Άλλωστε ο πολυδιαφημισμένος εκσυγχρονισμός δεν είναι παρά η παγκοσμιοποίηση, ο νεοφιλελευθερισμός, ο εξαμερικανισμός.
Λίγα πράγματα είναι πιο αφόρητα από τους φιλοαμερικανούς ατλαντιστές, δια βίου υποστηρικτές των αρετών της αγοράς, που παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της ιταλικής ταυτότητας.
Η ιταλική ταυτότητα δεν έχει διαλυθεί από τα τζαμιά αλλά από τα McDonald's, τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, το Χόλιγουντ και μια πλημμύρα αμερικανικών πολιτιστικών σκουπιδιών που έχουν εισβάλει σε κάθε νευραλγικό κέντρο του πολιτισμού μας.
Η ιταλική κουλτούρα έχει σφαγιαστεί από εκείνους που προώθησαν την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, κεφαλαίου και εργασίας στο όνομα των χαρών της παγκοσμιοποίησης και των τραπεζικών λογαριασμών.
Ο ιταλικός καθολικισμός δεν στριμώχτηκε από το Ισλάμ, αλλά μάλλον στριμώχτηκε ο ίδιος αποδεχόμενος κάθε είδους ποπ συμβιβασμό και ελπίζοντας να κερδίσει, μέσω του μάρκετινγκ, ένα κομμάτι της «θρησκευτικής αγοράς».
Η ιταλική ταυτότητα έχει κατεδαφιστεί από εκείνους που τη φαντάζονταν όχι ως μια ζωντανή παράδοση που έπρεπε να καλλιεργηθεί, αλλά ως μια «μάρκα» που έπρεπε να πουληθεί, την ετικέτα «Made in Italy», ένα ξεπούλημα από εκφυλισμένα εγγόνια της κληρονομιάς και της φήμης που είχαν κερδίσει οι πρόγονοί τους.
Η ιταλική ταυτότητα έχει απογυμνωθεί από συνθήματα όπως τα «τρία Είναι» του Μπερλουσκόνι (Αγγλικά, Διαδίκτυο, Επιχειρήσεις), ακολουθούμενα από ακόμη χειρότερους μιμητές (Ρέντσι, Τζελμίνι), οι οποίοι δεν μπόρεσαν ποτέ να φανταστούν τη χώρα ως κάτι άλλο εκτός από μια αποικία των ΗΠΑ.
Η ιταλική ενότητα έχει διαβρωθεί από την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων, από τον νεοφιλελεύθερο ανταγωνισμό σε νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια - οι θεσμοί σήμερα επικεντρώνονται όλο και λιγότερο στην εξυπηρέτηση του πολίτη και όλο και περισσότερο σε διαγωνισμούς για υπουργικά βραβεία.
Η επικράτηση του ανταγωνισμού έναντι της συνεργασίας, τόσο μεταξύ όσο και εντός των θεσμών, έχει μετατοπίσει τεράστιους πόρους από την «εξυπηρέτηση των πολιτών» στο «να είναι ελκυστικός», από το «να τα πάει καλά» στο «να φαίνεται κουλ».
Εσείς, οι φιλοαμερικανοί ατλαντιστές, οι νεοφιλελεύθεροι υποστηρικτές του μάρκετινγκ, θέλατε αυτό και αμέτρητα άλλα βρώμικα κόλπα.
Και τώρα, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, θέλετε να μας εξηγήσετε ότι η πραγματική απειλή για την ιταλική ταυτότητα είναι η ισλαμική απειλή, η «σύγκρουση των πολιτισμών»;
Όταν ο πολιτισμός μας που πρέπει να σωθεί είναι το δικαίωμα σε ένα Bic Mac.
Και όλα αυτά για να συμμορφωθούμε με τις επιθυμίες των ισραηλινο-αμερικανικών πρεσβειών.
Επικίνδυνοι κλόουν.
Pagliacci
Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Λίγα πράγματα είναι πιο αφόρητα από τους φιλοαμερικανούς ατλαντιστές, δια βίου υποστηρικτές των αρετών της αγοράς, που παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της ιταλικής ταυτότητας.
Η ιταλική ταυτότητα δεν έχει διαλυθεί από τα τζαμιά αλλά από τα McDonald's, τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, το Χόλιγουντ και μια πλημμύρα αμερικανικών πολιτιστικών σκουπιδιών που έχουν εισβάλει σε κάθε νευραλγικό κέντρο του πολιτισμού μας.
Η ιταλική κουλτούρα έχει σφαγιαστεί από εκείνους που προώθησαν την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, κεφαλαίου και εργασίας στο όνομα των χαρών της παγκοσμιοποίησης και των τραπεζικών λογαριασμών.
Ο ιταλικός καθολικισμός δεν στριμώχτηκε από το Ισλάμ, αλλά μάλλον στριμώχτηκε ο ίδιος αποδεχόμενος κάθε είδους ποπ συμβιβασμό και ελπίζοντας να κερδίσει, μέσω του μάρκετινγκ, ένα κομμάτι της «θρησκευτικής αγοράς».
Η ιταλική ταυτότητα έχει κατεδαφιστεί από εκείνους που τη φαντάζονταν όχι ως μια ζωντανή παράδοση που έπρεπε να καλλιεργηθεί, αλλά ως μια «μάρκα» που έπρεπε να πουληθεί, την ετικέτα «Made in Italy», ένα ξεπούλημα από εκφυλισμένα εγγόνια της κληρονομιάς και της φήμης που είχαν κερδίσει οι πρόγονοί τους.
Η ιταλική ταυτότητα έχει απογυμνωθεί από συνθήματα όπως τα «τρία Είναι» του Μπερλουσκόνι (Αγγλικά, Διαδίκτυο, Επιχειρήσεις), ακολουθούμενα από ακόμη χειρότερους μιμητές (Ρέντσι, Τζελμίνι), οι οποίοι δεν μπόρεσαν ποτέ να φανταστούν τη χώρα ως κάτι άλλο εκτός από μια αποικία των ΗΠΑ.
Η ιταλική ενότητα έχει διαβρωθεί από την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων, από τον νεοφιλελεύθερο ανταγωνισμό σε νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια - οι θεσμοί σήμερα επικεντρώνονται όλο και λιγότερο στην εξυπηρέτηση του πολίτη και όλο και περισσότερο σε διαγωνισμούς για υπουργικά βραβεία.
Η επικράτηση του ανταγωνισμού έναντι της συνεργασίας, τόσο μεταξύ όσο και εντός των θεσμών, έχει μετατοπίσει τεράστιους πόρους από την «εξυπηρέτηση των πολιτών» στο «να είναι ελκυστικός», από το «να τα πάει καλά» στο «να φαίνεται κουλ».
Εσείς, οι φιλοαμερικανοί ατλαντιστές, οι νεοφιλελεύθεροι υποστηρικτές του μάρκετινγκ, θέλατε αυτό και αμέτρητα άλλα βρώμικα κόλπα.
Και τώρα, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, θέλετε να μας εξηγήσετε ότι η πραγματική απειλή για την ιταλική ταυτότητα είναι η ισλαμική απειλή, η «σύγκρουση των πολιτισμών»;
Όταν ο πολιτισμός μας που πρέπει να σωθεί είναι το δικαίωμα σε ένα Bic Mac.
Και όλα αυτά για να συμμορφωθούμε με τις επιθυμίες των ισραηλινο-αμερικανικών πρεσβειών.
Επικίνδυνοι κλόουν.
Pagliacci
ΠΗΓΗ:https://amethystosbooks.blogspot.com/2026/08/blog-post_791.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.