Άννυ Λιγνού
Κάθε χρόνο την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου, τα Καρδάμυλα της Χίου, το χωριό του πατέρα μου, στέλνουν το δικό τους μήνυμα υπερηφάνειας, άρνησης της επιβολής και τιμής.
Σε αυτό το ιστορικό έθιμο συμμετείχε ενεργά και ο πατέρας μου, από τότε που ήταν ένα παιδί 10-12 χρόνων, κουβαλώντας στουπιά και καύσιμη ύλη, κυρίως πετρέλαιο στις απότομες πλαγιές μαζί με τους φίλους του και τα άλλα παιδιά απο το Μάρμαρο και τις γύρω γειτονιές.
Πρόκειται για μια συγκλονιστική παράδοση που ξεκίνησε το 1948. Οι Γερμανοί, χαρούμενοι για την νικη τους και την ισοπέδωση της περιοχής, σχημάτισαν ενα τεράστιο "V" για να φαίνεται από το λιμάνι το κατόρθωμά τους.
Έτσι, οι νέοι του χωριού αποφάσισαν να σβήσουν το γερμανικό «V» της Κατοχής, αντικαθιστώντας το με ενα τεράστιο, φλογισμένο, ελληνικό «ΟΧΙ». Παράλληλα, πιτσιρικάδες με κοντά παντελονὰκια, έτρεχαν στα σοκάκια των Καρδάμυλων με αναμμένους πυρσούς φωνάζοντας ΟΧΙ!
Αυτό το έκαναν κάθε χρόνο την 28η Οκτωβρίου, μέχρι που το έθιμο ατόνησε. Ομως ανέλαβαν οι νέες γενιές να το αναβιώσουν με τη βοήθεια των παλιότερων.
Προετοιμάζουν μέρες πριν τα υλικά με στάχτη και στουπιά, σχηματίζοντας γράμματα που φτάνουν τα 40 μέτρα, για να ανάψουν ταυτόχρονα στο όρος της Γριάς και στον λόφο του Μαργαρίτη. Επίσης γίνονται και οι λαμπαδηφορίες με τους πυρσούς!
Στις τωρινές εποχές, τις τόσο κατάφωρα καταπιεστικές και δύσκολες που επιχειρείται μια νέα Κατοχή στη ζωή, το μυαλό, την ψυχή και το μέλλον μας, οφείλουμε να διατηρούμε ζωντανή τη φλόγα της Αντίστασης και να βροντοφωνάζουμε ΟΧΙ! 🇬🇷
Αννυ
🌹🌹🌹🌹
Σημείωση:
Πολλοί μου ζητήσατε για μια ακόμη φορά το άρθρο μου για τις παρελάσεις. Σας το βαζω στο τέλος.
Πριν όμως από αυτό, θα ήθελα να διαβάσετε Αυτό το "δελτίου τύπου" κάποιων εκπαιδευτικών οι οποίοι έχουν μπερδέψει τα μπουτια τους και το μέγεθος της άγνοιας για το τι γιορτάζουμε και για ποιον λόγο είναι απροσμέτρητο.
Μετα διαβάστε και το κειμενάκι μου άλλη μια. Πρέπει να ζούμε σε διαφορετικά σύμπαντα. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Δελτίο τύπου μερίδας εκπαιδευτικών:
την άποψη μου για τις παρελάσεις πιθανά να την ξέρετε, παθαίνω αναφυλαξία, αλλά περί ορέξεως, κολοκυνθόπιτα.
μέσα σε αυτό το κείμενο πρώτη φορά συνειδητοποίησα τον "Θηριοδαμαστικό παβλοφισμό".. δωστε του 3 λεπτά..
το Πειραματικό έγραψε πάλι...
Παραθέτω τις απόψεις των διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης. Βάζουν τα δάχτυλο στην πληγή και καλά κάνουν:
«Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δ. Σ. Θεσσαλονίκης του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ: Με αφορμή την άνωθεν επιβολή συμμετοχής του σχολείου μας στην παρέλαση για δεύτερη συνεχή χρονιά. Παρά τη διαφορετική μας άποψη. Θεωρώντας ότι οι παρελάσεις δεν βρίσκουν ούτε καν στοιχειώδες έρεισμα σε οποιαδήποτε επιστημονική παιδαγωγική προσέγγιση.
