Τώρα που πέρασαν λίγες ημέρες από τον αδόκητο θάνατο των οπαδών του ΠΑΟΚ πρέπει να πούμε και μερικές αλήθειες.
***"Οι αναλύσεις για το τροχαίο στη Ρουμανία κακώς επικεντρώνονται στο σύστημα lane assist και σε οτιδήποτε άλλο.
Οι αναλύσεις για τέτοιου είδους τροχαία πρέπει να αφορούν τις επιπτώσεις που έχει το χασίς και το αλκοόλ στην οδήγηση.
Όποιοι λοιπόν θεωρούν το τσιγαριλίκι ακίνδυνο και συνεχίζουν να μάχονται υπέρ καλών και κακών ναρκωτικών και ότι το χασίς προκαλεί μια απλή ευφορία, μπορούν να δουν ξανά και ξανά το βίντεο με το βαν των οπαδών του ΠΑΟΚ που ενώ είχε ορατότητα πάει και πέφτει πάνω στον τράκτορα.
Δυσκολία στη συγκέντρωση, επιβράδυνση των αντανακλαστικών, κατάσταση ευφορίας και πεποίθηση ότι είσαι ο σούπερ μαν είναι τα άμεσα μόνο αποτελέσματα της χρήσης χασίς.
Η αμέσως επόμενη συζήτηση που πρέπει να ανοίξει είναι ποιος είναι ο λόγος που νέοι άνθρωποι (όχι όμως και παιδιά για να δικαιολογηθεί η ασυνείδητη συμπεριφορά της χρήσης ουσιών στην οδήγηση) που πηγαίνουν μια εκδρομή για να υποστηρίξουν την ομάδα τους πρέπει να πάρουν ναρκωτικά για να έρθουν σε κατάσταση ευφορίας. Δεν αρκεί από μόνη της η εκδρομή και ο αγώνας της αγαπημένης ομάδας;
Και κάπως έτσι δικαιολογείται και η διαδρομή που επέλεξαν για να φτάσουν στη Γαλλία: ήθελαν να αποφύγουν τους συνοριακούς ελέγχους γιατί ήταν φορτωμένοι με ναρκωτικές ουσίες.
Οπότε κάτι εκφράσεις που ακούω "αθάνατοι" κλπ και μια προσπάθεια ηρωοποίησης των νεκρών οπαδών του ΠΑΟΚ (ειδικά στη Θεσσαλονίκη) μου προκαλούν αποτροπιασμό (και είμαι οπαδός του ΠΑΟΚ από καταγωγή και πεποίθηση). Όχι γιατί φυσικά δεν είναι λυπηρό αυτό που έγινε, αλλά γιατί δεν έκαναν τίποτα ηρωικό. Αντιθέτως, έβαλαν σε κίνδυνο όχι μόνο τις ζωές τους αλλά και τις ζωές αθώων εργαζομένων και διερχόμενων οδηγών.
Πραγματικά δε θα ήθελα να βρεθώ στο δρόμο τους και στο δρόμο κανενός που πίνει οτιδήποτε και πιάνει το τιμόνι.
"ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά, έτσι μάθαμε από παιδιά..."
Σύμφωνα με τον ρουμανικό Τύπο ο οδηγός του μίνι βαν είχε κάνει χρήση αλκοόλ, κοκαΐνης και κάνναβις. Συγκεκριμένα το δημοσίευμα (στα σχόλια) αναφέρει: «Οι εισαγγελείς που διερευνούν την τραγωδία στην DN6, κοντά στην Τιμισοάρα, όπου επτά Έλληνες οπαδοί του ΠΑΟΚ έχασαν τη ζωή τους, επιβεβαιώνουν ότι ο οδηγός του μίνι λεωφορείου βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ, κάνναβης και κοκαΐνης.
Τα επίσημα αποτελέσματα από το Εθνικό Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής (INML) δείχνουν ξεκάθαρα την κατανάλωση ψυχοδραστικών ουσιών πριν καθίσει στο τιμόνι. Οι ερευνητές ζήτησαν τοξικολογικές εξετάσεις για όλα τα θύματα που έχασαν τη ζωή τους, ωστόσο μέχρι στιγμής έχουν παραληφθεί αποτελέσματα μόνο για τον οδηγό».
Αντίστοιχα συνθήματα που κανονικοποιούν τη χρήση ουσιών βρίσκουμε σε πολλές ομάδες, όμως το τραγικό συμβάν της απώλειας επτά νέων ανθρώπων στη Ρουμανία, έρχεται με τρόπο τραγικό να επιβεβαιώσει ότι όσο ανώδυνο και αθώο αν ακούγεται ένα σύνθημα, η πραγματικότητα είναι ότι τα ναρκωτικά σκοτώνουν. Και δυστυχώς δεν σκοτώνουν μόνο τον χρήστη όταν βρίσκεται στη θέση του οδηγού.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα με τα τραγούδια που τραγουδούν τα εφηβάκια είναι αποκρουστικό. Πώς σπας το «βράχο», πώς σπρώχνεις, ποιος έχει το καλό σταφ.
