Αλλάζουν πορεία οι Ηνωμένες Πολιτείες;

από τον Pietro Hänseler - 25/10/2026

Κατηγορία: Forumgeopolitica

Μερικές φορές πρέπει να παρουσιάσουμε μια τολμηρή θέση για να πλησιάσουμε την αλήθεια: οι Ηνωμένες Πολιτείες πράγματι πλησιάζουν τη Ρωσία για να διατηρήσουν την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή, την οποία πρόκειται να χάσουν. Η Ευρώπη μένει πίσω και αργότερα θα εξαγοραστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες για μια μπουκιά ψωμί.

Εισαγωγή

Σε αυτό το άρθρο, επιχειρώ να ρίξω μια ματιά στα παρασκήνια των πολιτικών ενός προέδρου που παρουσιάστηκε ως ειρηνοποιός, ωστόσο, μέσω των πολέμων που ξεκίνησε ή επιχείρησε, όχι μόνο έσπειρε θάνατο και βάσανα. Του έδειξαν επίσης ξεκάθαρα τα όρια της δυτικής ηγεμονικής αυτοκρατορίας. Στρατιωτικά εξαντλημένες, οικονομικά εξαντλημένες και χωρίς πλέον να ληφθούν σοβαρά υπόψη διπλωματικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναζητήσουν μια διέξοδο - και σίγουρα θα βρουν μια.

Οι δηλώσεις και οι προβλέψεις που αναφέρονται σε αυτό το άρθρο έχουν ως στόχο να διερευνήσουν τον προβληματισμό και τη συζήτηση. Ένα προκλητικό ταξίδι στην επόμενη εποχή.
Μικρές οι προοπτικές για τις ενδιάμεσες εκλογές

Πρόβλημα για τον Τραμπ – απειλείται η διαδικασία παραπομπής

Αυτές είναι (μόνο) βουλευτικές εκλογές. Οι 435 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων είναι προς ανανέωση. Στη Γερουσία, 33 από τους 100 γερουσιαστές επανεκλέγονται. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για εξαετή θητεία και κάθε δύο χρόνια, το τρίτο από αυτούς πρέπει να είναι υποψήφιος για επανεκλογή. Ο ίδιος ο Τραμπ δεν ανησυχεί.

Ωστόσο, τα διακυβεύματα είναι υψηλά για τον Τραμπ, αν όχι καθοριστικά για το υπόλοιπο της θητείας του. Πολλοί υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να αναμένει διαδικασίες καθαίρεσης, καθώς έχει παραβιάσει αμέτρητους νόμους, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου κατά του Ιράν. Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, το Κογκρέσο ψήφισε το Ψήφισμα περί Πολεμικών Εξουσιών. Σύμφωνα με την ερμηνεία του Κογκρέσου, ο Πρόεδρος μπορεί κατ' αρχήν να δεσμεύσει τον στρατό των ΗΠΑ να πολεμήσει μόνο εάν:

•Το Κογκρέσο κήρυξε τον πόλεμο,

•ή εάν υπάρχει κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης μετά από επίθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα εδάφη τους ή τις ένοπλες δυνάμεις τους.

Ωστόσο, οι διαδικασίες καθαίρεσης είναι δύσκολες. Φυσικά, η διαδικασία μπορεί να ξεκινήσει επίσημα με απλή πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ωστόσο, η Γερουσία διεξάγει στη συνέχεια τις διαδικασίες και η καταδίκη και η καθαίρεση απαιτεί πλειοψηφία δύο τρίτων, ή 67 ψήφους. Κρίνοντας από τις τάσεις, περίπου 55 Δημοκρατικοί θα καθίσουν στη Γερμανία μετά τις εκλογές. Σύμφωνα με αυτόν τον υπολογισμό, τουλάχιστον 12 Ρεπουμπλικάνοι θα πρέπει να εγκρίνουν την καταδίκη και την καθαίρεση του Τραμπ, κάτι που είναι απίθανο. Ωστόσο, εάν χάσει και τα δύο σώματα, ο Τραμπ θα γίνει « κουτσός πάπια», σημαίνει ότι θα είναι σοβαρά απομονωμένος και ανίκανος να εκτελέσει κάθε έργο, υπό την προϋπόθεση ότι συμμορφωθεί με τον ισχύοντα νόμο, ο οποίος μπορεί ακόμα να αμφισβητηθεί.

Η Γερουσία έχει επί του παρόντος 53 Ρεπουμπλικάνους, 45 Δημοκρατικούς και δύο ανεξάρτητους. Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει επί του παρόντος 218 Ρεπουμπλικάνους, 214 Δημοκρατικούς και έναν ανεξάρτητο. Δύο έδρες είναι καταχωρημένες. Οι Ρεπουμπλικάνοι κατέχουν την πλειοψηφία και στα δύο σώματα.
Για τον Τραμπ, υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση: μπροστά.

