Ιδιαίτερη η χαρά μας που ενοχλήσαμε.

Ο φίλος και συναγωνιστής Γιώργος Κυριακού βιώνει την φίμωση από τους έρχοντες του διαδικτύου, μετά από αισχρή στοχοποίησή του. Για όσους τον γνωρίζουμε και συν-πορευόμαστε μαζί του οι δικαιολογίες φίμωσης του δεν είναι απλά φαιδρές. Φωτίζουν το παρακράτος που τον κυνηγά. Το έγκλημά του είναι ότι προσπαθεί να γεφυρώσει τον Ελληνισμό από τα Βαλκάνια, στο Αιγαίο  στην Ανατολική Μεσόγειο, με συνεχή παρουσία και δράση. Η μέθοδος φίμωσης γνωστή.

Σ'.Α.

***

Το κείμενο διαμαρτυρίας του Γιώργου Κυριακού 

Όταν κάποιοι διαχειριστές κατήργησαν τον λογαριασμό μου στο φατσοβιβλίο – facebook, ο νους μου πήγε κατευθείαν στο ρηθέν της Κάρεν Στρουκ: «Δεν βόσκει κανείς ατιμώρητος στα λιβάδια της άρχουσας τάξης, δεν σπουδάζει ατιμώρητος στα πανεπιστήμιά της, δεν χρησιμοποιεί ατιμώρητος τις επιστήμες της. Σχεδόν ανεπαίσθητα, καταπίνει το δηλητήριό της, παραλύει…».

Ωστόσο, η τιμωρία των διαχειριστών ήταν πως, η βοσκή τερματίζεται. Τι ήταν αυτό που “τους χάλασε” από ένα προφίλ για να αιτιολογήσουν πως παραβιάστηκαν όροι της Κοινότητας σχετικοί (άκουσον – άκουσον, τι αναφέρουν για έναν δάσκαλο που έχει 37 σχεδόν χρόνια στην πλάτη του, μήπως θα έπρεπε να ασχοληθεί ΚΑΙ ο εισαγγελέας;) με “τη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών” κατόπιν δήθεν σύνδεσής μου, από το Ζάγκρεμπ της Κροατίας; Δεν ήταν το προφίλ αλλά τρεις σελίδες που εξαφανίστηκαν κι αυτές.

 Η μία ήταν η ενοχλητική σελίδα της πρωτοβουλίας ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ “οι Απ' Έδω” για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της Γηγενούς Ηπειρωτικής Κοινότητας στην Αλβανία. Η δεύτερη ενοχλητική σελίδα ήταν “οι Απ' Έκει” που είχε την αρθρογραφία μου στην εφημερίδα ο “Δρόμος της Αριστεράς” για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία καθώς και θέματα επικαιρότητας ή αναλύσεις επί των ζητημάτων της. Η τρίτη -ενοχλητικότατη- ήταν η σελίδα του εργαστηρίου για τον Οικουμενικό Ελληνισμό υπό το 2ο Συνέδριο “για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα” με τίτλο “Η Ελλάδα που θέλουμε”. 

Απόσπασμα από την ομιλία του Δημήτρη Βασιλειάδη στη χθεσινή εκδήλωση, την αφιερωμένη στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

🥀  ‘’…η πολιτική είναι το ανώτερο πεδίο εξευγενισμού και ηθικής ανάτασης του ανθρώπου’’

    ▪️Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ‘’Ελληνική Πολιτική Παιδεία’’, εκδ. Στράβων 

✔️Απόσπασμα από την ομιλία του Δημήτρη Βασιλειάδη  στη χθεσινή εκδήλωση, την αφιερωμένη στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη, στην Εύξεινο Λέσχη Ποντίων Θεσσαλονίκης                         

                                                                                                                         

◾''(...)    Αν προσπαθήσεις να μιλήσεις για τη σχέση του Μιχάλη με την Πολιτική αποκομμένη όμως απ΄ την Ηθική  τότε μοιραία θα καταλήξεις σε λάθος συμπεράσματα.

 Αυτά λοιπόν τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της υπόστασής του συνεπικουρούμενα από δύο ακόμα χαρίσματά του, τη ‘’βιωματική σχέση’’ του με την ιστορία και τον πολιτισμό του λαού μας και την αναλυτική του ικανότητα, την ικανότητα δηλαδή να διεισδύει  σε καταστάσεις και φαινόμενα και να βγάζει συμπεράσματα τα οποία να φαντάζουν παράταιρα για τους πολλούς, που έρχεται όμως κάποια στιγμή στο μέλλον που τον δικαιώνουν, αποτελούν τη ραχοκοκαλιά πάνω στην οποία χτίστηκε η πολιτική του ταυτότητα.

(...)               

◾ ‘’Αυτό το κράτος δεν μπορεί να φτιάξει έθνος, αυτό, το έφτιαξαν οι ποιητές και οι φιλόσοφοί μας, το έφτιαξε η ιστορία’’

   📎  Αυτή η καινοτόμα επιστημονική άποψη, πέρασε στο ντούκου στη χώρα μας. Και σ΄ αυτή θέλω να σταθούμε λίγο, γιατί πάνω σ΄ αυτήν είναι χτισμένο το ιδιοφυές σχέδιό του για την ριζική ανασυγκρότηση του κράτους στη βάση των περιφερειών του, γιατί αυτή η πολιτική του πρόταση δεν είναι γνωστή και γι αυτήν θέλω να μιλήσω, θέλω να μιλήσω για το βαθύτερο λόγο της σύλληψής της. 

📎Ανοίγω εδώ μια παρένθεση : Όταν ο σπουδαίος Νίκος Σβορώνος, αν και μαρξιστής, στο εμβληματικό του έργο ’’Το ελληνικό έθνος :  Γένεση και διαμόρφωση του νέου ελληνισμού’’, καινοτομώντας και σπάζοντας την νεωτερική παράδοση υιοθέτησε σε μεγάλο βαθμό το σχήμα της αδιάσπαστης συνέχειας του ελληνισμού –δεχόμενος κριτική βέβαια γι αυτό- εισήγαγε συνάμα κι έναν νέο όρο : το ‘’συντελεσμένο έθνος’’, το οποίο μπορεί να ορισθεί σαν ‘’μια σταθερή, ιστορικά διαμορφωμένη κοινότητα  με κοινή συνείδηση, πολιτισμική φυσιογνωμία και θέληση για αυτονομία ή κρατική ανεξαρτησία’’.

Η Ψηφιακή Αποικιοκρατία των Megawatt: Όταν η «Τεχνητή» Νοημοσύνη καταπίνει την πραγματική φύση

Φωτ. shutterstoc

Ο Δρ. Βασίλης Λύκος αναλύει την ενεργειακή κατανάλωση των Data Centers, τις επιπτώσεις στους φυσικούς πόρους και τις αντιφάσεις της πράσινης μετάβασης

Γράφει ο Δρ. Βασίλης Λύκος

Ζούμε στη μεγάλη αυταπάτη του 21ου αιώνα. Μας είπαν ότι το «Cloud» είναι ένα άυλο, αιθέριο σύννεφο, απαλλαγμένο από το βάρος της ύλης. Μας υποσχέθηκαν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα λύσει την κλιματική κρίση, θα βελτιστοποιήσει την ενέργεια και θα μας οδηγήσει σε ένα πράσινο, ψηφιακό μέλλον.


Πίσω όμως από την αστραφτερή οθόνη του smartphone και τις κομψές απαντήσεις των γλωσσικών μοντέλων, κρύβεται μια σκληρή, υλική πραγματικότητα: η μεγαλύτερη ενεργειακή και χωροταξική επιδρομή στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι αέρας. Είναι τσιμέντο, χαλκός, σπάνιες γαίες, νερό και, πάνω απ’ όλα, αδυσώπητα Gigawatts.

Για να εκπαιδευτεί και να λειτουργήσει ένας αλγόριθμος AI, δεν αρκεί η παραδοσιακή ψηφιακή υποδομή. Κάθε server rack νέας γενιάς απαιτεί πλέον 40 έως 100 kW — ενέργεια ικανή να τροφοδοτήσει ολόκληρες γειτονιές. Αντίθετα με τις πόλεις που «κοιμούνται» τη νύχτα, τα AI Data Centers είναι ενεργειακοί “Vampires” που ρουφούν ρεύμα 24/7, με 100% πληρότητα. Δεν υπάρχει νυχτερινή ανάσα, δεν υπάρχει «κοιλιά» στη ζήτηση.

Το αποτέλεσμα; Τα ηλεκτρικά δίκτυα του πλανήτη βρίσκονται στα πρόθυρα εγκεφαλικού. Στατιστικά στοιχεία για το 2026 δείχνουν ότι η παγκόσμια κατανάλωση των Data Centers αγγίζει τις 565 TWh, σημειώνοντας εκρηκτική αύξηση 26% μέσα σε μόλις 12 μήνες. Γιγαντιαία projects εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ακυρώνονται ή καθυστερούν στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όχι επειδή τελείωσαν τα κεφάλαια ή τα τσιπ, αλλά επειδή απλά δεν υπάρχει άλλο ρεύμα στα σύρματα.

Και κάπου εδώ ξεκινά η μεγάλη περιβαλλοντική υποκρισία.

