Κι όταν εγώ δεν θάχω σώμα να έρχομαι πλέον εδώ,
θα συνεχίζεις εσύ ακόμη,ακόμη κι ακόμη ν'ακούγεσαι, θάλασσα...
....Αλλά κι αν ακόμη δεν είσαι μητέρα μου, μοιάζουμε πάντως. Μπορεί και τα λόγια μου να είναι αέρας σαν τα δικά σου.
Καιρός είναι άλλωστε ν’ αφήσουμε τα όνειρα,
σαν μια φούχτα άμμο που τη ρίχνουμε πίσω μας.
Αρκεί πως αυτός ο παράδοξα όμορφος κόσμος μάς μάγεψε.
Μεθύσαμε θάλασσα!
Τόσο η ψυχή μου όσο κ’ εσύ, τον γιομίσαμε κύματα.
Νικηφόρος Βρεττάκος, "Συνάντηση με τη Θάλασσα"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.