Του Περικλή Νεάρχου
Οι γεωπολιτικές αλλαγές στην Ανατολική Μεσόγειο διανοίγουν για την Κύπρο μια νέα προοπτική.Για πρώτη φορά απο το 1974 ,δημιουργουνται αντικειμενικά συνθηκες για την αντιστάθμιση και ανατροπή των συσχετισμων δυνάμεως που επεβλήθησαν τότε με την Τουρκική εισβολή.
Η εισβολή ηταν εργο του Κίσσινγκερ , οπως και η υπονόμευση και η προδοσία της αμυνας της Κύπρου απο τη χούντα.
Αλλαξαν ομως απο τότε πολλά.Δεν υπάρχει πλέον ,π.χ. , στρατηγική συμμαχία Τουρκίας - Ισραήλ, οπως υπήρχε τότε. Αντιθέτως , το Ισραήλ αντιμετωπίζει σήμερα την Τουρκία ως εν δυνάμει επικίνδυνο εχθρό. Λόγω αφ' ενος της πολιτικης που ακολουθει η Αγκυρα στο θέμα της Χαμάς και της Συρίας.Λόγω αφ' ετέρου της γενικότερης Ισλαμιστικης πολιτικης που ακολουθει ο Ερντογάν και των φιλοδοξιων του γι' ανάδειξη της Τουρκίας σε μεγάλη περιφερειακή δύναμη και ειδικότερα για ηγεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Γαλάζια Πατρίδα και το Τουρκο- Λιβυκό Μνημόνιο εντάσσονται σ' αυτή τη φιλοδοξία.Πιστεύει κανείς οτι μπορει το Ισραήλ να συμβιβασθει μ' ενα τέτοιο σχέδιο Τουρκικης ηγεμονίας στην Ανατολική Μεσόγειο, που θ' απέκλειε την ελεύθερη πρόσβασή του στη θάλασσα και θα το εξαρτουσε απο την καλή θέληση της Αγκυρας;
Η προφανής απάντηση ειναι οχι. Ενδεχόμενη Τουρκική ηγεμονία ενοχλει παραλλήλως και αλλες χωρες: τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, την Αίγυπτο, το Λίβανο.Ακόμη και χωρες πέραν της περιοχης , οπως η Ινδία, που επενδύει στην προοπτική του εμπορικου διαδρόμου Ινδία - Ευρώπη( IMEC).Ο Διάδρομος αυτός υποστηρίζεται ενεργά και απο τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Οι ΗΠΑ, που πρωτοστάτησαν , με τον Κίσσινγκερ ,υπέρ της Τουρκικης εισβολης , το 1974, δεν εχουν σήμερα , οπως ηδη αναφέρθηκε , την ιδια πολιτική στο Κυπριακό. Μεσολάβησαν απο τότε πολλά.Κατέρρευσε , κατά πρωτο λόγο , η Σοβιετική Ενωση. Αλλαξε , κατά δεύτερο λόγο , η κατάσταση στη γειτονική Συρία, με την ανατροπή του φιλο- Ρωσικου και φιλο - Ιρανικου καθεστωτος Ασσαντ.Η Τουρκία συνέβαλε και επωφελήθηκε απο αυτή την αλλαγή.Η παρουσία της ομως στη Συρία επαυξάνει και τις τριβές και την ενταση με το Ισραήλ.Κατά τρίτο λόγο , η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται πλέον απο τις ΗΠΑ, με τον ιδιο τρόπο που αντιμετωπιζόταν πριν.Οι λόγοι ειναι προφανεις και εκπορεύονται κυρίως απο την ιδια τη μεγαλεπήβολη Ισλαμιστική πολιτική Ερντογάν.Η Αγκυρα θέλει να προβάλλει τώρα μια εικόνα , που δεν την ταυτίζει πλήρως με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αλλά με μια ανερχόμενη δύναμη , που ακολουθει δική της ανεξάρτητη πολιτική και επιδιώκει αφ' ενός την Ενωση των Τουρκικων Κρατων και αφ' ετέρου την Ενωση των Μουσουλμανικων Κρατων.