Τα σκληρά ναρκωτικά είναι στην καθομιλουμένη τους, σαν να βρήκαν κάποιοι τον τρόπο για να μπουν στην καθημερινότητά τους.
Λες και τα καρτέλ έχουν επενδύσει εκτός από το οπαδικό κίνημα και στη μουσική βιομηχανία πλέον για να σου κάνουν πλύση εγκεφάλου, να σε πείσουν ότι δεν μπορείς να αγαπήσεις ή να χαρείς αν δεν είσαι «πιωμένος».
Θα μου πεις μιλάς εσύ για λογοκρισία;
Όταν πρόκειται για παιδιά ναι!
Γιατί τα παιδιά που έφυγαν έτσι άδικα, δεν ήταν ώρα να πεθάνουν. Και δεν πέθαναν για την αγάπη τους για καμία ομάδα. Θα μπορούσε να έχει συμβεί οπουδήποτε. Έφυγαν από μαλακία. Καλό θα ήταν να το ξεκαθαρίσουμε αυτό, για να μην θρηνήσουμε κι άλλα παιδιά στο μέλλον.
Ποτέ δεν υπάρχουν λόγια που να απαλύνουν τον πόνο των γονιών που θάβουν τα παιδιά τους. Τους εύχομαι μόνο κουράγιο.
ΥΓ «Μαστουρώσαμε Δικεφαλε αετε και για πάρτι σου κουμπώσαμε δυο Ε. Ήπιαμε και κάνα ΡΩ από δέντρο Ζωνιανό. Στο κουτάλι βράσαμε και τη Κοκο Για απεξάρτηση πήγα στον ΟΚΑΝΑ (ΨΕΜΑΤΑ).
Για να κόψω όλα τα ναρκωτικά (ΚΑΙ ΚΑΛΑ).
Μα μου είπαν οι γιατροί πως η αγάπη η δυνατή, μου χει πάρει το μυαλό και τη ψυχή. Αεκαρα τι και αν παντρεύτηκα την πουτανα γρήγορα βαρέθηκα, γιατί εσένα μοναχά έχω μέσα στη καρδιά κι όπου παίζεις θα σε ακολουθώ πιστα».
Αν αγαπάς πραγματικά μια ομάδα την ακολουθείς "ξενέρωτος", ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ. Δεν χρειάζεσαι τιποτα για να κλάψεις, να γελάσεις και να φωνάξεις σαν παιδί.
Το κύμα – η αγέλη
Το δυστύχημα των «φιλάθλων» του ΠΑΟΚ απέκτησε μια πτυχή που περνά σχεδόν υποδόρια, στα ψιλά. Κι όμως, είναι σοβαρή.
Χθες το βράδυ, ως cold standby επειγόντων, ανταποκρίθηκα σε περιστατικό δύσπνοιας. Μετά δεν είχα διάθεση για ύπνο. Έμεινα στο γραφείο, διάβασα και άρχισα να γράφω.
Με προβληματίζει έντονα η ηρωοποίηση απερίσκεπτων νέων. Αλλά από ποιο κοινό; Από το οπαδικό κοινό της ομάδας του ΠΑΟΚ — που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι οποιασδήποτε άλλης ομάδας. Το φαινόμενο δεν είναι τοπικό· είναι δομικό.
Με προβληματίζει επίσης η δημόσια κίνηση της διοίκησης του ΠΑΟΚ να στηρίξει τις οικογένειες. Κι αυτό «βγάζει μάτι». Γιατί;
Πρόκειται για ανάληψη ευθύνης ή για διατήρηση της πατρότητας της αγέλης; Είναι συστημική υποχρέωση ή ηθική πράξη;
Και στις δύο αναγνώσεις, η δημόσια τοποθέτηση μπάζει. Αν η στήριξη ήταν σιωπηλή, θα ήταν ανθρώπινη. Γιατί, ας μη γελιόμαστε: μια κηδεία κοστίζει γύρω στα πέντε χιλιάδες ευρώ. Κι όταν χάνεις παιδί, θες κάτι «καλύτερο» — όχι από επίδειξη πλούτου, αλλά από ανάγκη αξιοπρέπειας και αποχαιρετισμού.
Μέσα στο σοκ και τον αιφνιδιαστικό θρήνο, καλείσαι να διαλέξεις φέρετρο, καφέδες, κουλουράκια, μαύρα ρούχα, ενώ ο χρόνος πιέζει αλύπητα.
Επιστρέφω όμως στο οπαδικό κοινό που αντιμετωπίζει την τραγωδία ως έπος. Και τότε θυμήθηκα την ταινία Το Κύμα (Die Welle), που πραγματεύεται υποδειγματικά τη δημιουργία και την κατάληξη της αγέλης.
Πρόκειται για ταινία που μόνο οι Γερμανοί θα μπορούσαν να κάνουν, έχοντας αναλύσει σε βάθος τους μηχανισμούς που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα. Το ερώτημα ήταν σαφές και τρομακτικό: είναι εφικτό να υπάρξει ξανά εθνικοσοσιαλισμός στη Γερμανία;
Η ταινία παρακολουθεί όλα τα στάδια ενός αιματηρού κύκλου. Ξεκινά από μια ιδέα που παρουσιάζεται ως κάτι νέο, διαφορετικό, κάτι που σπάει τη μονοτονία της ζωής και διαρρηγνύει τα δεσμά του συμβιβασμού.