Ο Τραμπ δεν ήταν ο Τραμπ αν δεν θεωρούσε τις βουλευτικές εκλογές ψήφο εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο του. Είναι ο σπουδαιότερος και απλά δεν μπορεί να καταλάβει ότι δεν τον συμπαθούν όλοι. Απογοητεύτηκε που δεν κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης. Αυτό είναι ένα παράδειγμα του κόσμου στον οποίο ζει ο κ. Τραμπ.
Τα ακατέργαστα στοιχεία δεν προμηνύουν καλό οιωνό για τον Τραμπ

Αυτή τη στιγμή, η κατάσταση φαίνεται άσχημη για τους Ρεπουμπλικάνους και, ως εκ τούτου, για τον Τραμπ. Από τις 14 Μαΐου 2026, οι προβλέψεις δείχνουν τα ακόλουθα αποτελέσματα:

Οι Δημοκρατικοί κερδίζουν και τα δύο σώματα: 61%


Οι Δημοκρατικοί κερδίζουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Ρεπουμπλικάνοι διατηρούν Γερουσία: 30%


Οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίζουν και τα δύο σώματα: 11%


Οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίζουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Δημοκρατικοί κερδίζουν τη Γερουσία: 1%

Ο Τραμπ δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες

Ο πρόεδρος είναι υπεύθυνος, αλλά άλλοι ηγούνται

Έχω ήδη συζητήσει τους μηχανισμούς της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στο άρθρο μου «Πόλεμος ειρήνη - Η χωρίς αμερικανική στρατηγική έχει μικρή σχέση με τον Τραμπ». Let me say you what to do Οίκο, ανακαλύπτουμε μια ομολογουμένως αδίστακτη και ψυχρή, αλλά συνεκτική, στρατηγική που από εκείνους που πραγματικά κινούν τα νήματα. Αυτή η στρατηγική χαρακτηρίζεται από ατελείωτους πολέμους. Αυτοί είναι κερδοφόροι για τους υποκινητές επειδή χρηματοδοτούνται από την κοινότητα. Η νίκη σε αυτούς τους πολέμους δεν ήταν ποτέ ο στόχος. Από την άλλη πλευρά, το υψηλό κόστος τους και η μόνιμη ανάπτυξη των αμερικανικών στρατευμάτων σε εστίες - δηλαδή, σε εκείνες που είναι πλούσιες σε πρώτες ύλες ή έχουν πολιτικά-στρατηγική σημασία - ήταν ακριβώς αυτό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σημαντικά γεωπολιτικά ρίσκα που αποδεικνύονται ολοένα και πιο άκαρπα. Let's go σε έναν τομέα όπου οι Αμερικανοί είναι πραγματικά οι καλύτεροι στον κόσμο: να επανεφεύρουν τον εαυτό τους.
Η πολιτική του Γκράχαμ δεν έζησε για πολύ περισσότερο από εκείνη που του χάρισε το όνομά του.

Με την πρώτη ματιά, η συμφωνία για το ντίζελ θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί ως ένας κόλπος δημοσίων σχέσεων του Τραμπ εν μέσω της προεκλογικής εκστρατείας, καθώς ο συνολικός όγκος αυτής της συμφωνίας αντιστοιχεί σε λιγότερο από μια κατανάλωση κατανάλωσης στις ΗΠΑ, μεταξύ τεσσάρων και έξι ημερών. Είναι σταγόνα στον ωκεανό και επομένως δεν δικαιολογείται οικονομικά. Επιπλέον, από τότε που πραγματοποιήθηκε αυτή η συμφωνία, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πιο επιφυλακτικές στην παροχή δεδομένων στόχευσης και έγκαιρων προϋποθέσεων στην Ουκρανία, και το σύστημα Starlink ήταν επίσης περιορισμένο. Αυτό έχει δυσκολέψει το καθεστώς του Κιέβου να εξαπολύσει επιθέσεις βαθιά σε ρωσικό έδαφος. Οι Αμερικανοί, ωστόσο, αντέκρουσαν τη δήλωση του Ζελένσκι. Το άλφα της Ρωσίας, το οποίο ξεκίνησε ο εκλιπών γερουσιαστής Γκράχαμ, έχει πολύ μεγαλύτερες. Είναι μια σαφής ένδειξη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επανεξετάζουν την πολιτική τους απέναντι στη Ρωσία.

