«ΑΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ» Από Αντριάνο Σεγκατόρι

Όταν η ειρήνη γίνεται απλώς προσαρμογή, υπομονή και απάρνηση, παύει να είναι αληθινή ειρήνη.

«ΑΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ»

Ο Adriano Segatori επικρίνει την ανθεκτικότητα ως μέσο εξοικείωσης και τη σαγηνευτική δύναμη που μετατρέπει τη διαφωνία σε εξάρτηση.

από τον Adriano Segatori

Ο Adriano Segatori ξεκινά με μια πρόκληση: δεν είναι κάθε ειρήνη επιθυμητή. Υπάρχει μια ειρήνη που συμπίπτει με την παθητική αποδοχή, με την άνεση, με την αποκήρυξη της απαραίτητης σύγκρουσης και με εκείνη την «ανθεκτικότητα» που ο συγγραφέας ερμηνεύει ως πρόσκληση στην αντοχή. Το PNRR γίνεται έτσι το σύμβολο μιας πολιτικής που περιορίζεται σε οικονομικο-τεχνολογική διαχείριση, χωρίς όραμα και ανίκανη να αμφισβητήσει το συλλογικό πεπρωμένο. Η συζήτηση στη συνέχεια διευρύνεται σε εξεγέρσεις χωρίς θεωρία, σε αντιθέσεις που απορροφώνται εύκολα από το σύστημα και σε μια εξουσία που όχι μόνο καταστέλλει, αλλά πάνω απ' όλα σαγηνεύει, επιχορηγεί, επιδοτεί και εξουδετερώνει. Για τον Segatori, δεν υπάρχει αυθεντική αλλαγή χωρίς αυτογνωσία, μνήμη και κατεύθυνση: πριν ζητήσουμε επανάσταση, πρέπει να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού θέλουμε να πάμε . (NR)


Εννοώ , ξεκινώντας από την ίδια τη λέξη, η οποία έχει μια ιδιαίτερα διφορούμενη σημασία. Εν τω μεταξύ, ας ξεκινήσουμε αναρωτώμενοι τουλάχιστον δύο ερωτήματα: «ειρήνη με ποιο τρόπο;» και «ειρήνη με ποιο τίμημα;»

Είναι η ηρεμία των υπηρετών που είναι ικανοποιημένοι με την προστασία και το ζεστό γεύμα που τους προσφέρει ο κύριός τους, ή μήπως είναι μια ηρεμία που εξωτερικά είναι λιγότερο ταπεινωτική αλλά ψυχολογικά πολύ πιο επιβαρυντική, αλλά που συχνά αποδεικνύεται απατηλή σε τελική ανάλυση; Αυτό μπορεί να συνοψιστεί σε μία λέξη: «παρηγοριά»;
Αυτή είναι η περίπτωση της ειρήνης με την αποδοχή μιας ανεπαρκούς και άδικης κατάστασης στο όνομα της διαβόητης έννοιας της «ανθεκτικότητας». Αυτός ο όρος έχει εισαχθεί ακόμη και —και λέει πολλά για τους στόχους που σκοπεύει να επιτύχει η κυβέρνηση— στο «Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας», ένα σημαντικό στρατηγικό πρόγραμμα δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ιταλία, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του ταμείου Next Generation EU. Τα αντιφατικά του σημεία κυμαίνονται από το προβλέψιμο, το αξιολύπητο, το μη ρεαλιστικό και το επικίνδυνο: ψηφιοποίηση, καινοτομία, ανταγωνιστικότητα, πολιτισμός και τουρισμός· η πράσινη επανάσταση και η οικολογική μετάβαση· υποδομές για βιώσιμη κινητικότητα· εκπαίδευση και έρευνα· ένταξη και συνοχή· και υγεία.

Η κατηγορία για τον μη ρεαλιστικό χαρακτήρα της απόφασης είναι ακριβής και λεπτομερής. Από τον Τζουζέπε Κόντε, ο οποίος είχε λίγες αλλά συγκεχυμένες ιδέες για το πώς να χρησιμοποιήσει τη χρηματοδότηση, η οποία θα έπρεπε επίσης να αποπληρωθεί, μέχρι τον Μάριο Ντράγκι, ο οποίος χάθηκε σε μια μη ρεαλιστική κατάσταση που εμπόδιζε τη λήψη αποφάσεων, και την Τζόρτζια Μελόνι, η οποία έκανε αμφισβητήσιμες και αντιπαραγωγικές αλλαγές.

Όλα αυτά είναι κάτι παραπάνω από αξιοσέβαστες σκέψεις, αλλά δεν σχετίζονται με τη συζήτηση που επικεντρώνεται στο κρίσιμο ζήτημα της πρόσκλησης για «αντοχή», η οποία, όπως ορθώς παρατήρησε ο Ντιέγκο Φουσάρο, είναι ο όρος που μεταφράζεται τέλεια ως «ανθεκτικότητα».

