Δημήτρης Τσίρκας
Μάλλον θα καταλήξει και αυτό ένα ακόμη ξενοδοχείο ή Airbnb, σαν τόσα άλλα που έχουν κατακλείσει τα Εξάρχεια.
Εξάρχεια που έχουν χάσει σχεδόν οτιδήποτε τα καθιστούσε ξεχωριστά, εκτός από το όνομα.
Ένα όνομα, ωστόσο, που συνεχίζει να προσελκύει πελάτες και τουρίστες.
Στη θέση του ξεπηδούν χιπστερομάγαζα, wine bars και προκάτ καταλύματα για τους επισκέπτες μιας γειτονιάς που δεν υπάρχει πια.
Τι έρχονται να δουν όλοι αυτοί, τι διαφορετικό βρίσκουν εκεί, που δεν το βρίσκουν σε μια άλλη περιοχή – στα Πετράλωνα, στο Κουκάκι, στο Μεταξουργείο;
Έρχονται με την υπόσχεση να ζήσουν σε μια εναλλακτική γειτονιά, που αντιστέκεται, υποτίθεται, στην τουριστικοποίηση και την εμπορευματοποίηση, αλλά βιώνουν το ακριβώς αντίθετο – την τουριστικοποίηση και την εμπορευματοποίηση του εναλλακτισμού.
Σε μια ακόμη πανουργία της ιστορίας, τα Εξάρχεια έγιναν τουριστικό brand, δεν πουλάνε, όμως, άνεση και πολυτέλεια, όπως άλλοι προορισμοί, αλλά εναλλακτισμό και αντικουλτούρα, με 8 ευρώ το ποτό.
Με όρους τουριστικής οικονομίας, είναι μια niche – εξειδικευμένη αγορά, που προσφέρει «εξωτικά» προϊόντα κει εμπειρίες, Το κάνει, μάλιστα, τόσο επιτυχημένα, που κατέληξε μια… μαζική αγορά.
Θύμα αυτής της επιτυχίας είναι και η Μουριά. Από τα λίγα μαγαζιά που αντιστεκόταν στον σαρωτικό «εξευγενισμό» - κατ’ άλλους, εκβαρβαρισμό – της περιοχής.
Ένα απομεινάρι των παλιών Εξαρχείων που - αφού συνέβαλε στη συσσώρευση του άυλου, πολιτισμικού κεφαλαίου της γειτονιάς, αυτού που την κάνει τόσο ελκυστική στους εγχώριους και ξένους τουρίστες – ήρθε η ώρα να δώσει τη θέση του στο απτό, υλικό κεφάλαιο που θα την εκμεταλλευτεί.
Ποιος ξέρει, ίσως το «μπουτίκ» ξενοδοχείο που θα πάρει τη θέση της να διαμορφώσει το λόμπι του στην παλιά αισθητική της Μουριάς.
Θα ήταν μια κίνηση μνήμης και αναγνώρισης, αλλά, κυρίως κεφαλαιοποίησης του παρελθόντος – η νοσταλγία και το ρετρό πουλάνε.
Πλήθος κόσμου μαζεύτηκε χθες στο καφενείο, την τελευταία μέρα ύπαρξής του. Γείτονες, τακτικοί και σποραδικοί θαμώνες και κάποιοι βουλευτές που πήγαν να τζιράρουν τη νοσταλγία σε ψήφους.
Αλλά κυρίως άνθρωποι που ήθελαν απλώς να αποχαιρετίσουν μια ακόμη ψηφίδα της φυσιογνωμίας της πόλης που χάνεται ανεπιστρεπτί.
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας – που λέει και το τραγούδι που τόσο αγαπά ο χώρος. Σιγά σιγά, γίνεται και η ταυτότητά μας.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.