Υπηρετώντας τα δικά της συμφέροντα και τον στρατηγικό της στόχο να καταστει ενεργειακός και εμπορικός κόμβος μεταξύ Ανατολης και Δύσεως, η Αγκυρα αντιμάχεται τον Διάδρομο IMEC και προσπαθει να προωθήσει εναλλακτικούς αγωγούς ενέργειας και εμπορικούς δρόμους.
Οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν μέχρι τώρα την Ελλάδα και την Τουρκία ως ενα αδιαχώριστο στρατηγικό δίδυμο, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, λόγω της γεωγραφικης εγγύτητας και της στρατηγικης διαπλοκης των Στενων του Βοσπόρου με το Αιγαιο.Ειναι ενδεικτικό ομως το γεγονός οτι ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικων Μάρκο Ρούμπιο, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα , δεν θεώρησε σκόπιμο να επισκεφθει, ως συνήθως , και την Αγκυρα, για λόγους διπλωματικης ισορροπίας.
Μέσα στο νέο αυτό σκηνικό, καθίσταται εφικτή η αμυντική θωράκιση της Κύπρου και η εφαρμογή του δόγματος της κοινης αμυνας Ελλάδος - Κύπρου, με αεροπορική και ναυτική παρουσία της Ελλάδος στην Κύπρο.Καθίσταται επίσης εφικτή η επιδίωξη απο την Κύπρο στρατηγικων συμμαχιων, οπως επίσης ενός δικου της ευρύτερου ρόλου στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκης Κοινης Αμυνας.
Οι εξελίξεις αυτές διαγράφουν ελπιδοφόρες προοπτικές για κρίσιμη αλλαγή των συσχετισμων ισχύος στην Κύπρο, που θα μπορουσαν ν' αφήσουν μετέωρη την Τουρκική υπεροψία και αλαζονεία, που απορρίπτουν κάθε ιδέα δίκαιης λύσεως και ουσιαστικης επανενώσεως του νησιου.Υπο τις περιστάσεις αυτές, δεν θα ηταν καθόλου βέβαιο οτι η διαρροή του χρόνου θα ηταν προς οφελος της Τουρκικης κατοχης και της παγιώσεως των τετελεσμένων και της επιδιώξεως της Αγκυρας να επιβάλει τα τετελεσμένα γεγονότα ως δηθεν λύση, ειτε με την απροκάλυπτη μορφή δυο κρατων ειτε με τη συγκεκσλυμμένη μορφή συνομοσπονδίας , που θα παρουσιαζόταν παραπλανητικά ως ομοσπονδία.
Μια τέτοια " λύση " θα κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και θα εθετε ολόκληρη την Κύπρο υπο Τουρκικό γεωπολιτικό ελεγχο, εφόσον καμιά απόφαση δεν θα μπορουσε να ληφθει χωρις την επινευση της Αγκυρας,που θα ειχε υπο τον ελεγχο της το ισότιμο Τουρκοκυπριακό κρατίδιο.Μια ιδέα αυτου του μέλλοντος ειναι η πρόσφατη ιταμή απαίτηση του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ερχιουμάν η Κυπριακή Δημοκρατία να διακόψει κάθε στρατηγική σχέση με το Ισραήλ ως μια απο τις προυποθέσεις για την επανέναρξη των συνομιλιων για " λύση " του Κυπριακου.
Πως και γιατί φτάσαμε σ' αυτό το σημειο οι εκπρόσωποι της Τουρκικης κατοχης και η κατοχική δύναμη να θέτουν ορους και προυποθέσεις για να δεχθουν να συνομιλήσουν για την επανέναρξη των συνομιλιων.Ορους και προυποθέσεις που ισοδυναμουν με προκαταβολική αποδοχή απο την Ελληνική πλευρά των Τουρκικων αξιώσεων και κατά πρωτο λόγο της βασικης απαιτήσεώς τους για δυο ισότιμα κράτη , με τη μια μορφή η την αλλη.
Η Ελληνική πλευρά, με το αγχος της διαρροης του χρόνου, προς οφελος της Τουρκικης πλευρας και με το δέλεαρ της επιστροφης μέρους των κατεχομένων εδαφων, δέχθηκε να συμμετάσχει σε επανειλημμένους γύρους διακοινοτικων συνομιλιων.Το αποκορύφωμά τους ηταν το γνωστό Σχέδιο Αναν , που εδειξε σαφως τι μπορουν να αποδώσουν.