Αντιβαίνουν κατάφωρα τις αρχές του σεβασμού της διαφορετικότητας, της ειρήνης και των ίσων δικαιωμάτων. Αυτών που το σύγχρονο σχολείο καλείται να υπηρετήσει. Αποφάσισε μέσα από τη δημοσιοποίηση αυτού του κειμένου να καταθέσει τις επιστημονικές-παιδαγωγικές του αντιρρήσεις σχετικά με το ρόλο των μαθητικών παρελάσεων συνολικά*.»
ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
«Το μαθητικό συμπλήρωμα στις στρατιωτικές παρελάσεις ξεκίνησε στα χρόνια του Μεταξά. Όταν η ομοιομορφία της εμφάνισης μαθητών και μαθητριών ήταν δεδομένη. Ενώ η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας (βλ. Ε.Ο.Ν.) ήταν βασικός στόχος του καθεστώτος.
Από τότε οι μαθητικές παρελάσεις συνεχίζονται αδιάλειπτα καθοριζόμενες από ένα θολό νομοθετικό πλαίσιο: «Προαιρετικά και με το ζόρι». Παρά την καταδίκη της χώρας μας από το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το θέμα της υποχρεωτικότητας της συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σ’αυτές.
Η μόνη περίοδος που τέθηκε ουσιαστικά ζήτημα κατάργησής τους ήταν αμέσως μετά τη χούντα. Όμως οι παρελάσεις έμειναν ανέγγιχτες από οποιαδήποτε απόπειρα «εκσυγχρονισμού» ακολούθησε. Έτσι μέχρι σήμερα μαθητές και μαθήτριες συνεχίζουν να παίζουν τα στρατιωτάκια με τους εκπαιδευτικούς. Ιδίως τους/τις γυμναστές/τριες σε ρόλο «επιλοχία».
ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: Η ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ
«Προφανώς, η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά. Αφού όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου.
Γι’αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στο χώρο του σχολείου. Συναντά τη χαρούμενη αποδοχή των μαθητών/τριών. Μόνο γιατί γίνεται «έξω» και αντιμετωπίζεται με την ιλαρότητα ενός παιχνιδιού ρόλων. Έτσι όμως η «εγχάραξη» επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα: Aφού οι «συνθήκες πρόσληψης» είναι σχεδόν ιδανικές. Πολύ θα θέλαμε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας να γίνεται «έξω» και με «παιχνιώδη» διδακτική προσέγγιση.»
ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΟΙ ΕΠΙΒΟΛΕΣ
«Όμως τι ακριβώς «εγχαράσσεται»;
α) Διαχωρισμός-διακρίσεις:
Αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό). Αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο) . Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά. Ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο.
Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους. Αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί. Αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.
β) :
Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση. Αυτή μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας. Να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας. Εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά- η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».
ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: Η ΥΠΟΤΑΓΗ
«γ) Αγελισμός-ομοιομορφία:
Συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο. Αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου.
Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας.
δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»:
Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα: Δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου. Επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους. Καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά: Ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους;»
ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΜΟΝΟΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ
«ε) Κιτς και αισθητική κακογουστιά:
Εκτός από τον τρόπο που κινούμαστε και τα ρούχα που φοράμε στην παρέλαση ακούμε και μουσική. Δεν υπάρχει τελετουργία χωρίς μουσική υπόκρουση άλλωστε, εκτός από αυτές που απαιτούν πλήρη σιωπή. Και τι μουσική! Στρατιωτικά εμβατήρια: Την κακοποίηση, δηλαδή, της όποιας συμφωνικής παράδοσης της Δύσης. Επενδύουν μουσικά κάποια άτεχνα στιχάκια εθνικιστικού κρεσέντου.
