΙΩ"

Η παρουσία και ο λόγος της Μαρίας Καρυστιανού όπως βλέπουμε στη συνέντευξη της αυτή στον Νίκο Χατζηνικολάου (Ενώπιος Ενωπίω, 1/10) συγκροτούν μια πολυεπίπεδη παρέμβαση, η οποία συνδυάζει την τεχνική κατάρτιση, τη νομική επιχειρηματολογία και μια συγκροτημένη θεσμική κριτική.

Οι "ιδιοκτήτες" της χώρας και η Καρυστιανού

Του Παντελή Σαββίδη 

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε την αποκάλυψη ενός σάπιου πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού παραδείγματος, αυτού που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα από την επομένη της υπαγωγής της σε άλλους δυνάστες, με την επιχείρηση εξόντωσης, πολιτικής, επαγγελματικής και κατ’ επέκτασιν και βιολογικής της Καρυστιανού.

Όλο το σάπιο σύστημα έπεσε επάνω της επειδή φοβήθηκε μήπως και κάτι αλλάξει στις στέρεες δομές που δημιούργησε ώστε να λυμαίνεται τον τόπο.

Δεν αποκαλύφθηκε μόνο το σύστημα. Αποκαλύφθηκε και η κοινωνία στην οποία λειτουργεί.

Αν η κοινωνία ήταν διαφορετική, θα άλλαζε και το σύστημα. Δεν μπορεί να καταγγέλλει κανείς διαρκώς το κράτος και την ίδια στιγμή να συμμετέχει με ευχαρίστηση στον δημόσιο διασυρμό όποιου αμφισβητεί τους κανόνες του. Η τοξικότητα που διοχετεύεται σήμερα στην Καρυστιανού δεν παράγεται μόνο σε υπουργικά γραφεία και δημοσιογραφικά επιτελεία. Βρίσκει πρόθυμους αναμεταδότες και μέσα στην κοινωνία.

Η Μαρία Καρυστιανού είχε τον ρομαντισμό να πιστέψει ότι το σύστημα μπορούσε να αλλάξει έστω κατά τι. Ότι θα λειτουργούσε τουλάχιστον η Δικαιοσύνη του. Μπήκε στη δημόσια ζωή αναζητώντας την αλήθεια για τον θάνατο της κόρης της στα Τέμπη: τι συνέβη, ποιοι είχαν ευθύνη και γιατί η αναζήτηση αυτής της ευθύνης συναντούσε εμπόδια. Η διαδρομή της δεν ξεκίνησε από κομματικό γραφείο. Ξεκίνησε από την απαίτηση μιας μητέρας να πάρει απαντήσεις. Και εκεί αρχίζει ο Γολγοθάς.

Όταν έφτασε στο άρθρο 86 του Συντάγματος και στην ποινική ευθύνη των υπουργών, κατάλαβε ότι το πρόβλημα που αντιμετώπιζε δεν ήταν μόνο προσωπικό. Ήταν πολιτικό. Ένα αίτημα δικαιοσύνης προσέκρουε σε κανόνες που η ίδια η πολιτική εξουσία έχει διαμορφώσει για τη λογοδοσία της.

ΓΙΑΤΙ ΚΡΎΒΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ - "ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/q8FnoVOctow?is=EDMXz-UojQvcVH6F

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ "ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"

ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ
Δ.Ε.Θ 2026

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026

Συνεδριακό Κέντρο "Νικόλαος Γερμανός" Αίθουσα Α΄

ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/live/Z8ujhSZTdBc?is=YGAT7lvqteJprSjf

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ "ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Ένα εξαιρετικό πρόγραμμα της "Ελπίδας για τη Δημοκρατία"!

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ;

Είχα προκληθεί αρνητικά ακούγοντας την Μαρία Καρυστιανού να δηλώνει ότι δεν αναφέρεται δημόσια στις θέσεις του κόμματος γιατί φοβάται μήπως κλαπούν οι θέσεις του.

Τελικά, η Μαρία έκανε λάθος! 

Όχι γιατί όπως ισχυρίζονταν οι πολιτικοί της αντίπαλοι και οι συστημικοί δημοσιογράφοι το κόμμα δεν είχε πρόγραμμα, αλλά γιατί αυτά τα  κόμματα αδυνατούν, δεν τους επιτρέπουν οι δεσμεύσεις τους, να εκφράσουν ανάλογες θέσεις...

Η κ. Καρυστιάνου έκανε λάθος, καθώς έπρεπε να γνωρίζει ότι ένα μνημονιακό κόμμα,  ένα κόμμα που οι θέσεις του για την εθνική στρατηγική, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την αυτόχθονη πολιτική για την παιδεία και τον πολιτισμό του τόπου, το μεταναστευτικό και την αντιμετώπιση του δημογραφικού, καθορίζονται από ατζέντες ξένων πρεσβειών, την υποτέλεια στον ξένο παράγοντα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΝΆΛΟΓΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕ Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ!

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ:

Η αλήθεια είναι ότι παρακολούθησα την ομιλία της Προέδρου της "ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" με χαμηλές προσδοκίες . 

Ίσως είχα επηρεαστεί από τις συνεχείς λοιδορίες των συστημικών δημοσιογράφων.

Όπως, την ίδια ημέρα της συνέντευξης όπου η γνωστή δημοσιογράφος Ελένη Καλογεροπουλου κατέθεσε με "πειστικό" λόγο ότι ενδέχεται το κόμμα να μην κατέλθει τελικά στις εκλογές και ότι συνεχίζεται η διαρροή στελεχών του κόμματος που όμως δεν κατονόμαζε. 

