Όταν οι ιστορικοί μελετήσουν το πρώτο τέταρτο του αιώνα μας, θα εκπλαγούν παρατηρώντας πώς η Δύση εισήλθε σε αυτό κυρίαρχη και τώρα ηττάται. Από μόνη της, όχι από έναν ανύπαρκτο εχθρό ανώτερο σε πανουργία και δύναμη. Για όσους από εμάς είμαστε περήφανα μέλη της Δύσης, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν, το να αναρωτηθούμε γιατί φαίνεται επιβεβλημένο.
Για να το κατανοήσουμε αυτό, αξίζει να συνδέσουμε την 11η Σεπτεμβρίου 2001 με τις 7 Οκτωβρίου 2023, τους Δίδυμους Πύργους στη Γάζα. Και να ανακαλύψουμε ότι η κατάρρευση της Δύσης πηγάζει από την παρόμοια αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών στην πρόκληση του Μπιν Λάντεν και την απάντηση του Ισραήλ στο πογκρόμ του Σινουάρ: εκδίκηση, τρομερή εκδίκηση. Ή μάλλον, απόπειρα αυτοκτονίας μέσω του λεγόμενου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Ένα ατελείωτο κυνήγι του απροσδιόριστου τρομοκράτη - για να παραφράσω τον Γκέρινγκ για τους Εβραίους, «Εγώ αποφασίζω ποιος είναι τρομοκράτης» - με σφαγές αθώων πολιτών που αντιμετωπίζονται σαν θηρία ή υπάνθρωποι, και μια εγγύηση νέων στρατολογήσεων για τρομοκρατικές οργανώσεις. Καμία στρατηγική, μόνο υστερία. Οι Αμερικανοί και ιδιαίτερα οι Ισραηλινοί επιμένουν πεισματικά. Σέρνοντας όλους εμάς τους Δυτικούς στη δίνη των αυτοκαταστροφικών συγκρούσεων. Ή, πιθανότερα, αποκαλύπτοντας ότι είμαστε ήδη πρόωροι προσήλυτοι της Ανατολής, έτοιμοι να τεθούμε στην υπηρεσία εκείνου που θεωρούμε επερχόμενο νικητή — της Κίνας. (Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για εμάς τους «πονηρούς» Ιταλούς.)
Τρεις προσωπικές αναμνήσεις υποστηρίζουν αυτήν την ερμηνεία. Πρώτον: μια συνάντηση με έναν Αμερικανό διπλωμάτη, αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή: στρατεύματα στο έδαφος, παντού και με κάθε τρόπο, πρέπει να χάσουν την επιθυμία να το κάνουν ξανά, ίσως με την ατομική βόμβα». Δεύτερον: μια πρόσφατη απάντηση ενός Ισραηλινού στρατηγού στο ερώτημα για τους λόγους που ώθησαν το εβραϊκό κράτος να επιδοθεί στη γενοκτονία στην οποία η Χαμάς ήθελε να το παρασύρει: «Εκδίκηση. Θέλαμε εκδίκηση». Και διευκρίνισε: «Ξέρουμε ότι είναι λάθος, αλλά δεν μπορούμε παρά να το κάνουμε». Τρίτον: μια δήλωση ενός Αμερικανού ιστορικού, που διευθετεί μια συζήτηση το 2007 σχετικά με το ποιος μπορεί να μας νικήσει: «Μόνο η Δύση μπορεί να νικήσει τη Δύση». Συμφωνούμε.
