Του Δημήτρη Βασιλειάδη
Όλο αυτό το προχθεσινό (Τσίπρας), είναι η επιτομή, ο ορισμός αυτού που Μιχάλης Χαραλαμπίδης όριζε ως ''πολιτικό μεταμορφισμό'' (τα έλεγε για τις ηγετικές ελίτ ΠΑΣΟΚ), εμπλουτίζοντας με ένα απλό επίθετο το ''μεταμορφισμό (trasformismo)'' του μεγάλου Αντωνίου του Γκράμσι. Που ορίζεται με απλά λόγια ως το φαινόμενο κατά το οποίο το κίνημα (οι ηγετικές του ελίτ) μεταλλάσεται, απορροφάται και ενσωματώνεται στα πολιτικά προτάγματα των ελιτ του κυρίαρχου συστήματος.
Το φαινόμενο αυτό απαντάται στο χώρο της αριστεράς κυρίως, κι αυτό είναι που το κάνει πιο φανταχτερό. Λυπάμαι που στεναχωρώ φίλους και συντρόφους που αγαπάω και σέβομαι τις απόψεις τους, της ανανεωτικής αριστεράς κυρίως, αλλά αυτό που είδαμε προχθές, ορίζεται απ΄ τα προλεγόμενά μου.
Όλα ήταν ιδανικά προχθές, κυρίως όμως επικοινωνιακά, πολύ πολύ πολύ επικοινωνιακά, έτσι που οι δακρυγόνοι αδένες, τα επινεφρίδια και οι θυροειδείς του κόσμου να μην προβάλλουν αντίσταση. Όλα ήταν έτσι στημένα ώστε ο ''βαθύς καημός του ενός (και του ''εγώ'')'' (για να θυμηθούμε για λίγο τον Ράμφο) για εξουσία, η βαθιά λαχτάρα του ''να σώσει κι αυτός Ρωμέικο'' να φανερωθούν απαστράπτοντα και με όλους τους απαραίτητους συμβολισμούς.
Στη προχθεσινή εκδήλωση, το μάτι μου έπεσε σε μια κυρία που έκλαιγε. Προσπάθησα με το μυαλό μου να καταλάβω ποιές λαχτάρες, ποιά βιώματα, ποιά συναισθήματα ήταν αυτά που τη φέρανε σ΄ αυτό το σημείο, ποιές φυλακίσεις, ποιές εξορίες βγήκανε στην επιφάνεια και την κάνανε να κλάψει, είμαι σίγουρος, από χαρά. Σκέφτηκα πως αυτή η κυρία, το βράδυ αργά, θα πρέπει να κοιμήθηκε χαμογελαστή, θα πρέπει να έκανε τον πιο ήσυχο, τον πιο ευτυχισμένο ύπνο της. Είναι πολύ σπάνιο, είναι ζητούμενο και πολύ σημαντικό στις μέρες μας να κοιμάται κανείς χαμογελαστός κι ευτυχισμένος, έστω και για νύχτα.
Κι όλο αυτό, αυτός ο άνθρωπος -όλο αυτό που σε βάθος χρόνου θα φανερωθεί πόσο επικίνδυνο είναι, για τη χώρα και το λαό. Κι ο άνθρωπος αυτός είναι μάγος, είναι μαέστρος σ΄ αυτά. Είναι ο μαέστρος, ο κύρης κι ο αφέντης του ''πολιτικού μεταμορφισμού''. Ο μόνος ικανός να βαφτίζει και να πείθει πως το άσπρο είναι μαύρο, να σπέρνει ελπίδες απελπισμένες, να παίζει με το συναίσθημα του κόσμου, μακριά όμως, πολύ πολύ πολύ πολύ μακριά απ΄ τη σκέψη και την πολιτική που εξακολούθεί, ακόμα, να ''είναι ανώτερη από κάθε επιστήμη''.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.