Για να τροφοδοτηθεί η αχόρταγη ζήτηση για υπολογιστική ισχύ, η περίφημη «Πράσινη Μετάβαση» υπονομεύεται από την ίδια την τεχνολογία που υποτίθεται ότι θα τη σώσει. Επειδή τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά πάρκα χρειάζονται χρόνια για να συνδεθούν στα κορεσμένα δίκτυα, οι τεχνολογικοί κολοσσοί στρέφονται ξανά στο ορυκτό αέριο, επαναλειτουργούν πυρηνικούς σταθμούς και δεσμεύουν τεράστιες εκτάσεις γης.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΥΙΟΣ

Γράφει ο  Θωμάς Νούσιας

Τον Νίκο τον γνώρισα εδώ στο Fb. Ήταν ο πιο σοφός διαδικτυακός μου φίλος. Και ο πιο σεμνός.

Δεν ανέβασε ποτέ μια φωτογραφία του, δεν μίλησε ποτέ για τον εαυτό του ή τον εμβληματικό πατέρα του.

Δεν είπε λέξη όσα χρόνια επικοινωνούσαμε για τις τραγωδίες που σημάδεψαν τη ζωή του: Γεννήθηκε μέσα στη φυλακή, ήταν ενός έτους στην εκτέλεση του πατέρα του και 13 ετών όταν βγήκε από τη φυλακή η μάνα του.

Ούτε για τα βιβλία του μιλούσε, ούτε για τη σπουδαία δουλειά που έκανε στην αναστήλωση αρχαίων μνημείων ως χημικός μηχανικός.

Άνθρωπος ιδιαίτερης ευφυΐας και παιδείας, σχολίαζε πρόσωπα και καταστάσεις με καυστικό χιούμορ. Ανέλυε τα γεγονότα με διεισδυτική ματιά και με αναδρομές στην ιστορία.

Του πρότειναν να τον κάνουν βουλευτή, ευρωβουλευτή, υπουργό, πολιτικό αρχηγό. Δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα. Προτίμησε να παραμείνει ενεργός πολίτης, ασυμβίβαστος αριστερός δημοκράτης. Και φτωχός.

Αυτό που του έδινε χαρά τα τελευταία χρόνια ήταν τα ταξίδια. Άφησε το παμπάλαιο αυτοκινητάκι του και ταξίδευε με τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ και τα πλοία της γραμμής. Απολάμβανε τις ομορφιές της πατρίδας μας, φωτογράφιζε παραλίες και βουνά και μοιραζόταν μαζί μας τις φωτογραφίες.

Όταν λύγισε ο Λούλα

Του Δημήτρη Αναστασίου

Όταν λύγισε ο Λούλα

(μια ιστορία που δημοσιεύτηκε στον Guardian το 2022)

Ο Λούλα μοιάζει να είναι το μεγαλύτερο πολιτικό ζώο της Λατινικής Αμερικής. Ούτε οι φυλακές ούτε οι διώξεις ούτε οι εκλογικές ήττες κατάφεραν να τον λυγίσουν. Κάθε φορά επιστρέφει, συχνά εκεί που όλοι τον θεωρούν πολιτικά τελειωμένο. 

Υπήρξε ηγέτης ενός από τα ισχυρότερα και πιο μαχητικά συνδικάτα της Βραζιλίας, πρωταγωνιστής των μεγάλων εργατικών απεργιών που αμφισβήτησαν τη στρατιωτική δικτατορία, και συνιδρυτής του Κόμματος των Εργαζομένων (PT), ενός μαζικού πολιτικού κινήματος που ένωσε εργάτες, αγρότες χωρίς γη, κοινωνικά κινήματα, αριστερούς διανοουμένους και προοδευτικούς χριστιανούς, αλλάζοντας τον πολιτικό χάρτη της Βραζιλίας. Κι όμως, υπήρξε μια στιγμή που ακόμη κι αυτός ο ακατάβλητος πολιτικός λύγισε. Μετά την εκλογική ήττα του το 1982, απογοητευμένος, σκέφτηκε σοβαρά να εγκαταλείψει οριστικά την πολιτική.

-------------------------------------------------------------

Εάν όμως δεν ήταν ο Φιντέλ Κάστρο να τον επιπλήξει, ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα θα μπορούσε κάλλιστα να είχε εγκαταλείψει μια πολιτική σταδιοδρομία που έμελλε να εξελιχθεί σε μία από τις πιο θρυλικές που γνώρισε ποτέ η Λατινική Αμερική.

«Του έβαλε τις φωνές», είπε ο βιογράφος και φίλος του Λούλα, Φερνάντο Μοράις (Fernando Morais), περιγράφοντας τη στιγμή που ο Κουβανός επαναστάτης επέπληξε τον Βραζιλιάνο συνδικαλιστή επειδή σκεφτόταν να εγκαταλείψει την πολιτική, μετά την αποτυχία του να εκλεγεί κυβερνήτης της πολιτείας του Σάο Πάολο το 1982.

«Η νεολαία στην Αντίσταση και στο προσκήνιο της Ιστορίας!»

Του Αριστομένη Ι. Συγγελάκη

«Το ˝Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο˝, εκμεταλλευόμενο την επισιτιστική ένδεια, που εντείνεται με το πλησίασμα του χειμώνα, ανέπτυξε ζωηρή δραστηριότητα με προκηρύξεις και κέρδισε έδαφος (…) Όλες τις νύχτες τα σπίτια σ’ όλα τα μέρη της Αθήνας και του Πειραιά βάφονται με αγωνιστικά συνθήματα κατά των δυνάμεων του Άξονα, μοιράζονται προκηρύξεις και τοιχοκολούνται αφίσσες με φανατικό περιεχόμενο. Προκηρύξεις και εφημερίδες, που μέχρι πριν έβγαιναν μόνο με πολύγραφο, τώρα εκδίδονται σε τυπογραφεία (…)». Έκθεση του Βίλχελμ Σπάιντελ, Στρατιωτικού Διοικητή Νότιας Ελλάδας, 10.11.1942.

Στα τέλη του 1942 η Αθήνα και όλη η κατεχόμενη Ελλάδα φλέγεται από επαναστατικό πυρετό. Τον παλλαϊκό ξεσηκωμό της Μάχης της Κρήτης, που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της ευρωπαϊκής λαϊκής Αντίστασης, της πραγματικής καινοτομίας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, και τις ισχυρά συμβολικές πράξεις της «αυθόρμητης Αντίστασης» που ακολούθησαν, με κυριότερη το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη από τους 19χρονους φοιτητές Λάκη Σάντα και Μανώλη Γλέζο, διαδέχονται ολοένα και πιο οργανωμένες μορφές πάλης.

Έτσι, στις 28 Οκτωβρίου 1941, στην πρώτη επέτειο του «ΟΧΙ», πραγματοποιείται, κάτω από τη μύτη των κατακτητών, διαδήλωση εκατοντάδων Αθηναίων, με κάλεσμα του νεοϊδρυθέντος Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Κύριο σύνθημα της πορείας προς το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη ήταν «Θάνατος στο φασισμό – Λευτεριά στο λαό». Λίγες μέρες μετά, στις 17 Νοεμβρίου 1941, 4.000 φοιτητές της Αθήνας προχωρούν στην πρώτη απεργία στην κατεχόμενη Ευρώπη!

Στις 25 Μαρτίου 1942 οι νέοι της Αθήνας, κυρίως μαθητές και φοιτητές, και μαζί τους πολλοί ηρωικοί ανάπηροι του αλβανικού μετώπου, αψηφούν τους δρακόντειους περιορισμούς και τιμούν με δημόσια εκδήλωση την Επανάσταση του 1821 αναδεικνύοντας τον πατριωτικό, απελευθερωτικό χαρακτήρα της ελληνικής Εθνικής Αντίστασης. Ας μην ξεχνάμε ότι ανάλογη ήταν η στάση της γαλλικής Αντίστασης, η οποία εμβάπτισε στα νάματα της γαλλικής Επανάστασης του 1789 τον αγώνα της για την απελευθέρωση της χώρας από το Γ’ Ράιχ.

Είμαι Έλληνας κι εγώ!

Από Αννυ Λιγνού 

Επειδή πάλι θα ειπωθούν πολλές μπούρδες για την παρέλαση, το νόημά της, την καταγωγή της, την αξία της και το λόγο ύπαρξης της στις μέρες μας, σκέφτομαι τα εξής:

ΟΧΙ, η παρέλαση δεν είναι φασιστικό κατάλοιπο του Μεταξά, ακόμα κι αν όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα την χρησιμοποίησαν.

Η ελληνική παρέλαση αντλεί την καταγωγή της από την αρχαιότητα, τους Αθηναϊκούς Θριάμβους αλλά και τους Τρεις Σπαρτιατικούς Χορούς. 

Ακόμα και τώρα, βλέπουμε μια παραλλαγή τους: 

Μπροστά οι γέροντες (όσοι μας έχουν απομείνει ανάπηροι πολέμου) που δηλώνουν πως ήταν κάποτε γενναία παλικάρια (Άμμες ποκ΄ ήμες άλκιμοι νεανίαι). 

Μετά ακολουθούν οι στρατιώτες, οι μάχιμοι άντρες (και γυναίκες πια) της εποχής, που λένε «εμείς είμαστε τώρα γενναία παλικάρια, κι αν σου βαστάει, δοκίμασε» (Άμμες δε γ΄ ειμέν, αι δε λης πείραν λάβε). 

Μια μέρα πριν τη στρατιωτική παρέλαση, γίνεται η μαθητική. Ο τρίτος χορός των παιδιών στην ουσία, αυτών που θα αναλάβουν στο μέλλον και μας διαβεβαιώνουν ότι θα γίνουν πολύ καλύτεροι από μας (Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες).