Κάπως έτσι είτε με σιωπή ή με απαξιωτικές αναφορές προβάλλεται η "ΕΛΠΊΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" και η Πρόεδρος Μαρία Καρυστιανού από το σύνολο των ΜΜΕ!

Φυσικά δεν κατόρθωσα να ακούσω τη συνέντευξη ζωντανά, καθώς δεν προβλήθηκε από κανένα κανάλι και οι ηλεκτρονικοί σύνδεσμοι που φιλοδοξούσαν να την μεταδώσουν μέσω You Toube δεν λειτουργούσαν (τυχαίο;)!

Μόλις χθές άκουσα την ομιλία και εξεπλάγην θετικά για την πληρότητα και την ποιότητα των θέσεων. Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που πράγματι μπορεί να είναι η αφετηρία για την επανεκκίνηση της χώρας, την ανάκτηση της εθνικής αξιοπρέπειας και του δημοσίου πλούτου προς όφελος του λαού της πατρίδας!

Θα ήταν χρήσιμο να τοποθετηθούν ως προς τις θέσεος της ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΠΚΡΑΤΙΑ, όχι τα συστημικά κόμματα, καθώς οι δεσμεύσεις στον ξένο παράγοντα και τους ντόπιους ολιγάρχες δεν το επιτρέπουν, αλλά θα πρέπει να το κάνουν όλα τα άλλα αντί - συστημικά κόμματα καθώς οι συγκλίσεις για το Κοινό καλό επιτρέπονται!

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/PVy1vLLt23w?is=OtLV-zoUjE_uXBkd

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

«Έθεσε εαυτόν εκτός κινήματος», αλλά «εμείς είμαστε διαφορετικοί»…

Σχόλιο για το προσωποπαγές κόμμα Καρυστιανού

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Πριν λίγες μέρες σε ανάρτησή μου με τίτλο «Διευκρινιστική επισήμανση για να μην χάσουμε το νου μας» είχα πει ότι θα έκανα πιο συνολική τοποθέτηση για το κόμμα Καρυστινού σε 3-4 μέρες.

Τώρα, και με βάση τις πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο αυτό, καταθέτω τις ακόλουθες σκέψεις.

Π ρ ώ τ ο

Η επιλογή «κόμμα» και μάλιστα με έντονα προσωποκεντρικά, αρχηγικά χαρακτηριστικά ήταν εντελώς λανθασμένη και στην ουσία και στην πράξη εγκατέλειπε το Κίνημα των Τεμπών. Είναι εντελώς άλλο πράγμα οργανώνω, συγκροτώ, πολιτικοποιώ ένα υπαρκτό κίνημα και ψάχνω να βρω τρόπους να μετέχει ενεργά στην πολιτική σκηνή, επενεργώντας σε συσχετισμούς και εξελίξεις, και είναι άλλο να δημιουργώ ένα εντελώς προσωποπαγές κόμμα δηλώνοντας μάλιστα ότι «θα είμαι πρώτο κόμμα στις εκλογές και θα κυβερνήσω την χώρα», με μια «εξαίρετη ομάδα σοφών», με ένα «καταπληκτικό πρόγραμμα» που όταν το αναγγείλουμε θα ενθουσιάσει τους πάντες, και με ένα «καταστατικό» που ποτέ δεν φτιάχτηκε και θα όριζε «πόσο διαφορετικοί είμαστε από όλους τους άλλους». 

Στην πράξη το Κίνημα των Τεμπών εγκαταλείφθηκε. Αυτό φάνηκε εντελώς στην τρίτη επέτειο του συστημικού εγκλήματος, 28/2/26 όπου χωρίς καμία αντιπαράθεση – συζήτηση – παρέμβαση αφέθηκε ο κόσμος που πήρε μέρος στις συγκεντρώσεις να ακούει βασικά τις ομιλίες των συνδικάτων και του ΠΑΜΕ και έκτοτε ΤΙΠΟΤΑ απολύτως για το κίνημα των Τεμπών. Το περιορισμένο ενδιαφέρον για την δίκη στην Λάρισα είναι ένας δείκτης της τεράστιας υποχώρησης του κινήματος.

Δ ε ύ τ ε ρ ο

Ποτέ και σε καμία στιγμή δεν έγινε στα πλαίσια της όποιας συγκρότησης και δημιουργίας του κόμματος (που κατ’ ευφημισμό λέγεται «κίνημα») κάποια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για κάποιο θέμα, κάποια διαδικασία ανάλυσης ή διαβούλευσης για τόσα κεντρικά και σοβαρά ζητήματα που υπάρχουν. Η «συζήτηση» στρέφονταν γύρω από ζητήματα νοσηρού διαδρομισμού και ιντριγκών ανάμεσα σε διάφορους που πλησίασαν το εγχείρημα και βεβαίως στην πεισματική άρνηση των Μαρίας Καρυστιανού και Μαρίας Γρατσία να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση. Η διακήρυξη που παρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη (21/5/26) είναι εντελώς γενικόλογη και χωρίς πολιτικές αιχμές.

Η ενασχόληση με ζητήματα του «Διαδρομισμού» εμπόδισε και τίμιες δυνάμεις να προωθήσουν και να απαιτήσουν πολιτική συζήτηση, ή να προβάλουν μια συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα ή κάποιες θέσεις έστω ή και να απαιτήσουν να ανοίξουν διαδικασίες συλλογικές. Επομένως υπάρχουν και στο επίπεδο αυτό ευθύνες που πρέπει να συζητηθούν. Είναι άλλο «μπαλώνω τρύπες και παλεύω ενάντια σε άλλες ομάδες και παράγοντες» και είναι άλλο «προβάλλω μια πολιτική γραμμή και αγωνίζομαι για πολιτική συζήτηση καίριων θεμάτων».