Υπομένοντας δυσκολίες και περιορισμούς, που είναι απλώς το τίμημα για ένα λαμπρό μέλλον και ένα αναμφίβολα ρόδινο πεπρωμένο.

Αυτό το Σχέδιο είναι μια οικονομικο-τεχνολογική συμπύκνωση που συγκρατείται μόνο από οικονομική κόλλα, εις βάρος της πολιτικής λήψης αποφάσεων, η οποία γίνεται απλώς η διαχειριστική διαχείριση της κοινωνίας. Συμβολικά, βρίσκουμε μόνο έργα και τον τυχαίο σχεδιασμό τους, αλλά δεν υπάρχει ούτε ψυχή ούτε πνεύμα στις τύχες των εθνών: «Εδώ δεν μιλάμε πλέον για τύχες», προφήτευσε ο Ερνστ Γιούνγκερ, «εδώ ο καθένας είναι απλώς ένας αριθμός ». Αλλά το ακόμη χειρότερο ζήτημα, παρατηρεί ο Γιούνγκερ, είναι να επαληθευτεί πώς - και αυτό το έργο το επιβεβαιώνει - «Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι ότι οι πιο σημαντικές σκηνές συνδέονται με ασήμαντους ηθοποιούς. [...] Η ενοχλητική πτυχή αυτού του θεάματος είναι η σύνδεση μεταξύ ενός τόσο μέτριου αναστήματος και μιας τόσο τεράστιας λειτουργικής δύναμης»

Για αυτόν τον λόγο, οι υπερεθνικές ελίτ έχουν δώσει μεγάλη έμφαση στην ανθεκτικότητα των ανθρώπων, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από το να τους συνηθίσουν στις καταστροφές που δημιουργούν αυτές οι ίδιες δυνάμεις με τους ελιγμούς τους.

Με την υπόδειξη της μοίρας, και ως εκ τούτου την εξουδετέρωση της επιθυμίας για αλλαγή σε σχέση με τις επιβολές της διαχειριστικής ηγεμονίας, ο φρικτός όρος που ολοκληρώνει το ακρωνύμιο του Έργου τίθεται σε πλήρη ισχύ, ο οποίος γίνεται ένας διάχυτος εκφοβισμός για την ανοχή μιας αμετάβλητης ύπαρξης.

Ακόμη και οι αστικές ταραχές που παρατηρήθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες -παρά την όχι υποτιμημένη ισλαμική διείσδυση- είναι από μόνες τους απλώς η έκφραση υποβόσκουσας απογοήτευσης, αυξημένης δυσαρέσκειας, υποκινούμενης δυσαρέσκειας και κακώς αφομοιωμένων αποτυχιών. Ένα εξαιρετικό έδαφος αναπαραγωγής για όλους τους ταραχοποιούς και τους ανατρεπτικούς που μιλούν μόνο για προσωπικό, και ίσως ακόμη και εκλογικό, κέρδος.
Γράφουν για επανάσταση, φωνάζουν για επανάσταση, αλλά όπως ορθά γράφει ο Φουζάρο, «δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική δύναμη χωρίς μια επαναστατική θεωρία» και ως εκ τούτου ενεργούν με βάση ένστικτα τα οποία, αν και ορατά καταστροφικά, πίσω από την επιθετικότητα και την καταστροφικότητα υπάρχει μόνο «ο εξτρεμισμός ως παιδική διαταραχή του κομμουνισμού» , για να θυμηθούμε τον Λένιν.

Ο Byung-Chul Han τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση ότι «Το να επιβεβαιώνεις τη ζωή σημαίνει επίσης να επιβεβαιώνεις τον θάνατο. Η ζωή που αρνείται τον θάνατο αρνείται τον εαυτό της». Μόνο ένας τρόπος ζωής ικανός να αποκαταστήσει τον θάνατο στη ζωή μπορεί να μας απελευθερώσει από το παράδοξο της απέθαντης ζωής, το οποίο δηλώνει: «Είμαστε πολύ ζωντανοί για να πεθάνουμε και πολύ νεκροί για να ζήσουμε». Αυτό είναι το κλειδί για τη σύγχρονη επιβίωση.

Δεδομένου ότι βρισκόμαστε εν μέσω μηδενισμού, όπου η μεθοδική αποδόμηση και χειραγώγηση του παρελθόντος επιδεινώνεται από την πλήρη απουσία ενός αξιοπρεπούς μέλλοντος — «Η Δύση αναζητά μάταια μια μορφή αγωνίας αντάξια του παρελθόντος της» (Emil Cioran) — η εξουσία επινοεί μια πολιτική που αντιμετωπίζει μόνο τις κοινωνικές ανάγκες, ίσως τροφοδοτώντας τες με την προσθήκη ενός άλλου εκρηκτικού υποστηρίγματος, όπως η απολογία για τα δικαιώματα.
Ο Cioran, όπως πάντα, με την οραματική απαισιοδοξία του, χτύπησε την ουσία. Αυτή η Δύση, και αυτό το μέρος της που ονομάζεται Ευρώπη, αποδεικνύει την ορθότητα της ετυμολογίας της σε μια φαινομενικά ασταμάτητη παρακμή.

