Πάνος Πικραμένος
Ο Οδυσσέας δεν παλεύει να γυρίσει στην πατρίδα του. Παλεύει να απελευθερωθεί από τη νοσηρή προσκόλληση σε μια γεωγραφική ταυτότητα που του επέβαλε αυθαίρετα το πατριαρχικό σύστημα της κληρονομικής βασιλείας.
Ο Πολύφημος δεν είναι τέρας. Είναι μονοφθάλμιο υποκείμενο διαφορετικής οπτικής νευροποικιλότητας, το οποίο ο Οδυσσέας αντιμετωπίζει με συστημική προκατάληψη επειδή δεν τρέφεται σύμφωνα με την κυρίαρχη ελληνική διατροφική νόρμα. Η τύφλωσή του ήταν ρατσιστικό hate crime, όχι άθλος.
Η Κίρκη δεν μεταμορφώνει τους
άντρες σε γουρούνια. Τους βοηθά να ανακαλύψουν την βαθύτερη ζωική τους ταυτότητα αποδομώντας την ανθρωποκεντρική τους κανονικότητα. Νοσηλεύονται σε ασφαλή πολυειδικό χώρο, που ο ελληναράς Όμηρος ονομάζει υποτιμητικά «χοιροστάσιο».
Η σχέση του Οδυσσέα με τους συντρόφους του δεν πρέπει να διαβαστεί ως σχέση αρχηγού και πληρώματος. Αυτό είναι μιλιταριστική ανάγνωση. Πρόκειται για μια queer κοινότητα επιβίωσης, όπου η ναυσιπλοΐα είναι απλώς πρόσχημα για την αποδόμηση της τοξικής ανδρικής μοναξιάς και την ανάδειξη της θηλυκότητας τους..
Η Πηνελόπη δεν περιμένει τον άντρα της όπως θέλει η πατριαρχική μυθολογία. Η Πηνελόπη επαναδιαπραγματεύεται με τους μνηστήρες την γυναικεία επιθυμία με νέα μοντέλα συντροφικότητας, πέρα από τη μονογαμική καταπίεση. Οι μνηστήρες δεν είναι εισβολείς αλλά ευάλωτα αρσενικά υποκείμενα που διεκδικούν ισότιμη πρόσβαση στην τροφή, την εξουσία και το συναισθηματικό κεφάλαιο του παλατιού.
Όταν ο Οδυσσέας φτάνει, δεν αγκαλιάζει το χώμα. Τον εντάσσουν σε πιλοτικό πρόγραμμα διαμεσολάβησης με τους μνηστήρες για την ειρηνική συνύπαρξη ανταγωνιστικών αφηγήσεων κατοίκησης στον ίδιο χώρο.
Η δε Ιθάκη δεν είναι νησί αλλά κοινωνική κατασκευή και μάλιστα προβληματική ως αφήγημα. Έχει βασιλιά, γυναίκα που περιμένει, παιδί που κληρονομεί, ελιές, φαλοκρατικό τόξο, πιστό δούλο και λαό που δεν ρωτήθηκε ποτέ αν θέλει να συμμετέχει στο αφήγημα του Ομήρου.
Και ο Άργος; Ο μύθος του σκυλιού που περιμένει είκοσι χρόνια τον αφέντη του αναπαράγει την ιεραρχική σχέση λευκού ανθρώπου-ζώου και την συναισθηματική ιδιοκτησία. Στη νέα ανάγνωση της Οδύσσειας ο Άργος δεν κουνά την ουρά του αλλά ζητά παρέμβαση από φιλοζωική ΜΚΟ.
Γιατί στη woke Οδύσσεια, στο τέλος δεν φτάνει ο Οδυσσέας στην Ιθάκη. Φτάνουν οι ιδεολογικοί εισαγγελείς της νέας ορθότητας, για να μας δικάσουν για τις λέξεις μας, να μας τιμωρήσουν για τις μνήμες μας, τι θέλουμε να είναι η ταυτότητά μας και να αποφασίσουν ποια Ιθάκη επιτρέπεται να υπάρχει.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.