Ο Λούλα Πρόεδρος της Βραζιλίας! Τελείωσε με51,8%!!!!!

Lula: 51,5–51,7% των έγκυρων ψήφων (π.χ. ~61 εκατ. ψήφοι σε υψηλό ποσοστό καταμέτρησης).

Flávio Bolsonaro:  48,3–48,5%.

Με πάνω από 96% των τμημάτων καταμετρημένα, η διαφορά σταθεροποιήθηκε υπέρ του Lula. Το ινστιτούτο Datafolha προέβλεψε νίκη του, και μέσα ενημέρωσης (Bloomberg κ.ά.) τον παρουσίασαν ως νικητή. Η καταμέτρηση συνεχιζόταν μέχρι αργά το βράδυ της Κυριακής/ξηρώματα της Δευτέρας, με τελική επίσημη επιβεβαίωση εντός ημερών.

☎️ * Στό Μεταξύ Σήμερα Κρίσιμες εκλογές στήν Βραζιλία,.!!! * ☎️  -                                                                                                                    --Κυκλοθυμικός.:Στο τελευταίο ντιμπέιτ που έγινε στην Βραζιλία ανάμεσα στον γιο του καταδικασμένου φασίστα του Μπολσονάρο και του Λούλα, ο φασίστας κορόιδεψε τον Λούλα γιατί έχει 9 δάκτυλα.  

Συγκεκριμένα είπε ότι ο Λούλα δίνει χρήματα στο λαό με το ένα χέρι και τα παίρνει πίσω με τα 9 του δάκτυλα. 

Πράγματι, ο Λούλα έχει χάσει το ένα του δάκτυλο σε εργατικό ατύχημα. Ήταν μόλις 17 ετών, δούλευε από τα 12. Και δεν έκανε κάτι απλό. Σε μεταλλουργείο, νυχτερινή βάρδια. Στην δεκαετία του 60, σε άθλιες συνθήκες. Το ατύχημα συνέβη λόγω της εξάντλησης του συναδέλφου του που πατούσε την πρέσα, που αποκοιμήθηκε λόγω των απάνθρωπων ωραρίων. 

Κεραυνοί Καραμανλή: «Καμία συνεννόηση με Τουρκία» – Υπό αίρεση το «Ανήκομεν εις τη Δύση»

«Ως εδώ με το κάνουμε ό,τι μας λένε»

Στέφανος Κρίκκης25/10/2026,


Σαρωτικός ήταν το βράδυ της Κυριακής από το Πολεμικό Μουσείο ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο οποίος μιλώντας ενώπιον των απόστρατων αξιωματικών για την 28η Οκτωβρίου, εκτόξευσε βέλη εντός και εκτός Ελλάδας.

Όμως ήταν ίσως η πρώτη φορά που τόσο ξεκάθαρα έθεσε υπό αίρεση το δόγμα του «Ανήκομεν εις τη Δύση» πάνω στο οποίο σφυρηλατήθηκε εν πολλοίς η ελληνική εξωτερική πολιτική από τη Μεταπολίτευση και μετά.

Το δόγμα του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή, που αποτέλεσε ταυτοδοτικό της στοιχείο.

Αμφισβήτησε την τυφλή σύμπλευση και υπακοή σε μία τέτοια μονοδιάσταση πολιτική καθώς πλέον, όπως διαπίστωσε, «αυτή η Δύση, στην οποία ορθώς ανήκουμε, που πολλοί από μας υπερασπιστήκαμε για περισσότερο από μισό αιώνα, έχει εισέλθει σε φάση παρατεταμένης και επιδεινούμενης κρίσης». 
«Πλέον οι καλοί λογαριασμοί κάνουν και τους καλούς φίλους»

Ο πρώην πρωθυπουργός διαπίστωσε ότι η χώρα αδυνατεί να υιοθετήσει και να ασκήσει δική της πολιτική προώθησης των συμφερόντων της καθώς όπως χαρακτηριστικά είπε «έρχονται και πρόσθετες απαιτήσεις εκ μέρους συμμάχων και εταίρων.

1984 Χάξλεϊ: Μια σύγκριση δύο δυστοπικών ιστοριών

Από τον Francesco Petrone - 25th Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Ο Όργουελ αναφέρεται πολύ πιο συχνά επειδή είναι πιο εύκολος στη χρήση. Πάμε «Μεγάλο Αδελφό», αναφέρουμε το μυθιστόρημα «1984» «Υπουργείο Αλήθειας» και όλοι καταλαβαίνουν αμέσως. Το μήνυμα γίνεται αντιληπτό. Είναι χρήσιμο για την τρέχουσα διαμάχη.

Ωστόσο, ο Όργουελ περιγράφει μια κοινωνία βασισμένη στον φόβο, την έλλειψη, τον τρόμο και τον απροκάλυπτο έλεγχο. Μια κοινωνία σταλινικού τύπου. Όπως το συνοψίζει το σύνθημά του: «Ο πόλεμος είναι ειρήνη. Η ελευθερία είναι δουλειά. Η άγνοια είναι δύναμη». Αλλά σήμερα, κανείς δεν δεχόταν να ζει με φόβο 24/7. Θα ήταν πολύ ακριβές να διατηρηθεί. Επιπλέον, η καταστολή μπορεί να πυροδοτήσει τη συνείδηση ​​​​των μειονοτικών φόβου ομάδων.

Ο Χάξλεϊ φαίνεται ανώτερος επειδή ο δυστοπικός κόσμος του είναι πιο επικίνδυνος επειδή είναι πιο εκλεπτυσμένος. Ο Χάξλεϊ κατάλαβε ότι δεν υπάρχει ανάγκη για ανακριτικό τρόμο εάν οι άνθρωποι έχουν μια ψευδή αίσθηση ελευθερίας.
Το κατάλαβε αυτό ήδη από το 1949, γράφοντας στον Όργουελ κατά την Published in 1984: «Πιστεύω ότι μέσα στην επόμενη γενιά ο κόσμος θα μοιάζει πολύ περισσότερο με τον Θαυμαστό Νέο Κόσμο μου παρά με το δικό σας 1984. Οι τεχνικές της εξαρτημένης μάθησης μέσω ανταμοιβών και περισπασμών είναι Στον Θαυμαστό Νέο Κόσμο, ωστόσο, όλοι πείθουν τον εαυτό τους ότι δεν θέλουν να κάνουν.

Αντώνης Σαμαράς: «Ἡ πολιτική τῶν ὑποκλίσεων θίγει τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ λαοῦ μας»

Αντώνης Σαμαράς 

Άρθρο στην Εφημερίδα Εστία 

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός υπουργού και κανενός πρωθυπουργού. Αφορά το έθνος και την ιστορική του συνέχεια.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Λιβύη αποτελούν τον ορισμό της αποτυχίας. 

•Αποτυχία στη γεωπολιτική ανάλυση. 

•Αποτυχία στην πρόβλεψη. 

•Αποτυχία στους χειρισμούς. 

•Αποτυχία στο τελικό αποτέλεσμα. 

Οι ανοησίες που ψελλίζει δεξιά και αριστερά ο -κατά δήλωσή του -“φιλέλληνας” υπουργός των Εξωτερικών, βαθαίνουν δραματικά τις ανησυχίες και τον προβληματισμό μας.

Η ευθύνη βεβαίως βαραίνει πρωτίστως τον πρωθυπουργό ο οποίος και τον πιστεύει και τον ανέχεται. Το δόγμα των ήρεμων νερών και η περιβόητη Συνθήκη περί Φιλίας Ελλάδος και Τουρκίας, είναι το κορυφαίο λάθος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τις συμφωνίες Μαδρίτης και Ελσίνκι, με τις οποίες αναγνωρίστηκαν ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα  η κυβερνητική προπαγάνδα επιχείρησε να βαφτίσει το κρέας ψάρι. Θέλησε να πιστέψουμε πως τα δήθεν “ήρεμα νερά” και αυτή η Συνθήκη είναι απλά ένας … συνήθης διάλογος. Κι όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί αντιδράσαμε υποστηρίζοντας ότι η χώρα διολισθαίνει σε ντε φάκτο αποδοχή τετελεσμένων και ότι με αυτήν την πολιτική ξεπλένεται η Άγκυρα, δεχθήκαμε ειρωνείες και επιθέσεις. Δεν με πειράζει αυτό. Με ενοχλεί όμως ότι εθελοτυφλούν. Κι ότι ο κομματικός φανατισμός ορισμένων, εμποδίζει την ανάγνωση της εθνικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που αποτυπώνεται και στο μείζον εθνικό θέμα της Μονής Σινά. Πυκνώνουν τα σύννεφα κι εκεί. Πρέπει το υπουργείο των Εξωτερικών να δώσει στη δημοσιότητα το συμφωνητικό που προτείνουμε ως χώρα για το μέλλον της Μονής. Και μένω εδώ, προς το παρόν. 

Έρχομαι στο Τουρκολυβικό. 

| Μάνος Χατζιδάκις | 23 Οκτωβρίου 1925 - 15 Ιουνίου 1994 |

Ω Ανδρομάχη, πόσο σας σκέφτομαι.

Je pense a vous, Andromaque...

Τι θα εγίνεσθο με μια Τροία ανίκητη;

Τρομάζω και να το σκεφθώ.

