Βασίλης Μπετσάκος
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα καταρρέει. Δεν ξεκίνησε η σχολική χρονιά, και δάσκαλοι/ καθηγητές νιώθουν εξουθενωμένοι από τη γραφειοκρατία. Πλατφόρμες επί πλατφορμών, δίπλα σε κραταιή χαρτούρα γιγαντωμένη παράλληλα με αυτές.
Διευθυντές σχολείων ευνουχισμένοι μέσα σε ένα λαβύρινθο α-νόητων «υποχρεώσεων», σχολικοί σύμβουλοι με πλούσια ακαδημαϊκά προσόντα, αντί να ασχολούνται με την προαγωγή του γνωστικού τους αντικειμένου μέσα στα σχολεία και την υποστήριξη των νέων συναδέλφων, συμπληρώνουν φόρμες κυνηγημένοι από δοτούς διευθυντές εκπαίδευσης που μετράνε «ώρες γραφείου». Γελοίες νά-χαμε-να-λέμε «αξιολογήσεις» που επιβραβεύουν και φέρνουν στον αφρό τις μετριότητες, ενώ δεν εντοπίζουν όσους εκπαιδευτικούς δεν θα έπρεπε να μπαίνουν σε σχολικές τάξεις (αλλά θα μπορούσαν να προσφέρουν στην εκπαίδευση από άλλα πόστα).
Πρόσφατα νομοθετήθηκαν νέες μικρονοϊκές προϋποθέσεις που απαιτούνται για μια μορφωτική δράση, μια επίσκεψη σε ένα μουσείο, μια εκπαιδευτική εκδρομή, ώστε ο καθηγητής παραιτείται μόνο που τις διαβάζει.
Και την ίδια ώρα τα εκατομμύρια πάνε και έρχονται και σφυρίζουν στον αέρα. Υπερκοστολογημένες πλατφόρμες αλληλοεπικαλυπτόμενες, subεπιμορφώσεις ανούσιες, παρατηρητήρια του τίποτα, απευθείας αναθέσεις σε εταιρείες συμβούλων του αυτονόητου, τράπεζες θεμάτων για καταργούμενα βιβλία, προγράμματα σπουδών που δεν εφαρμόζονται, πολλαπλά βιβλία χειρότερα από αυτά που είχαμε πριν, επιδοτήσεις στο ακέφαλο ΙΕΠ, για να γνωμοδοτήσει αυτό που έχει από πριν στο κεφάλι του ο/η εκάστοτε υπουργός και οι παρατρεχάμενοί τους μετακλητοί. Μια απίστευτη σπατάλη που δεν αγγίζει την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου στον πυρήνα του, που αγνοεί τα ουσιώδη προβλήματα της παιδείας.
Επιτέλους, ποιος θα ασχοληθεί έχοντας ειλικρινή μέριμνα και αγωνία με τις εξαφανισμένες γνωστικές δυνατότητες των μαθητών, με την αδυναμία στοιχειώδους κατανόησης απλών κειμένων, με τη διάχυτη απέχθεια για το σχολείο και την ίδια τη γνώση, με την απίσχνανση των ανθρωπιστικών σπουδών, με την επιδρομή της ανεξέλεγκτης τεχνητής νοημοσύνης, με την απόλυτη αδιαφορία για το επαγγελματικό μέλλον των παιδιών μας στην πατρίδα τους, με τους νομάδες δασκάλους (τους λεγόμενους αναπληρωτές, που φτάνουν πια στη σύνταξη για να αναπληρωθούν από άλλους «αναπληρωτές»), με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και τον λειτουργικό επαγγελματικό προσανατολισμό, με τα ταβάνια και τις αυλόπορτες που πέφτουν, με τη βία που εξαπλώνεται;
Από ήττα σε ήττα πάμε στην εκπαίδευση… Να είναι καλά εκείνοι που φυλάνε Θερμοπύλες προβλέποντας – τι «προβλέποντας»; ήδη βλέποντας τους Μήδους να διαβαίνουν.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.