Πηγή: Φαμπρίτσιο Πετσάνι
Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, τα χρηματοοικονομικά και η μεγιστοποίηση του κέρδους που έχουν εδραιωθεί ως η υπέρτατη τάξη έχουν καταλήξει να υπονομεύουν την ισορροπία των δημοκρατιών με τη δημιουργία χωρών χωρίς πλούτο και πλούτου χωρίς χώρες, με αποσταθεροποιητικές συνέπειες. διαδικασίες και την αναδιανομή του εισοδήματος. Η κατάσταση υψηλού χρέους των δυτικών δημοκρατιών σήμερα, που αναζητούν τρομερά μια χαμένη ταυτότητα, επηρεάζει τρομερά την ισορροπία του συστήματος, θέτοντας σε κίνδυνο την ολοένα και πιο απειλητική ισορροπία του.
Σήμερα, ο φιλισμός και η χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση έχουν καταλήξει να εντοπίζουν τις παραγωγικές δραστηριότητες εκεί που το κόστος είναι το χαμηλότερο, όχι προς το συμφέρον των εθνών αλλά των ιδιωτών των εταιρειών ελεύθερων, από τις παρατηρήσεις στη σταθερότητα της δημοκρατίας. σε αυτές τις χώρες. Η δόμηση των παραγωγικών διαδικασιών έχει διαχωρίσει το κεφάλαιο από την εργασία, αλλά και το κεφάλαιο από τα μεμονωμένα κράτη, επειδή η μετεγκατάσταση της εργασίας επιτρέπει επίσης τη μετεγκατάσταση των φόρων και τον νομαδισμό τους σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών. Έτσι, ο πλούτος συσσωρεύεται σε περιοχές πέρα από τον δημοσιονομικό έλεγχο, σε φορολογικούς παραδείσους που φαίνονται ανέγγιχτοι επειδή το κεφάλαιο αυτό ανήκει στα κέντρα εξουσίας. Τα μειωμένα έσοδα όχι μόνο έχουν αντίκτυπο στους λιγότερους διαθέσιμους πόρους για τη μείωση του δημόσιου χρέους, το οποίο επίσης έχει ως συνάρτηση των συνεχώς μεταβαλλόμενων επιτοκίων, και για τη μείωση των αυξημένων κοινωνικών συγκρούσεων, αλλά και στη συνέχεια. αναζήτηση πιο βολικών τοποθεσιών παραγωγής, καθιστώντας έτσι την εργασία όμηρο του κεφαλαίου.
Η χρηματοοικονομική εργαλειοποίηση, η οπορτουνιστική ακαδημαϊκή νομιμοποίηση της χάρης στα προγράμματα Νόμπελ, που απονεμήθηκαν η απελευθέρωση των χρηματιστηρίων και η έλλειψη ελέγχου των χρηματοοικονομικών πράξεων, ιδίως των εξωχρηματιστηριακών συναλλαγών (OTC), οι οποίες είναι πράξεις εκτός των χρηματιστηρίων και δεν είναι ποσοτικοποιήσιμες, έχουν συστηματικά ευνοήσει τη φοροδιαφυγή και τη συγκέντρωση των ροών πλούτου στους τόπους που ευνοούν τον πολλαπλασιασμό τους εκτός των απαραίτητων ελέγχων.
Με αυτόν τον τρόπο, έχουν δημιουργηθεί χρηματοοικονομικά δοχεία, όπως χρηματοοικονομικά κεφάλαια που ελέγχουν άπειρες μάζες χρηματοοικονομικού πλούτου και είναι ικανά να επηρεάσουν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων των μεμονωμένων κρατών, αποφεύγοντας έτσι εκείνες τις ομοιότητες. δημοκρατίας που μάταια συνεχίζουμε να επικαλούμαστε, υποθέτοντας, όπως γράφει ο Νόαμ Τσόμσκι, μορφές παρόμοιες με εικονικές γερουσίες πάνω από τα πολιτιστικά συστήματα.
Αυτό δημιουργεί ανάπτυξη και φτωχοποίηση, που σημαίνει ότι η αξία δημιουργείται αλλά κατανέμεται σε σχέση με την κατανομή της παραγωγής. Η συσσώρευση ικανότητας και η διατήρηση της αξίας δεν συνδέεται με την ικανότητα παραγωγής, αλλά μάλλον με την ικανότητα κατάληψης των κόμβων συγκέντρωσης αξίας, οι οποίες μερικές φορές βρίσκονται ανάτη (καχεδιασμός και σχεδιασμός) και πωλήσεις), αλλά πάντα στη δραστηριότητα οργανώσεων και έλεγχος της αλυσίδας.
Η υιοθέτηση αυτού του μοντέλου παραγωγής και αυτή η χρηματιστικοποίηση της πραγματικής οικονομίας ανοίγει ξανά πλήρως τους όρους της σχέσης κεφαλαίου-εργατικής δύναμης με μια θέση πλεονεκτήματος για το κεφάλαιο.
Στην καρδιά του κοινωνικού δράματος που καταστρέφει την εποχή μας βρίσκεται η έλλειψη ευκαιριών εργασίας για τους νέους, αλλά γενικότερα για όλους όσους βλέπουν την ελπίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον να εξασθενήσει προοδευτικά. Οι προτεινόμενες θεραπείες είναι απλώς προσωρινές λύσεις που καταδεικνύουν τύφλωση και αδυναμία κατανόησης της ιστορίας. Αυτό το πολιτισμικό μοντέλο αντιλαμβάνεται ότι λειτουργεί μόνο ως κόστος και ως παραγωγικός παράγοντας που πρέπει να ελαχιστοποιηθεί και να συμπιεστεί μέχρι να πεταχτεί.
Βρισκόαστε ακατάλληλα σε ένα αρπακτικό χρηματοοικονομικό μοντέλο που στοχεύει στη μεγιστοποίηση του πλούτου ως απώτερο στόχο, δημιουργώντας συστηματικά παράνομη συμπεριφορά που έχει φτάσει στην παρακμή της τόσο από οικονομικο-χρηματοοικονομική άποψη όσο και από την άποψη των εγκαταλελειμμένων ηθικών και κοινωνικών αξιών.
Η πραγματική πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι να αναγνωρίσουμε ότι έχουμε αναπτύξει ένα κοινωνικοπολιτιστικό μοντέλο που καταστρέφει τα κοινωνικά συστήματα και στερεί από τη δημοκρατία τις αρχαίες της, που θυμούνται στα λόγια αλλά ξεχνιούνται εντελώς στην πράξη.
ΠΗΓΗ:https://www-ariannaeditrice-it.translate.goog/articoli/il-nomadismo-fiscale-e-la-delocalizzazione-fanno-saltare-gli-equilibri-di-sistema?_x_tr_sl=it&_x_tr_tl=el&_x_tr_hl=el&_x_tr_pto=wapp
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.