Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έφυγε αδόκητα, πέρασε στην αιωνιότητα σαν σήμερα στις 27 Μαρτίου 2024.
Παρέμεινε ως το τέλος ασυμβίβαστος, απροσκύνητος!
Υπερασπίστηκε με ψυχή και πνεύμα ένα άλλο Σχέδιο για την πατρίδα μας και το δικαίωμα των λαών για ελευθερία και δικαιοσύνη!
Ο Μιχάλης για όλους εμάς αποτελεί το διαχρονικό πρότυπο ήθους, του διανοούμενου πολιτικού αγωνιστή που έδειξε τον άλλο δρόμο απέναντι στον καιροσκοπισμό, τη "δολοφονία" της πολιτικής, της "κακιστοκρατίας", όπως έλεγε.
Σε νεαρή ηλικία συνέγραψε τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη
Σχεδίασε μια νέα εθνική στρατηγική για τον ελληνισμό, εμπνεύστηκε από τη μεγάλη κοινοτιστική, αγροτοδιατροφική και συνεταιριστική παράδοση του τόπου, πρότεινε την "Επαναθεμελίωση του Κράτους", το όραμα της "Πολυκεντρικής Ελλάδας" ενάντια στην μονοκεντρικότητα της Αθήνας.
Ηγήθηκε σε σημαντικές πρωτοβουλίες για την κατασκευή της Εγνατίας και της Ιονίας οδού, την ανάγκη νέων λιμανιών στους νέες εμπορικές θαλάσσιες διαδρομές, την "επανασύνδεση" με τους κόσμους των Βαλκανίων, του Ευξείνου Πόντου, της Μέσης Ανατολής, της Λιβύης και εναντιώθηκε στη "μεγάλη ιδέα" του αθηναϊκού χρεοβόρου κράτους, την Ολυμπιάδα της Αθήνας 2004 του κλεπτο-κρατικο-καπιταλισμού.
Το 1996 στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, προφητικά, προέβλεψε την χρεοκοπία της χώρας στο "Στο τέλος του ιστορικού κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω τουρκομπαρόκ" θα γίνει 'Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ"
Η αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας στην ελληνική Βουλή, η διεθνοποίηση του ζητήματος ήταν δική του πρωτοβουλία.
Ως μέλος της Ε.Ε. του Διεθνούς Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών το 1986, σε ομιλία του εισήγαγε για πρώτη φορά το Κουρδικό στον ΟΗΕ στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Γενεύη, ενώ ως μέλος της ίδιας οργάνωσης εισήγαγε με παρεμβάσεις του το Ποντιακό ζήτημα στον ΟΗΕ.
Ήταν διεθνιστής και υπερασπίστηκε απέναντι στον ιμπεριαλισμό την πολυεθνική οικουμένη και γι'αυτό δεκάδες οι πρωτοβουλίες του για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, για το Κουρδικό, τους Ασσυρίους, το Παλαιστινιακό, το Αρμενικό, το Πολισάριο, την Ερυθραία...
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 συναντά τους λησμονημένους Έλληνες της ΕΣΣΔ και με το Μανώλη Γλέζο στη Δυτική Σαχάρα τους μαχητές του Πολισάριο.
Το 1981 στη Συρία συνομιλεί με τους ελληνόφωνους του Χαμιντιέ στη Συρία και το 1984 στο Παρίσι συμμετέχει στη συνεδρίαση του Διαρκούς Διεθνούς Δικαστηρίου των Λαών, που εξέτασε τη Γενοκτονία των Αρμενίων.
Το 1988 στην κοιλάδα Μπεκαά του Λιβάνου συνάντησε τον ηγέτη του Κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος Αμπντουλάχ Οτσαλάν.
Ποτέ ο Μιχάλης σε κάποια ομιλία του δεν εναπόθεσε την προοπτική της ειρήνης στην γειτονιά μας στην ανάγκη εξεύρεσης προστατών, ποτέ δεν αναφέρθηκε σε εξοπλιστικά προγράμματα. Η ασυμβίβαστη πάλη του για ελευθερία και δικαιοσύνη εδράζονταν στις αρχές και τις αξίες ενός παναθρώπινου πολιτισμού.
Έλεγε: "Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου, δεν υπάρχει πρόβλημα Θράκης. Υπάρχει ένα πρόβλημα. Το τουρκικό πρόβλημα. Και αυτό πρέπει να λυθεί με βάση τις αρχές, τις αξίες, και τα ιδανικά που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες" θα πρέπει να βρει τη σύγχρονη προέκτασή του που την προσδιόρισε ως εξής: "Η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν η Ανατολική Μεσόγειος θα ανήκει στους λαούς της".
Χρέος των "συναθλητών" του, όπως ονόμαζε ο ίδιος όσους ακολουθούσαν το όραμά του, η διάσωση και η διαιώνιση της Κιβωτού των ιδεών του.
Στους συνδέσμους:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.