στ) Eθνικιστική μονοπολιτισμικότητα:
Παρά τα ρητορικά φληναφήματα περί «σεβασμού των πολιτισμικών διαφορών» οι παρελάσεις αποτελούν έναν ακόμη μηχανισμό: Τον πιο χοντροκομμένο, ίσως για την επιβολή είτε της αφομοίωσης είτε της ρατσιστικής απόρριψης. Του αποκλεισμού του «διαφορετικού» από την εκπαιδευτική διαδικασία.
Οι «καθιερωμένες» πλέον αντιπαραθέσεις γύρω από το ζήτημα των αλλοδαπών σημαιοφόρων το αποδεικνύουν περίτρανα.
Συνοπτικά: Η ολοκληρωτική νοοτροπία, ο αποκλεισμός και οι διακρίσεις, ο μιλιταρισμός, η ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας και η αφομοίωση δεν έχουν προφανώς καμιά σχέση με την κατάκτηση της ιστορικής γνώσης και την κριτική προσέγγιση της συλλογικής μνήμης από τους/τις μαθητές/τριες.»
ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ
«Αν κάτι πρέπει να διδάσκονται τα παιδιά από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι αυτό που χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στους δρόμους με τη λήξη του πολέμου:
«Ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός στη γη».
Κι αυτό φυσικά δε μπορεί να γίνει μέσα από την παρέλαση, το αντίθετο μάλιστα.
*Το εποπτικό συμβούλιο των Πειραματικών Δημοτικών Σχολείων του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ υποστηρίζει ομόφωνα την απόφαση του συλλόγου διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ για τις παρελάσεις. Θεωρώντας τις παρελάσεις ως συντηρητικά ιδεολογικά σύμβολα και αναχρονιστικές πρακτικές. Αντιτίθενται στην υπόσχεση της Παιδαγωγικής ως επιστήμης της εκπαίδευσης για ένα ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο για όλα τα παιδιά. Προετοιμάζει το δημιουργικό, κοινωνικό, ικανό για συνεργασία και ολόπλευρα ολοκληρωμένο άνθρωπο.
Το εποπτικό συμβούλιο
Τάσος Λιάμπας Λέκτορας,
Αθανάσιος Αϊδίνης Επίκουρος καθηγητής,
Έφη Παπαδημητρίου Λέκτορας».
Απάντηση Ανδρέα Σταλίδη
Γεια σου Γιώργαρε, καιρό έχουμε να τα πούμε. Μπαίνω στο θέμα.
Πες στον Επίκουρο, στους Λέκτορες και στους λοιπούς του Πειραματικού Σχολείου ότι κάνουν λάθος, διότι μαθητικές παρελάσεις υπήρξαν αποδεδειγμένα το 1899, το 1924 και το 1932, δηλαδή πριν τον Μεταξά. Κατά τις εθνικές εορτές της 25ης Μαρτίου πάντα.
Δεύτερον, στα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης, οι παρελάσεις έδιναν κι έπαιρναν, αλλά κανέναν (αριστερό) ποτέ δεν ενόχλησαν.
Τρίτον, μαθητικές παρελάσεις γίνονται και σήμερα μέχρι και στο Ηνωμένο Βασίλειο και μάλιστα τα παιδιά είναι ντυμένα με στρατιωτικές στολές! Απίστευτο έτσι; σήμερα περίπου 500 Σχολεία έχουν τμήματα CCF (Combined Cadet Forces), όπου κάνουν στρατιωτική εκπαίδευση και μαθητικές παρελάσεις σε γιορτές της πόλης τους με στρατιωτικές στολές, μαζί με στρατιωτικές μονάδες κλπ. Ψάξτο και θα εκπλαγείς! Ευχαρίστως να σου στείλω φωτογραφίες από σχετική παρέλαση από το Bath της Αγγλίας.
Γι' αυτό λίγο φρένο στα φρένα, όταν παίρνουν φόρα.
Ζήτω η 26η Οκτωβρίου 1912, ζήτω η Θεσσαλονίκη.
