Πηγή: Λογοτεχνικό Διόραμα
Ένα ρυάκι που στάζει. Δεν υπάρχει καλύτερη έκφραση για να περιγράψει το αδιάκοπο μπαράζανησυχητικών ειδήσεων -και, πιο συχνά, υπαινιγμών- που βρέχει πάνω στους Ευρωπαίους πολίτες
εδώ και πολλούς μήνες σχετικά με τον επικείμενο, ή ήδη σε εξέλιξη, πόλεμο που η Ρωσία προφανώς αποφάσισε να εξαπολύσει εναντίον της Ευρώπης (ή/και, ανάλογα με τους σχολιαστές, της Δύσης).
Σχεδόν δεν περνάει μέρα χωρίς οι εφημερίδες, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τα ψηφιακά μέσα να προσθέτουν ένα ακόμη κομμάτι στο μωσαϊκό των καταγγελιών και των προειδοποιήσεων για την απειλή που θα αποτελούσε για την Γηραιά Ήπειρο αυτή η «υβριδική» σύγκρουση, την οποία επιθυμεί το Κρεμλίνο. Και στο μωσαϊκό
των στρατιωτικών αντιμέτρων που έχουν προετοιμαστεί από τους «πρόθυμους» να αντιμετωπίσουν την υποθετική επίθεση.
Τέσσερις κατηγορίες δρώντων έχουν αναλάβει το έργο -και το εκτελούν με αναμφισβήτητο ζήλο- να κάνουν αυτό το σενάριο να φαίνεται αξιόπιστο: ο στρατός (συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών πληροφοριών), οι πολιτικοί,
οι δημοσιογράφοι και οι διανοούμενοι. Ο καθένας με τον δικό του ρόλο, σύμφωνα με τους πιο προσεκτικούς κανόνες του καταμερισμού
εργασίας.
Οι άνδρες με στολή, με την εξουσία που εγγυάται ο βαθμός, η στολή, τα διακριτικά και
η δυσαρέσκεια του κανονισμού τους, είναι υπεύθυνοι για την επίθεση των πιο άμεσων και σοβαρών επιθέσεων, όπως όταν
ο Φαμπιέν Μαντόν, Γάλλος Αρχηγός του Επιτελείου, προέτρεψε τους συμπατριώτες του να «δεχτούν τα βάσανα για να προστατεύσουν αυτό που είμαστε» και τους προειδοποίησε ότι «αν η Γαλλία δεν είναι πρόθυμη να δεχτεί να χάσει τα παιδιά της, να υποφέρει οικονομικά, τότε κινδυνεύουμε».
Σε όλη την Ευρώπη, υπάρχει ένας ανταγωνισμός για να διαπιστωθεί ποιος εκτελεί αυτή τη λειτουργία πιο αποτελεσματικά: δεξιές,
κεντρώες και αριστερές εφημερίδες και σχολιαστές της ίδιας απόχρωσης συγκλίνουν σε μια χορωδία που μερικές φορές έχει
εκπληκτικά αποτελέσματα. Κάθε συμπέρασμα παρουσιάζεται ως μια ορθολογική εξαγωγή συμπερασμάτων, και όποιος
το αντικρούει κατατάσσεται αυτόματα στους συνεργάτες του Εχθρού.
Εντείνει περαιτέρω την δημοσιογραφική επίθεση η πυκνή ομάδα σχολιαστών ακαδημαϊκής προέλευσης, περισσότεροι από ένας από τους οποίους, όπως έγραψε πρόσφατα σε ένα άρθρο που θα άξιζε να παρατεθεί ολόκληρο ο Dino Cofrancesco, ένας φιλελεύθερος ακαδημαϊκός που γνωρίζει καλά τις αντιρευματικές θέσεις
, έχουν την Ιερά Εξέταση στο αίμα τους.
