Μετά τον μεγάλο σάλο που δημιουργήθηκε με τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων της Καισαριανής είναι καιρός να θυμήσουμε στο Ελληνικό κράτος ότι υπάρχουν τα τεκμήρια ενός ακόμη Ναζιστικου΄εγκλήματος που διαπράχτηκε τον Σεπτέμβριο του 1941 στην Κρήτη και συγκεκριμένα στην Παλαιοχώρα.
Το 2018 ο εγγονός ενός Νεοζηλανδού στρατιώτη ήρθε σε επαφή με την σελίδα μας. Ο Jason Lowe θέλησε να μοιραστεί μαζί μας τα απομνημονεύματα του Παππού του Francis Clive Lowe, ο οποίος πολέμησε στην Ηπειρωτική Ελλάδα και στην Κρήτη, τραυματίστηκε, και συνελήφθη αιχμάλωτος πολέμου.
Κατα την διάρκεια της αιχμαλωσίας του δραπέτευσε και συνελήφθη ξανά αιχμάλωτος στην περιοχή της Παλαιοχώρας τον Σεπτέμεβριο του 1941. Το μετέφεραν στο κελί του και από εκεί μέσα ένα πρωινό στάθηκε μάρτυρας με τα ίδια του τα μάτια μίας από τις συγκλονιστικότερες εκτελέσεις που έχουν καταγραφεί ποτέ. Ένα αποτρόπαιο έγκλημα πολέμου των Ναζί οι οποίοι δεν σεβάστηκαν ούτε τον Ιερέα του Χωριού, αλλά ούτε και μικρα παιδια. Η περιγραφή του έχει ως εξής :
" Η νύχτα μας έφερε σε μια μεγάλη πόλη στη νοτιοδυτική ακτή, την Παλαιοχώρα. Μας βάλανε σε ένα μεγάλο δωμάτιο στο στρατόπεδο και μας έδωσαν μια μπουκιά για να φάμε. Δίπλα μας υπήρχε μια αίθουσα γεμάτη Έλληνες.
Το επόμενο πρωί μας φώναξε από την πόρτα ο φρουρός Μας είπε να κοιτάξουμε προς την εκκλησία. Κοίταξα, και μπορώ να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου, τα μάτια μου κόντεψαν να πεταχτούν έξω. Διότι κατά μήκος του τείχους (της Εκκλησίας) ήταν παραταγμένοι σε γραμμή επτά Έλληνες. Απέναντι τους ήταν ένα εκτελεστικό απόσπασμα έξι Γερμανών, οπλισμένων με αυτόματα. Προτού προλάβω να γυρίσω μακριά το βλέμμα μου, τα όπλα βρυχήθηκαν και οι Έλληνες έπεσαν μπροστά. Μερικοί στριφογύριζαν ακόμα στο έδαφος, άλλοι έμειναν ακίνητοι. Για εκείνους που εξακολουθούσαν να μετακινούνταν, τους δόθηκαν οι χαριστικές βολές μέσω μιας ακόμη ομοβροντίας. Πρέπει να τους είχαν κάνει κόσκινο από σφαίρες. Παρακολουθούσα τη σκηνή αποσβολωμένος!
Περισσότεροι Έλληνες ήρθαν και κουβάλησαν τους νεκρούς τους συμπατριώτες τους και τους έριξαν σε έναν μεγάλο λάκκο που είχαν ήδη σκάψει. Αφού το έκαναν αυτό επέστρεψαν μπροστά στο τείχος της εκκλησίας μπαίνοντας σε μια καινούργια σειρά. Ήταν άλλοι δέκα συνολικά. Έξι ακόμα Γερμανοί μπήκαν στην ομάδα του εκτελεστικού αποσπάσματος. Μπορώ να πω αυτό χωρίς καμιά αντίφαση η υπερβολή, ότι οι Έλληνες αντιμετώπιζαν κυριολεκτικά το θάνατο χωρίς καμιά ένδειξη φόβου στα πρόσωπά τους.
Ήταν τόσο ψύχραιμοι όσο και ο πάγος.