Χρόνια πολλά.
Υγ. Βεβαίως, το Πειραματικό είναι εξαίρετο σχολείο (ή τουλάχιστον ήταν, πάντως αυτή τη φήμη ακόμα έχει). Μακρυά ο δογματισμός από μας.
Η παρέλαση των Ελλήνων:
https://www.facebook.com/share/p/1A1qHHRWbW/
Επειδή πάλι θα ειπωθούν πολλές μπούρδες για την παρέλαση, το νόημά της, την καταγωγή της, την αξία της και το λόγο ύπαρξης της στις μέρες μας, σκέφτομαι τα εξής:
ΟΧΙ, η παρέλαση δεν είναι φασιστικό κατάλοιπο του Μεταξά, ακόμα κι αν όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα την χρησιμοποίησαν.
Η ελληνική παρέλαση αντλεί την καταγωγή της από την αρχαιότητα, τους Αθηναϊκούς Θριάμβους αλλά και τους Τρεις Σπαρτιατικούς Χορούς.
Ακόμα και τώρα, βλέπουμε μια παραλλαγή τους:
Μπροστά οι γέροντες (όσοι μας έχουν απομείνει ανάπηροι πολέμου) που δηλώνουν πως ήταν κάποτε γενναία παλικάρια (Άμμες ποκ΄ ήμες άλκιμοι νεανίαι).
Μετά ακολουθούν οι στρατιώτες, οι μάχιμοι άντρες (και γυναίκες πια) της εποχής, που λένε «εμείς είμαστε τώρα γενναία παλικάρια, κι αν σου βαστάει, δοκίμασε» (Άμμες δε γ΄ ειμέν, αι δε λης πείραν λάβε).
Μια μέρα πριν τη στρατιωτική παρέλαση, γίνεται η μαθητική. Ο τρίτος χορός των παιδιών στην ουσία, αυτών που θα αναλάβουν στο μέλλον και μας διαβεβαιώνουν ότι θα γίνουν πολύ καλύτεροι από μας (Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες).
Στην παρέλαση, όπως και τότε έτσι και τώρα, συμμετέχει ενεργά όλη η Πόλη. Ολο το έθνος παρακολουθεί, ζητωκραυγάζει, τραγουδά, σιωπά, καμαρώνει και βουρκώνει.
Οχι, η παρέλαση δεν είναι χαιρετούρες προς τους επισήμους. Κανείς ζωντανός δεν είναι επίσημος εκείνη τη μέρα. Οι επίσημοι είναι ντεκόρ για τον πραγματικό τιμώμενο: Τους Νεκρούς του Πολέμου.
Η παρέλαση όλη, οι μαθητές, τα σωματεία, οι αντιπροσωπείες, η μπάντα κι οι στρατιώτες στρέφονται προς το Μνημείο των Πεσόντων, χαιρετούν και αποδίδουν τιμή σε εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για το ύψιστο αγαθό, την Ελευθερία.
Δεν έχουμε εθνική γιορτή της πατάτας στην Ελλάδα, ούτε Χάλογουιν. Κάθε επίσημη γιορτή μας όμως αυτό το νόημα έχει. Τιμή και μνήμη σ' αυτούς που αντιστάθηκαν στην υποδούλωση.
Τι είναι Έλληνας και τι Ελλάδα;
Κατ' αρχάς, ποια ήταν η Ελλάδα ανά τους αιώνες; Οι 6 τόσες δα μικρούλες Πόλεις - Κράτη της αρχαιότητας, ή, η μισή υφήλιος του Μεγαλέξανδρου;
Η Ελλάδα δεν είναι τόπος. Είναι τρόπος. Η ελληνικότητα δεν είναι hardware, είναι software.
Η καρδιά της χτυπά εκεί στη χερσόνησο της Μεσογείου εδώ και χιλιάδες χρόνια, μα ο παλμός της αντανακλά δυνατός στα πέρατα της Οικουμένης.