Και τα γεγονότα μέχρι στιγμής συμφωνούν. Ο Μάρκος Αυρήλιος δεν είναι πλέον υποχρεωτικό ανάγνωσμα στα παραδοσιακά προγράμματα σπουδών, αλλά αν ο Μπους ο νεότερος, ο Νετανιάχου ή οποιοσδήποτε άλλος στη θέση τους τον ξανάπιαναν στα χέρια τους, θα ωφελούμασταν πολύ: «Ο καλύτερος τρόπος για να εκδικηθείς μια αδικία είναι να
μην μοιάζεις με το άτομο που την διέπραξε». Στην περίπτωση του Ισραήλ, η μίμηση της Χαμάς με πρόσθετες σφαγές σημαίνει παραμόρφωση του εαυτού του και κίνδυνο για τους Εβραίους σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε τέτοιο βαθμό που η 7η Οκτωβρίου σχεδόν δεν αναφέρεται πλέον. Όλα ξεκινούν και δεν τελειώνουν με την 8η Οκτωβρίου και τη γενοκτονία/αυτοκτονία που έκτοτε βρίσκεται σε εξέλιξη.
Στην επικρατούσα αντίληψη, οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί μοιάζουν, σε μια εκδοχή που επιδεινώνεται από την υπερδύναμη, με τους χίλιες φορές πιο αδύναμους αλλά πολύ πιο πονηρούς προβοκάτορες που τους οδήγησαν στην εκδίκηση. Ας μην εμβαθύνουμε στις εγκληματικές πτυχές. Ας μείνουμε στη μη στρατηγική. Πριν να είναι έγκλημα, ο πόλεμος εναντίον του εαυτού μας, που ονομάζεται «κατά της τρομοκρατίας», είναι λάθος. Ακόμα χειρότερο αν τον ερμηνεύσουμε αντίστροφα: όχι εναντίον τρομοκρατών αλλά εναντίον του τρόμου που νιώθουμε. Σε αυτήν την περίπτωση, συνδυάζουμε την αδυναμία να νικήσουμε τους εχθρούς μας και τη βεβαιότητα βελτίωσης της εικόνας τους με τη δημιουργία μιας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Αυτό έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην κοινωνική συνοχή, το πολιτιστικό κλίμα, ακόμη και στους δημοκρατικούς θεσμούς. Η επιμονή στην Αμερική των αντιτρομοκρατικών νόμων και δομών που θεσπίστηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου αποτελεί αιτία ανησυχίας, διευκολύνοντας την ολίσθηση προς την απολυταρχία τύπου Τραμπ, με ένα Κογκρέσο υπό την κηδεμονία και μια πανίσχυρη εκτελεστική εξουσία, η οποία έχει μετατραπεί σε κτηματομεσιτικό και χρηματοπιστωτικό γραφείο της οικογένειας Τραμπ και των συνεταίρων της. Για να μη μιλήσουμε για το Ισραήλ που διολισθαίνει στη θεοκρατία.
Αυτή η τρέλα αντικατοπτρίζεται στην αποτελεσματικότητα του στρατού. Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις υφίστανται έναν ανθρωπολογικό μετασχηματισμό: στη θέση των γενναίων Σιωνιστών της πρώτης και της δεύτερης εποχής, βρίσκουμε συχνά διαταραγμένους ανθρώπους αμφίβολης προέλευσης, συνδεδεμένους με τους πιο βίαιους εποίκους και διαποτισμένους με υπερθρησκευτικές εμμονές όπως «Ο Θεός είναι μαζί μας» - κάτι που, αν μη τι άλλο, δεν φέρνει γούρι. Όσο για τον αμερικανικό στρατό, οι ανταρσίες στα αεροπλανοφόρα που αναπτύσσονται αδιάκοπα σε όλο τον κόσμο είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Με έναν αρχιστράτηγο που παροτρύνει τους στρατηγούς και τους ναυάρχους του να πολεμήσουν «τον εσωτερικό εχθρό», δηλαδή τους Αμερικανούς που διαφωνούν μαζί του, τι αφοσίωση μπορεί να περιμένει κανείς;
Τέλος, δύο αριθμοί. Στους καταστροφικούς «πολέμους κατά της τρομοκρατίας» του Μπους Τζούνιορ, του Ομπάμα και του Μπάιντεν, μεταξύ 2001 και 2021, 37.229 Αμερικανοί στρατιώτες πέθαναν. 7.052 στο πεδίο της μάχης, 30.177 αυτοκτόνησαν. Και ο αριθμός συνεχίζει να αυξάνεται.