Η αγέλη προσφέρει νόημα, αιτία ύπαρξης, μια αίσθηση κοινωνικής ένταξης — φαινομενικής, γιατί αφορά μόνο την ομάδα και όχι την κοινωνία. Προσφέρει αποδοχή χωρίς όρους, συνθήματα, συναισθηματική κάλυψη και, κυρίως, προστασία.
Το στοιχείο της «προστασίας» είναι κομβικό. Στην ταινία βλέπουμε το bullying εναντίον μέλους του Κύματος να καταλήγει στην επικράτηση της αγέλης. Αρχικά μοιάζει ηθικό. Στην πραγματικότητα προκαλεί τρόμο:
«Μην τα βάλεις μαζί του — θα έρθουν δεκαπέντε από το Κύμα και θα σε καθαρίσουν».
Εκεί η αγέλη αντιλαμβάνεται ότι έχει επικράτεια και ισχύ. Παύει να είναι άμυνα και γίνεται δυνάστης.
Η ένταξη είναι οικειοθελής, σχεδόν ανώδυνη. Το down payment είναι η ατομικότητα. Στο τέλος, όλοι καταλήγουν σε στολή: κοινό dress code, κοινή κόμη, κοινό βλέμμα.
Λίγο πριν την καταστροφή, τα μέλη εμφανίζουν περιορισμένη σκέψη. Δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο πέρα από το τι μπορούν να κάνουν για την ομάδα.
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται σε πολιτικές και οπαδικές αγέλες. Η στολή δεν είναι τζιν και λευκό πουκάμισο, αλλά η φανέλα της ομάδας ή του κόμματος.
Ρομποτικοί βηματισμοί, συνθήματα, πάθος χωρίς βάθος.
Ο ελεύθερος χρόνος δεν αναλώνεται σε κοινωνική ζωή, αλλά γύρω από την αγέλη: γραφεία συνδέσμων, στέκια, «κύκλους».
Η παραβατικότητα κυριαρχεί. Θυμάμαι τη δεκαετία του ’80 στη Θεσσαλονίκη να εκθειάζονται άτομα επειδή έκλεβαν περίπτερα στην Τσιμισκή και την Εγνατία. Κι αν ο περιπτεράς αντιδρούσε, κινδύνευε:
«Μην πεις τίποτα. Κάνε το κορόιδο. Μια σοκολάτα είναι — γιατί αλλιώς θα σου έρθουν εκατό και θα στο κάψουν».
Η ένταξη σε τέτοιες αγέλες προϋποθέτει προσωπικό έλλειμμα, αλλά συχνά είναι αποτέλεσμα απάτης. Δημιουργείται μια ψυχολογική βαλβίδα διαφυγής, από την οποία όμως δεν μπορείς να βγεις.
Μικροαδικήματα, ναρκωτικά, βία. Αν δεν είσαι συμμέτοχος — πράγμα σπάνιο — σίγουρα γνωρίζεις. Από τη στιγμή που μπήκες, δεν βγαίνεις.
Η αγέλη δεν είναι ακριβώς συμμορία. Η συμμορία δεν μπορεί να μεγαλώσει πολύ — χάνει τη λειτουργικότητά της. Και προσφέρει μόνο χρήμα.
Η αγέλη προσφέρει ταυτότητα, νόημα, προστασία.
Και δυστυχώς, δεν βλέπω φως.
Φαίνεται πως αυτό το φαινόμενο δεν είναι κοινωνικό ατύχημα. Είναι ανθρώπινη φύση.
Η στάση της ομάδας, όσο καλοπροαίρετη κι αν εμφανίζεται, είναι τελικά λανθασμένη. Όχι επειδή η στήριξη των οικογενειών είναι κάτι κατακριτέο, αλλά επειδή επιλέχθηκε η δημόσια έκφρασή της. Με αυτόν τον τρόπο, η ομάδα δεν λειτούργησε ως θεσμός που οφείλει να αποστασιοποιείται από την οπαδική υπερβολή, αλλά ως πατρική φιγούρα της αγέλης που την επικυρώνει.
Η ανθρωπιά δεν χρειάζεται ανακοινώσεις. Χρειάζεται σιωπή. Όταν όμως συνοδεύεται από δημόσιο λόγο, παύει να είναι απλή βοήθεια και μετατρέπεται σε συμβολική ανάληψη ευθύνης, ακόμη κι αν αυτή δεν υφίσταται θεσμικά. Έτσι, αντί να αποδομηθεί ο μύθος, συντηρείται. Και αντί να τεθεί όριο, επαναβεβαιώνεται η λογική του «ανήκουμε και μας ανήκουν».
Αυτή η στάση δεν σπάει την αγέλη. Τη θωρακίζει.
https://www.facebook.com/share/p/1FzDjDceya/
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.