Το Κίνημα των Τεμπών όχι μονάχα εγκαταλείφθηκε αλλά και σαμποταρίστηκε όταν από την αρχή ήταν επιλογή της Μ. Καρυστιανού να μην ανοίξει καμία διαδικασία, να μην οργανωθεί (ή αυτοοργανωθεί το κίνημα). Ακόμα η επιλογή «θα κάνω προσωπικό κόμμα» σήμαινε στην πράξη «απεχθάνομαι κάθε μορφής συλλογικότητα», δεν κάνω καμία ενοποιητική κίνηση προς διάφορες δυνάμεις άτομα και συλλογικότητες, δεν άφηνε κανένα περιθώριο σύνθεσης και ενότητας δυνάμεων. Ακόμα χειρότερα όποιους έλεγαν την γνώμη τους και δεν ήταν αρεστή στην «Αρχηγό» αργά η γρήγορα έμπαιναν στην μαύρη λίστα των διαφωνούντων, των ξένων στοιχείων που ήθελαν το κακό του Κινήματος και άλλα τέτοια αποτροπιαστικά και γελοία.

Τ ρ ί τ ο   κ α ι  π ο λ ύ  β α σ ι κ ό

Η κυρία Καρυστιανού, αλλά και το κόμμα που δημιούργησε δεν βρήκε ούτε μια λέξη, ούτε μια αράδα, ούτε μια σημείωση, αρνήθηκε να μιλήσει και να πάρει θέση για τον πόλεμο που κήρυξαν ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγγείλει τον βομβαρδισμού του σχολείου τις πρώτες μέρες με θύματα 160 κορίτσια- μαθήτριες. Δεν αισθάνθηκε καθόλου την ανάγκη να διαχωριστεί από την θρασύτατη δήλωση του Τραμπ ότι θα εξαφανίσει σε μια νύχτα έναν πολιτισμό χιλιάδων ετών.

Όταν λέω ότι η ίδια η διακήρυξη δεν έχει καμία αιχμή, εννοώ πώς ενώ ο πόλεμος ξεκίνησε στις 28/2/26, η διακήρυξη παρουσιάστηκε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης στις 21/5/26. Σε αυτήν δεν υπάρχει καμία αναφορά στον συγκεκριμένο πόλεμο, στις επιπτώσεις του, στην παγκόσμια σημασία του. 

ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Πριν από μερικούς μήνες, στις 17/4,  δημοσιοποίησα μια Δήλωση Διάψευσης, διευκρινίζοντας ότι δεν έχω καμία οργανική σχέση με το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Το έκανα παρότι εξακολουθούσα -και εξακολουθώ- να τρέφω βαθύ σεβασμό για τον αγώνα της ως μητέρας που διεκδικεί την αλήθεια και τη δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών.

Αρκετοί τότε δεν κατάλαβαν την επιλογή μου, ενώ οι γνωστοί και πάντα σοφοί «εγωσταλεγάκηδες» έσπευσαν να πανηγυρίσουν την προβλεπτική τους ικανότητα. Η πραγματικότητα είναι λιγότερο εντυπωσιακή. Ήδη από τις πρώτες εβδομάδες είχα ο ίδιος βιωματική εμπειρία και σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο λήψης αποφάσεων, τις σχέσεις εμπιστοσύνης και τη λειτουργία του εγχειρήματος - επιφυλάξεις που σήμερα επανέρχονται δημόσια μέσα από τις διαδοχικές αποχωρήσεις στελεχών και τις αιχμές που διατυπώνονται, μεταξύ άλλων, και από τον πολύ αγαπητό μου Θανάση Αυγερινό. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική μου πρόταση για μια Φροντιστική Δημοκρατία "πήγε κουβά", αλλά δεν έχει και πολύ νόημα να σταθώ σε καταθεση "αποδείξεων" ότι αυτές οι αιτιάσεις ήταν και είναι βάσιμες. Εκείνο, όμως, που γνωρίζω είναι ότι η επανάληψη ενός μοτίβου αξίζει πάντοτε να μας προβληματίζει περισσότερο από την αναζήτηση ενόχων.

Το ερώτημα δεν είναι πραγματικά ποιος έχει δίκιο. Με ενδιαφέρει κάτι βαθύτερο.

Μπορεί άραγε το ψυχικό τραύμα να επηρεάζει όχι μόνο την προσωπική μας ζωή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συγκροτούμε συλλογικά κινήματα, επιλέγουμε συνεργάτες, εμπιστευόμαστε ανθρώπους ή διαχειριζόμαστε τη διαφωνία; 

Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου εξαιρετικά οργανωμένοι μηχανισμοί επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής αντιπαράθεσης γνωρίζουν πώς να αξιοποιούν τις ήδη υπάρχουσες ρωγμές εμπιστοσύνης.

Ο Bessel van der Kolk γράφει: «Το τραύμα μας καθιστά ευάλωτους στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση.» Πρόκειται για μια φράση που συνήθως διαβάζεται ως προειδοποίηση απέναντι στους άλλους. Ίσως όμως αφορά και εμάς τους ίδιους. Γιατί το τραύμα δεν αλλάζει μόνο αυτό που αισθανόμαστε. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους. Όταν ο ψυχισμός λειτουργεί σε κατάσταση επιβίωσης, ο κόσμος παύει να είναι ένας χώρος διερεύνησης και γίνεται ένας χώρος πιθανών απειλών.

Ελπίδα για τη Δημοκρατία: «Τριγωνικές Συναλλαγές των Funds, Servicers & Τραπεζών – Προβλήματα & Λύσεις».