Η ενταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση , με ολο το νόμιμο εδαφος της , συμπεριλαμβανομένου δηλαδή και του κατεχόμενου εδάφους, επρεπε να γίνει η νέα αφετηρία του αγώνα της Κύπρου .Η εσωτερική πτυχή του Κυπριακου μπορουσε να λυθει με την εφαρμογή του Ευρωπαϊκου κεκτημένου και αυτή πρέπει να ειναι η θέση της Ελληνικης πλευρας.Για την εξωτερική πτυχή,την Τουρκική δηλαδή εισβολή, θα επρεπε ν' αναληφθει ασυμβίβαστος αγώνας, με σύνθημα την αποχώρηση των Τουρκικων στρατευμάτων κατοχης.
Οι συνεχεις γύροι διακοινοτικων συνομιλιων παρουσιάζουν το Κυπριακό ως δηθεν διακοινοτικό θέμα , ενω στην ουσία του ειναι θέμα εισβολης και κατοχης, και οδήγησαν διαχρονικά σε μεγάλες υποχωρήσεις της Ελληνικης πλευρας.Ενα παράδειγμα ειναι η δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία, η οποία ειναι Τουρκο - Βρετανικό εφεύρημα.Εγινε ομως ,πολύ κακως , διπλωματική σημαία της Ελληνικης πλευρας, με στόχο ενα συμβιβασμό με την Τουρκική πλευρά. Η τελευταία ομως μετακινήθηκε στη θέση των δυο κρατων και της συνομοσπονδίας. Η Ελληνική ομως πλευρά παραμένει καθηλωμένη στην ιδια θέση , επαυξημένη με την παραχώρηση της πολιτικης ισότητας.
Ειναι ενδεικτική επίσης η προθυμία Κυπρίων ηγετων για επίδειξη καλης θελήσεως , με νέες παραχωρήσεις.Ο πρώην Πρόεδρος Γιωργος Βασιλείου εσπευσε να συμφωνήσει για τη συμπερίληψη της διζωνικης ομοσπονδίας σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, αποδυναμώνοντας, με την πράξη αυτή, τα πολύ ισχυρά ψηφίσματα του Συμβουλιου Ασφαλείας 541 και 550, που καταδικάζουν την ανακήρυξη του Τουρκοκυπριακου ψευδοκράτους και ζητουν την αποχη απο κάθε αναγνώριση και συνεργασία μ' αυτό των κρατων - μελων του ΟΗΕ.
Οταν, λοιπόν , γίνεται λόγος σήμερα για λύση του Κυπριακου , σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, η παραπομπή δεν αφορα μόνο τα ψηφίσματα που καταδικάζουν την Τουρκική εισβολή και την ανακήρυξη του ψευδοκρατους, αλλά και τη διζωνική, παρά το γεγονός οτι το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν εχει αρμοδιότητα να παρεμβαινει σε θέματα εσωτερικου καθεστωτος.
Το ΑΚΕΛ, υπολαμβάνοντας προσχηματικά την Τουρκική κατοχή ως θέμα δηθεν διεθνιστικης πολιτικης, προβάλλει ως στρατηγική " αγώνα " την προσέγγιση με τους Τουρκοκυπρίους, ως τη Λυδία λίθο για την επίλυση του Κυπριακου. Πέρασαν δεκαετίες απο την πρώτη εφαρμογή της πολιτικης αυτης.Τα αναμενόμενα ομως αποτελέσματα δεν ηρθαν , ακόμη και οταν το ΑΚΕΛ ηταν στην εξουσία.Η γενική διαπίστωση ειναι οτι κανένας Τουρκοκύπριος ηγέτης, ακόμη και αν υποθέσουμε οτι το θέλει,δεν μπορει να κάνει οτιδήποτε ,χωρίς την εγκριση της Αγκυρας.
