Βασίλης Στοϊλόπουλος
Ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο με το προχθεσινο, «καλογραμμένο», με «πολλά μηνύματα» και με «ιστορικό βάθος» «μανιφέστο» του στην Πνύκα - και μάλιστα με φόντο μια «θρυμματισμένη αλλά αγέρωχη» Ακρόπολη με «τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο» - ήρθε απλά να προστεθεί στον μεγάλο κατάλογο των πολλών «θαυμαστών» της αρχαίας Ελλάδας.
Αν και όντως «ταρακούνησε λιμνάζοντα νερά», ξεψαχνίζοντας ιστορικές περιόδους ενός λαού που δεν ενδιαφέρεται πια και τόσο για την ιστορία, το πολιτισμό και την παράδοσή του.
Πάντως, ηχηρά ονόματα όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Σαρλ Ντε Γκωλ, ο Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας, ο Τίτο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Εμανουέλ Μακρόν, ο κινέζος πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ, κ.α βρέθηκαν και αυτά πάνω στην Ακρόπολη.
Όλοι τους εκφράζοντας επίσης τον αμέριστο «θαυμασμό» τους, αν και ο καθένας μέσα από το δικό του ιδεολογικό πρίσμα, συχνά επανεφευρίσκοντας και ενίοτε ακόμα και εργαλειοποιώντας την αρχαία ελληνική ιστορία. Αναμενόμενο.
Μια τέτοια περίπτωση «επισκέπτη» υπήρξε και ο υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ Γιόζεφ Γκέμπελς, που έγινε ο πρώτος επίσημος φιλοξενούμενος του καθεστώτος Μεταξά, ενάμιση μόλις μήνα μετά την 4η Αυγούστου 1936.
Όποιος έχει διαβάσει το προσωπικό ημερολόγιο του Γιόζεφ Γκαίμπελς θα εκπλαγεί με τον τρόπο που ο ναζιστής υπουργός του Χίτλερ προσπάθησε στην πρώτη επίσκεψή του στην Ακρόπολη το 1936 να συνδέσει το δημοκρατικό ιδεώδες που εκφράζει το μοναδικό αυτό πολιτισμικό μνημείο της Αθήνας με την ναζιστική ιδεολογία και την «φυλετική ενότητα» ανάμεσα στους αρχαίους Έλληνες, τους Ρωμαίους και τους Γερμανούς, όπως την περιέγραψε ο Χίτλερ στο «Mein Kampf».
Γράφει λοιπόν στο ημερολόγιό με ημερομηνία 22 Σεπτεμβρίου 1936: «… Ακρόπολη! Ένα πραγματικό κάστρο των θεών. Έτσι δεσπόζει, πανίσχυρη και επιβλητική. Το πιο μεγαλειώδες μνημείο της βόρειας (άριας) δημιουργικής δύναμης (sic!). Είμαι τόσο συγκινημένος, τόσο ανεβασμένος, τόσο απόλυτα δοσμένος σε αυτή τη μοναδική στιγμή! Θα μπορούσα να κλάψω από χαρά. Περνώντας από τον ναό του Ηφαίστου. Αυτή η αιώνια πόλη! Απερίγραπτη!».
Και συνεχίζει την άλλη μέρα 23 Σεπτεμβρίου με θρησκευτικό δέος για το «λίκνο της άριας δημιουργίας» και «μνημείο βόρειας τέχνης» :
«Μία από τις πιο όμορφες και βαθιές πρωινές στιγμές της ζωής μου. Ανέβηκα στην Ακρόπολη. Με ελάχιστο κόσμο. Και περιπλανήθηκα για ώρες σε αυτό το πιο ευγενικό μνημείο της βόρειας τέχνης. Τα Προπύλαια, ο Παρθενώνας και το Ερέχθειο. Είμαι εντελώς ζαλισμένος. Πάνω από όλα, αυτός ο καταγάλανος αττικός ουρανός. Μια συμφωνία ομορφιάς, χρώματος, δημιουργικής δύναμης.(…) Εδώ η ζωή, ο Θεός και η τέχνη έγιναν ένα. Η συνολική θέαση κάθε τι όμορφου και ευγενούς στην τελειότητα. Είμαι τόσο ευτυχισμένος και γεμάτος από αυτό. Ευγνώμων που υπήρξαν τόσο σπουδαίοι άνθρωποι και δημιουργοί.