Βλέπετε, μονάχα η ήττα προκαλεί τη σκέψη,

την αναθεώρηση και την περισυλλογή.

Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε

κι έχουμε το κουράγιο να ξαναζήσουμε

απ' την αρχή τα ίδια λάθη σε καινούργιες φόρμες.

Ενώ η νίκη, είναι πανωλεθρία του αισθήματος

και εξευτελισμός της ψυχικής ισορροπίας.

Η νίκη οδεύει τους νικητές στα ταβερνεία

και στα πορνεία. Ας αποκαλύψουμε λοιπόν

την αλήθεια Ανδρομάχη. 

Ο Δούρειος Ίππος υπήρξεν φρυγικός 

και διόλου ιωνικός.

Τι ωφελεί πια να φυλάμε ένα άχρηστο μυστικό;

Ανδρομάχη, είχατε την θεική εύνοια

να ηττηθείτε και να σας κλαίμε αιώνια.

Ενώ οι νικητές τι πράξαν;

Το ερώτημα είναι: ποιος κρατάει το τηλεχειριστήριο;

από Francesco Petrone - 22 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Μας λένε ότι οι διαμαρτυρίες είναι αυθόρμητες. Μετά μας λένε ότι οργανώνονται από το εξωτερικό. Ποιο από τα δύο ισχύει;

Η κυβέρνησή μας και η γαλλική κυβέρνηση, αντιμέτωπες με τις πρόσφατες διαμαρτυρίες, είπαν το ίδιο πράγμα. Μας πληροφορούν ότι, κατά πάσα πιθανότητα, πίσω από όλα αυτά βρίσκονται ξένα κράτη. Η Ρώμη δείχνει τη Ρωσία. Το Παρίσι προσθέτει ακόμη και το Ιράν, την Κίνα, ακόμη και τον Μασκ, απλώς για να μη λείπει τίποτα από τον κατάλογο.

Παραδέχονται, λοιπόν, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και χωρίς την παραμικρή ντροπή, ότι γνωρίζουν πως σήμερα υπάρχουν εξελιγμένες μέθοδοι ικανές να κατεβάζουν τεράστια πλήθη στους δρόμους, να τα κατευθύνουν και να τα μετατρέπουν σε πολιτικό εργαλείο εναντίον μιας κυβέρνησης. Μας λένε ότι πρόκειται για υβριδικό πόλεμο και ότι αποτελεί πλέον παγιωμένη πρακτική.

Πράγματι, δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Έχουμε δει το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται εδώ και 30 χρόνια. Μόνο που τότε μας έλεγαν πάντοτε ότι οι διαδηλώσεις ήταν αυθόρμητες και αποτελούσαν έκφραση δικαιολογημένης λαϊκής οργής εναντίον κυβερνήσεων που οι ίδιοι αντιπαθούσαν.

Παρόμοιες διαδηλώσεις προηγήθηκαν της επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Λιβύη και της πτώσης του Καντάφι.

«Οι κοινωνικές εξεγέρσεις; Ο Πούτιν φταίει!»

Εδώ και δεκαετίες, η πολιτική ξύνει τον πάτο του βαρελιού, ανακατεύοντας τα λασπώδη κατακάθια που απέμειναν μετά την απογύμνωση των ιστορικών κομμάτων, την οποία προκάλεσε η επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» — χέρια που τελικά δεν ήταν και τόσο καθαρά, αλλά, αντιθέτως, έφεραν ευδιάκριτα τα αποτυπώματα των μυστικών υπηρεσιών της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Και τώρα το αποτέλεσμα είναι ότι οι πολιτικοί κύκλοι, αντιμέτωποι με την έκρηξη της λαϊκής δυσαρέσκειας που για καιρό κρατούνταν σε απόσταση από την ταχυδακτυλουργία του νεοφιλελευθερισμού, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να κατηγορήσουν τη Ρωσία και τον Πούτιν για τις αναταραχές στη Γαλλία, την Ιταλία και αλλού.

Σαφώς, το αυξανόμενο κόστος ζωής, που προκλήθηκε από τους πολέμους στους οποίους έχουν εμπλακεί ανόητα οι ευρωπαϊκές ολιγαρχίες, ήταν η σπίθα που ανάβει το φυτίλι στην πυριτιδαποθήκη, αλλά αυτοί οι επαίσχυντοι εκπρόσωποι του οικονομικού καθεστώτος αρνούνται να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, και έτσι καταφεύγουν σε κάθε πιθανή ανοησία αντί να παραδεχτούν την ενοχή τους.

Με τον ίδιο τρόπο που οι διεφθαρμένοι ή ηλίθιοι διοικητές, συχνά προικισμένοι και με τις δύο αυτές υπέροχες ιδιότητες, αποδίδουν στην «κλιματική αλλαγή» τις συνέπειες της περιβαλλοντικής τους αμέλειας ή της συνενοχής τους - δυστυχώς όχι χωρίς ανταλλάγματα- στην κερδοσκοπία, έτσι και αυτοί οι ποντίφικες του τίποτα προσκολλώνται στις πιο απίστευτες υποθέσεις για να δικαιολογήσουν την κοινωνική εξέγερση που προετοιμάζεται και διατάζουν τα τηλεοπτικά και έντυπα φερέφωνά τους να διαδώσουν αυτές τις παράλογες, πομπώδεις διακηρύξεις, που θυμίζουν τα περιβόητα διατάγματα του Μαντσόνι.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ο Μιτεράν είχε πει πως  πολιτικη είναι η διαχείριση των συμβόλων...

Και μη μου πείτε πως δεν είναι πολιτική η συμπεριφορά του Δημάρχου Νικαιας -Ρεντη να θέσει στο τραπέζι του δημοτικού συμβουλίου τη πρόταση μεταονομασιας του δρόμου που βρίσκεται το πατρικό του Γιώργου Μαζωνάκη, απο οδό Μαρκου Μπότσαρη σε οδό που θα φέρει το ονομα του μακαρίτη τραγουδιστή.

Είναι τραγικό όμως  άνθρωποι που κατέχουν δημόσια αξιώματα να μην αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα στην τιμή για εναν καλλιτεχνη και τον σεβασμό προς την ιστορία.

Γιατί αλλο είναι ο θαυμασμος προς έναν σύγχρονο καλλιτέχνη που ήταν γέννημα θρέμμα της περιοχής και στον σεβασμό που οφειλει η ιστορικη μνήμη αλλά και η θέση του δημάρχου σε εναν οπλαρχηγό της ελληνικής επανάστασης που προσφερε τη ζωή του στον αγώνα για τη λευτεριά.

Ο ξεχασμένος για την Δύση πόλεμος στο Σουδάν, συνεχίζεται…

Το Χαρτούμ αρνείται να συνομιλήσει με το RSF (πρώην Janjaweed)

Κατά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών πολέμου, πάνω από 200.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει και άλλα 11 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Περισσότεροι από 4 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει καταφύγιο και προστασία σε γειτονικές χώρες. Οι φρικαλεότητες αυτής της σύγκρουσης είναι απερίγραπτες. Αλλά η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο σπάνια λαμβάνει κάλυψη από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. 

Είναι ένας πόλεμος που έχει ξεχαστεί από μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας.

written by ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 23 Οκτωβρίου 2026

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, επικεφαλής του Συμβουλίου Κυριαρχίας και των Ενόπλων Δυνάμεων (SAF), και de facto πρόεδρος του Σουδάν, δεν διαπραγματεύεται για να τερματιστεί η εσωτερική σύγκρουση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2023. Απτόητος αρνείται οποιονδήποτε διάλογο με τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), με επικεφαλής τον Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, γνωστότερο ως Χεμέτι. Πρόσφατα επανέλαβε την αποφασιστικότητα των ενόπλων δυνάμεων να επιδιώξουν την «στρατιωτική επιλογή» μέχρι να απελευθερωθεί ολόκληρη η χώρα από το RSF, τους πρώην Janjaweed.

Ο Σουδανός πρόεδρος συναντήθηκε προσωπικά με τον Μασάντ Μπούλος, σύμβουλο του Τραμπ για την Αφρική και τον αραβικό κόσμο (και πεθερό του προέδρου των ΗΠΑ) με στόχο την προώθηση διπλωματικών προσπαθειών για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Πριν από λίγους μήνες, οι ΗΠΑ, μέσω του Μπούλος, είχαν προτείνει μια ειρηνευτική συμφωνία στο Χαρτούμ. Για να πιέσει τον αλ-Μπουρχάν να αποδεχτεί το ειρηνευτικό σχέδιο της Ουάσινγκτον, η κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε βίζα στον Σουδανό ηγέτη, ουσιαστικά απαγορεύοντάς του να παραστεί στην 81η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ο Αμτζάντ Φαρίντ, σύμβουλος του Μπουρχάν για πολιτικές και διεθνείς υποθέσεις, εξήγησε στο “Reuters” ότι η κυβέρνηση υπό την ηγεσία του στρατού είχε υποβάλει προτάσεις για την τροποποίηση της συμφωνίας. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς αγνόησαν τα αιτήματα του Χαρτούμ.

Ο αποκαλυπτικός διάλογος που είχαν ο Μέγας Αντώνιος και ο Δαίμονας

Από τον βίο του Μεγάλου Αντωνίου

Ο διάλογος που είχε ο Μέγας Αντώνιος και ο δαίμονας στην έρημο είναι ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ορθόδοξα κείμενα για τον διάβολο, τους υπηρέτες του δαίμονες, το κοσμικό κράτος που διά του χρήματος έχει στήσει και για τις παγίδες που στήνει στους ανυποψίαστους Χριστιανούς.

Ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἠσκήτευεν εἰς τὴν ἔρημον, νὰ καὶ ἔρχεται ὁ Δαίμων τὰ μεσάνυκτα, καὶ τοῦ ἐκτύπησε τὴν πόρτα διὰ νὰ τοῦ ἀνοίξῃ. Ἐσηκώθη λοιπὸν ὁ Μέγας Ἀντώνιος, καὶ ἀφοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα του, βλέπει ἔξαφνα ἄνθρωπον ἀλλόκοτον καὶ ἔστεκεν ἔξω.


Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ποῖος εἶσαι ὁποῦ μοῦ κτυπᾶς τὰ μεσάνυκτα τὴν πόρταν, καὶ τὶ θέλεις»;
Λέγει του ὁ μιαρὸς Δαίμων «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Δαίμων».
Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἅγιος «Πῶς ἦλθες, παγκάκιστε ἐδῶ»;
Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Δαίμων «Ἦλθα νὰ σοῦ εἰπῶ πῶς μάχονται οἱ καλόγηροι καὶ λοιποὶ Χριστιανοί, ὑβριζόμενοι κατὰ πᾶσαν ὥραν, καὶ πῶς τοὺς κοσμικοὺς γυρίζω εὔκολα εἰς τὸ θέλημά μου».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Παγκάκιστε, διατὶ κάμνεις αὐτό»;

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἐγὼ φθονῶ τοὺς καλογήρους, διότι ὁ αὐθέντης μου ὁ Ἑωσφόρος ἔχει πολὺν φθόνον εἰς αὐτούς, ἐπειδὴ μέλλει ὁ Θεὸς ν΄ἀποκαταστήσῃ τὸ Τάγμα τῶν Ἀγγέλων ὁποῦ ἐξέπεσεν ἀπὸ ἡμᾶς, καὶ νὰ κάμῃ Ἀγγέλους ἀπὸ τοὺς καλοὺς Ἱερεῖς καὶ τοὺς ταπεινοὺς Μοναχούς, καὶ διὰ τοῦτο ἔχομεν τόσον φθόνον εἰς αὐτούς».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἐπειδὴ ἦλθες ἐδῶ, ὦ Δαίμων, ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ παντὸς τὸν κτίσαντα τὰ πάντα, νὰ σταθῇς αὐτοῦ ἕως οὗ νὰ ὁμολογήσῃς ὅλα ὅσα πράττεις».
Λέγει του ὁ Δαίμων «Διατὶ μὲ ἔδεσες Ἀντώνιε, ἐγὼ ἤλθα νὰ σοῦ πῶ τὸ καύχημά μου μόνον τό πῶς μάχονται οἱ μοναχοὶ καὶ λοιποὶ χριστιανοί, καὶ σὺ μὲ ἔδεσες»;

Λέγει ὁ Ἅγιος «Εἶπέ μοι τὰ ἔργα τῶν Δαιμόνων, τὶ κάμνωσιν εἰς τοὺς Μοναχοὺς καὶ λοιποὺς χριστιανούς».

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἄκουσον Ἀντώνιε ἡμεῖς εἴμεθα πρῶτα ἄγγελοι καὶ ὁ Ἑωσφόρος, ὁ πρῶτος μας, ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνειαν ἐξέπεσε, διότι ἠθέλησε νὰ στήσῃ τὸν θρόνον του ἐπάνωθεν τοῦ Θεοῦ, συλλογιζόμενος δὶς τὸν ἑαυτόν του νὰ γίνη ὅμοιος μὲ τὸν Θεόν.

Όταν η Ιατρική χρησιμοποιείται ως μέσο πολιτικής δίωξης

Η κομματικοποίηση των ιατρικών συλλόγων, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και η ιστορική προειδοποίηση από την πολιτική κατάχρηση της Ιατρικής

Η υπόθεση της Μαρίας Καρυστιανού δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια συζήτηση για ένα μηχάνημα βιοσυντονισμού. Αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα δημοκρατίας: τη δυνατότητα της πολιτικής εξουσίας να επηρεάζει, άμεσα ή έμμεσα, τους επιστημονικούς και επαγγελματικούς θεσμούς που καλούνται να κρίνουν ανθρώπους με έντονη πολιτική δραστηριότητα.

Μια μητέρα που έχασε το παιδί της στην τραγωδία των Τεμπών, που πρωτοστάτησε στη δημόσια διεκδίκηση δικαιοσύνης και που στη συνέχεια αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στην πολιτική ζωή, βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν έλεγχο για την άσκηση του ιατρικού της επαγγέλματος.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Μαρία Καρυστιανού δικαιούται να ελέγχεται. Είναι αν ελέγχεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά που ισχύουν για κάθε άλλον γιατρό. Μηχάνημα βιοσυντονισμού δεν έχει, μόνο, η Μαρία Καρυστιανού.

Και όταν ένας έλεγχος αποκτά τόσο έντονη πολιτική δημοσιότητα, η ανάγκη θεσμικής διαφάνειας γίνεται ακόμη πιο επιτακτική.
Από τον έλεγχο του ιατρείου στη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση

Η υπόθεση ξεκίνησε με τον έλεγχο που πραγματοποίησε ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης στο ιατρείο της Μαρίας Καρυστιανού, όπου εντοπίστηκε μηχάνημα βιοσυντονισμού.

Το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας, με γνωμοδότηση της 6ης Οκτωβρίου 2026, έκρινε ότι η χρήση τέτοιων συσκευών για διαγνωστικούς ή θεραπευτικούς σκοπούς δεν διαθέτει επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση και δεν αποτελεί αποδεκτή ιατρική πρακτική.

Η γνωμοδότηση δεν αποτελεί από μόνη της απόφαση αφαίρεσης της άδειας άσκησης επαγγέλματος. Η αξιολόγηση ενδεχόμενων πειθαρχικών μέτρων ανήκει στα αρμόδια όργανα του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Υπάρχει, συνεπώς, μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην επιστημονική αξιολόγηση μιας μεθόδου και στην απόδοση προσωπικής ευθύνης σε έναν συγκεκριμένο γιατρό.

Γιατί στην Ελλάδα η κατανάλωση σε σχέση με το εισόδημα είναι η υψηλότερη στην ΕΕ

24/10/2026

ΠΗΓΗ: GEMINI

IΣΤΕΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Χλεύη των φιλέκδικων οικονομικών η διαπίστωση ότι το εισόδημα είναι χαμηλότερο κατά 21 μονάδες από το ευρωπαϊκό, αλλά η κατανάλωση υψηλότερη κατά 18 περίπου μονάδες από την αντίστοιχη στην ΕΕ , εξαιτίας κυρίως της παραοικονομίας με διαφεύγοντα έσοδα 55 δις. ευρώ ετησίως, των 1.116 φοροαπαλλαγών με διαφεύγοντα έσοδα 20 δις. ευρώ ετησίως, των δηλούμενων εισοδημάτων από αυτοαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες κάτω από το όριο του… ανειδίκευτου εργάτη κι άλλα “τερπνά και ωφέλιμα”.

Το σχόλιο του αναγνώστη μας “ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΑ” με το οποίο συνόδευσε την ανάλυση υπό τον τίτλο “Πρωταθλητής ακρίβειας την τελευταία τριακονταετία ο Κυριάκος Μητσοτάκης” (SLpress 15 Οκτωβρίου 2026) «Ναι, αλλά τα σαββατοκύριακα η εθνική είναι τίγκα…» μού θύμισε τη γλυκόπικρη αντίδραση της Ανδρομάχης στη σκηνή αποχαιρετισμού εκείνης και του γιού τους από τον Έκτορα και αναχώρησής του για τη μάχη, όπως την παρουσιάζει ο Όμηρος στην Ραψωδία Ζ’ ( στίχος 484) της Ιλιάδας με τη φράση «δακρυόεν γελάσασα» (χαμογέλασε, με δακρυσμένο γέλιο).

Το σχόλιο αυτό, είτε με την ειρωνική είτε με τη σχετλιαστική (διαμαρτυρία, γκρίνια, παράπονο κλπ) σημασία, αναδεικνύει για μιαν ακόμα φορά το μέγιστο διαχρονικά ζήτημα της παραοικονομίας στη χώρα μας και του άδικου και αναποτελεσματικού φορολογικού συστήματος, παρά την ίδρυση, από το 2017, ανεξάρτητης αρχής για τη φορολογική διοίκηση.

Το μέγιστο αυτό κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα (για το οποίο υπεύθυνες είναι οι κυβερνήσεις όλων των εποχών από τον … Ηρόδοτο (πενίη αεί ξύντροφος αναφέρει στο έργο του “Ιστορίαι”) έως σήμερα, το οποίο τώρα παρουσιάζεται με τον ψευδεπίγραφο τίτλο “οι αριθμοί πάσχουν, ο λαός ευημερεί”, αποτυπώνεται εναργέστατα και στα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat για τη φτώχεια στη χώρα μας. Σύμφωνα με αυτά:

Αχ. Ταουξής: Μονή Σινά, οι καμπάνες δεν αρκούν για να μιλάμε για σωτηρία

του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.