Αναφερόμενος στις «μάλλον παράξενες» θέσεις που προβάλλουν «οι μυριάδες διανοούμενοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι
που είναι αποφασισμένοι να υποστηρίξουν «την υπόθεση της ελευθερίας και της δημοκρατίας» στο Κίεβο μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό»,
σύμφωνα με τις οποίες «όσοι έχουν αρκετές αμφιβολίες για τον ουκρανικό πόλεμο και επισημαίνουν ότι, αν ο Πούτιν δεν έχει κερδίσει τον πόλεμο, ο Ζελένσκι σίγουρα τον έχει χάσει, - δεδομένου ότι η χώρα του έχει
μειώσει τον πληθυσμό της στο μισό, η καταστροφή αυξάνεται, τα νεκροταφεία γεμίζουν με σταυρούς με εντυπωσιακό ρυθμό - τοποθετούνται εκτός του φιλελευθερισμού και του δυτικού πολιτισμού», ο ιστορικός της
πολιτικής σκέψης, επικαλούμενος τους Άντζελο Πανεμπιάνκο και Τζιανφράνκο Πασκίνο, «οι οποίοι στην υπεράσπιση της Ουκρανίας.
Υποστηρίζει ότι δεν θέλει να
αποδεχτεί την ηθική και πνευματική απαξίωση όσων ερμηνεύουν αυτόν τον πόλεμο διαφορετικά και ζητά να ληφθεί υπόψη η διαφορετική άποψη του έγκυρου πολιτικού επιστήμονα John Mearsheimer, ο οποίος έγραψε ότι «Η συμβατική άποψη σχετικά με την προέλευση του πολέμου είναι ότι ο Πούτιν εξαπέλυσε μια απρόκλητη επίθεση στις 24 Φεβρουαρίου 2022, υποκινούμενος από το μεγαλεπήβολο σχέδιό του να δημιουργήσει μια μεγαλύτερη Ρωσία.
Λέγεται ότι η Ουκρανία ήταν η πρώτη χώρα που σκόπευε να κατακτήσει και να προσαρτήσει, αλλά όχι η τελευταία. […]
Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την επιχειρηματολογία. Μάλιστα, υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που την αντικρούουν άμεσα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, αλλά η τελική αιτία του πολέμου ήταν η απόφαση της Δύσης - και εδώ μιλάμε
κυρίως για τις Ηνωμένες Πολιτείες - να καταστήσει την Ουκρανία ένα δυτικό προπύργιο στα σύνορα με τη Ρωσία».
Η υπενθύμιση είναι επίκαιρη, αλλά ίσως ακόμη και ο Cofrancesco να μην κατανοεί το βαθύ νόημα της επιμονής του δυτικού στρατοπέδου να δυσφημίσει οποιαδήποτε άποψη αντίθετη με το δόγμα του.
Δεν χρειάζεται να υποθέσουμε, όπως φοβάται, ότι όλοι όσοι είναι πρόθυμοι να «αφήσουν
άλλους να πεθάνουν για το Κίεβο» «πληρώνονται από τις απόκρυφες δυνάμεις της παγκόσμιας πολιτικής και των οικονομικών» για να
κατανοήσουμε τα κίνητρά τους. Αυτό που τους ωθεί είναι απλώς ένας ορθολογικός και
ακριβής πολιτικός στόχος: να δημιουργήσουν μια ψύχωση που θα καταστήσει αποδεκτά, στα μάτια του κοινού, αυτά τα «έκτακτα» μέτρα -ξένα προς τη δημοκρατία- που η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη
αναπτύσσει εδώ και καιρό για να αποφύγει την αποστέρηση της εξουσίας που κατέχει σήμερα.
Οι εικασίες για «εξωτερική» -δηλαδή, ρωσική- παρέμβαση στις εκλογές μεμονωμένων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο αυτού του ολοένα και πιο εμφανούς έργου.
Θα αντικαταστήσουν οι δικαστές, για άλλη μια φορά, τους πολίτες στη λήψη αποφάσεων για το μέλλον των φιλελεύθερων δημοκρατιών; Δεν υπάρχει έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων, ξεκινώντας από τα εξαιρετικά σοβαρά μέτρα που έχουν πλήξει ορισμένες από τις αντιφρονούσες φωνές που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη, οι οποίες κατηγορούνται ότι «απηχούν φιλορωσική προπαγάνδα», μια συμπεριφορά που, ακόμη και αν αποδειχθεί, θα συνιστούσε έγκλημα μόνο σε περίπτωση κήρυξης πολέμου.