Είμαι χαρούμενος που μου επιτρέπεται να τα βλέπω όλα αυτά.» (…)
Στη συνέχεια ακολουθεί η βραδινή επίσκεψή του στην Ακρόπολη:
«Κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος κάθομαι μόνος μου πάνω στην Ακρόπολη. Και μεθώ από το μοναδικό παιχνίδι των χρωμάτων και των φώτων. Η ψυχή μου είναι γεμάτη από ομορφιά. Ευτυχισμένη αρχαιότητα, που ζούσε και δημιουργούσε μέσα σε αιώνια γαλήνη, χωρίς ακόμα τον Χριστιανισμό. Μόνο με βαριά καρδιά μπορώ να αποχωριστώ αυτό το μέρος εδώ πάνω. Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν Γερμανοί που το είδαν αυτό και δεν μπόρεσαν ποτέ ξανά να ξεφύγουν, έμειναν εδώ και θρηνούσαν για την αιώνια ομορφιά.»
Όλος αυτός όμως ο θαυμασμός του Γκέμπελς για την αρχαιότητα δεν μπορεί να κρύψει όμως την φυλετική διάσταση στο πλαίσιο της ναζιστικής ιδεολογίας που κατέγραψε με ρατσιστική υπεροψία και απαξίωση ο Γκέμπελς στο ημερολόγιό του για τους κακόμοιρους σύγχρονους κατοίκους «μιας φτωχής χώρας».
Είναι σαφές – και από πληθώρα άλλων κειμένων – ότι για τον Γκέμπελς «η προσάρτηση της Αρχαιότητας» στην εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία θα προσέδιδε στον «νέο άνθρωπο» που ήθελε να δημιουργήσει ο ναζισμός, μια ταυτότητα για την οποία «δικαιούνταν να είναι υπερήφανος». Κάτι που ήταν προφανώς αλληλένδετο και «με την κατασκευή του ολοκληρωτικού ανθρώπου», υπό το πρίσμα ασφαλώς μιας φυλετικής ιστορίας σε μια „Deutschland über alles“.
Προφανώς και όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με το «μανιφέστο» του «Αμερικανού φίλου», που είχε εντελώς διαφορετικές επιδιώξεις και απευθύνονταν σε άλλο κοινό΄δηλαδή το αμερικανικό. Τελικά, φαίνεται όμως πως η Ακρόπολη, θα εμπνέει ες αεί τους πάντες, θα σηκώνει πάνω της τον «πάσα έναν», θα «επανέρχεται πολύ συχνά και θα μας στοιχειώνει» σε κάθε εποχή, όπως έγραφε ο Σίγκμουντ Φρόιντ για την δική του επίσκεψη στην Ακρόπολη (1904). Μια επίσκεψη που δημοσιεύτηκε ακριβώς την ίδια χρονιά, το 1936, όταν ο ναζισμός κυριαρχούσε στη Γερμανία και ο Γκέμπελς υμνούσε την Ακρόπολη από τη δική του, εθνικοσοσιαλιστική σκοπιά.
Πάντως, για την ιστορία, ήταν επίσης το 1936, όταν ο Γιώργος Σεφέρης έγραφε το αλησμόνητο «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει» και για ένα όνειρο που έβλεπε πως ένα πλήθος έβγαζε σε πλειστηριασμό του Παρθενώνα για μια ……… οδοντόπαστα!
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.