1984 Χάξλεϊ: Μια σύγκριση δύο δυστοπικών ιστοριών

Από τον Francesco Petrone - 25th Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Ο Όργουελ αναφέρεται πολύ πιο συχνά επειδή είναι πιο εύκολος στη χρήση. Πάμε «Μεγάλο Αδελφό», αναφέρουμε το μυθιστόρημα «1984» «Υπουργείο Αλήθειας» και όλοι καταλαβαίνουν αμέσως. Το μήνυμα γίνεται αντιληπτό. Είναι χρήσιμο για την τρέχουσα διαμάχη.

Ωστόσο, ο Όργουελ περιγράφει μια κοινωνία βασισμένη στον φόβο, την έλλειψη, τον τρόμο και τον απροκάλυπτο έλεγχο. Μια κοινωνία σταλινικού τύπου. Όπως το συνοψίζει το σύνθημά του: «Ο πόλεμος είναι ειρήνη. Η ελευθερία είναι δουλειά. Η άγνοια είναι δύναμη». Αλλά σήμερα, κανείς δεν δεχόταν να ζει με φόβο 24/7. Θα ήταν πολύ ακριβές να διατηρηθεί. Επιπλέον, η καταστολή μπορεί να πυροδοτήσει τη συνείδηση ​​​​των μειονοτικών φόβου ομάδων.

Ο Χάξλεϊ φαίνεται ανώτερος επειδή ο δυστοπικός κόσμος του είναι πιο επικίνδυνος επειδή είναι πιο εκλεπτυσμένος. Ο Χάξλεϊ κατάλαβε ότι δεν υπάρχει ανάγκη για ανακριτικό τρόμο εάν οι άνθρωποι έχουν μια ψευδή αίσθηση ελευθερίας.
Το κατάλαβε αυτό ήδη από το 1949, γράφοντας στον Όργουελ κατά την Published in 1984: «Πιστεύω ότι μέσα στην επόμενη γενιά ο κόσμος θα μοιάζει πολύ περισσότερο με τον Θαυμαστό Νέο Κόσμο μου παρά με το δικό σας 1984. Οι τεχνικές της εξαρτημένης μάθησης μέσω ανταμοιβών και περισπασμών είναι Στον Θαυμαστό Νέο Κόσμο, ωστόσο, όλοι πείθουν τον εαυτό τους ότι δεν θέλουν να κάνουν.

Το σύστημα που περιγράφει τον Όργουελ ασκεί . αφαιρώντας έλεγχο. Το φαγητό, το σεξ, η ελευθερία του λόγου και, πάνω απ' όλα, η αλήθεια αφαιρούνται. Το μόνο που μένει είναι να υπακούει κανείς, επειδή η πείνα και ο τρόπος που ενισχύουν μόνο τη μαζική εξαρτημένη μάθηση. Ο κόσμος που φαντάστηκε ο Χάξλεϊ, από την άλλη πλευρά, ελέγχει δίνοντας. Παρέχει εύκολο σεξ, αέναη διασκέδαση, μαλακά ναρκωτικά (soma), ψυχαγωγία και άνεση. Είναι φυσικό να υπακούει κανείς όχι από φόβο αλλά από κορεσμό, και ακόμη περισσότερο από πλήρη περισπασμό. Δεν φαίνεται να υπάρχει ανάγκη για ανυπακοή. Δεν υπάρχει γιατί. Ο Όργουελ φανταζόταν ότι τα βιβλία θα καίγονταν. Ο Χάξλεϊ, με περισσότερη φαντασία, φαντάστηκε ότι κανείς δεν ήθελε να διαβάσει επειδή υπήρχε κάτι πιο διασκεδαστικό να κάνει αμέσως.

Στην κοινωνία μας, κανείς δεν έκαιγε βιβλία. Μια συσκευή που περιείχε όλα τα βιβλία, ακόμη και τις ταινίες, τοποθετήθηκε στην τσέπη όλων, και οι άνθρωποι επέλεγαν να παρακολουθούν αντί να διαβάζουν. Όπως έγραψε ο Νιλ Πόστμαν το 1985, συνοψίζοντας τη σύγκριση με τον καλύτερο τρόπο: 

«Ο Όργουελ φοβόταν ότι τα βιβλία θα απαγορευτούν.

 Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι δεν υπήρχε λόγος να τα απαγορεύσει, επειδή κανείς δεν ήθελε να διαβάσει. 

Ο Όργουελ φοβόταν εκείνους που θα μας στερούσαν πληροφορίες.

 Ο Χάξλεϊ φοβόταν εκείνους που θα μας έδιναν τόσες πολλές πληροφορίες που θα γινόμασταν παθητικοί».

• Ο Όργουελ αντιπροσωπεύει τη δικτατορία που λέει «Δεν μπορείς».

• Ο Χάξλεϊ φαντάζεται το σύστημα που λέει «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν ισχύει αυτό».

Και το δεύτερο είναι πολύ πιο παρόμοιο με αυτό που ζούμε. ψεύτικη ελευθερία όπου ο άνθρωπος είναι φαινομενικά ελεύθερος να επιλέξει αλλά είναι υποδουλωμένος από την βαθιά άνεση που τον εμποδίζει να ζήσει, να αναπνεύσει, να φοβηθεί, να υποφέρει ακόμη και για κάτι που αγαπάμε, και να βιώσει τη χαρά της και την πληρότητα μιας χαράς που δεν προέρχεται απ' έξω.

ΠΗΓΗ:https://www-ariannaeditrice-it.translate.goog/articoli/1984-di-george-orwell-e-il-mondo-nuovo-di-aldous-huxley-due-racconti-distopici-a-confronto?_x_tr_sl=it&_x_tr_tl=el&_x_tr_hl=el&_x_tr_pto=wapp
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com