Την Κυριακή 26 Ιουλίου 2026,
στις 18:00​, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»,
διοργάνωσε, στην αίθουσα του 1ου ορόφου της ΕΣΗΕΑ εκδήλωση με θέμα:

«Τριγωνικές Συναλλαγές των Funds, Servicers & Τραπεζών – Προβλήματα & Λύσεις».

Στην εκδήλωση
χαιρετισμό απηύθυνε η:

Μαρία Καρυστιανού - Πρόεδρος της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία»

Εισηγητής ήταν ο:

Θεοφάνης Τσουλουχάς - Καθηγητής Οικονομικών, Πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας (UC Merced)

Στην εκδήλωση μίλησαν οι:

Αναστάσιος Γιαννακόπουλος - Χρηματοοικονομικός Σύμβουλος

Αντώνιος Μελισσινός - Νομικός

Μαρία Γρατσία - Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

Γιάννης Χατζηαντωνίου - Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

Μαρία Καρυστιανού: Νέες ισορροπίες στο επιτελείο της – Ποιοι προήχθησαν, ποιοι κόπηκαν, το συνέδριο και η δημοσκοπική κάμψη

Εκπλήξεις και αιφνιδιασμούς περιλάμβανε η ανακοίνωση από την Μαρία Καρυστιανού της σύνθεσης του Πολιτικού Συμβουλίου, που αναλαμβάνει, έστω και με προσωρινό χαρακτήρα τη διεύθυνση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» και την προετοιμασία του συνεδρίου, που τοποθετείται το φθινόπωρο.

Σαράντα μέρες μετά την εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, όπου παρουσιάστηκε επισήμως το κόμμα και αφού υπήρξαν έντονες διεργασίες και μεγάλο παρασκήνιο, αποχωρήσεις στελεχών και εσωτερικές ανακατατάξεις, η κυρία Καρυστιανού κατέληξε σε ένα 9μελές σχήμα που θα την πλαισιώνει.

Πρόκειται ουσιαστικά για τη συγκρότηση της πρώτης ηγετικής ομάδας ή αλλιώς της πρώτης ομάδας κρούσης στη δύσκολη προσπάθεια να διατηρηθεί η «Ελπίδα» στο… πάνω διάζωμα των γκάλοπ.

Η μείωση των ποσοστών στα γκάλοπ έχει θορυβήσει έτσι κι αλλιώς το επιτελείο του νέου κόμματος. Αλλά και η αποχώρηση στελεχών όπως ο Βασίλης Κοκοτσάκης δημιούργησαν μία αίσθηση αποσύνθεσης.

Η ανακοίνωση του Πολιτικού Συμβουλίου στοχεύει την ανάταξη της εικόνας και τη διαμόρφωση ενός συλλογικού οργάνου, που θα εκπροσωπεί την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» στη δημόσια σφαίρα – και στα πάνελ των καναλιών προφανώς.

Οι κομμένοι

Ξανά για την Δημοκρατία και τις Δημοκρατικές διαδικασίες

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου* 

(Δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ της Κυριακής )

Tα τελευταία δυόμιση χρόνια, με αφορμή το τραγικό δυστύχημα / έγκλημα των Τεμπών, έχει αναδυθεί μια ισχυρή πολιτική και κοινωνική φωνή που ζει πέρα από το υπάρχον πολιτικό τέλμα. Το Κίνημα των Τεμπών ήλθε να συναντήσει τον αυξανόμενο αγώνα για την υπεράσπιση και την εφαρμογή των Ελευθεριών που προκύπτουν από το Σύνταγμα, τις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη, τα κινήματα για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και των Δημόσιων αγαθών, τις προκλήσεις ενάντια στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα- μαζί με την (λιγότερο “δημοφιλή”) προάσπιση των δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής μειονότητας στην Αλβανία. Πρωταγωνιστές αυτού του διαφορετικού τρόπου εμπλοκής στην πολιτική είναι, πάνω απ' όλα, οι νέοι, τα κινήματα και η πολιτική βάσης (“από τα κάτω”) στις διάφορες μορφές της. Η συστημική πολιτική πάντα πιστεύει ότι μπορεί να εξουδετερώσει, να απορροφήσει και να ελέγξει όλα όσα συμβαίνουν έξω από το “παλάτι”. Άλλωστε, για την κομματοκρατία της εποχής μας, η αποχή είναι πολύ καλύτερη από τη συμμετοχή. Για εμάς πάλι, ζητούμενο είναι πάντα η λεγόμενη “εναλλακτική λύση”. Η αντίσταση και η μάχη για την οικοδόμηση κοινωνικών και πολιτικών εναλλακτικών λύσεων με αυτο-οργάνωση και Πρωτοβουλίες σημαίνει ένα διαφορετικό δρομολόγιο, ενάντια στην κομματοκρατία και τον αποκλεισμό των πολιτών από τις δημοκρατικές διαδικασίες (ακόμη) κι ΕΝΤΟΣ των κομμάτων τους.

ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ. ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ. Πάμε με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Πάμε με τη Μαρία Καρυστιανού.

Από τη ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ, από την Κεφαλλονιά & την Ιθάκη:

Η “Ελπίδα για τη δημοκρατία” είναι μια πρωτοβουλία που απαιτήθηκε από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, απευθυνόμενοι στην Μαρία Καρυστιανού, όταν πια είδαν πως και στην υπόθεση των Τεμπών κυβέρνηση και δικαστές συγκαλύπτουν ένα έγκλημα και θυσιάζουν τη δικαιοσύνη σε βωμούς ένοχων συμφερόντων.

