Δημοσθένης Μιχόπουλος
Τὸ 1822, στὴν Ἐπίδαυρο, οἱ ἐπαναστατημένοι Ἕλληνες ψηφίζουν τὸ πρῶτο Σύνταγμά τους.
Καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι πολὺ μεγαλύτερο ἀπὸ μία καινούργια διοικητικὴ ὀργάνωση.
Διότι ἐδῶ ὁ ρωμαίικος κόσμος ἀρχίζει νὰ περιγράφει τὴν πολιτικὴ ὕπαρξή του μὲ τὴ γλώσσα ἑνὸς ἄλλου κόσμου.
Ἡ Ρωμανία γνώριζε ὅτι ἡ ἐξουσία ὑπάρχει γιὰ νὰ διαφυλάττει τὸν τρόπο ζωῆς καὶ λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ποὺ διαφυλασσόταν στὸν κοινοτικὸ τρόπο. Ἡ Δύση ἔχει χάσει τὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχει ὑποπέσει στὸ βαρβαρικὸ ἦθος τῆς λατρείας τῆς ἐξουσίας.
Αὐτὸ εἶναι τὸ κέντρο τῆς διαφορᾶς.
Ἡ Ρωμανία γνώριζε ἰσχυρότατη ἐξουσία.
Αὐτοκράτορα, στρατό, διοίκηση, φορολογία, δικαστήρια, νόμους, κρατικὸ μηχανισμό.
Ἡ διαφορά, ἑπομένως, δὲν βρίσκεται στὸ ἰσχυρὸ ἢ στὸ ἀδύναμο κράτος.
Βρίσκεται στὸ τί λατρεύει μία κοινωνία καὶ συνεπῶς στὸ τί ὑπηρετεῖ ἡ ἐξουσία της.
Στὴ Ρωμανία τὸ κέντρο δὲν εἶναι ἡ ἐξουσία.
Τὸ κέντρο εἶναι ὁ Θεός.
Ἡ ἀλήθεια δὲν παράγεται ἀπὸ τὸ κράτος.
Ἡ Ἐκκλησία δὲν παράγεται ἀπὸ τὸ κράτος.
Ἡ κοινωνία δὲν παράγεται ἀπὸ τὸ κράτος.
Ὁ αὐτοκράτορας παραλαμβάνει ἕναν κόσμο ποὺ προϋπάρχει τῆς ἐξουσίας του καὶ ὀφείλει νὰ τὸν διαφυλάξει.
Ἕναν κόσμο στὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος δὲν ὑπάρχει πρωτίστως ὡς αὐτόνομη μονάδα, ἀλλὰ ὡς πρόσωπο σχέσεως.
Ἡ ἐξουσία, λοιπόν, δὲν εἶναι ἀντικείμενο λατρείας.
Εἶναι διακονία τοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ γεννᾷ ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ.
Ἡ Δύση ἀκολουθεῖ τὴν ἀντίθετη πορεία.
Ἡ μακραίωνη ἄρνησή της νὰ ἐκχριστιανισθεῖ οὐσιαστικὰ, δὲν μεταμορφώνει τὸ βαρβαρικὸ ἦθος τῆς δυνάμεως.
Τὸ ἐνδύει μὲ χριστιανικὴ περιβολή.
Ἡ Ἐκκλησία μετατρέπεται σταδιακὰ καὶ ἡ ἴδια σὲ κοσμικὴ ἐξουσία.
Ὁ Πάπας γίνεται πολιτικὸς ἄρχοντας.
Ἡ πνευματικὴ αὐθεντία μεταφράζεται σὲ κυριαρχία.
Ἡ κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας μετατοπίζεται πρὸς τὸν θεσμὸ τῆς ἐξουσίας.
Καὶ ἔτσι ἀρχίζει μία μακραίωνη δυτικὴ διαμάχη γιὰ τὸ ποιος θὰ κυριαρχήσει.
Πάπας.
Αὐτοκράτορας.
Βασιλιάς.
Φεουδάρχης.
Ἡγεμόνας.
Ἡ Μεταρρύθμιση δὲν ἀναιρεῖ αὐτὸν τὸν κόσμο.
Τὸν κατακερματίζει.
Ἡ μία δυτικὴ ἐξουσιαστικὴ ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα γίνεται πολλές.
Νέες ἐκκλησίες συνδέονται μὲ νέες κοσμικὲς ἐξουσίες.
Ἡγεμόνες, βασιλεῖς, κοινοβούλια καὶ ὁμολογίες διεκδικοῦν τὸν δικό τους χῶρο κυριαρχίας.
Ἡ ἐξουσία δὲν παύει νὰ εἶναι τὸ ζητούμενο.
Ἁπλῶς τώρα τὴ διεκδικοῦν περισσότεροι.
Καὶ ὅταν ἔρχεται ὁ Διαφωτισμός, αὐτὸς ὁ μακραίωνος κόσμος τῆς διεκδικήσεως τῆς ἐξουσίας ἀποκτᾷ τὴν πολιτική του θεσμοποίηση.
