Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993). Φωτογραφία Γιώργος Πούπης.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Στέλιου Κούκου με τίτλο «Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Σε πλήρη έξαρση..., 33 χρόνια μετά» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις manifesto.
Η επέτειος της γέννησης του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη στις 30 Οκτωβρίου του 1908 μας προσφέρει σήμερα χαρά μεγάλη. Μοιάζει σαν να είναι μια λαμπροφόρος ημέρα ανάλογη με εκείνη της γέννησης του Φιοντόρ (Θεόδωρου) Ντοστογιέφσκι (11 Νοεμβρίου 1821, με το παλαιό 30 Οκτωβρίου!) και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (4 Μαρτίου 1851). Τη μέρα αυτή θα έπρεπε πρώτα η Θεσσαλονίκη και μετά όλος ο καλλιτεχνικός και πνευματικός κόσμος της χώρας να την τιμά και να την χαίρεται. Να ψυχαγωγείται και να διασκεδάζει!
Με χαρά μεγάλη! Γιατί ο ίδιος ο Πεντζίκης μπορεί να ήταν, κάπως, δύσκολος στην ανάγνωση και στην ψηλάφηση του έργου του, συγγραφικού και ζωγραφικού, αλλά σαν άνθρωπος ήταν ένας χαρούμενος άνθρωπος. Με μια εσωτερική χαρά που την κέρδισε εναγωνίως. Και όλο αυτό το άχθος, το βάρος της ύπαρξης τον αποθέτει και μας τον υποδεικνύει το ίδιό του το έργο.
Ίσως και να μας τον... πετάει κατάμουτρα για να τον διαβάσουμε και να τον ενστερνιστούμε ως βιωματική απόδειξη, χωρίς, βεβαίως, να λείπει και η αντίστοιχη συστολή που επιβάλλεται όταν απευθύνεσαι προσδοκώντας ανάλογη κατανόηση. Σε ό,τι κάνει έχει φοβερή συνέπεια και με περισσή ιεροπρέπεια διασώζει στον καμβά της ζωής του όλην αυτήν την τελετουργία για την επί-βίωσή του. Την κοινή επιβίωσή μας.
Μοιάζει στο τέλος να περί-πατεί επί πτερύγων ανέμων και να μας καθοδηγεί στα δικά του μονοπάτια και ατραπούς για να τον ακολουθήσουμε. Σε ατραπούς και μονοπάτια σε έναν διάδρομο απογείωσης! Στα ποικίλα πετάγματά του! Επί πτερύγων αγγέλων!
Από πού να τον πιάσουμε και από πού να πιαστούμε; Τι να σχολιάσουμε από ένα τόσο τεράστιο έργο; Μόνο αν μας βοηθήσει ο ίδιος να πετάξουμε πλάι του τότε μόνο θα μπορέσουμε να αποδώσουμε ένα «ρεπορτάζ» αντάξιο τού καθοδηγητή μας.
Και να! μου φαίνεται σαν να πρόκειται να είναι, όπως τα εναέρια ποντοπόρα αποδημητικά πουλιά που όταν αλλάζουν οι εποχές παίρνουν κατεύθυνση για τα νέα τους εαρινά και θερινά στέκια και απόσκια! Και εκεί πάνω στις μεγάλες αυτές πτήσεις τους επιτελούν και ένα διακόνημα. Πολλά πουλάκια έρχονται και κάθονται πάνω τους για να ξεκουραστούν, για να πάρουν ανάσες για το μακρινό τους ταξείδι.
Συνέχεια εδώ:
https://www.pemptousia.gr/?p=217752&preview=true
ΠΗΓΗ:https://ologiomofeggari.blogspot.com/2026/10/blog-post_30.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.