 Εμείς γνωρίζουμε πως ως το τέλος του Σεπτέμβρη του 2025, που η Μαρία επισκέφθηκε, προσκεκλημένη, την Κεφαλονιά αρνιόταν την συμμετοχή της στην υπάρχουσα πολιτική σκηνή. Είπε ΝΑΙ σε κάτι που οι εκατοντάδες χιλιάδες απαιτούσαν. Η πρόσκληση ίδρυσης δεν ήρθε από τη Μαρία Καρυστιανού. Ήρθε από τον λαό. Αυτός μας προσκαλεί. Είναι ένα κίνημα που γεννήθηκε από τα κάτω και ο καθένας μας πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.

Μπορεί κάποια πράγματα να μη μας αρέσουν, αλλά αυτό το κίνημα και η απόφαση ίδρυσης του δεν ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο που υλοποιείται τώρα. Ήταν και παραμένει μια λαϊκή επιθυμία. Κι εμείς σήμερα λέμε πως θέλουμε να είμαστε μέρος αυτού του πλήθους. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας. Μαζί με τη Μαρία, όλοι μας.

Τα μέλη της Συναδελφικής Κομπανίας, προερχόμενα από διάφορους, ακόμα και άκρως αντίθετους, πολιτικούς χώρους, και διατηρώντας τη συνοχή τους επί πολλά χρόνια, παρά τις διαφωνίες και τις διαφορές τους, αποφασίζουν ομόφωνα να στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις αυτό το αδιαμόρφωτο ακόμα πολυσυλλεκτικό κίνημα που γεννήθηκε στις 21 του Μάη. Και είναι κομματική και καθεστωτική υποκρισία να ζητούν «προγράμματα» και «θέσεις» από ένα μεγάλο κίνημα εν τη γενέσει του. Θα εκπλαγούν, όμως, γιατί ο λαός διαθέτει τη μεγαλοφυΐα της τριανταφυλλιάς που δεν ξέρει γιατί κάνει όμορφα τριαντάφυλλα. Αλλά τα κάνει. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας.

⚡ Η Δυτική Μακεδονία βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καμπή.

Το κλείσιμο ενεργειακών μονάδων, οι σχεδιαζόμενες κατεδαφίσεις και οι αλλαγές στο ενεργειακό μοντέλο της χώρας προκαλούν έντονο προβληματισμό για την απασχόληση, την ενεργειακή ασφάλεια και το μέλλον της περιοχής.

📍 Τι σημαίνει η παύση λειτουργίας των μονάδων;
📍 Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην τοπική οικονομία;
📍 Υπάρχει σχέδιο για την επόμενη μέρα;

Άλλες χώρες, όπως η Γερμανία και η Πολωνία, πήραν παρατάσεις στη χρήση του λιγνίτη για πολλά ακόμη χρόνια. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν έπραξε το ίδιο υπερασπιζόμενη το εθνικά συμφέρον και τη μείωση του κόστους της ενέργειας για τους πολίτες;

Μαρία Καρυστιανού: «Σταματήστε το έγκλημα στη Δυτική Μακεδονία» 

========================================== Καταγγέλει τον διαγωνισμό για την κατεδάφιση των εγκαταστάσεων της λιγνιτικής μονάδας του Αγίου Δημητρίου.

Έντονη κριτική για την απολιγνιτοποίηση ασκεί το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, κάνοντας λόγο για «ενεργειακό έγκλημα» σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας συνολικά.

Σε ανακοίνωσή του, το κίνημα εκφράζει την αντίθεσή του στον κατεπείγοντα διαγωνισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη για την κατεδάφιση εγκαταστάσεων της λιγνιτικής μονάδας ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου 5, η οποία έπαυσε τη λειτουργία της στις 15 Μαΐου 2026.

Αναλυτικά η ανακοίνωση

---------------------------------

Τούτες τις μέρες γινόμαστε μάρτυρες της ολοκλήρωσης ενός τεράστιου ενεργειακού εγκλήματος σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας μας συνολικά.

Διεξάγεται διαγωνισμός με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος για την κατεδάφιση καμινάδων, πύργων ψύξης και λοιπών δομικών στοιχείων της ατμοηλεκτρικής μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύσιμο λιγνίτη ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 5. Προηγήθηκε πολύ πρόσφατα, στις 15/05/2026, η παύση λειτουργίας της μονάδας. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του 2025, είχε οδηγηθεί σε παύση λειτουργίας η μονάδα ΜΕΛΙΤΗ 1, ενώ πρόσφατα ανακοινώθηκε επίσης η επικείμενη, τον Σεπτέμβριο του 2026, παύση λειτουργίας της υπερσύγχρονης μονάδας με καύσιμο λιγνίτη ηλικίας μόλις τριών ετών ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5.

Η αίθουσά του ΔΣΑ δεν μπορεί να είναι ανοιχτή για τον Φλωρίδη και τον Πλεύρη, αλλά κλειστή για την Κωνσταντοπούλου και την Καρυστιανού.

Ο λαϊκισμός και η αντικομματική ρητορική μόνο τους φασίστες υπηρετεί. Και η φασιστική απειλή καραδοκεί και τρέφεται από τέτοιου είδους πρακτικές.

Του Κώστα Παπαδάκη 

Επιεικώς απαράδεκτη και σοβαρά επικίνδυνη για την ιστορία και τις δημοκρατικές παραδόσεις του Δ.Σ.Α. η δια περιφοράς απόφαση του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. να ακυρώσει την παραχώρηση της αίθουσάς του για εκδήλωση του νεοσύστατου κόμματος "Ελπίδα για τη Δημοκρατία" της Μαρίας Καρυστιανού που θα γινόταν σήμερα.

Ενώ αρχικά η έγκριση είχε δοθεί, ο πρόεδρος συγκάλεσε χθες ολονύχτια πάλι δια περιφοράς συνεδρίαση με πρόταση "να απαγορευθεί η εκδήλωση" διότι οι οργανωτές δεν είχαν καταστήσει σαφές ότι πρόκειται για εκδήλωση κόμματος".