Η Ρωσίδα δημοσιογράφος Ξένια Φεντόροβα, πρώην διευθύντρια του ρωσικού τηλεοπτικού καναλιού Russia Today, έχει απελαθεί από τη γαλλική επικράτεια επειδή οι παρεμβάσεις της σε τηλεοπτικά προγράμματα όπως το CNews και
το Europe1 φέρονται να βλάπτουν τα θεμελιώδη συμφέροντα του κράτους, αποτελούν απειλή για
τη δημόσια τάξη και χρησιμεύουν ως όχημα για εκστρατείες παραπληροφόρησης. Και δεν
κινούνται μόνο τα δικαστήρια προς αυτή την κατεύθυνση.
Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι τέτοιες ενέργειες θα μπορούσαν να επινοηθούν αποκλειστικά για την άμυνα ενάντια
στην έκφραση ανεπιθύμητων απόψεων. Η δημιουργία «εχθρών από μέσα», «πέμπτης φάλαγγας» και «συνεργατών» είναι χαρακτηριστική καταστάσεων που στοχεύουν στην υποκίνηση συλλογικής παράνοιας -
σκεφτείτε την επαναστατική τρομοκρατία του 1989, τις αντιεβραϊκές εκστρατείες του Χίτλερ,
τις εκστρατείες του Στάλιν κατά των «προδοτών» και τον αμερικανικό μακαρθισμό - που στοχεύουν στη δικαιολόγηση δραστικών
πολιτικών αλλαγών και στην αποδεκτή κάθε είδους καταστολή. Το φάντασμα του «
δεσπότη του Κρεμλίνου», η αναξιόπιστη απεικόνιση του ως τυχοδιώκτη πρόθυμου να ριψοκινδυνεύσει, η εξάπλωση ενός κλίματος φόβου, συμπεριλαμβανομένων των μετακινήσεων στρατευμάτων κατά μήκος των συνόρων (Εσθονία και Λιθουανία),
οι στρατιωτικοί ελιγμοί που περιλαμβάνουν τη χρήση πυρηνικών όπλων (γύρω από το Καλίνινγκραντ) και οι εκκλήσεις για
την προετοιμασία κιτ επιβίωσης και καταφυγίων, όλα φαίνεται να δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση.
2 https://www.lefigaro.fr/international/pays-bas-la-ministre-de-la-defense-qualifie-la-russie-d-ennemi-moscou-fustige-un-desir-de-provoquer-un-conflit-arme-20261008
.
3 Ντίνο Κοφραντσέσκο, Δεξιά, Αριστερά, Κέντρο, η Ιερά Εξέταση είναι στο DNA μας:
https://www.fondazionehume.it/politica/destra-sinistra-centro-linquisizione-ce-labbiamo-nel-nostro-dna/
4 Βλ. https://www.rsi.ch/info/svizzera/Jacques-Baud-le-sanzioni-ei-dubbi-sotto-la-Cupola--3378219.html
Τέσσερις κατηγορίες δρώντων έχουν αναλάβει το έργο -και το εκτελούν με αναμφισβήτητο ζήλο- να κάνουν αυτό το σενάριο να φαίνεται αξιόπιστο: ο στρατός (συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών πληροφοριών), οι πολιτικοί,
οι δημοσιογράφοι και οι διανοούμενοι. Ο καθένας με τον δικό του ρόλο, σύμφωνα με τους πιο προσεκτικούς κανόνες του καταμερισμού
εργασίας.
Οι άνδρες με στολή, με την εξουσία που εγγυάται ο βαθμός, η στολή, τα διακριτικά και
η δυσαρέσκεια του κανονισμού τους, είναι υπεύθυνοι για την επίθεση των πιο άμεσων και σοβαρών επιθέσεων, όπως όταν
ο Φαμπιέν Μαντόν, Γάλλος Αρχηγός του Επιτελείου, προέτρεψε τους συμπατριώτες του να «δεχτούν τα βάσανα για να προστατεύσουν αυτό που είμαστε» και τους προειδοποίησε ότι «αν η Γαλλία δεν είναι πρόθυμη να δεχτεί να χάσει τα παιδιά της, να υποφέρει οικονομικά, τότε κινδυνεύουμε».