Ἀφοῦ ὅλοι διεκδικοῦν τὴν ἐξουσία, ἡ λύση εἶναι νὰ μοιραστεῖ.
Νομοθετική.
Ἐκτελεστική.
Δικαστική.
Ἡ μία ἐξουσία ἀπέναντι στὴν ἄλλη.
Ἡ μία περιορίζει τὴν ἄλλη.
Ἡ μία ἐλέγχει τὴν ἄλλη.
Καὶ τὸ Σύνταγμα γίνεται ὁ μεγάλος ρυθμιστὴς αὐτῆς τῆς κατανομῆς.
Ἐδῶ βρίσκεται ἡ ἄλλη λατρεία.
Διότι ἡ λατρεία δὲν φανερώνεται μόνο στὸν ναό.
Φανερώνεται καὶ στὸ τί θεωρεῖ μία κοινωνία ὕψιστο ἀγαθό.
Στὸ τί φοβᾶται περισσότερο.
Στὸ τί διεκδικεῖ περισσότερο.
Γύρω ἀπὸ τί περιστρέφεται ὁλόκληρη ἡ ζωή της.
Καὶ στὸ δυτικὸ πολιτικὸ σύμπαν ἡ ἐξουσία ἔχει πλέον μετακινηθεῖ στὸ κέντρο του.
Ποιος κυβερνᾷ.
Ποιος νομοθετεῖ.
Ποιος δικάζει.
Ποιος ἐλέγχει.
Ποιος ἀντιπροσωπεύει.
Ποιος περιορίζει ποιον.
Ποιος κατέχει ποιο μέρος τῆς κυριαρχίας.
Ἡ ἐξουσία γίνεται τὸ ἀντικείμενο γύρω ἀπὸ τὸ ὁποῖο ὀργανώνεται ὁλόκληρο τὸ πολιτικὸ σύστημα.
Καὶ αὐτὸς ὁ κόσμος φθάνει στὴν Ἐπίδαυρο.
Τὸ «Προσωρινὸν Πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος» φέρνει μαζί του αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ νέα πολιτικὴ γλώσσα:
Σύνταγμα.
Βουλευτικό.
Ἐκτελεστικό.
Δικαστικό.
Ἀντιπροσώπευση.
Δικαιώματα.
Διάκριση καὶ κατανομὴ τῆς ἐξουσίας.
Καὶ ἐδῶ συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό.
Τὸ ἴδιο Σύνταγμα ἀρχίζει:
«Εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος».
Ἡ προμετωπίδα παραμένει ρωμαίικη.
Ἡ Ἁγία Τριάδα.
Ὁ Θεός τῶν πατέρων τους.
Ἡ πίστη τοῦ Γένους.
Ἀλλὰ τὸ πολιτικὸ ὄχημα ποὺ ἀκολουθεῖ προέρχεται πλέον ἀπὸ ἕναν κόσμο ποὺ ἔχει συγκροτήσει τὴν πολιτική του γύρω ἀπὸ ἕναν ἄλλον τρόπο λατρείας: τὴ λατρεία τῆς ἐξουσίας, τὴ διεκδίκησή της, τὴ διαίρεσή της καὶ τὴν κατανομή της.
Ἐδῶ ἡ μεγάλη πολιτικὴ ἀλλοτρίωση ἔχει ἤδη συντελεστεῖ.
Καὶ γεννιέται ὁ πολιτικὸς ἑρμαφροδιτισμὸς ποὺ θὰ χαρακτηρίσει τὸ νέο ἑλληνικὸ κράτος.
Στὴν προμετωπίδα ἡ Ἁγία Τριάδα.
Στὸ πολιτικὸ ὄχημα ὁ τρόπος λατρείας ἑνὸς ἀλλότριου Θεοῦ.
Στὰ χείλη ἡ πίστη τοῦ Γένους.
Στοὺς θεσμοὺς μία ἄλλη ἀνθρωπολογία.
Στὴ συλλογικὴ μνήμη ἡ Ρωμανία.
Στὴν πολιτικὴ συγκρότηση ἡ Δύση.
Δὲν πρόκειται πλέον γιὰ μία πιθανότητα μελλοντικῆς ἀλλοιώσεως.
Οὔτε γιὰ ἕνα ἐρώτημα ποὺ θὰ ἀπαντηθεῖ ἀργότερα.
Τὸ 1822 ἡ μεγάλη πολιτικὴ ἀλλοτρίωση ἔχει ἤδη ἐπιτευχθεῖ.
Ὁ πολιτικὸς ἑρμαφροδιτισμὸς τῆς Ἑλλάδας, μὲ προμετωπίδα τὴν Ἁγία Τριάδα ἀλλὰ πολιτικὸ ὄχημα τὸν τρόπο λατρείας ἑνὸς ἀλλότριου Θεοῦ, εἶναι πλέον ἱστορικὸ γεγονός.
Σχόλιο:
1) α) Στη Δύση η ιεραρχία της εξουσίας "νομιμοποιείτο" από τον πάπα και ήταν ιδιωτική και κληρονομική.