Ε και ;

Μήπως πρέπει να καταργηθούν τα κόμματα η να μην βρίσκουν χώρους για να οργανώνουν εκδηλώσεις ; Η να μην ασχολούνται με το κράτος δικαίου ;

Ποιούς υπηρετεί αυτή η λαϊκίστικη εχθρότητα με τα κόμματα ;

Μήπως εν όψει συνταγματικής αναθεώρησης ο πρόεδρος του ΔΣΑ σκοπεύει να εισηγηθεί την κατάργηση του άρθρου 29 ώστε η λαϊκή βούληση να μην βρίσκει πεδίο έκφρασης σε κόμματα ;

Αυτά τα ρωτάει ένας ανένταχτος, που δεν υπήρξε ποτέ κομματικό μέλος.

Αλλά η πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α, μεταξύ των οποίων πολλά δραστήρια κομματικά ή αντάρτικα μέλη της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υιοθέτησε και επαύξησε τη ρητορική του προέδρου και πέτυχε την ακύρωση της εκδήλωσης, με το σκεπτικό περίπου ότι "ναι στη δημοκρατία, αλλά όχι κόμματα στον Δ.Σ.Α.". Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Και έτσι αυτή τη φορά, παρά την αντίρρηση των συμβούλων της αριστεράς, δηλαδή της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας (Καμπαγιάννης, Παπαδάκης, Σαραφιανός) και της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Δικηγόρων (Προυσανίδης, Μαρούλη), η απαγόρευση πέρασε. Και χάρηκαν διπλά όσοι ήσαν προ καιρού αντίθετοι στην παραχώρηση της αίθουσας για τη συνέντευξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Ο λαϊκισμός και η αντικομματική ρητορική μόνο τους φασίστες υπηρετεί. Και η φασιστική απειλή καραδοκεί και τρέφεται από τέτοιου είδους πρακτικές.

Όταν ο Πρωθυπουργός καταφεύγει σε fake news για να επιβιώσει]

Δελτίο Τύπου

[Συνέντευξη Κ. Μητσοτάκη: Όταν ο Πρωθυπουργός καταφεύγει σε fake news για να επιβιώσει]

Θα περίμενε κανείς από την  εκτενή συνέντευξη ενός Πρωθυπουργού που απεγνωσμένα προσπαθεί να περιορίσει την πολιτική κατρακύλα του, ότι θα ακούσει μια σοβαρή ενημέρωση για την κατάσταση της χώρας που διοικεί, ώστε παρά τα μύρια  σκάνδαλα, να εμπνεύσει στους πολίτες κάποια στοιχειώδη αξιοπιστία. 

Αντ’ αυτού, είδαμε για άλλη μια φορά τον κ. Μητσοτάκη να υποτιμά τη νοημοσύνη μας και να επιστρατεύει fake news, προκειμένου να παρουσιάσει μια παραμυθένια εικόνα, που δεν έχει καμία σχέση ούτε με όσα βιώνουν οι πολίτες, ούτε με την πραγματική οικονομία, ούτε με όσα ξεκάθαρα καταγράφουν επίσημοι εθνικοί και διεθνείς φορείς. 

Ακούσαμε λ.χ. τον Πρωθυπουργό να μας διαβεβαιώνει ότι την προηγούμενη διετία η δράση της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στο Αιγαίο «ήταν σχεδόν μηδενική».

Με βάση όμως τα επίσημα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ (https://geetha.mil.gr/en/news-section/violations/violations-of-national-airspace-infringements-of-air-traffic-regulations-icao/?utm) το 2024 υπήρξαν 502 παραβάσεις και παραβιάσεις του FIR Αθηνών από τουρκικά αεροσκάφη. Το 2025 καταγράφηκαν επισήμως 1.312 παραβάσεις, ενώ μόνο το πρώτο πεντάμηνο του 2026 έχουν ήδη καταγραφεί 531.

  

Στη συνέχεια ο κ. Μητσοτάκης αναφέρθηκε εκτενώς στο κράτος δικαίου, λέγοντας ότι από τους διεθνείς φορείς που καταγράφουν τη στάση των χωρών απέναντι στη λειτουργία των θεσμών της δικαιοσύνης, φαίνεται δήθεν η συνεχής πρόοδος της Ελλάδας. Ενώ η αλήθεια είναι ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή από το 2022 έχει απευθύνει ετησίως δεκάδες συστάσεις για την κατάσταση της δικαιοσύνης στη χώρα μας. 

Παράλληλα στον Δείκτη Κράτους Δικαίου του WJP (https://worldjusticeproject.org/rule-of-law-index/country/2025/Greece/wjp-index?utm) καταγράφεται σαφώς η σταθερή πτώση της χώρας μας την τελευταία επταετία, έχοντας πλέον κατρακυλήσει στην σχεδόν τελευταία ντροπιαστική 29η θέση μεταξύ των 31 χωρών της ομάδας ΕΕ/EFTA/Βόρειας Αμερικής. 

Ο αποκλεισμός της Καρυστιανού απο τον ΔΣΑ και ο καθεστωτισμός που κρατά καθηλωμένο το ΠΑΣΟΚ

June 13, 2026

ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ

Ηακύρωση της εκδήλωσης της Μαρίας Καρυστιανού στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών δεν είναι ένα απλό επεισόδιο διαχείρισης μιας αίθουσας. Είναι πολιτικό γεγονός. Και μάλιστα γεγονός αποκαλυπτικό. Διότι φωτίζει, με τρόπο σχεδόν ωμό, τη βαθύτερη μετάλλαξη ενός μέρους του πολιτικού συστήματος: από φορέα κοινωνικής εκπροσώπησης σε μηχανισμό αυτοπροστασίας.

