Η Γιουροβίζιον, τα ΜΜΕ και η πολιτική του θεάματος

Ζηνοβία Σαπουνά

Για δεύτερη συνεχή χρονιά το κράτος του Ισραήλ κατέλαβε τη δεύτερη θέση στη Γιουροβίζιον, χωρίς να προκαλέσει ιδιαίτερη έκπληξη ούτε στο ακροατήριο του διαγωνισμού μουσικής, ούτε στο διεθνές κοινό.

Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: 

το Ισραήλ έχει τη δύναμη να εξαφανίζει έναν λαό στη Γάζα, να βρίσκεται στο επίκεντρο διαρκών γεωπολιτικών συγκρούσεων με τελευταία την επίθεση στο Ιράν και, ταυτόχρονα, να συμμετέχει κανονικά στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό μουσικό θέαμα της Ευρώπης (και όχι μόνον…) σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Από την εποχή των ελληνικών και ρωμαϊκών παραστάσεων στα θέατρα και στις παλαίστρες έως τις σύγχρονες τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, τα δημόσια θεάματα υπήρξαν πάντοτε πεδίο πολιτικής, οικονομικής και ιδεολογικής επιρροής.

Οι άνθρωποι που τα παρακολουθούσαν και τα παρακολουθούν, δηλαδή τα ακροατήρια δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως θεατές, αλλά ως αγορές καταναλωτικές, πολιτισμικές και πολιτικές.

Ειδικότερα σήμερα, η διαχείριση του ακροατηρίου ως αγοράς προσδιορίζεται από τη βιομηχανία των ΜΜΕ, από όσους ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης και από όσους χρηματοδοτούν τα θεάματα (χορηγοί, εταιρίες, οικονομικοί κολοσσοί).

Αυτοί έχουν το καρπούζι, αυτοί και το μαχαίρι.

Έτσι, αντιμετωπίζουν το ακροατήριο των ΜΜΕ, μέσω των οποίων προβάλλουν το εμπόρευμά τους, ως μάζα.

Τι σημαίνει, όμως, ένα ακροατήριο να εκλαμβάνεται ως μάζα;

Σημαίνει ότι είναι παθητικό επειδή δυσκολεύεται να συγκροτήσει συλλογική δράση. Το μόνο που κάνει είναι να συμμετέχει μέσω τηλε-ψηφοφοριών και να αλληλλεπιδρά στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης χωρίς να μπορεί να συγκροτήσει συλλογική πολιτική στάση.

Έτσι, το ανομοιογενές ακροατήριο της Γιουροβίζιον είναι το ιδανικό ακροατήριο στο οποίο μπορεί να ασκήσει κάποιος έμμεση προπαγάνδα και να μετατρέψει το θέαμα σε μηχανισμό εξοικείωσης με μια πολιτική πραγματικότητα που, υπό άλλες συνθήκες, θα προκαλούσε ισχυρότερες αντιδράσεις.

Αν προσθέσουμε και την παραδοχή πως οι άνθρωποι τείνουν να αποκρύπτουν τις απόψεις τους όταν νομίζουν πως «μειοψηφούν», ενώ αντίθετα είναι πιο πρόθυμοι να τις εκφράζουν όταν νομίζουν ότι ανήκουν στην ομάδα των κυρίαρχων¹, τότε μπορούμε πιο εύκολα να αντιληφθούμε τον μηχανισμό της προπαγάνδας.

Και τι ρόλο παίζουν εδώ τα ΜΜΕ;

Μα φυσικά του διαμορφωτή της κυρίαρχης τάσης.

Έτσι, η πολιτισμική εικόνα που διαμορφώνουν τα μέσα ενημέρωσης αποσυνδέεται από την πολιτική πραγματικότητα και η μαζική ψυχαγωγία καταλήγει να λειτουργεί ως εργαλείο δημόσιας νομιμοποίησης μιας χώρας που εξακολουθεί να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση.
ΠΗΓΗ:https://open.substack.com/pub/zinovias/p/60b?utm_source=share&utm_medium=android&r=2qswrb
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com