Γιαυτό και Έλληνας είναι ο καθένας που μετήλθε της ελληνικής παιδείας. Έμαθε, κατανόησε, αποδέχτηκε και φωτίστηκε από αυτήν κι έτσι άλλαξε για πάντα. Όπου κι αν έχει γεννηθεί.
Τι συμβολίζει η Γαλανόλευκη;
Η σημαία μας τώρα, η οποία άλλαξε μορφές (λάβαρο, φλάμπουρο, μπαϊράκι), μπήκαν κορώνες, βγήκαν στέμματα, ιερές επιγραφές (Η ταν ή επι τάς, Ελευθερία ή Θάνατος, Εν τούτω Νίκα κλπ), αποδόθηκαν χίλιοι συμβολισμοί (το λευκό του κύματος και το γαλάζιο του ουρανού, το μπλε του ράσου του Παπαφλεσσα και το άσπρο της φουστανέλας του Κολοκοτρώνη, τα σήματα της Αεροπορίας, του Πεζικού και του Ναυτικού κλπ) δεν είναι ένα απλό έμβλημα.
Η σημαία αποτελεί το πιο σεβαστό κρατικό σύμβολο και προστατεύεται από το Σύνταγμα της κάθε χώρας.
Αυτός είναι και ο λόγος που η σημαία αποτελεί το σπουδαιότερο λάφυρο της μάχης και πρέπει να φυλάγεται με νύχια και με δόντια κυριολεκτικά.
Οι Ρωμαίοι διέλυαν αμέσως τις λεγεώνες που έχαναν τη σημαία τους, διαβάζουμε στην ιστορία.
Είναι η εθνική πολεμική σημαία μπροστά από την οποία ορκίζονται πίστη στην πατρίδα οι στρατεύσιμοι κάθε χώρας.
Πολεμική;
Ναι. «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί» μάς λέει ο Ηράκλειτος. Ολα στη ζωή κερδίζονται με μάχη. Τίποτα δεν σου χαρίζεται.
Αν είσαι υπόδουλος, πρέπει να πολεμήσεις για απελευθερωθείς. Κι αν έχεις την τύχη να γεννηθείς ελεύθερος, σίγουρα κάποιος άλλος πολέμησε για σένα.
«Τι πολεμάς να κάμεις;» λέμε ακόμα και σήμερα στα νησιά μας και στα χωριά μας για ο,τι καταπιανόμαστε και μοχθούμε, για ο,τι προσπαθούμε και βάζουμε κόπο να γίνει.
Επιτρέπεται να κρατάει τη σημαία μας κάποιος "μη Έλληνας;"
Το κάθε σχολείο, σύλλογος, ένωση, σύνδεσμος, σωματείο, ομάδα, σύνολο κλπ, θα έπρεπε, κατά την άποψή μου, να έχει το δικό του έμβλημα και με αυτό να συμμετέχει στην παρέλαση, ακολουθώντας την σημαία που προπορεύεται και δείχνει τον δρόμο.
Φυσικά το δικαίωμα να παρελάσει, θα πρέπει να έχει κάθε μαθητής του σχολείου, κάθε μέλος του συλλόγου, ή του σωματείου, ανεξάρτητα από την εθνικότητα και τη θρησκεία του, εφόσον το επιθυμεί και αποδεχθεί τους λόγους για τους οποίους παρελαύνει:
Φόρος τιμής στους πεσόντες για την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία και υπόσχεση ότι και ο ίδιος θα αγωνιστεί και θα πράξει ανάλογα κάτω από τα ελληνικά εθνικά ιδεώδη.
Ο Σημαιοφόρος ειδικά, με το που σηκώνει τη σημαία, αποδέχεται ακόμα και να πεθάνει για αυτήν και τα ιδανικά της, παρά να του πέσει από τα χέρια.
Η σημαία λοιπόν δεν είναι ούτε έπαθλο ούτε βραβείο ούτε αριστείο. Είναι τιμή κι ευθύνη για αυτόν που την φέρει.