Ο ΔΣΑ υποστηρίζει ότι η αίθουσα είχε παραχωρηθεί για μια επιστημονική εκδήλωση με θέμα τη Δικαιοσύνη και το Κράτος Δικαίου και ότι η παραχώρηση ανακλήθηκε όταν η εκδήλωση εμφανίστηκε ως πολιτική εκδήλωση κόμματος. Αν αυτός είναι ο κανόνας, τότε οφείλει να ισχύει για όλους. Όχι επιλεκτικά. Όχι κατά περίσταση. Όχι όταν ο πολιτικός φορέας είναι ανεπιθύμητος στο κατεστημένο. Όχι όταν το πρόσωπο που μιλά δεν ανήκει στις γνώριμες διαδρομές της εξουσίας.

Video Player

00:00

02:04

Διότι το αρχείο των δημόσιων εκδηλώσεων δείχνει ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών δεν υπήρξε ποτέ ένας αποστειρωμένος χώρος όπου απαγορεύεται ο πολιτικός λόγος. Στους χώρους του έχουν φιλοξενηθεί εκδηλώσεις με πολιτικά πρόσωπα, κομματικούς εκπροσώπους, πρώην υπουργούς, βουλευτές και αρχηγούς ή στελέχη κομμάτων. Έχουν συζητηθεί οι θέσεις πολιτικών κομμάτων για τη Δικηγορία και τη Δικαιοσύνη. Έχουν γίνει εκδηλώσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση, για φορολογικά ζητήματα, για εθνικά θέματα, για το κράτος δικαίου. Και σωστά έγιναν. Διότι η Δικαιοσύνη δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι θεσμικό, κοινωνικό και βαθύτατα πολιτικό ζήτημα.

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ο ΔΣΑ μπορεί να φιλοξενεί πολιτικές συζητήσεις. Το έχει κάνει. Το ερώτημα είναι γιατί στην περίπτωση της Καρυστιανού ενεργοποιήθηκε ξαφνικά μια αυστηρότητα που δεν φάνηκε με την ίδια ένταση σε άλλες περιπτώσεις.

Εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Διότι όταν ένας θεσμός εφαρμόζει τον κανόνα όχι ως αρχή αλλά ως εργαλείο αποκλεισμού, τότε ο κανόνας παύει να είναι θεσμικός και γίνεται καθεστωτικός. Και καθεστωτισμός δεν είναι μόνο η αυθαιρεσία της κυβέρνησης. Είναι και η νοοτροπία των ενδιάμεσων μηχανισμών εξουσίας που αισθάνονται ότι έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος θα μιλήσει, ποιος θα ακουστεί και ποιος θα μείνει έξω από τον δημόσιο χώρο.

Μαρία Καρυστιανου για τη σχέση της με τη Ρωσία και άλλα

● Χτυπούν, υπονομεύουν, προβοκάρουν πολλοί την Μαρία Καρυστιανού, της στήνουν παγίδες και αυτό δεν με παραξενεύει, αναμενόμενο είναι! 

Της λένε τα μύρια όσα… Επίσης χτυπούν και τον Θανάση Αυγερινό. Για τον Θανάση η κύρια κατηγορία είναι ότι είναι πράκτορας της Ρωσίας και απεσταλμένος του Πούτιν για να αλώσει την Ελλάδα! 

Δεν έχω επικοινωνία με τον άνθρωπο αυτόν, τον οποίον αξιοκογώ έναν από τους καλύτερους δημοσιογράφους και αξιόλογους ανθρώπους, ούτε με τον Πούτιν έχω επικοινωνία. Εάν όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο και έρχεται ο Πούτιν να αλώσει τη χώρα , -που σήμερα είναι ελεύθερη και ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ-, είναι βασικός λόγος να συμπαθώ ακόμα πιο πολύ και την Μαρία και τον Θανάση. 

Κωλομητσοτακέικο, πρέπει να ξεκουμπιστείς!... Από πού κι ως που ρε άχρηστε Μητσοτάκη έβαλες στο στόχαστρο την Ρωσία; Aπό κι ως που ρε ξεγιβεντισμένε Μητσοτάκη παραδίδεις τη χώρα στο Ισραήλ;

-Δημήτρης Τζανακάκης

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/MfLiq_TBU58?is=ojEwc30TCX-UD-Yl

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΕΝΑΣ ΘΟΥΡΙΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ .

Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ "ΕΛΠΙΔΑ"

Του Οδυσσέα Ελευθερόπουλου

Μετά την επιστροφή μου από την Θεσσαλονίκη και την ανάρτηση που έκανα στις 22 Μάιου για την εκδήλωση ανακοίνωσης της Ιδρυτικής Διακήρυξης του νέου κινήματος "ΕΛΠΙΔΑ", είχα υποσχεθεί στους διαδικτυακούς φίλους ότι θα έγραφα την γνώμη μου γι αυτή σε επόμενη ανάρτηση.

Δεν το έκανα αμέσως διότι θεωρώ αυτά τα θέματα ΣΟΒΑΡΑ, ότι δεν πρέπει να διατυπώνουμε δημόσιο λόγο υπό συναισθηματική φόρτιση, ενθουσιασμό, θυμό κλπ. αλλά να αφήνουμε να κατακάθεται η "σκόνη" του γεγονότος, αλλά και να έχουμε και οι ίδιοι τον χρόνο να σκεφτούμε καλά πριν γράψουμε δημόσια.