Μια επιστολή που αποδίδεται στον πρώην Αρχιεπίσκοπο Σινά Δαμιανό περιλαμβάνει μια βαριά καταγγελία. «Δυστυχώς η Μονή “πουλήθηκε” από την Ελληνική Κυβέρνηση στην Αιγυπτιακή», αναφέρεται στο κείμενο που δημοσιοποίησε ο Παύλος Πολάκης. Πρόκειται για ευθεία κατηγορία, η οποία δεν μπορεί ούτε να υιοθετηθεί άκριτα, αλλά ούτε να προσπεραστεί.

Πριν από όλα, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τι γνωρίζουμε. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο εκπρόσωπος της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου ανέφερε ότι η επιστολή δεν συζητήθηκε, καθώς δεν υπήρχαν επαρκή εχέγγυα γνησιότητάς της. Συνεργάτες του Δαμιανού, ωστόσο, επιβεβαίωσαν ότι είχε αποσταλεί προσωπική επιστολή προς τον Ιερώνυμο. Αυτό αποτελεί ένδειξη προέλευσης, όχι ανεξάρτητη πιστοποίηση του συγκεκριμένου αντιγράφου. Ούτε φυσικά η καταγγελία περί ξεπουλήματος έχει αποδειχθεί. Η επιφύλαξη αυτή δεν ακυρώνει το ζήτημα που θέτει, αλλά επιβάλλει να εξετάσουμε τα πραγματικά δεδομένα.

Στην επιστολή γίνεται λόγος για αμφισβήτηση δεκαπέντε αιώνων ιστορίας και προσφοράς. Επικαλείται επίσης δημοσίευμα της ιταλικής Corriere della Sera τον Ιούνιο του 2025, στο οποίο αποδίδεται στην Ελλάδα η κατηγορία ότι «πούλησε το παρελθόν της». Διατυπώθηκαν τότε αιχμές για το ενδεχόμενο η υπόθεση της Μονής να εντάσσεται σε ευρύτερες ελληνοαιγυπτιακές διαπραγματεύσεις. Μέχρι σήμερα, όμως, δεν έχει παρουσιαστεί τεκμήριο που να αποδεικνύει συγκεκριμένο αντάλλαγμα.

Το πιο αιχμηρό σημείο της επιστολής αφορά τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Η προωθούμενη συμφωνία χαρακτηρίζεται «νεοαποικιστική», ενώ διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι ούτε ο ίδιος έχει διαβάσει το περιεχόμενό της. Οι μοναχοί που αρνούνται να υπογράψουν παρουσιάζονται ως άνθρωποι που έχουν δίκιο να αντιστέκονται και όχι ως εμπόδιο που πρέπει να παραμεριστεί για να κλείσει η εκκρεμότητα.

Η επίκληση της υστεροφημίας και η προειδοποίηση να μη μείνει η Εκκλησία της Ελλάδος στην ιστορία ως συνεργός μιας τέτοιας απώλειας μεταφέρουν τη διαμάχη από το επίπεδο της διαπραγμάτευσης σε εκείνο της ιστορικής ευθύνης. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι ποιος θα δικαιωθεί επικοινωνιακά, αλλά τι ακριβώς προβλέπει η συμφωνία και ποια δικαιώματα διασφαλίζει.

Η τεχνολογία δεν είναι μέσο

Από τον Nicolas Degroote - 22/10/2026

Πηγή: στοιχεία

Τις περισσότερες φορές, η τεχνολογία θεωρείται μέσο ή εργαλείο που πρέπει να αφήνεται σε καλά χέρια για να αποφευχθεί η κακή χρήση. Αυτή είναι η εργαλειακή αντίληψη της τεχνολογίας, η οποία είναι πανταχού παρούσα και φαίνεται αυτονόητη, αλλά είναι εντελώς ψευδής.

Σε πολλούς φαίνεται προφανές ότι η τεχνολογία είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται κατά βούληση. Μπορώ να χρησιμοποιήσω το αυτοκίνητό μου για να διαπράξω μια επίθεση ή για να συνοδεύσω έναν τραυματία στο νοσοκομείο. Μπορώ να χρησιμοποιήσω την Τεχνητή Νοημοσύνη για να φτιάξω ηλίθια βίντεο ή να αναπτύξω ένα νέο εμβόλιο. Ένα τεχνικό αντικείμενο δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό από μόνο του. Όλα εξαρτώνται από το τι γίνεται με αυτό. Αυτή η χρήση πρέπει επομένως να ελέγχεται και να ρυθμίζεται, ειδικά όταν περιλαμβάνει ισχυρά αντικείμενα όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη. Αυτή η ανάλυση φαίνεται προφανής, είναι πανταχού παρούσα, όμως για σχεδόν έναν αιώνα γνωρίζουμε ότι είναι ψευδής.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, όλοι οι σημαντικοί στοχαστές της τεχνολογίας, όπως ο Χάιντεγκερ, ο Έλλουλ, ο Άντερς και πολλοί άλλοι, έχουν αποδείξει ότι η σύγχρονη τεχνολογία δεν είναι μέσο ή εργαλείο. Γιατί;


Το πρώτο λάθος που κάνουν όσοι πιστεύουν ότι η τεχνολογία είναι ένας τρόπος για να προχωρήσουμε είναι να επικεντρωθούν στην ατομική χρήση αντί να εξετάσουν το σύστημα ως σύνολο. Νομίζουμε ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε με το αυτοκίνητό μας, και δεν λαμβάνουμε υπόψη το παγκόσμιο σύστημα στο οποίο εισάγεται αυτό το όχημα: δρόμοι και αυτοκινητόδρομοι, τσιμέντο και τσιμέντο, ραντάρ και αστυνομία, νοσοκομεία και χειρουργοί, βενζινάδικα και μοτέλ, πετρέλαιο και πόλεμοι πετρελαίου, πυρηνικοί σταθμοί και τεχνοκράτες· αλλά και μια ολόκληρη οργάνωση της κοινωνίας:

Έρχεται μια «Οκτωβριανή Έκπληξη»;

από Massimo Mazzucco - 22 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Massimo Mazzucco

Οι επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι μια πολύ λεπτή στιγμή στην ήδη επισφαλή διεθνή ισορροπία.

Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου οδεύουν πολύ σύντομα σε εκλογές και κανένας από τους δύο δεν έχει καμία εγγύηση ότι δεν θα βγει από αυτές με σπασμένα κόκαλα.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι δύο είναι συνένοχοι και υπεύθυνοι για τον πρόσφατο πόλεμο κατά του Ιράν, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος μιας καταστροφικής «έκπληξης του Οκτωβρίου» λίγες μέρες πριν από τις εκλογές: μια νέα επίθεση στο Ιράν, για να δικαιολογήσουν με κάποιο τρόπο την «ανάγκη» τους να παραμείνουν στην εξουσία. Μόλις πριν από δύο ημέρες, ο Χέγκεθ και ο Νετανιάχου συναντήθηκαν στο Τελ Αβίβ και δεν νομίζω ότι ήθελαν να συζητήσουν για ποδόσφαιρο.

Ο Seymour Hersh γράφει στο Substack του: «Το Ισραήλ, με επικεφαλής έναν ηθικά διεφθαρμένο πρωθυπουργό, και οι Ηνωμένες Πολιτείες, με επικεφαλής έναν ολοένα και πιο αντιδημοφιλή και ανεπιτυχή πρόεδρο -και οι δύο αντιμετωπίζουν επικείμενες εκλογές- μιλούν για άλλη μια φορά για μια κοινή επίθεση σε μια ύποπτη εγκατάσταση πυρηνικού εμπλουτισμού στο Ιράν. Εάν η σχεδιαζόμενη επίθεση στις εγκαταστάσεις του Ιράν "Pickaxe Mountain" υλοποιηθεί -όπως μου είπε ένας έμπειρος διεθνής εμπειρογνώμονας πετρελαίου αυτή την εβδομάδα- μια σίγουρη συνέπεια θα είναι τα αντίποινα από το Ιράν, χτυπώντας τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή του Κόλπου.

«ΟΤΑΝ ΕΦΕΥΡΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ»

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μας πήρε αιώνες για να κερδίσουμε το δικαίωμα να μας αφήσουν μόνους.

«ΟΤΑΝ ΕΦΕΥΡΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ»

Από τις ιδιωτικές κατοικίες μέχρι τα κοινωνικά δίκτυα: πώς κατακτήσαμε την ιδιωτικότητα και γιατί κινδυνεύουμε να τη χάσουμε σήμερα.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μας φαίνεται φυσικό να κλειδώνουμε τις πόρτες του υπνοδωματίου μας, να φυλάμε μια προσωπική επιστολή ή να προσποιούμαστε ότι κανείς δεν γνωρίζει τις συζητήσεις μας. Ωστόσο, η ιδιωτικότητα, όπως την κατανοούμε σήμερα, είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορικής μεταμόρφωσης. Για αιώνες, τα σπίτια, η εργασία και οι σχέσεις άφηναν λίγο χώρο για μοναξιά. Έπειτα ήρθαν τα ιδιωτικά δωμάτια, οι νέες ευαισθησίες και τα ατομικά δικαιώματα. Αυτό κορυφώνεται στο σύγχρονο παράδοξο: αφού αγωνιστήκαμε για να προστατεύσουμε τη ζωή μας από το βλέμμα των άλλων, έχουμε αρχίσει να την εκθέτουμε οικειοθελώς σε εκατομμύρια αγνώστους.