Είναι ο Αντεντοκούμπο Έλληνας;
Είναι ο Πύρρος Δήμας;
Είναι τα παιδιά των Ελλήνων ομογενών που έχουν γεννηθεί σε ξένη χώρα;
Είναι τα παιδιά των ξένων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα;
Είναι ο Αμίρ το προσφυγάκι από το Αφγανιστάν που θέλει διακαώς να παρελάσει;
Έλληνας μπορείς να είσαι επειδή γεννήθηκες στην Ελλάδα μα αυτό δεν φτάνει. Μπορείς να είσαι επειδή σπούδασες ελληνικά μα κι αυτό δεν φτάνει. Μπορεί να είσαι επειδή έχεις έναν ή δυο γονείς Έλληνες μα κι αυτό επίσης δεν φτάνει από μόνο του.
Από την άλλη, μπορείς να είσαι Έλληνας με δυο γονείς Αφρικανούς. Γεννημένος στην Ελλάδα ή αλλού. Μπορείς να είσαι Έλληνας μουσουλμάνος (όπως οι Πομάκοι που στέλνουν τα παιδιά τους στο στρατό με πανηγυρική τελετή κρατώντας ελληνικές σημαίες ή οι εκείνοι οι πολύ λίγοι Ρομά, που ειχαν τη δυνατότητα να καταλάβουν τι σημαίνει να είσαι Έλληνας κι ας ανήκουν σε άλλη φυλή. Μα για να ανήκεις σε αυτό το Εθνος, πρέπει να ζεις ελληνικά).
Μπορείς ακόμα να είσαι Έλληνας χωρίς να έχεις το διαβατήριο και τη "βούλα". Σαν τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό:
"Αγάπησα αυτή τη γλώσσα (την ελληνική) ... γιατί ό,τι έχει λεχθεί καλό από τον άνθρωπο έχει ως επί το πλείστον λεχθεί σ’ αυτή τη γλώσσα. Με τα λατινικά κυβέρνησα την αυτοκρατορία μου. Ο επιτάφιος μου θα χαραχτεί στα λατινικά στον τοίχο του μαυσωλείου μου στις όχθες του Τίβερη, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΧΩ ΣΚΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΖΗΣΕΙ."
Ή μπορείς να είσαι Έλληνας σαν τους Έλληνες της Κατω Ιταλίας, της "Magna Grecia" όπως την ονομάζουν οι ιδιοι, που τους ρωτάς: «εσείς τωρα τι είστε;» και ορθώνουν το ανάστημα και σου λένε: «Στο χαρτί, στο πασπόρτι είμεστε Ιταλούς. Μα στην σπυχή (ψυχή) και στην καρδία είμεστε Έλληνες! Εμείς ομιλούμε την γκλώσσαν του Ομήρου!»
Οπότε, δεν θα το πούμε εμείς ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι. Αυτό, θα το πουν οι ίδιοι. Με τις πράξεις, τα έργα τους και τον τρόπο ζωής τους.
Λένε πως είμαστε από τους πιο περήφανους λαούς για την καταγωγή μας. Αλήθεια είναι. Η ελληνικότητα είναι τίτλος τιμής, όχι απλά ένα ενδεικτικό ιθαγένειας και γλώσσας.
Είναι ένα άυλο σύνολο κουλτούρας και πολιτισμού που πραγματώνεται και διαιωνίζεται μέσα από τον κάθε φύσει η θέσει Έλληνα.
Ο Αλέξανδρος ο Μέγας, για τον οποίον ερίζουν ξαφνικά μερικοί μετά από 2.500 χρόνια, αυτοπροσδιορίζεται διακηρύττοντας πανηγυρικά: "Ευτυχώς που γεννήθηκα Έλληνας!" ("ευγνωμονώ τοις θεοίς ότι εγεννήθην Έλλην") και τιμά με τη ζωή του την ελληνικότητά του αυτή.
Είμαστε Γραικοί και Πανέλληνες, λέξεις πανάρχαιες που εμφανίζονται στον Αριστοτέλη και στα Ομηρικά Έπη.