Πάλι τα όπλα βρυχήθηκαν. Αυτή τη φορά μια μεγαλύτερη ομοβροντία. Κάποια από τα θύματα έπεσαν αμέσως, άλλοι προχώρησαν μερικά βήματα από τον τοίχο πριν πέσουν κάτω κι αυτά. Ένας ειδικά ψηλός ασπρογένης Έλληνας ιερέας περπάτησε κατευθείαν από τον τοίχο σχεδόν μέχρι τις κάνες των Γερμανικών όπλων πριν μια άλλη ομοβροντία τους τον σωριάσει κάτω. Αυτό μου φάνηκε τόσο απόκοσμο. Ήταν σαν η θεία δίκη να περπατούσε προς τους Γερμανούς. Ένας Γερμανός Αξιωματικός φώναξε κάτι στην ακίνητη μορφή του ιερέα. Έπιασα τη λέξη "Γουρούνι". Μάλλον είχε καταραστεί τον Ιερέα.
Για μια ακόμη φορά ήρθαν άλλοι Έλληνες και έσυραν τους φίλους τους στον λάκκο..Αυτή τη φορά υπήρχαν μόνο τέσσερις από αυτούς. Τρεις γυναίκες και ένα νεαρό αγόρι.
"Σίγουρα" είπα στον εαυτό μου "Δεν θα πυροβολήσουν αυτούς τους τέσσερις!" Αλλά έκανα λάθος!
Στήθηκαν μπροστά στον τοίχο, και αυτή τη φορά έκλεισα τα μάτια μου. Άκουσα την ομοβροντία των πυροβολισμών και όταν γύρισα να κοιτάξω, λίγες στιγμές αργότερα, τους είδα πεσμένους στο έδαφος. Γύρισα στον φρουρό και του κραύγασα με πόνο ψυχής:
"Μα γιατί εκτελέστηκαν;"
"Επειδή είχαν όπλα (εννοεί μάλλον κρυμμένα) και παράκουσαν σε όσα τους είπαν να κάνουν οι Γερμανοί." Γύρισα αηδιασμένος από την άλλη πλευρά. Η καρδιά μου είχε ματώσει.
"Μπάσταρδοι δολοφόνοι!" Αυτή η φράση βομβάρδιζε το μυαλό μου ξανά και ξανά."
Λίγο πριν πέσει το σκοτάδι, ρώτησα τον φρουρό αν μπορούσα να πάω έξω στην τάφρο, καθώς με καλούσε η φύση. Είπε ότι θα μπορούσα, κι έτσι καθώς κάθισα στην άμμο, έσκαψα μια τρύπα και έθαψα το πολύτιμο ημερολόγιό μου. Όταν επέστρεψα στο κελί μου, ανάπνευσα με ανακούφιση. Το μικρό βιβλίο ήταν "καυτό" και θεωρώ ότι χωρίς να έχω κάποια αντίθετη ένδειξη, αυτό το ημερολόγιο (η θύμηση του του ότι θα υπάρχει) θα με στήριζε μπροστά στο τείχος της εκκλησίας. Ακόμη κι έτσι, δεν ήμουν και πολύ σίγουρος μετά από αυτές τις εκτελέσεις που είδα σήμερα το πρωί. Το μόνο που ήλπιζα ήταν ότι να μπορούσα να σταθώ τόσο ψύχραιμα όσο κι αυτοί οι Έλληνες." .
Η περιγραφή αυτή υπάρχει σε ένα 14 ιδιόχειρα τετράδια στα οποία έγραψε όσα έζησε. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΑΝ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ μέχρι τώρα (αλλά ποτέ μην λες ποτε όπως διαπιστώσαμε) Ρωτάμε λοιπόν , δεν θα έπρεπε το Ελληνικό κράτος, το Ελληνικό υπουργείο εξωτερικών η πολιτισμού να ενδιαφερθεί να αποκτήσει αυτά τα πολύτιμα στοιχεία ΩΣ ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ κατά Ελλήνων πολιτών στην διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της Ελλάδας; Τα στοιχεία του εγγονού του συγγραφέα αυτών των απομνημονευμάτων βρίσκονται στην διάθεση της σελίδας μας για όποιον ενδιαφέρεται. -Greece at WWII Archives.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.