Φανταστείτε να μπαίνετε σε ένα ευρωπαϊκό σπίτι που χρονολογείται από πέντε ή έξι αιώνες πριν.
Μην ψάξετε αμέσως για το σαλόνι, την κύρια κρεβατοκάμαρα, την παιδική κρεβατοκάμαρα ή το γραφείο. Μπορεί να απογοητευτείτε.

Σε πολλά σπίτια, ειδικά σε αυτά με χαμηλό εισόδημα, υπήρχαν λίγα δωμάτια και οι λειτουργίες αλληλεπικαλύπτονταν. Το μαγείρεμα, η εργασία, το φαγητό και ο ύπνος γίνονταν όλα στους ίδιους χώρους. Τα παιδιά, οι γονείς, οι συγγενείς και μερικές φορές άτομα εκτός οικογένειας μοιράζονταν μια καθημερινή ρουτίνα που σήμερα θα θεωρούσαμε ασφυκτική.

Όχι επειδή οι άνθρωποι του παρελθόντος αγνόησαν την επιθυμία για απομόνωση. Μοναστήρια, αριστοκρατικές κατοικίες και χώροι αφιερωμένοι στον στοχασμό αποδεικνύουν το αντίθετο.

Αλλά η δυνατότητα να παραμείνει κανείς μόνος δεν κατανεμήθηκε ισότιμα, ούτε θεωρήθηκε συνηθισμένη ανάγκη για όλους .

Που οφείλεται η κοινωνική έκρηξη στη Γαλλία και που οδηγείται;

Οι διαδηλώσεις στη Γαλλία φέρνουν στην επιφάνεια προβλήματα που συσσωρεύονταν πριν εμφανιστούν οι πρώτοι αποκλεισμοί σχολείων: υποβάθμιση της εκπαίδευσης, οικονομική ανασφάλεια και δυσπιστία απέναντι στην πολιτική εξουσία. Το μαθητικό αίτημα για αξιοπρεπείς συνθήκες μάθησης συναντήθηκε με την αγανάκτηση για την ακρίβεια και τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών. Αυτή η συνάντηση εξηγεί τη διεύρυνση των κινητοποιήσεων και τη δυσκολία να αντιμετωπιστούν με μία μεμονωμένη κυβερνητική παραχώρηση.

Η αφετηρία του μαθητικού κύματος εντοπίζεται στο λύκειο Σεντ-Εξιπερί του Κρετέιγ, στα προάστια του Παρισιού. Μετά τις πρώτες κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών στα μέσα Σεπτεμβρίου, ο αποκλεισμός της 21ης Σεπτεμβρίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την εξάπλωση της διαμαρτυρίας. Οι μαθητές ζητούσαν κάλυψη των κενών εκπαιδευτικών, αντικατάσταση των απόντων και καλύτερες υποδομές. Στα αιτήματα προστέθηκαν η επιβάρυνση των ωρολογίων προγραμμάτων και η ανασφάλεια γύρω από το Parcoursup, το σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.

Μέσα σε περίπου δέκα ημέρες, οι αποκλεισμοί εξαπλώθηκαν από τα παρισινά προάστια σε πολλές περιοχές της χώρας. Η Le Monde περιγράφει μια κινητοποίηση που αναπτύχθηκε αυθόρμητα στα λύκεια, ενισχύθηκε από τα κοινωνικά δίκτυα και στη συνέχεια προσέλκυσε πανεπιστημιακές κοινότητες. Η συσσωρευμένη εμπειρία της σχολικής καθημερινότητας ήταν αρκετή για να προκαλέσει την έκρηξη, χωρίς να προηγηθεί κάποια νέα μεταρρύθμιση.

Στις 6 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το TIME, περισσότεροι από 250.000 άνθρωποι συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις, με γονείς, εκπαιδευτικούς και συνδικαλιστές να πλαισιώνουν τους μαθητές. Η εκπαιδευτική διαμαρτυρία αποκτούσε πλέον ευρύτερη κοινωνική υποστήριξη.

Γιώργος Ανυφαντής:Πως κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση να χάσει και τον Χαφτάρ στη Λιβύη;

Πως κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση να χάσει και τον Χαφτάρ στη Λιβύη; Ο πρέσβυς ε.τ Γιώργος Αυφαντής είναι καταιγιστικός στη συνέντευξη του στο militaire news.

Ο κ. Αυφαντής είχε προειδοποιήσει εδώ και μήνες για το «μαύρο χρήμα» που προοριζόταν για τον Χαφτάρ, αλλά όπως φαίνεται ένα μέρος αυτών των χρημάτων «έκανε φτερά». Ο κ. Αυφαντής επαναφέρει αυτό το θέμα για το οποίο ίσως θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας και από τη δικαιοσύνη. «Διάφοροι επιτήδειοι ανέλαβαν να μεταφέρουν τα λεφτά στον Χαφτάρ ,λες και δεν διαθέτουμε σοβαρούς και έμπιστους διπλωμάτες για να αναλάβουν τέτοιες αποστολές», λέει ο κ. Αυφαντής.

«Χάσαμε το παιχνίδι στη Λιβύη από το 2020, όταν δεν αντιληφθήκαμε τίποτα για το τουρκολιβυκό μνημόνιο», επισημαίνει ο κ. Αυφαντής, ο οποίος επιρρίπτει ευθύνες στον Νίκο Δένδια που ήταν τότε ΥΠΕΞ, σήμερα ΥΕΘΑ και φιλοδοξεί να διαδεχτεί τον κ. Μητσοτάκη.

«Κόμβος Ελλάς»: Εδώδιμα – Αποικιακά

«Αγαπητή Κίμπερλι, φέρατε τόση ενέργεια στην Αθήνα που κάποιοι πίστεψαν ότι θα είστε υποψήφια στις επόμενες εθνικές εκλογές! 

Σας ευχαριστούμε για τη δυναμική σας παρουσία» 

(Κωστής Χατζηδάκης, αντιπρόεδρος ελληνικής κυβέρνησης, 3/7/2026)

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η φράση «εδώδιμα – αποικιακά» ήταν μια ονομασία που έφεραν οι ταμπέλες των μπακάλικων, ώστε να δίνεται ένας πιο εκλεπτυσμένος και σοβαρός τόνος από τον καθημερινό όρο «μπακάλικο». Το «εδώδιμα» σήμαινε εγχώρια φαγώσιμα είδη, ενώ το «αποικιακά» προϊόντα που έφταναν από τις αποικίες των ευρωπαϊκών κρατών (καφές, τσάι, πιπέρι, μπαχαρικά κ.λπ.). Σιγά-σιγά στην καθημερινή γλώσσα η έκφραση χρησιμοποιούνταν για περιγράφει ειρωνικά ένα ασυνάρτητο συνονθύλευμα πραγμάτων, μια κατάσταση κομφούζιου ή έναν χώρο όπου επικρατεί ανακατωσούρα. Στη νεότερη ελληνική ιστορία χρησιμοποιείται για να περιγράψει, με καυστικό πολιτικό χαρακτήρα, την οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας. Το «εδώδιμα – αποικιακά» κουβαλάει μια διπλή μεταφορική σημασία: από τη μία πλευρά θυμίζει το μπακάλικο (μικρό οικονομικό μέγεθος και προχειρότητα), και από την άλλη την απώλεια εθνικής κυριαρχίας, την ξένη εξάρτηση, που ήταν κεντρικές ιδιότητες των κλασικών αποικιών.


Γιατί θυμήθηκα τη φράση «εδώδιμα – αποικιακά»; Είναι προφανές. Όχι μόνο επειδή η προσδιοριστική ποιότητα «αποικία» έχει εισβάλει στην πολιτική, οικονομική και γεωπολιτική διάσταση της χώρας με αρκετά έντονο τρόπο. Διότι ιδιαίτερα με τη Χρεοκοπία του 2010 και το μνημονιακό καθεστώς, ο ουσιαστικός υποβιβασμός των όποιων χαρακτηριστικών βαθμών κυριαρχίας έχει μια κρατική οντότητα ήταν τόσο πασιφανής, ώστε όροι όπως «αποικία χρέους», «νεοαποικία», «οργανική αποικία» αλλά και «κατοχή», «επικυριαρχία» κ.λπ. άρχισαν να ξαναποκτούν ένα νόημα, αφού πράγματι υπήρξε μια μεγάλη καθεστωτική αλλαγή και μια οικονομική καταβύθιση ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Τα οράματα του εξευρωπαϊσμού, της σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές χώρες, του εκσυγχρονισμού, της εφόρμησης στο Βαλκανικό Ελντοράντο, όλα τινάχθηκαν στον αέρα.


16 χρόνια μετά τη Χρεοκοπία και την είσοδο στο μνημονιακό καθεστώς και τη χρόνια επιτήρηση (που καθόλου δεν τέλειωσαν), η επίσημη δημόσια σφαίρα (κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.) υποστηρίζει ότι βγήκαμε από τα μνημόνια, κι ότι βαδίζουμε γενικά στο σωστό, «σύγχρονο» δρόμο. Η επταετία της Ν.Δ. και του Μητσοτάκη –εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την αποτυχία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ– προχώρησε σε μια εμβάθυνση ορισμένων χαρακτηριστικών του εξαρτημένου μεταπρατισμού, και προσαρμόστηκε όπως-όπως σε όλες τις στροφές της γεωπολιτικής συγκυρίας: πρώτα στην περίοδο της πανδημίας με όλα τα οικονομικά μέτρα, στον πόλεμο στην Ουκρανία και στην πρόσδεση στις ΗΠΑ υπό τον Μπάιντεν, αναλαμβάνοντας και τη «μοιρασιά» του Ταμείου Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας, ενώ, μετά τη στροφή στις ΗΠΑ υπό τον Τραμπ, υιοθετεί με πιο έντονο και πειθήνιο τρόπο τους αμερικανικούς σχεδιασμούς για την «Ελλάδα-κόμβο», ιδιαίτερα όσον αφορά τις ενεργειακές και στρατιωτικές ανάγκες των ΗΠΑ.

