Του Βασίλη Λαμπόγλου
Σήμερα αγόρασα τσοχάκια, απ' αυτά που μπαίνουν κάτω από τα έπιπλα για να μην κάνουν θόρυβο.
Αναποδογυρίζοντας την παλιά καρέκλα που καθόταν η μαμά μου για να ράψει, παρατήρησα το ένα απ' τα τέσσερα πόδια πιο κοντό, πιο φθαρμένο - στη μεριά που το σώμα της στηριζόταν πιο πολύ.
Είναι απίστευτο πώς αστραπιαία - τσάφ! - τέμνεται ο χρόνος στο πένθος, πόσο σχετικός γίνεται, πόσο διαστέλλεται, συστέλλεται, κάνει σπείρες και λακκάκια.
Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από το θάνατό σου.
Σήμερα μόνο παρατήρησα τη φθαρμένη καρέκλα.
Σήμερα έκλαψα - και πάλι - γοερά, σαν την πρώτη μέρα.
Εκεί που πέφτει το βάρος της καρέκλας.
Εκεί στηρίχτηκα, πήρα βαθιά ανάσα σα δύτης έτοιμος να βουτήξει, κι έκλαψα.
Είναι απίστευτο πώς βαραίνουν μέσα μας οι πεθαμένοι μας, πώς είναι σαν να μην έφυγαν ποτέ.
"Με ξεπερνάει το τάδε"... θα την πεις αυτή τη φράση χίλιες φορές στη ζωή σου.
Μόνο στον έρωτα και στο θάνατο θα καταλάβεις όμως τι σημαίνει στ' αλήθεια.
Με ξεπερνάει που κοιτάω το πόδι της καρέκλας και σκέφτομαι "δεν πέθανε η μαμά μου, είναι εδώ, αφού η καρέκλα έμεινε πεισματικά αμετακίνητη, αφού δεν άλλαξε, πάει να πει πως η μαμά μου θα γυρίσει, θα καθίσει πάλι στην καρέκλα της και θ' αρχίσει να γαζώνει φόδρες μέσα στη νύχτα, με τη γνωστή της ιώβεια υπομονή".
Αγγίζοντας το θάνατο της μάνας, αγγίζεις πτυχές της ψυχής σου που ούτε υποψιαζόσουν ότι υπάρχουν.
Αγγίζεις τη μεταφυσική, την τρέλα, τον πόνο, τόσο πόνο που ούτε ήξερες ότι μπορείς να τον αντέξεις.
Όπως η γέννα.
Έτσι κι ο θάνατος δοκιμάζει τις αντοχές σου
Δε θα το πιστέψεις εύκολα αν στο πω, μα όλη αυτή η διαδικασία κρύβει μια άγρια χαρά:
πάντα είχα το άγχος ότι θα την ξεχάσω γρήγορα, ότι θα ξεχάσω πώς μοιάζει, τη χροιά της φωνής της, την κρητική της προφορά, τις εκφράσεις του προσώπου της.
Σήμερα την φαντάστηκα πάλι ολοζώντανη, πάνω στην κουτσή της καρέκλα.
Κι είπα πως η μνήμη είναι κοφτερό μαχαίρι, ο χρόνος περνά δίπλα της και πληγώνει - ο αδαής - τα δάχτυλά του.
Βαραίνει μέσα μου και πάνω στην καρέκλα της η πεθαμένη μου μαμά.
Κι αυτό το βάρος τυλίγεται γύρω απ' τη μέση μου, πολύτιμος τοκετός η μνήμη
ασύλληπτη σύλληψη οι πεθαμένοι μας,
χρέος μας - αν θέλουμε - να τους τιμάμε.
Άφησα άφτιαχτη την καρέκλα
καμιά φορά είναι πολυτιμότερα τα πράγματα που τρίζουν, δείχνουν ότι από πάνω τους πέρασε η ζωή.
Πίνακας: "The old chair", c. 1866, του ιμπρεσιονιστή John Singer Sargent.
*Με συγκίνησε γιατί μου θύμισε μνήμα με λουλούδια.
Της εξαίρετης Nikoleta Dafnou
-Θύμηση δυνατή στη μέρα σας, να σας προσφέρεται.
Να την καλοδεχεστε, να τη "περιποιειστε " και την "ξεπροβοδιζετε" όπως ταιριάζει στα τιμαλφή του εφήμερου μας.
Σήμερα... Ψυχοσάββατο δεύτερο 🌷
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.