Αλλά το σενάριο
τους απαιτεί επίσης, αφού έχουν επικαλεστεί την επικείμενη Αποκάλυψη, να διαβεβαιώσουν ότι είναι ικανοί να την αποτρέψουν, επειδή «έχουμε τη γνώση, την οικονομική και δημογραφική ισχύ για να αποθαρρύνουμε το
καθεστώς της Μόσχας», όπως είπε ο προαναφερθείς στρατηγός στην ίδια περίσταση.
τους απαιτεί επίσης, αφού έχουν επικαλεστεί την επικείμενη Αποκάλυψη, να διαβεβαιώσουν ότι είναι ικανοί να την αποτρέψουν, επειδή «έχουμε τη γνώση, την οικονομική και δημογραφική ισχύ για να αποθαρρύνουμε το
καθεστώς της Μόσχας», όπως είπε ο προαναφερθείς στρατηγός στην ίδια περίσταση.
Οι πολιτικοί
κινούνται επίσης στο ίδιο μήκος κύματος και με εξίσου σθένος, παρά το γεγονός ότι γνωρίζουν ότι θα εισακουστούν λιγότερο λόγω της πλέον καθιερωμένης δυσφήμισης που βαραίνει την τάξη τους, από τον Μακρόν που λέει «κανείς δεν είναι ασφαλής» μέχρι τον Μερζ που κατηγορεί την αρκούδα της Μόσχας για κάθε πτήση drone στα σύνορα μιας χώρας του ΝΑΤΟ - και παραμένει σιωπηλός στις πολλές περιπτώσεις που αργότερα αποκαλύπτεται ότι οι συσκευές ήταν ουκρανικής κατασκευής - μέχρι τον Κάλλας που βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή καταγγέλλοντας τις πλεκτάνες του Κρεμλίνου και καταλήγοντας (προς το παρόν) με τον Ολλανδό υπουργό Άμυνας Γιεσιλγκόζ-Ζεγκέριους, ο οποίος έχει φτάσει στο σημείο να δηλώσει ότι «η Ρωσία δεν είναι πλέον «ο επιτιθέμενος». Δεν θα με ακούσετε να χρησιμοποιώ αυτόν τον ευφημισμό συχνά ξανά. Δεν πρέπει να είμαστε αφελείς. Η Ρωσία είναι εχθρός μας» 2.
Αλλά οι δημοσιογράφοι και οι «εργάτες του πολιτισμού» είναι αυτοί που έχουν αναλάβει την πιο ουσιαστική και βρώμικη δουλειά: να κυκλοφορούν
δοκιμαστικά αερόστατα και ψευδείς ειδήσεις, να προσφέρονται σε επιχειρήσεις ψευδούς σημαίας, να συλλέγουν και να διαδίδουν
«αδιακρισία» και φερόμενες μυστικές αναφορές πληροφοριών, να σκιαγραφούν περίπλοκα και υποθετικά
σενάρια διείσδυσης και δολιοφθοράς, να αποσπούν την προσοχή από τις πραγματικότητες που παρατηρούνται επί τόπου σε
ευφάνταστες (και αδυσώπητες) συγκρούσεις πολιτισμών. Και πάνω απ' όλα, να μετατρέπουν τον Μανιχαϊσμό σε θρησκεία στην
οποία θα προσηλυτιστεί ο μεγαλύτερος αριθμός αναγνωστών, ακροατών ραδιοφώνου και τηλεθεατών.
κινούνται επίσης στο ίδιο μήκος κύματος και με εξίσου σθένος, παρά το γεγονός ότι γνωρίζουν ότι θα εισακουστούν λιγότερο λόγω της πλέον καθιερωμένης δυσφήμισης που βαραίνει την τάξη τους, από τον Μακρόν που λέει «κανείς δεν είναι ασφαλής» μέχρι τον Μερζ που κατηγορεί την αρκούδα της Μόσχας για κάθε πτήση drone στα σύνορα μιας χώρας του ΝΑΤΟ - και παραμένει σιωπηλός στις πολλές περιπτώσεις που αργότερα αποκαλύπτεται ότι οι συσκευές ήταν ουκρανικής κατασκευής - μέχρι τον Κάλλας που βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή καταγγέλλοντας τις πλεκτάνες του Κρεμλίνου και καταλήγοντας (προς το παρόν) με τον Ολλανδό υπουργό Άμυνας Γιεσιλγκόζ-Ζεγκέριους, ο οποίος έχει φτάσει στο σημείο να δηλώσει ότι «η Ρωσία δεν είναι πλέον «ο επιτιθέμενος». Δεν θα με ακούσετε να χρησιμοποιώ αυτόν τον ευφημισμό συχνά ξανά. Δεν πρέπει να είμαστε αφελείς. Η Ρωσία είναι εχθρός μας» 2.