Η τελευταία δεν ενδιαφέρεται πρωτίστως για τους Τουρκοκυπρίους, αλλά για τη γεωπολιτική και στρατηγική σημασία της Κύπρου.Πολύ περισσότερο, στο πλαίσιο σήμερα των μεγάλων φιλοδοξιων της για ηγεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο.Θέλει τον γεωπολιτικό ελεγχο της Κύπρου ως βάση και εξέδρα για την προαγωγή των σχεδιασμων της. Δεν επιτρέπεται , επομένως, στρατηγική μυωπία και αφέλεια εκ μέρους της Ελληνικης πλευρας. Η εμμονή σε μια δηθεν διεθνιστική πολιτική προσεγγίσεως με τους Τουρκοκυπρίους , με επίφαση την ειρήνη , καταλήγει αντικειμενικά στη σιωπηρή αποδοχή των κατεχομένων ως επικράτειας των Τουρκοκυπρίων, σε ουσιαστική απεμπόληση του αντικατοχικου αγώνα και σε νέες , θλιβερές και απαράδεκτες, υποχωρήσεις.Αποπροσανατολίζει επίσης την Ελληνική πλευρά και καλλιεργει πνευμα παθητικότητας και ενδοτισμου, αν οχι επαίσχυντης εθελοδουλείας.
Ειναι εκπληκτικό Κυπριακά κόμματα , πρωτοστατουντος του ΑΚΕΛ, να τάσσονται, με διάφορα προσχήματα και αφηγήματα , κατά των στρατηγικων συμμαχιων της Κύπρου, εκείνης ιδιαίτερα με το Ισραήλ, που , για ευνόητους λόγους , ανησυχει εντονα την Αγκυρα ,κατά της αεροπορικης και ναυτικης παρουσίας της Ελλάδος στην Κύπρο, που εντάσσεται στο δόγμα του ενιαίου αμυντικου χώρου και κατά του καλωδίου GSI,που εχει τεράστια στρατηγική σημασία για την Κύπρο.Περιέργως μάλιστα αντιμετωπίζεται υποτονικά η κατασκευή αγωγου φυσικου αερίου μεταξύ Τουρκίας και κατεχομένων, που μεγαλώνει τον στρατηγικό ελεγχο των κατεχομένων και αποβλέπει στην εξαγωγή, μέσω Τουρκίας, του Κυπριακου φυσικου αερίου και αλλου αερίου απο την Ανατολική Μεσόγειο.
Η πολιτική αυτή δικαιολογειται ως πολιτική που προάγει τη " λύση" και αποτρέπει δηθεν, μέσα απο τη " λύση ", τη διχοτόμηση.Η αναγνώριση και νομιμοποίηση των διχοτομικων τετελεσμένων δεν αποτρέπει , προφανως , τη διχοτόμηση.Ειναι τραγικό επίσης οτι επιρρίπτονται ευθύνες στην Ελληνική πλευρά, γιατί δεν κάνει δηθεν οσα χρειάζονται για να επιτευχθει " λύση ", με βάση τη διζωνική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα και τα υποτιθέμενα εξη σημεια του διαγράμματος Γκουτέρες.
Η κατάσταση αυτή στο εσωτερικό μέτωπο ειναι θλιβερή και αντιμάχεται ευθέως τη γεωππολιτική συγκυρία που ευνοει και αναβαθμίζει την Κύπρο.Διανοίγει μάλιστα νέες προοπτικές για την ανατροπή του δυσμενους συσχετισμου δυνάμεων του 1974.
Ο Πρόεδρος της Κύπρου και η Κυβέρνησή του εχουν καίρια ευθύνη για τη διαφύλαξη και την περαιτέρω αξιοποίηση και ενίσχυση των προοπτικων αυτων .Ειναι βέβαιο οτι η Αγκυρα καταβάλλει και θα εξακολουθήσει να καταβάλλει ,, σε ολα τα δυνατά πεδία, περιλαμβανομένου του εσωτερικου μετώπου, κάθε προσπάθεια, πανουργία και πρόκληση, για ν' ανακόψει και , ει δυνατόν , να υπονομεύσει και ν' ανατρέψει αυτή την πορεία.
Η Ελληνική πλευρά δεν πρέπει να παρασυρθει ουτε απο την προπαγάνδα για μια δηθεν " λύση " , που θα κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και θα εθετε ολόκληρη την Κύπρο υπο Τουρκικό γεωπολιτικό ελεγχο, με τη βοήθεια ενος δικέφαλου κράτους, ουτε ν' ακολουθήσει τον ολισθηρό δρόμο μιας δηθεν καλης θελήσεως, που συνεπάγεται νέες υποχωρήσεις , για ν' αποδείξει οτι δεν ειναι ελέφαντας και οτι , πράγματι , θέλει λύση.