Η γεωπολιτική ενηλικίωση που δεν ήρθε ποτέ και η «επταετία» Μητσοτάκη που συρρίκνωσε τη χώρα

Υπάρχουν στιγμές στη σύγχρονη ιστορία των εθνών που η πραγματικότητα εισβάλλει στις γυάλες της εικονικής πραγματικότητας των πολιτικών ελίτ με ωμό τρόπο. Η καταλυτική εξέλιξη στη Λιβύη —με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Ανατολικής Λιβύης που ελέγχεται από την οικογένεια Χάφταρ— δεν αποτελεί μια απλή διπλωματική αστοχία. Είναι το ηχηρό καμπανάκι ενός στρατηγικού στραπατσαρίσματος.

Επιμέλεια iEpikaira

Κι όμως, στην Αθήνα, η πρώτη αντίδραση θύμιζε ξανά εκείνο το θλιβερό τελετουργικό όπου οι κυβερνώντες «πέφτουν από τα σύννεφα».

Συμπληρώθηκαν ήδη επτά χρόνια διακυβέρνησης υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη —μια «επταετία» η οποία ειδικά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, σημείωσε βαριές ήττες με την ευθύνη να βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο τον πρωθυπουργό ο οποίος επέλεξε να τοποθετήσει στο τιμόνι του ΥΠΕΞ μη εκλεγμένα πρόσωπα του στενού του περιβάλλοντος. Είναι πρόδηλο ότι όταν η εξωτερική πολιτική ασκείται με όρους επικοινωνιακής διαχείρισης, ευχολογίων και παρελκυστικών τακτικών, τα αποτελέσματα είναι πάντοτε προδιαγεγραμμένα.

Για χρόνια, το αφήγημα της Αθήνας βασίστηκε σε μια βολική αυταπάτη: ότι οι συμμαχίες με τους δυτικούς εταίρους, οι διμερείς επαφές και η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου αρκούν από μόνες τους για να αναχετίσουν τον αναθεωτισμό της Άγκυρας. Στηρίχθηκαν στη σχέση με την Αίγυπτο και επένδυσαν επιφανειακά στον Στρατηγό Χάφταρ, φιλοξενώντας μέλη της οικογένειάς του στα αθηναϊκά σαλόνια, χωρίς ποτέ να διαθέτουν το απαιτούμενο ειδικό πολιτικό βάρος ή τη στρατηγική διορατικότητα για να επηρεάσουν τις εξελίξεις στην Κυρηναϊκή.

Η Προδοσία του Αιόλου

Ο Αίολος, βασιλιάς των ανέμων, έδωσε στον Οδυσσέα ένα ασκί που τούςπεριείχε όλους εκτός από έναν, αυτό που θα τον μετέφερε στην Ιθάκη. Αλλά ενώ ο ήρωας της Οδύσσειας κοιμόταν, το πλήρωμα του πλοίου του, πιστεύοντας ότι το ασκί περιείχε χρυσό και πολύτιμους λίθους, το άνοιξε, απελευθερώνοντας όλους τους ανέμους που υπήρχαν μέσα. Έτσι ξέσπασε μια καταιγίδα, οδηγώντας το πλοίο του Οδυσσέα μακριά από το νησί του και αναγκάζοντάς τον σε περαιτέρω χρόνια περιπλάνησης. Αυτός ο μύθος θα μπορούσε να είναι μια αλληγορία για το τι συμβαίνει με τους «ανεμόμυλους», που κάποτε θεωρούνταν πανάκεια για όλα τα δεινά, και τώρα αποκαλύπτουν τη σκοτεινή τους πλευρά.

Πράγματι, η αιολική ενέργεια παρουσιάζεται από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης ως ο σωτήρας της ενεργειακής μετάβασης, υποτίθεται ότι σώζει το κλίμα, δημιουργεί θέσεις εργασίας και οδηγεί σε ένα «πράσινο» μέλλον. Ωστόσο, η πραγματικότητα που καταγράφεται σε ένα βιβλίο του φυσικού Peter Mayer και του δημοσιογράφου Torsten Engelbrecht, Die Windkraft Lüge (Το ψέμα της ανεμογεννήτριας), αφηγείται μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Αυτό το έργο συγκεντρώνει τις πιο σημαντικές αναλύσεις και μελέτες των τελευταίων ετών σχετικά με τις πραγματικές επιπτώσεις στην υγεία, την άγρια ​​ζωή, τη βλάστηση, τους ωκεανούς, την ατμόσφαιρα και την οικονομία. Βασισμένο σε μετρήσεις, φυσικούς νόμους και μελέτες που έχουν αξιολογηθεί από ομοτίμους, σκιαγραφεί μια σαφή εικόνα: η αιολική ενέργεια δεν αποτελεί βιώσιμη συμβολή, αλλά μάλλον μια οικολογική, υγειονομική και οικονομική καταστροφή.

Οι ανεμογεννήτριες αφαιρούν κυρίως κινητική ενέργεια από την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα, μετατρέποντάς την σε ηλεκτρική ενέργεια και θερμότητα στη γεννήτρια, και επίσης παράγουν αναταράξεις και υπόηχους.

Ο πικρός καφές του Παρισιού

Το Παρίσι αξίζει μια Λειτουργία», είπε ο Ερρίκος Δ΄, δικαιολογώντας έτσι την αποκήρυξη του Καλβινισμού για να ανέλθει στον θρόνο της Γαλλίας.

Αλλά σήμερα, το Παρίσι είναι ένα ταιριαστό πορτρέτο μιας κοινωνίας διχασμένης ανάμεσα σε μια άθλια αταραξία του πνεύματος και σε εκείνους που επιδιώκουν να επαναστατήσουν με κάποιο τρόπο, σε εκείνους που ίσως δεν έχουν κανένα σχέδιο, αλλά γνωρίζουν ότι δεν έχουν μέλλον μέσα σε αυτό το κοινωνικό παράδειγμα: οι τουρίστες που διαμαρτύρονται για την άρνηση εισόδου στο Λούβρο ή εκείνοι που περιπλανώνται στις συγκρούσεις σαν να μην μπορούσαν να τις δουν επειδή δεν συμπεριλήφθηκαν στα ταξιδιωτικά τους σχέδια, είναι το τέλειο πορτρέτο μιας παγκοσμιοποιημένης και νεοφιλελεύθερης κοινωνίας.


Δεν αποτελεί έκπληξη: ο τουρισμός, όπως γίνεται αντιληπτός σήμερα, δεν έχει καμία σχέση με τη γνώση του κόσμου, αλλά είναι απλώς ένα καταναλωτικό προϊόν όπως κάθε άλλο: πρέπει να έχεις αυτό το κινητό τηλέφωνο, πρέπει να δεις την Παναγία των Παρισίων, το Κολοσσαίο ή τη Γέφυρα του Ριάλτο, πρέπει... Ο τουρίστας -και αυτό μας αφορά όλους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις- είναι η τέλεια επιτομή του τι είμαστε και τι δεν μπορούμε πλέον να είμαστε. Επομένως, αυτός ο χαμένος κόσμος, σε σύγκριση με κάτι που, προς το καλύτερο ή το χειρότερο, αποτελεί απόδειξη ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει, κάνει μια κάποια εντύπωση ακόμη και σε εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους τσοπανόσκυλα του κοπαδιού.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΛΑΙΟΚΟΜΙΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ….

Του Ηλία Α. Κανάκη

Παραγωγοί και ελαιοτριβείς σε οικονομικό στραγγαλισμό. Κυβέρνηση, βουλευτές και συνδικαλιστική εκπροσώπηση σε παρατεταμένες διακοπές.

Η φετινή ελαιοκομική χρονιά δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι ακόμη μία χρονιά κατά την οποία ο Έλληνας παραγωγός και ο ελαιοτριβέας καλούνται να αποδείξουν πόσο αντέχουν πριν καταρρεύσουν οικονομικά.

Χαμηλές τιμές ελαιολάδου, πανάκριβα μεροκάματα συγκομιδής, ενέργεια στα ύψη, μεταφορικά, λειτουργικά έξοδα και μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει την ελληνική παραγωγή σαν ανεπιθύμητο συγγενή.

Το κράτος θέλει το ελαιόλαδο για τις εξαγωγές, την ελιά για τις φωτογραφίες και τον παραγωγό μόνο για να εισπράττει φόρους.

Στα ελαιοτριβεία η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Το ηλεκτρικό ρεύμα αποτελεί πλέον δυσβάσταχτο κόστος, που σε ορισμένες περιπτώσεις απειλεί να ξεπεράσει ακόμη και το συνολικό δικαίωμα λειτουργίας τους.

Δηλαδή να δουλεύουμε, να πληρώνουμε προσωπικό, συντηρήσεις, ασφαλιστικές εισφορές, μεταφορικά και στο τέλος να βάζουμε χρήματα από την τσέπη μας για να πληρώνεται ο ενεργειακός παραλογισμός;