Αλλά οι δημοσιογράφοι και οι «εργάτες του πολιτισμού» είναι αυτοί που έχουν αναλάβει την πιο ουσιαστική και βρώμικη δουλειά: να κυκλοφορούν
δοκιμαστικά αερόστατα και ψευδείς ειδήσεις, να προσφέρονται σε επιχειρήσεις ψευδούς σημαίας, να συλλέγουν και να διαδίδουν
«αδιακρισία» και φερόμενες μυστικές αναφορές πληροφοριών, να σκιαγραφούν περίπλοκα και υποθετικά
σενάρια διείσδυσης και δολιοφθοράς, να αποσπούν την προσοχή από τις πραγματικότητες που παρατηρούνται επί τόπου σε
ευφάνταστες (και αδυσώπητες) συγκρούσεις πολιτισμών. Και πάνω απ' όλα, να μετατρέπουν τον Μανιχαϊσμό σε θρησκεία στην
οποία θα προσηλυτιστεί ο μεγαλύτερος αριθμός αναγνωστών, ακροατών ραδιοφώνου και τηλεθεατών.
Σε όλη την Ευρώπη, υπάρχει ένας ανταγωνισμός για να διαπιστωθεί ποιος εκτελεί αυτή τη λειτουργία πιο αποτελεσματικά: δεξιές,
κεντρώες και αριστερές εφημερίδες και σχολιαστές της ίδιας απόχρωσης συγκλίνουν σε μια χορωδία που μερικές φορές έχει
εκπληκτικά αποτελέσματα. Κάθε συμπέρασμα παρουσιάζεται ως μια ορθολογική εξαγωγή συμπερασμάτων, και όποιος
το αντικρούει κατατάσσεται αυτόματα στους συνεργάτες του Εχθρού.
Η επικρατούσα ατμόσφαιρα στις
εμπόλεμες χώρες τη δεκαετία του 1940 δεν πρέπει να έχει αποκλίνει πολύ από αυτό το
κλισέ. Στην Ιταλία, η Corriere della Sera – η οποία θα ήταν πιο εύστοχο να μετονομαστεί σε Ukraine Today, δεδομένης της απόλυτης προσήλωσής της στο προπαγανδιστικό ύφος που αποδίδεται στο ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, το οποίο
επίσης φιμώθηκε αμέσως μετά το ξέσπασμα της σύγκρουσης – ξεχωρίζει για την αγριότητα της
ομάδας των μιμητών του Mario Appelius του παρελθόντος, που είναι αποφασισμένοι να βρίζουν τη Μόσχα αδιάκοπα
, αλλά το πανόραμα δεν αλλάζει πολύ αν περιηγηθείτε στις σελίδες των El Mundo, Die Welt,
Le Monde και ούτω καθεξής.
εμπόλεμες χώρες τη δεκαετία του 1940 δεν πρέπει να έχει αποκλίνει πολύ από αυτό το
κλισέ. Στην Ιταλία, η Corriere della Sera – η οποία θα ήταν πιο εύστοχο να μετονομαστεί σε Ukraine Today, δεδομένης της απόλυτης προσήλωσής της στο προπαγανδιστικό ύφος που αποδίδεται στο ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, το οποίο
επίσης φιμώθηκε αμέσως μετά το ξέσπασμα της σύγκρουσης – ξεχωρίζει για την αγριότητα της
ομάδας των μιμητών του Mario Appelius του παρελθόντος, που είναι αποφασισμένοι να βρίζουν τη Μόσχα αδιάκοπα
, αλλά το πανόραμα δεν αλλάζει πολύ αν περιηγηθείτε στις σελίδες των El Mundo, Die Welt,
Le Monde και ούτω καθεξής.
