Βασίλης Βιλιάρδος
«Μητσοτάκης στη WSJ: Στόχος ανάπτυξη με διπλάσιο ρυθμό από την ευρωζώνη».
Ανοησίες. Δυστυχώς, όταν μία χώρα αναπτύσσεται και αυξάνουν παράλληλα τα εξωτερικά της ελλείμματα, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα ξανά σήμερα, είναι καταδικασμένη - ενώ είναι ο βασικός λόγος της χρεοκοπίας του 2010.
Σύμφωνα δε με τον κανόνα, όταν το κράτος έχει πλεονάσματα και ο εξωτερικός τομέας ελλείμματα, επιβαρύνεται και με τα δύο ο ιδιωτικός τομέας - επειδή όχι μόνο υπερφορολογείται, αλλά και χρεώνεται στο εξωτερικό.
Υπό αυτές τις προϋποθέσεις δεν έχει κανένα νόημα η ανάπτυξη που αναφέρει ο πρωθυπουργός, ενώ είναι θνησιγενής - πόσο μάλλον όταν έχει στηριχθεί στην αύξηση του κρατικού χρέους στα 427 δις € το 2025 από 361 δις € το 2019, καθώς επίσης στην ένεση ρευστότητας των 36 δις € του Ταμείου Ανάκαμψης.
«Κ. Μητσοτάκης: Η κρίση του κόστους ζωής είναι πραγματική, αλλά δεν υπάρχει μαγική λύση (WSJ)»
Ασφαλώς δεν υπάρχει μαγική λύση για την ακρίβεια - υπάρχει όμως ευθύνη για την οικονομική πολιτική που την προκαλεί. Ευτυχώς πάντως που παραδέχθηκε το αυτονόητο - πως οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί και ότι η ακρίβεια έχει ουσιαστικά εξανεμίσει μεγάλο μέρος των αυξήσεων των εισοδημάτων.
Πρόκειται μεν για μία σημαντική παραδοχή, αλλά το ερώτημα δεν είναι εάν υπάρχει μαγική λύση στην ακρίβεια - αλλά γιατί, ύστερα από τόσα χρόνια ανάπτυξης, δημοσιονομικών πλεονασμάτων και αυξημένων επενδύσεων, η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων εξακολουθεί να βρίσκεται τόσο χαμηλά.
Η οικονομία δεν είναι ένα σύνολο δημοσιονομικών αριθμών - ούτε η επιτυχία της μετριέται αποκλειστικά από τα πρωτογενή πλεονάσματα, τις αποδόσεις των ομολόγων και τις αξιολογήσεις των διεθνών οίκων. Θα του απαντούσαμε δε τα εξής:
(α) Παρά τη σημαντική μείωση του ως ποσοστού του ΑΕΠ, το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης αυξήθηκε από 361,160 δις € το 2019 σε 427,123 δις € το 2025 - οπότε η μείωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ δεν πρέπει να συγχέεται με την πραγματική μείωση του ονομαστικού χρέους.
Ένα μέρος της βελτίωσης προέρχεται από την αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ, του παρανομαστή δηλαδή του κλάσματος χρέος/ΑΕΠ που προήλθε κατά τα 2/3 από τον πληθωρισμό - ενώ ένα άλλο μέρος από τη μη μεγάλη αύξηση του αριθμητή, με τη βοήθεια του εσωτερικού δανεισμού από τα ταμεία, ύψους 65 δις €.
(β) Είναι ασφαλώς θετικό να μην δημιουργούνται νέα ελλείμματα - αλλά όταν τα πλεονάσματα στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στην υπερφορολόγηση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, δεν αποτελούν ένδειξη υγιούς οικονομίας. Αντίθετα, αφαιρούν πόρους από την ιδιωτική οικονομία - περιορίζοντας την κατανάλωση, τις αποταμιεύσεις και τις παραγωγικές επενδύσεις.
(γ) Ο στόχος για ρυθμούς ανάπτυξης διπλάσιους από εκείνους της Ευρωζώνης είναι μεν θεμιτός, αν και είμαστε μόλις στη 13ηθέση, αλλά το κρίσιμο είναι από πού θα προέλθει αυτή η ανάπτυξη.
Από την παραγωγή, τη βιομηχανία, την τεχνολογία, την καινοτομία και τις εξαγωγές ή από τον τουρισμό, την κατανάλωση, τις κατασκευές και την αύξηση των τιμών των ακινήτων, όπως δυστυχώς συμβαίνει; Προφανώς δεν έχουν όλες οι μορφές ανάπτυξης την ίδια επίδραση στην παραγωγικότητα και στο βιοτικό επίπεδο.
(δ) Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα σοβαρό διαρθρωτικό πρόβλημα: εισάγει πολύ περισσότερα από όσα εξάγει, οπότε χρεώνεται στο εξωτερικό. Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών αποκαλύπτει ότι, η οικονομική μεγέθυνση δεν συνοδεύεται από την απαιτούμενη ενίσχυση της εγχώριας παραγωγικής βάσης - κάτι που δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακούς όρους, αλλά με παραγωγική ανασυγκρότηση.
(ε) Δεν αρκεί να αυξάνονται οι άμεσες ξένες επενδύσεις ως αριθμός - αλλά χρειάζεται να εξετάζουμε εάν δημιουργούν νέες επιχειρήσεις, νέες παραγωγικές εγκαταστάσεις, τεχνογνωσία, εξαγωγές και θέσεις εργασίας υψηλής προστιθέμενης αξίας. Η εξαγορά ενός υφιστάμενου ακινήτου ή μιας επιχείρησης δεν έχει την ίδια οικονομική σημασία με τη δημιουργία μιας νέας παραγωγικής μονάδας.
Τέλος, υπάρχει ένα ζήτημα που δεν μπορεί να παραβλέπεται: η αποταμίευση των νοικοκυριών που είναι αρνητική, ως η μοναδική χώρα της ΕΕ. Μία οικονομία στην οποία οι Πολίτες δεν μπορούν να αποταμιεύσουν, επειδή το εισόδημά τους εξαντλείται στις βασικές ανάγκες, δεν μπορεί να θεωρείται υγιής.
Το «κοινωνικό συμβόλαιο» με τους Έλληνες δεν μπορεί να βασίζεται απλώς στην υπόσχεση για διπλάσιους ρυθμούς ανάπτυξης - αλλά πρέπει να περιλαμβάνει συγκεκριμένους και μετρήσιμους στόχους για την παραγωγικότητα, τους πραγματικούς μισθούς, την αγοραστική δύναμη, τις παραγωγικές επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αποταμίευση.
Συγκεκριμένους και μετρήσιμους στόχους - όχι λόγια του αέρα!
Δεν ζητούν οι Πολίτες μαγικές λύσεις. Ζητούν μία οικονομία, στην οποία η ανάπτυξη θα αποτυπώνεται στο εισόδημα, στην περιουσία και στην καθημερινή τους ζωή - μία οικονομία που να μην δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Μία οικονομία που να μην εξαθλιώνει τα χαμηλά εισοδήματα, να μην ισοπεδώνει τη μεσαία τάξη, να μην ληστεύει τα ασφαλιστικά ταμεία με τον εσωτερικό δανεισμό και να μην χρεώνει τις επόμενες γενιές.
https://x.com/ViliardosV/status/2121574784232268148?a=frvaD4VgsUYbAiSS4Ok&s=19
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.