Τέλος, η παρέλαση ουδεμία σχέση έχει με «στρατιωτική πειθαρχία» και «φασιστική ρομποτοποίηση» των παιδιών, που διάβασα κάπου και με έπιασαν τα γέλια.
Με δυο ώρες τιμητική παρέλαση δυο φορές το χρόνο, δε γίνεσαι φαντάρος. Μη φοβάσαι.
Η δικιά μας, η ελληνική παρέλαση δεν έχει να κάνει με βήματα της χήνας και ομοιομορφία κομμένη με το μαχαίρι. Δεν προσπαθούμε να μοιάσουμε στους άλλους σε βαθμό τέτοιο που να χάνεται η προσωπικότητα μας.
Το λέει κι η ίδια η λέξη: Παρέλασις. Ελαύνω (προχωρώ, βαδίζω) παρά (δίπλα) τινός (σε κάποιον). Συμβαδίζω για εναν κοινό σκοπό.
Η παρέλαση για τους Έλληνες και τους ελληνοπαιδευμένους, είναι εκείνη η μοναδική ώρα που ο ασύνταχτος, ελεύθερος κι απείθαρχος λαός μας (κι όσοι τον αποδέχονται και τον ακολουθούν), ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΤΑΙ και συγχρονίζει το βήμα του, τη σκέψη του και την καρδιά του με το νταούλι, ακολουθώντας τη σημαία, για να τιμήσει όλα αυτά τα άγια που είπαμε παραπάνω.
Είναι η στιγμή που χτυπάει το πόδι κάτω να ακούσουν κι αυτοί που είναι κάτω από τη Γη. Χορός και μνημόσυνο ταυτόχρονα.
Το ίδιο νταούλι που χτυπάει άλλοτε σαν όργανο για γιορτή κι άλλοτε σαν τύμπανο του πολέμου. Του αιώνιου δηλαδή Αγώνα.
Επειδή κάθε γιορτή μας ανεξαιρέτως εμπεριέχει τη χαρμολύπη, έτσι και η 28η Οκτωβρίου εκτός από ημέρα αφιερωμένη στην άρνηση στην υποταγή και την υποδούλωση είναι και μέρα μνήμης.
Ένα πραγματικό μνημόσυνο σε αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα αυτόν τον ιερό, αποδεικνύοντας πως για ό,τι αξίζει κανείς να ζει, αξίζει και να πεθαίνει.
Έτσι, όταν στέλνουμε τα παιδιά μας στην παρέλαση, όταν γιορτάζουμε τις εθνικές επετείους (σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν είμαστε) δεν το κάνουμε για το φολκλόρ, ούτε το παίζουμε Ελληναράδες.
Το κάνουμε «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» και με την κρυφή ελπίδα τα παιδιά μας να γίνουν «πολλώ κάρρονες» από εμάς.
Στη φωτογραφία βλέπουμε να παρελαύνουν στην πλατεία Συντάγματος (κατά άλλες πηγές στο Ναύπλιο και κατά άλλους στην Τρίπολη), πάντως την 28η Οκτωβρίου του 1946, μανάδες, χήρες και κόρες πεσόντων στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1922.
Αν κάποιος μισεί τον πόλεμο, είναι σίγουρα αυτές οι γυναίκες.
Γιατί παρελαύνουν όμως;
Για να μην ξεχάσουμε.
με σεβασμό,
Αννυ Λιγνού
27/10/2017
(Ναι, έχει γίνει edt και update μερικές φορές γιατί συνεχώς μου στέλνουν μηνύματα «Είμαι Έλληνας κι εγώ» απο τα πέρατα του κόσμου και μου αραδιάζουν τους λόγους και τους λέω: ΕΙΣΑΙ.
Δεν είναι πολλές μέρες που έλαβα μήνυμα από τους ομογενείς της Βορείου Ηπείρου. «Είμαστε Ελληνες κι εμείς. Μη μας ξεχνάτε.»
Μα και βέβαια είστε Έλληνες, αδέρφια μας της Βόρειας Ηπείρου.)
🇬🇷
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.