Εντείνει περαιτέρω την δημοσιογραφική επίθεση η πυκνή ομάδα σχολιαστών ακαδημαϊκής προέλευσης, περισσότεροι από ένας από τους οποίους, όπως έγραψε πρόσφατα σε ένα άρθρο που θα άξιζε να παρατεθεί ολόκληρο ο Dino Cofrancesco, ένας φιλελεύθερος ακαδημαϊκός που γνωρίζει καλά τις αντιρευματικές θέσεις
, έχουν την Ιερά Εξέταση στο αίμα τους.
Αναφερόμενος στις «μάλλον παράξενες» θέσεις που προβάλλουν «οι μυριάδες διανοούμενοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι
που είναι αποφασισμένοι να υποστηρίξουν «την υπόθεση της ελευθερίας και της δημοκρατίας» στο Κίεβο μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό»,
σύμφωνα με τις οποίες «όσοι έχουν αρκετές αμφιβολίες για τον ουκρανικό πόλεμο και επισημαίνουν ότι, αν ο Πούτιν δεν έχει κερδίσει τον πόλεμο, ο Ζελένσκι σίγουρα τον έχει χάσει, - δεδομένου ότι η χώρα του έχει
μειώσει τον πληθυσμό της στο μισό, η καταστροφή αυξάνεται, τα νεκροταφεία γεμίζουν με σταυρούς με εντυπωσιακό ρυθμό - τοποθετούνται εκτός του φιλελευθερισμού και του δυτικού πολιτισμού», ο ιστορικός της
πολιτικής σκέψης, επικαλούμενος τους Άντζελο Πανεμπιάνκο και Τζιανφράνκο Πασκίνο, «οι οποίοι στην υπεράσπιση της Ουκρανίας.
Υποστηρίζει ότι δεν θέλει να
αποδεχτεί την ηθική και πνευματική απαξίωση όσων ερμηνεύουν αυτόν τον πόλεμο διαφορετικά και ζητά να ληφθεί υπόψη η διαφορετική άποψη του έγκυρου πολιτικού επιστήμονα John Mearsheimer, ο οποίος έγραψε ότι «Η συμβατική άποψη σχετικά με την προέλευση του πολέμου είναι ότι ο Πούτιν εξαπέλυσε μια απρόκλητη επίθεση στις 24 Φεβρουαρίου 2022, υποκινούμενος από το μεγαλεπήβολο σχέδιό του να δημιουργήσει μια μεγαλύτερη Ρωσία.
Λέγεται ότι η Ουκρανία ήταν η πρώτη χώρα που σκόπευε να κατακτήσει και να προσαρτήσει, αλλά όχι η τελευταία. […]
Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την επιχειρηματολογία. Μάλιστα, υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που την αντικρούουν άμεσα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, αλλά η τελική αιτία του πολέμου ήταν η απόφαση της Δύσης - και εδώ μιλάμε
κυρίως για τις Ηνωμένες Πολιτείες - να καταστήσει την Ουκρανία ένα δυτικό προπύργιο στα σύνορα με τη Ρωσία».
Η υπενθύμιση είναι επίκαιρη, αλλά ίσως ακόμη και ο Cofrancesco να μην κατανοεί το βαθύ νόημα της επιμονής του δυτικού στρατοπέδου να δυσφημίσει οποιαδήποτε άποψη αντίθετη με το δόγμα του.
Δεν χρειάζεται να υποθέσουμε, όπως φοβάται, ότι όλοι όσοι είναι πρόθυμοι να «αφήσουν
άλλους να πεθάνουν για το Κίεβο» «πληρώνονται από τις απόκρυφες δυνάμεις της παγκόσμιας πολιτικής και των οικονομικών» για να
κατανοήσουμε τα κίνητρά τους. Αυτό που τους ωθεί είναι απλώς ένας ορθολογικός και
ακριβής πολιτικός στόχος: να δημιουργήσουν μια ψύχωση που θα καταστήσει αποδεκτά, στα μάτια του κοινού, αυτά τα «έκτακτα» μέτρα -ξένα προς τη δημοκρατία- που η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη
αναπτύσσει εδώ και καιρό για να αποφύγει την αποστέρηση της εξουσίας που κατέχει σήμερα.
Οι εικασίες για «εξωτερική» -δηλαδή, ρωσική- παρέμβαση στις εκλογές μεμονωμένων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο αυτού του ολοένα και πιο εμφανούς έργου.
