Του Βασίλη Λαμπόγλου
Τον Μάρτη του '41,ο Μουσολίνι προσέβλεπε σε μια επιτυχία πριν τον Απρίλιο, οπότε και αναμενόταν η γερμανική επίθεση.
Σε μυστική του έκθεση προς τον βασιλιά της Ιταλίας, έγραφε πως «οφείλουμε να έχουμε τουλάχιστον μια στρατιωτική επιτυχία, προ της εξαπολύσεως της επίθεσης κατά τις αρχές Απριλίου από τους Γερμανούς».
Οπότε ανέλαβαν πέντε ιταλικές μεραρχίες, συν μια λεγεώνα μελανοχιτώνων, τρεις μεραρχίες σε δεύτερη φάση και δύο μεραρχίες σε εφεδρεία στην περιοχή του Τεπελενίου για την δικαίωση των προθεσεών του Ντούτσε.
Οι δυνάμεις αυτές υποστηρίζονταν από 400 πυροβόλα και ισχυρές αεροπορικές δυνάμεις. Ιταλική επιδίωξη αποτελούσε η επίτευξη συντριπτικής υπεροπλίας στην περιοχή, προκειμένου η αποτυχία να καθίσταται «αδύνατη»- και τις επιχειρήσεις παρακολουθούσε ο ίδιος ο Μουσολίνι.
Το Ύψωμα 731 βρίσκεται περί τα 20 χλμ. βόρεια της Κλεισούρας, στην Αλβανία.
Ήταν ένα από τα ισχυρότερα ερείσματα που κατέλαβε ο Ελληνικός Στρατός κατά τις μάχες της περιόδου 6-11 Ιανουαρίου 1941 και κλειδί της όλης τοποθεσίας, στον κεντρικό τομέα του αλβανικού μετώπου.
Η αρχή της ιταλικής επίθεσης έγινε νωρίς το πρωί της 9ης Μαρτίου 1941, με σφοδρή δράση του πυροβολικού, με όλμους και αεροπορικό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων.
Το Ύψωμα 731, το οποίο υπερασπίστηκε το 5ο Σύνταγμα της 1ης Μεραρχίας(οι άνδρεs του κατάγονταν κυρίως από την Καρδίτσα και τα Τρίκαλα, με διοικητή τον Δημήτριο Κασλά, μέχρι την νύκτα της 12/13 Μαρτίου οπότε και αντικαταστάθηκε λόγω απωλειών, από το 19ο Σύνταγμα της VI Μεραρχίας Σερρών), αποτελούσε στόχο στρατηγικής σημασίας καθώς ήταν το κλειδί για τη διάβαση προς την ενδοχώρα.
Δέχθηκε, μέσα σε τρεις μέρες, 18 επιθέσεις από πυροβολικό, αεροπορία, άρματα μάχης και επίλεκτες ιταλικές μονάδες πεζικού.
Υποστηρίζεται,πωs αλλού πουθενά κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ρίφθησαν τόσα πυρομαχικά όσα στο «Ύψωμα 731» (μόνο την πρώτη μέρα της επίθεσης και για δυόμισι ώρες ρίχτηκαν περίπου 100.000 βλήματα στο μικρό ύψωμα-11 βλήματα κάθε δευτερόλεπτο-).
Το «Ύψωμα 731» (ο αριθμός 731 σημαίνει το υψόμετρο),στo τέλοs των μαχών δεν ήταν πια 731 μέτρα.
Ηταν 726!
Χαμήλωσε 5 μέτρα από τους βομβαρδισμούς εκείνων των ημερών.
«Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρις εσχάτων.
Ουδείς θα κινηθεί προς τα οπίσω.
Ο εχθρός θα διέλθει εκ της τοποθεσίας μας, μόνον όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας».
(Διαταγή του Ταγματάρχη Δημητρίου Κασλά, διοικητή του 2ου Τάγματος του 5ου Συντάγματος, που υπερασπίστηκε το "731").
«Όταν εφορμήσαμε την πρώτη φορά κατά του 731, πίστευα ότι δεν θα συναντούσαμε ούτε έναν Έλληνα ζωντανό πάνω στο ύψωμα.
Τόσο σφοδροί ήταν οι βομβαρδισμοί που προηγήθηκαν.