L’Occidente sconfitto
ΠΗΓΗ:https://amethystosbooks.blogspot.com/2026/09/blog-post_771.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Στην επικρατούσα αντίληψη, οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί μοιάζουν, σε μια εκδοχή που επιδεινώνεται από την υπερδύναμη, με τους χίλιες φορές πιο αδύναμους αλλά πολύ πιο πονηρούς προβοκάτορες που τους οδήγησαν στην εκδίκηση. Ας μην εμβαθύνουμε στις εγκληματικές πτυχές. Ας μείνουμε στη μη στρατηγική. Πριν να είναι έγκλημα, ο πόλεμος εναντίον του εαυτού μας, που ονομάζεται «κατά της τρομοκρατίας», είναι λάθος. Ακόμα χειρότερο αν τον ερμηνεύσουμε αντίστροφα: όχι εναντίον τρομοκρατών αλλά εναντίον του τρόμου που νιώθουμε. Σε αυτήν την περίπτωση, συνδυάζουμε την αδυναμία να νικήσουμε τους εχθρούς μας και τη βεβαιότητα βελτίωσης της εικόνας τους με τη δημιουργία μιας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Αυτό έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην κοινωνική συνοχή, το πολιτιστικό κλίμα, ακόμη και στους δημοκρατικούς θεσμούς. Η επιμονή στην Αμερική των αντιτρομοκρατικών νόμων και δομών που θεσπίστηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου αποτελεί αιτία ανησυχίας, διευκολύνοντας την ολίσθηση προς την απολυταρχία τύπου Τραμπ, με ένα Κογκρέσο υπό την κηδεμονία και μια πανίσχυρη εκτελεστική εξουσία, η οποία έχει μετατραπεί σε κτηματομεσιτικό και χρηματοπιστωτικό γραφείο της οικογένειας Τραμπ και των συνεταίρων της. Για να μη μιλήσουμε για το Ισραήλ που διολισθαίνει στη θεοκρατία.
Αυτή η τρέλα αντικατοπτρίζεται στην αποτελεσματικότητα του στρατού. Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις υφίστανται έναν ανθρωπολογικό μετασχηματισμό: στη θέση των γενναίων Σιωνιστών της πρώτης και της δεύτερης εποχής, βρίσκουμε συχνά διαταραγμένους ανθρώπους αμφίβολης προέλευσης, συνδεδεμένους με τους πιο βίαιους εποίκους και διαποτισμένους με υπερθρησκευτικές εμμονές όπως «Ο Θεός είναι μαζί μας» - κάτι που, αν μη τι άλλο, δεν φέρνει γούρι. Όσο για τον αμερικανικό στρατό, οι ανταρσίες στα αεροπλανοφόρα που αναπτύσσονται αδιάκοπα σε όλο τον κόσμο είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Με έναν αρχιστράτηγο που παροτρύνει τους στρατηγούς και τους ναυάρχους του να πολεμήσουν «τον εσωτερικό εχθρό», δηλαδή τους Αμερικανούς που διαφωνούν μαζί του, τι αφοσίωση μπορεί να περιμένει κανείς;
Τέλος, δύο αριθμοί. Στους καταστροφικούς «πολέμους κατά της τρομοκρατίας» του Μπους Τζούνιορ, του Ομπάμα και του Μπάιντεν, μεταξύ 2001 και 2021, 37.229 Αμερικανοί στρατιώτες πέθαναν. 7.052 στο πεδίο της μάχης, 30.177 αυτοκτόνησαν. Και ο αριθμός συνεχίζει να αυξάνεται.
L’Occidente sconfitto
ΠΗΓΗ:https://amethystosbooks.blogspot.com/2026/09/blog-post_771.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.