Η ακύρωση
των προεδρικών εκλογών στη Ρουμανία ήταν μια πρόβα τζενεράλε. Οι εκστρατείες των μέσων ενημέρωσης που ισχυρίζονται
παρέμβαση από χάκερ και απάτη σε όλες τις επόμενες εκλογές που διεξήχθησαν σε χώρες όπου ομάδες εχθρικές προς τις πολεμοχαρείς τάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ ήταν σε άνοδο έχουν γράψει ένα άλλο κεφάλαιο. Αλλά
τα επόμενα βήματα θα αποδειχθούν καθοριστικά σε αυτή τη διαδικασία.
παρέμβαση από χάκερ και απάτη σε όλες τις επόμενες εκλογές που διεξήχθησαν σε χώρες όπου ομάδες εχθρικές προς τις πολεμοχαρείς τάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ ήταν σε άνοδο έχουν γράψει ένα άλλο κεφάλαιο. Αλλά
τα επόμενα βήματα θα αποδειχθούν καθοριστικά σε αυτή τη διαδικασία.
Οι κρίσιμες
γαλλικές προεδρικές εκλογές έχουν ήδη δει τρεις καταγγελίες κατά κεντρώων υποψηφίων (Attal, Glucksmann, Philippe) και
την άμεση έναρξη δικαστικών ερευνών για φερόμενες εχθρικές «κυβερνοεπιθέσεις». Το
ίδιο μπορεί να αναμένεται και όταν πλησιάσουν οι γερμανικές εκλογές. Και ποιος ξέρει;
Δεν έχει προγραμματιστεί «έρευνα» ούτε καν για τον Βαννάτσι...
γαλλικές προεδρικές εκλογές έχουν ήδη δει τρεις καταγγελίες κατά κεντρώων υποψηφίων (Attal, Glucksmann, Philippe) και
την άμεση έναρξη δικαστικών ερευνών για φερόμενες εχθρικές «κυβερνοεπιθέσεις». Το
ίδιο μπορεί να αναμένεται και όταν πλησιάσουν οι γερμανικές εκλογές. Και ποιος ξέρει;
Δεν έχει προγραμματιστεί «έρευνα» ούτε καν για τον Βαννάτσι...
Θα αντικαταστήσουν οι δικαστές, για άλλη μια φορά, τους πολίτες στη λήψη αποφάσεων για το μέλλον των φιλελεύθερων δημοκρατιών; Δεν υπάρχει έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων, ξεκινώντας από τα εξαιρετικά σοβαρά μέτρα που έχουν πλήξει ορισμένες από τις αντιφρονούσες φωνές που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη, οι οποίες κατηγορούνται ότι «απηχούν φιλορωσική προπαγάνδα», μια συμπεριφορά που, ακόμη και αν αποδειχθεί, θα συνιστούσε έγκλημα μόνο σε περίπτωση κήρυξης πολέμου.
Η ΕΕ έχει παγώσει όλα τα περιουσιακά του στοιχεία στον Ελβετό Συνταγματάρχη Ζακ Μποντ, του έχει απαγορευτεί να συμμετέχει σε όλες τις οικονομικές συναλλαγές και να ταξιδεύει εντός της Ένωσης. 4
Η Ρωσίδα δημοσιογράφος Ξένια Φεντόροβα, πρώην διευθύντρια του ρωσικού τηλεοπτικού καναλιού Russia Today, έχει απελαθεί από τη γαλλική επικράτεια επειδή οι παρεμβάσεις της σε τηλεοπτικά προγράμματα όπως το CNews και
το Europe1 φέρονται να βλάπτουν τα θεμελιώδη συμφέροντα του κράτους, αποτελούν απειλή για
τη δημόσια τάξη και χρησιμεύουν ως όχημα για εκστρατείες παραπληροφόρησης. Και δεν
κινούνται μόνο τα δικαστήρια προς αυτή την κατεύθυνση.
Για παράδειγμα, στη Γαλλία, ορισμένες τράπεζες
κλείνουν όλο και περισσότερο τους λογαριασμούς «πολιτικά μη ορθών» πελατών - ατόμων, ενώσεων, δημοσιεύσεων - ενώ άλλες αρνούνται να επιτρέψουν το άνοιγμά τους. Το αποτέλεσμα: ο πολιτικός θάνατος όσων
στοχοποιούνται.
