Από την εργατική τάξη στην AfD: ποιος έχασε την κοινωνία;

Μια ανάλυση του Panos Pikramenos 

Η σαρωτική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, με περίπου 44%, και η κατάρρευση της CDU στο 18% σηματοδοτούν βαθιά μετατόπιση πολιτικής εκπροσώπησης της γερμανικής κοινωνίας σε αυτό το κρατίδιο.

Η AfD:

– κινητοποίησε περίπου 170.000 ψηφοφόρους που απείχαν στις προηγούμενες εκλογές οι οποίοι απετέλεσαν τη μεγαλύτερη πηγή της εκλογικής της ενίσχυσης.

– απέσπασε περίπου 82.000 ψηφοφόρους από τη Χριστιανοδημοκρατία και

– συγκέντρωσε το 61% των εργατών.

Αυτό δεν είναι απλώς ψήφος οργής ή διαμαρτυρίας.

Πρόκειται για ιδεολογική στροφή εργατικών και συντηρητικών στρωμάτων προς ένα κόμμα που προτάσσει την εθνική ταυτότητα, την αυστηρή μεταναστευτική πολιτική και την αμφισβήτηση του σημερινού ευρωπαϊκού προσανατολισμού.

Οι βασικές αιτίες είναι:

-Αποβιομηχάνιση, δημογραφική συρρίκνωση και αίσθηση υποβάθμισης της πρώην Ανατολικής Γερμανίας

- Οικονομική και ενεργειακή ανασφάλεια, φόβος απώλειας εργασίας και κοινωνικής θέσης

- Μετανάστευση και αίσθηση ανεξέλεγκτων πολιτισμικών αλλαγών

—Κρίση εμπιστοσύνης προς τα παραδοσιακά κόμματα και τις πολιτικές ελίτ

—Αδυναμία της Αριστεράς να συνδέσει κοινωνική προστασία, ασφάλεια, συλλογική ταυτότητα και πολιτικό έλεγχο

Ωστόσο πρέπει να σημειωθεί ότι η μεγάλη κατάρρευση αφορά κυρίως τους Χριστιανοδημοκράτες. Οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι ενισχύονται, η Die Linke υποχωρεί, ενώ το νέο BSW (Σάρα Βάγκενκνεχτ)  εισέρχεται στο κοινοβούλιο. Δεν πρόκειται, επομένως, για συνολική κατάρρευση της Αριστεράς.

Και επειδή προβλέπω θρήνο και οδυρμό για την «επέλαση της Ακροδεξιάς»: όσο η απάντηση εξαντλείται στην ηθική καταδίκη, εκείνη θα συνεχίζει να οργανώνει τη δυσαρέσκεια και να κερδίζει κοινωνικά στρώματα.

Η Αριστερά οφείλει να απαντήσει: γιατί οι εργάτες που κάποτε αποτελούσαν την κοινωνική της βάση βρίσκουν σήμερα πολιτική έκφραση στην Ακροδεξιά; Τι έχει πάψει να καταλαβαίνει, ποιους έχει πάψει να εκπροσωπεί και τι είναι διατεθειμένη να αλλάξει;

Η πολιτική δεν είναι άθροισμα ατομικών διεκδικήσεων, ούτε επίδειξη ευαισθησίας γύρω από ταυτότητες, φύλα και μειονότητες.

 Είναι σύγκρουση για το ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει την κοινωνία, να υπερασπιστεί τα συλλογικά της συμφέροντα και να της προσφέρει προοπτική και πειστικές απαντήσεις στα προβλήματά της.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/19RsmNpYbT/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com