Η εικόνα της κοινης παρουσίας του Προέδρου της Κυπριακης Δημοκρατίας και του Τουρκοκύπριου ηγέτη στο λεγόμενο διακοινοτικό Φεστιβάλ Ειρήνης στην Πύλα , δεν υπηρετει ουτε το κύρος της Κυπριακης Δημοκρατίας ουτε το πνευμα του αγώνα κατά τηςΤουρκικης κατοχης.Αντιθέτως, αναπαράγει και προβάλλει , στο υψηλόερο δυνατό επίπεδο, τη γνωστή προπαγάνδα που προωθει η Τουρκική πλευρά οτι το Κυπριακό ειναι πρόβλημα μεταξύ των δυο κοινοτήτων και οχι θέμα Τουρκικης εισβολης και κατοχης.
Προβάλλει επίσης μια επικίνδυνη εικόνα ατυπης αναγνωρίσεως και ισοτιμίας του Προέδρου της Κυπριακης Δημοκρατίας με τον " Πρόεδρο " του ψευδοκράτους.
Οι προσπάθειες για διπλωματική κινητικότητα στο Κυπριακό, οσο θεμιτές και αν ειναι ,δεν πρέπει να φτάνουν στο σημειο να υπονομεύουν το κυρος της Κυπριακης Δημοκρατίας και να εκπέμπουν διεθνως μια ανακριβή και ψευδή εικόνα για την ουσία του Κυπριακου.
Η προσφορά καλων υπηρεσιων απο τον Γ. Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνων Αντόνιο Γκουτέρες και την εκπρόσωπό του Μαρία Ολγκίν δεν ειναι πανάκεια και δεν πρέπει να υπάρχουν υπερβολές και ανεδαφικές προσδοκίες για το ρόλο τους,.Χρειάζεται ομως προσοχή απο την Ελληνική πλευρα να μη συρθει στην αποδοχη ορων και προυποθέσεων που θέτει η Τουρκική πλευρά και να εγκλωβισθει , υπο την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνων , πάνω σε απαράδεκτη βάση διακοινοτικων διαπραγματεύσεων και " κεκτημενου " λύσεως.
Η Κύπρος , για πρώτη φορά απο το 1974, βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία, που μπορει ν' ανοίξει το δρόμο γι' απαλευθέρωση απο την Τουρκική κατοχή.Οι γεωπολιτικές αλλαγές στην περιοχή δεν ευνοουν πλέον την Τουρκική κατοχή,Η διαρροή του χρόνου, οπως αναφέρθηκε , δεν ειναι πλέον βέβαιο οτι ειναι προς οφελος της Τουρκικης πλευρας, γιατί ενδυναμώνει και αναπτύσσει το γεωπολιτικό και στρατηγικό ρόλο της Κύπρου.Οι ελπιδοφόρες αυτές προοπτικές πρέπει να διαφυλαχθουν και να προωθηθουν.Πολύ περισσότερο , δεν πρέπει να σπαταληθουν ασκοπα στο βωμό μιας δηθεν λύσεως,που θα εθετε εμμέσως την Κύπρο υπο Τουρκικό γεωπολιτικό ελεγχο .
Οα πρέπει να υπάρξει απο ολους προσοχή και ευθύνη.Πρωτίστως απο τον Πρόεδρο και την Κυβέρνησή του, που εχουν την αμεση διαχείριση.Μπορει να δημιουργηθει σταδιακά μια νέα κατάσταση πραγμάτων ,που θα επιβάλει διευθετήσεις για την αποχώρηση των Τουρκικων στρατευμάτων κατοχης και την ουσιαστική επανένωση του νησιου , με ορους δικαιοσύνης και ελευθερίας.Προς αυτό το στόχο πρέπει να αναπροσαρμοσθει η στρατηγική της Ελληνικης πλευρας.Το Κυπριακό ειναι πρόβλημα εισβολης και κατοχης και οχι διακοινοτικό πρόβλημα.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.