κλείνουν όλο και περισσότερο τους λογαριασμούς «πολιτικά μη ορθών» πελατών - ατόμων, ενώσεων, δημοσιεύσεων - ενώ άλλες αρνούνται να επιτρέψουν το άνοιγμά τους. Το αποτέλεσμα: ο πολιτικός θάνατος όσων
στοχοποιούνται.
Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι τέτοιες ενέργειες θα μπορούσαν να επινοηθούν αποκλειστικά για την άμυνα ενάντια
στην έκφραση ανεπιθύμητων απόψεων. Η δημιουργία «εχθρών από μέσα», «πέμπτης φάλαγγας» και «συνεργατών» είναι χαρακτηριστική καταστάσεων που στοχεύουν στην υποκίνηση συλλογικής παράνοιας -
σκεφτείτε την επαναστατική τρομοκρατία του 1989, τις αντιεβραϊκές εκστρατείες του Χίτλερ,
τις εκστρατείες του Στάλιν κατά των «προδοτών» και τον αμερικανικό μακαρθισμό - που στοχεύουν στη δικαιολόγηση δραστικών
πολιτικών αλλαγών και στην αποδεκτή κάθε είδους καταστολή. Το φάντασμα του «
δεσπότη του Κρεμλίνου», η αναξιόπιστη απεικόνιση του ως τυχοδιώκτη πρόθυμου να ριψοκινδυνεύσει, η εξάπλωση ενός κλίματος φόβου, συμπεριλαμβανομένων των μετακινήσεων στρατευμάτων κατά μήκος των συνόρων (Εσθονία και Λιθουανία),
οι στρατιωτικοί ελιγμοί που περιλαμβάνουν τη χρήση πυρηνικών όπλων (γύρω από το Καλίνινγκραντ) και οι εκκλήσεις για
την προετοιμασία κιτ επιβίωσης και καταφυγίων, όλα φαίνεται να δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Η καταγγελία αυτών των μυστικοποιήσεων, όπου είναι δυνατόν, είναι ένα ολοένα και πιο επείγον καθήκον για όσους αρνούνται να παραδοθούν
στην αυτοκτονία της Ευρώπης προς όφελος των άλογων και δουλοπρεπών άρχουσων τάξεων της.
. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Βρετανός ομόλογός του, Σερ Πάτρικ Σάντερς, είχε ήδη
προειδοποιήσει τους υπηκόους της Αυτού Μεγαλειότητας τον Ιανουάριο του 2024 να προετοιμαστούν «για έναν πόλεμο στην κλίμακα των μεγάλων συγκρούσεων
του 20ού αιώνα»
στην αυτοκτονία της Ευρώπης προς όφελος των άλογων και δουλοπρεπών άρχουσων τάξεων της.
1 Βλέπε
προειδοποιήσει τους υπηκόους της Αυτού Μεγαλειότητας τον Ιανουάριο του 2024 να προετοιμαστούν «για έναν πόλεμο στην κλίμακα των μεγάλων συγκρούσεων
του 20ού αιώνα»
(https://it.euronews.com/2024/01/25/il-capo-dellesercito-britannico-avverte-i-cittadini-di-preparazione-a-una-possibile-guerra-c
). Παρόμοιες δηλώσεις έχουν γίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
). Παρόμοιες δηλώσεις έχουν γίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
2 https://www.lefigaro.fr/international/pays-bas-la-ministre-de-la-defense-qualifie-la-russie-d-ennemi-moscou-fustige-un-desir-de-provoquer-un-conflit-arme-20261008
.
3 Ντίνο Κοφραντσέσκο, Δεξιά, Αριστερά, Κέντρο, η Ιερά Εξέταση είναι στο DNA μας:
https://www.fondazionehume.it/politica/destra-sinistra-centro-linquisizione-ce-labbiamo-nel-nostro-dna/
4 Βλ. https://www.rsi.ch/info/svizzera/Jacques-Baud-le-sanzioni-ei-dubbi-sotto-la-Cupola--3378219.html
ΠΗΓΗ:https://www.ariannaeditrice.it/articoli/la-psicosi
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.