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να γραφτούν. Κάποιες παρατηρήσεις μου είναι γενικές επί του συνόλου της διακήρυξης, και αυτές γράφω στην ανάρτησή μου αυτή. Κάποιες άλλες είναι επί των συγκεκριμένων θέσεων που αναφέρονται, τις οποίες θα γράψω σε επόμενη ανάρτηση, διότι αλλιώς το παρόν κείμενο θα γίνονταν μακροσκελές.

✅ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕ ΣΥΝΕΣΗ

Για την όποια κριτική μας στο νέο κίνημα οφείλουμε να ήμαστε πολύ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ στο τι λέμε και τι γράφουμε, προκειμένου να μην δίνουμε οι ίδιοι τα όπλα που χρειάζεται το σύστημα για να το απενεργοποιήσει…. 

Θα πρέπει να μην ξεχνούμε ότι ΔΕΝ ζούμε σε ένα καθεστώς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ζούμε σε ένα εγκληματικό, μαφιόζικο καθεστώς με επίφαση δημοκρατικότητας, όπου μια ελάχιστη εκλογική μειοψηφία με εκλογικούς νόμους, και με μεθοδευόμενη διασπορά του λαϊκού θυμού σε κομματίδια κάτω του 3%, αυτο-βαφτίζονται κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες για να έχουν το θράσος να κρύβονται πίσω από την …επίφαση δημοκρατίας ότι τα εγκλήματά τους είναι …θέλημα του λαού!!!

Δύσκολος στίβος για… ερασιτέχνες

24/05/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Mια υπηρεσία που αναμφισβήτητα έχει προσφέρει στον τόπο η Μαρία Καρυστιανού είναι η ανάταξη της χαμένης ελπίδας. Η αποκατάσταση της πεποίθησης δηλαδή ότι αξίζει να παλεύεις για το δίκιο σου ακόμη και σε ένα περιβάλλον που μοιάζει εκ των προτέρων ναρκοθετημένο.

Η «Μαρία των Τεμπών» είχε το σθένος να τα βάλει με μια αδίστακτη εξουσία, αναζητώντας δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη κόρη της και για όλα τα παιδιά μας που έφυγαν εκείνη τη μοιραία νύχτα. Παρότι ανώνυμη, μια απλή πολίτης από εκείνη την έρμη αστική τάξη που εξαϋλώνεται μέσα στη λαίλαπα του οικονομικού μας εξανδραποδισμού, η Καρυστιανού κατάφερε να σταθεί όρθια. Όχι απαραίτητα να νικήσει, αλλά να παλέψει με αξιοπρέπεια και να κλονίσει μια κυβέρνηση που πέρασε αλώβητη από άλλες συμπληγάδες.

Από κει και πέρα οι υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει η ίδια στην πολιτική ζωή του τόπου μέλλουν να κριθούν. Η ελπίδα που γέννησε στη συνείδηση του λοβοτομημένου Έλληνα των Μνημονίων δεν είναι βέβαιο ότι θα μετουσιωθεί σε ελπίδα για τη σωτηρία μιας παραπαίουσας χώρας όπως υπονοεί το όνομα του κόμματος που ανακοίνωσε προχθές.

Η κοινωνία έχει περάσει σε άλλο στάδιο, δεν θυμώνει πλέον μόνο, αποσύρει σιωπηλά την πίστη της από το ίδιο το κράτος.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Η πιο βαθιά παρεξήγηση του ελληνικού πολιτικού συστήματος αυτή τη στιγμή είναι ότι εξακολουθεί να πιστεύει πως η κοινωνία αντιδρά επειδή «θυμώνει».

Δεν καταλαβαίνει ότι η κοινωνία έχει περάσει σε άλλο στάδιο: δεν θυμώνει πλέον μόνο.

Αποσύρει σιωπηλά την πίστη της από το ίδιο το κράτος. 

Και αυτό είναι ιστορικά πολύ πιο σοβαρό. 

Οι κοινωνίες αντέχουν τη φτώχεια, αντέχουν ακόμη και τις ήττες. Εκείνο που δεν αντέχουν για πολύ είναι να αισθάνονται ότι ζουν μέσα σε μια χώρα όπου οι θεσμοί λειτουργούν σαν μηχανισμοί απόστασης και όχι προστασίας. Γι’ αυτό και όποιος σήμερα κοιτά αφ’ υψηλού το φαινόμενο Καρυστιανού ως ακόμη μία «έκρηξη αγανάκτησης», πιθανόν δεν έχει καταλάβει τι πραγματικά κινείται κάτω από την επιφάνεια της Ελλάδας.

Υπάρχει μια σχεδόν αλαζονική ευκολία με την οποία χρησιμοποιείται η λέξη «αντισυστημικός». Λες και το σύστημα παραμένει κάτι ουδέτερο, σταθερό, υγιές, που απλώς δέχεται επιθέσεις από θυμωμένους πολίτες. 

Όμως τι συμβαίνει όταν το ίδιο το σύστημα αρχίζει να παράγει καθημερινά δυσπιστία; 

Όταν η Δικαιοσύνη αντιμετωπίζεται κοινωνικά με καχυποψία, όταν η ακρίβεια γίνεται μόνιμη συνθήκη, όταν η νέα γενιά φεύγει, όταν η περιφέρεια αδειάζει, όταν η πολιτική μοιάζει περισσότερο με διαχείριση εικόνας παρά με εθνικό σχέδιο; 

Τότε ίσως το πραγματικά αντισυστημικό στοιχείο να μην είναι η κοινωνική αμφισβήτηση αλλά η ίδια η αποκοπή της εξουσίας από την πραγματικότητα της χώρας.

Άκουσα προσεκτικά όσα ειπώθηκαν. 

Τα είκοσι σημεία.