β) Στη Φιλόχριστο των Ρωμαίων Πολιτεία (Βυζάντιο) ή ιεραρχία νομιμοποείτο από τη Νομοθεσία της μέσω της Συγκλήτου και ήταν δημόσια επί θητεία, αμεταβίβαστη και επομένως μη κληρονομική.
2) Με το Σύνταγμα της Επιδαύρου του 1822 επανίσχυσε η Φιλόχριστη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Νομοθεσία, δηλ. το Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο ως επίσημη Νομοθεσία του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους από το 1821 έως το 1946, ενώ συνεχίζει μέχρι σήμερα να παράγει έννομα αποτελέσματα αποκλειστικά στην Ελλάδα.
3) Το Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο προέβλεπε ως πολίτευμα εκείνο της Πολιτείας (Βασιλευομένης Αξιοκρατικής Δημοκρατίας των Αρίστων).
4) α) Στη Δύση, σύμφωνα κυρίως με το Σαλικό Νόμο, η Ευγένεια ήταν φεουδαρχική και κληρονομική και αφορούσε πολύ περιορισμένο κύκλο προσώπων.
β) Στη Φιλόχριστο των Ρωμαίων Πολιτεία και σύμφωνα με το Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο, όσοι Φιλόχριστοι Ρωμαίοι (Βυζαντινοί) πολίτες γεννήθηκαν Ελεύθεροι από Ελεύθερους ή Απελεύθερους Γονείς λογίζονταν νομικά ως Ευγενείς.
γ) Άρα, εφόσον με το Σύνταγμα της Επιδαύρου επανίσχυσε το Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο, ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ πολίτες που γεννήθηκαν Ελεύθεροι νομιμοποιούνταν ως ΕΥΓΕΝΕΙΣ και γι αυτό δεν είχε απολύτως κανένα νόημα η ξενόφερτη, δυτικότροπη, φεουδαρχικού τύπου κληρονομική Ευγένεια, η οποία γι αυτό το λόγο αποκλείστηκε.
Δυστυχώς, επί 4ης Αυγούστου μεθοδεύτηκε αδιόρατο Συνταγματικό πραξικόπημα με την κατάργηση του Βυζαντινορωμαϊκού Δικαίου, που ολοκληρώθηκε το 1946.
Αναλογιστείτε ποιοί ωφελήθηκαν και ποιοί ζημιώθηκαν από αυτή τη μεταρρύθμιση.
Πάντως η Ελλάς με το Σύνταγμα της Επιδαυρου του 1822 ιδρύθηκε ως Φιλόχριστο Ρωμαϊκό (Βυζαντινό) κράτος Ελευθέρων Πολιτών, ήτοι Ευγενών.
5) α) Στη Δύση ο κληρονομικός μονάρχης ονομαζόταν Ρήγας (Rex) ή/και Ιμπεράτωρ (Emperor) και ουδέποτε Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ.
β) Στη Φιλόχριστο των Ρωμαίων Πολιτεία ο αιρετός από τη Σύγκλητο ανώτατος άρχων ονομαζόταν Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ.
6) α) Στη Δύση το πολίτευμα ήταν πάντοτε φεουδαρχικού τύπου Αυτοκρατορία, ήτοι ένα ανομοιογενές, πολυεθνικό, πολυπολιτισμικό και πολύγλωσσο σύνολο πολλών χαλαρά ενωμένων φεουδαρχικών κρατιδίων.
β) Στη Φιλόχριστο των Ρωμαίων Πολιτεία το πολίτευμα ήταν εκείνο το αξιοκρατικό εκείνο πολίτευμα της μονοεθνικής, μονοπολιτισμικής και μονόγλωσσης Πολιτείας, το οποίο οραματίστηκαν στην αρχαιότητα οι Πλάτων, Αριστοτέλης και Ζήνων, ενώ εφαρμόστηκε για πρώτη φορά με την προσθήκη του Χριστιανισμού στο μεσαιωνικό Βυζάντιο.
γ) Στο φοίνικα του Καποδίστρια της φωτογραφίας αναγράφεται "Ελληνική Πολιτεία 1821".
Το Φιλόχριστο Ρωμαϊκό πολίτευμα της Πολιτείας, χάρη στο Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο που επανίσχυσε με το Σύνταγμα της Επιδαύρου του 1822, επανίσχυσε κι εκείνο μέχρι το 1832.
Γι αυτό η Ελλάς αποτελεί το μοναδικό κράτος στον κόσμο στο οποίο επανίσχυσε τόσο το πολίτευμα της Πολιτείας (1821-1832), όσο και το Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο (1821-1946), καθιστώντας την έτσι το μοναδικό διάδοχο κράτος της Φιλοχρίστου των Ρωμαίων Πολιτείας (Ρωμανίας/Βυζαντίου) στον κόσμο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα σχόλια της ανάρτησης ΕΔΩ
https://www.facebook.com/share/p/1CeQnVLN5v/
Δημοσθένης Μιχόπουλος fb
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.