Το σύστημα ενήργησε με πονηριά και αποφασιστικότητα, διασφαλίζοντας ότι κάθε ανάγκη εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της παραχώρησης, μεγιστοποιώντας τη διαθεσιμότητα για την ικανοποίηση των υλικών αναγκών, ενώ ταυτόχρονα εκτονώνει τυχόν απαιτήσεις που πηγάζουν από την πολιτική συνείδηση. Οργάνωνε φεστιβάλ και δημόσιες παραστάσεις όπου ενθαρρύνονταν και χειροκροτούνταν η πιο άχρηστη επικοινωνία, ελαχιστοποιώντας την ελευθερία για πραγματικά επαναστατική σκέψη.Εν ολίγοις, δεν μπορεί κανείς παρά να παρατηρήσει ότι «η τεχνική εξουσίας του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος δεν είναι απαγορευτική ή κατασταλτική, αλλά μάλλον σαγηνευτική ». Σας προσφέρω επιδοτήσεις, παραχωρήσεις, κάθε είδους καταπραϋντικά μέτρα και, όπως κάθε καλός έμπορος ναρκωτικών, σας απαλύνω τις ανησυχίες, αλλά σας συνδέω για πάντα μαζί μου με τις ανάγκες σας.

Ο Γκρίλο και η κονσέρβα με τις σαρδέλες

Επιπλέον, η ίδια εξουσία έχει πονηρά θεωρήσει σκόπιμο να δημιουργήσει μια αντιπολίτευση - μια φανταστική αντιπολίτευση, όπως επισημαίνει ο Αουγκούστο Γκράντι - ακόμη και αν είναι βίαιη και καταστροφική, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα φτάσει ποτέ στα «Χειμερινά Ανάκτορα» και στις αίθουσες της εξουσίας. Είδαμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα με την είσοδο του «Κινήματος των Πέντε Αστέρων» στη μάχη, με τους ηγέτες του αξιολύπητα πομπώδεις στις δηλώσεις τους: «Θα ανοίξουμε το κοινοβούλιο σαν κονσέρβα με σαρδέλες». Ωστόσο, το μόνο που χρειάστηκε ήταν μια στιγμή για να μπουν στην ατμόσφαιρα προστασίας του συστήματος, να εγκαταλείψουν την κονσέρβα με τις σαρδέλες και να αφοσιωθούν με ενθουσιασμό στη φάτνη του Μοντετσιτόριο.

Επανάσταση! Ουρλιάζουν οι αυτοαποκαλούμενοι φοιτητές που έχουν μπερδέψει το δικαίωμα σε ένα δίπλωμα με το καθήκον να αγωνίζονται γι' αυτό. Μην χτυπάτε τα παιδιά μας! Τσιρίζουν οι μητέρες των οποίων οι παρεμβάσεις κάποτε θα μας έκαναν να κοκκινίσουμε από ντροπή. Το μέλλον μας έχει κλαπεί! Τσιρίζουν οι επιδειξιομανείς του αντικομφορμισμού, σαν το μέλλον να ήταν ένα δώρο από την εξουσία και όχι ένα πραγματικά προσωπικό επίτευγμα.

Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να γίνει. Δεν θα υπάρξει επανάσταση μέχρι να υπάρξει επίγνωση του ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού θέλουμε να πάμε. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον Cioran, παρά την επαγγελματική του ενασχόληση, όταν λέει ότι «Χίλια χρόνια πολέμου έχουν εδραιώσει τη Δύση. Ένας αιώνας «ψυχολογίας» την έχει εξαντλήσει ». Ωστόσο, το γεγονός είναι ότι «είναι λυπηρό να βλέπεις μεγάλα έθνη να παρακαλούν για ένα καλύτερο μέλλον! »

«Αυτή είναι η ώρα μας», λέει ο Γκάνταλφ στον Φρόντο, αλλά η καθαριότητα του κόσμου που επαινούν οι Φουτουριστές δεν θα επιτευχθεί ποτέ. Η μόνη ικανοποίηση είναι να έχεις συνείδηση ​​αρκετά κοφτερή ώστε να μην συμμετέχεις σε αυτό το απατηλό παιχνίδι.

Αντριάνο Σεγκατόρι


«ABOLIAMO LA PACE» - Inchiostronero


ΠΗΓΗ:https://amethystosbooks.blogspot.com/2026/11/blog-post_314.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com