Όμως εκείνοι ήταν εκεί και μας περίμεναν. Συνέχισα να πιστεύω το ίδιο και στις επόμενες επιθέσεις μας, που πάντα εκδηλώνονταν ύστερα από καταιγιστικά πυρά του πυροβολικού και της αεροπορίας μας.
Όμως πάντα μας περίμεναν και μας απέκρουαν.
Οι Έλληνες μας περίμεναν όρθιοι μπροστά στα κατεστραμμένα χαρακώματα με τις λόγχες περασμένες στα όπλα τους.
Συχνά γελούσαν δυνατά και φώναζαν.
Είχαν υπερβεί τον άνθρωπο.
Δεν ήταν άνθρωποι πλέον το πιστεύω αυτό, ήταν θηρία».
Αφήγηση Ιταλού έφεδρου ανθυπολοχαγού που συμμετείχε στη μάχη.
«Εκείνοι που στέκονταν τώρα γαντζωμένοι εκεί απάνω μέσα στη νύχτα, δεν έμοιαζαν με πλάσματα ανθρώπινα.
Ητανε κάτι σκέλεθρα ντυμένα με κουρέλια, επίδεσμους, φαντάσματα μαυριδερά και αγριεμένα, όλο χώμα και ιδρώτα που παγώνει, μάτι γυαλιστερό από την πείνα, την αγωνία, την πάλη με το Χάρο...
Ηταν η έβδομη επίθεσή τους για το 731.
Το ύψωμα έμπαινε πια, ζωσμένο με φλόγες στο θρύλο» ...έγραφε ο Άγγελος Τερζάκης
Οι Ιταλοί πλήρωσαν βαρύ τίμημα με 12.000 νεκρούς.
Από τους ηρωικούς υποστηρικτές του υψώματος «731», 1.243 Έλληνες άφησαν τη ζωή τους εκεί και 4.000 τραυματίστηκαν.
731 μέτρα πάνω από τον Άδη...
Στη πρώτη και τρίτη φωτογραφία, εικόνες του υψώματος μετά τη σφαγή και ο ηρωικός ταγματάρχης Δ. Κασλάς.
Για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα, μετά την απελευθέρωση, εξορίστηκε από το 1945 έως το 1948 στα νησιά Σέριφο – Ικαρία - Σαντορίνη.
Αυτός που είχε πολεμήσει στον Α Παγκοσμίο πόλεμο και στο Μικρασιατικο μέτωπο ,τον καθαίρεσαν σε απλό στρατιώτη επειδή εντάχθηκε στο ΕΑΜ.
Οι στρατιώτες που τον αναγνώριζαν,τον προσφωνουσαν Κύριε Ταγματάρχη...και αυτός από σεμνότητα τους έλεγε πως δε ήταν αυτός που νόμιζαν.
Με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης το 1985 προήχθη, μετά θάνατον, σε ταξίαρχο.
-Ο Ταξίαρχος Κασλας πέθανε το 1966 στην Αθήνα.
-Αν σας φέρει ο δρόμος στο Πουρι Πηλίου περάστε απο το Μουσείο με τα προσωπικά αντικείμενα και την ιστορία του Ηρωα Ταξιάρχου Δ.Κασλα(φωτό 4)
-Κάθε χρόνο αναρτώ αυτές τις ιστορίες ανθρώπων...γιατί σε τούτη τη γωνιά που μας έλαχε, αυτοί που υπήρξαν άδολοι και πάντα πρότασσαν αυτό που υπαγόρευε η συνείδηση και η αγάπη τους για τη Πατρίδα και τα ανθρώπινα ιδεώδη, διωχτηκαν, χλευαστηκαν και κατέληξαν πικραμένοι και ξεχασμένοι, από αυτούς που πάντα επιδίωκαν ιδιοτελως, επέλεγαν πλευρά κατά το ιστορικό δοκούν και λυμαίνονταν αξιώματα και τιμές παρ'ολο που υπήρξαν ριψασπιδες και τιμητές ξένων συμφερόντων.
Και είναι το ελάχιστο από πλευράς μου, απέναντι σε όσους χλευάζουν αυτούς τους Ήρωες, από την ασφάλεια των 85 και πλεον ετών απόσταση.
Ψυχή βαθιά...
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.