Η ιστορική δίψα της Δύσης να αποδυναμώσει και να διχάσει τη Ρωσία

Μήπως είναι κάτι πολύ περισσότερο; Έχω καταγράψει τις σκέψεις μου εδώ σχετικά με μια αλλαγή κατεύθυνσης που θα μπορούσε να επηρεάσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν -από κοινού με τους Βρετανούς και την ΕΕ- τον στόχο της αποδυνάμωσης της Ρωσίας, έτσι ώστε τελικά να καταρρεύσει ή να διαμελιστεί, προκειμένου να κατασχέσει τις πρώτες ύλες της. Το «βιβλίο συνταγών», οι οδηγίες για τη χρήση αυτής της στρατηγικής, δημοσιεύθηκαν το 2019 από την Rand Corporation με τον τίτλο «Επεκτείνοντας τη Ρωσία» (γαλλικά: «Overworking Russia»).

Η alpha σχέδιο. Για λόγους απλότητας, ας ξεκινήσουμε απαριθμώντας τις επιθέσεις κατά της Ρωσίας, ξεκινώντας με τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853–1856). Η Ρωσία δεν καταστράφηκε τελικά, αλλά έχασε το δικαίωμα να διοικήσει τον Στόλο της Μαύρης Θάλασσας και έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1871 για να τον ανακτήσει. Ο Ρωσο-Ιαπωνικός Πόλεμος (1904–1905), μια απόπειρα που χρηματοδοτήθηκε από την Πόλη του Λονδίνου, ήταν η επόμενη επίθεση κατά της ρωσικής στρατιωτικής ισχύος. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που συνδέεται με την Οκτωβριανή Επανάσταση (1914–1917), η οποία οδήγησε στην πτώση της Τσαρικής Αυτοκρατορίας, ακολούθησε λίγο αργότερα. Ωστόσο, με τη νίκη των Μπολσεβίκων, οι Βρετανοί έχασαν τον έλεγχο της πορείας των πολιτικών γεγονότων. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος επέτρεψε στη Σοβιετική Ένωση, της οποίας η Ρωσία αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος, να επιβληθεί ως η μεγαλύτερη χερσαία δύναμη. Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης (1991) προκάλεσε την εκκαθάριση των πιο πολύτιμων βιομηχανιών από ολιγάρχες που χρηματοδοτήθηκαν από τους Ρότσιλντ και άλλους Αγγλοαμερικανούς δωρητές. Αυτό έφερε την Πόλη του Λονδίνου πιο κοντά στον στόχο των ονείρων της από ποτέ. Εκτός από τα χρήματα των προστάτων τους, οι ολιγάρχες υπό τον Γέλτσιν είχαν πολιτική επιρροή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως σημαντική, ακόμη και πανταχού παρούσα. Μόνο με την εκλογή του Προέδρου Πούτιν η εξουσία αποσπάστηκε από τους ολιγάρχες και, επομένως, από την Πόλη του Λονδίνου. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι Βρετανοί μισούν τον Πούτιν όπως ο διάβολος μισεί το αγίασμα.

Οι πόλεμοι έχουν αιματοκυλίσει, έχουν υποφέρει και έχουν αποδυναμώσει τη Ρωσία, αλλά ποτέ δεν έχουν σημάνει το τέλος της υπαρξής της. Το 1917 και το 1991, τα γεγονότα επιβεβαίωσαν το απόφθεγμα του Κλαούζεβιτς (παράφραση) ότι «η Ρωσία δεν μπορεί να γίνει απ' έξω, αλλά μόνο να καταστραφεί από μέσα». Οι προσπάθειες μετά το 2000 να εγκατασταθούν, για παράδειγμα, ο Ναβάλνι ή ο Χοντορκόφσκι ήταν απλώς άνευ νοήματος ελιγμοί, έχοντας αποτύχει εξαρχής λόγω της έλλειψης αξιοπιστίας τους στη Ρωσία. Τέλος, ο Μπιλ Μπράουντερ, ένας καταδικασμένος για φοροδιαφυγή, χρησιμοποιήθηκε για να υποδουλώσει εχθρότητα εναντίον της Ρωσίας - χωρίς καμία επιτυχία στη Ρωσία.

Ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων σε ουκρανικό έδαφος αποτελεί για άλλη μια φορά μια επίθεση της Δύσης με όλα τα μέσα - στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά - και αποτυγχάνει παταγωδώς. Ποτέ πριν η Ρωσία δεν ήταν τόσο ισχυρή στρατιωτικά, οικονομικά (η Ρωσία είναι η λιγότερο χρεωμένη χώρα στον κόσμο, με εξαίρεση μερικά νανώδη κράτη) και κοινωνικά: η συντριπτική πλειοψηφ πληθυσμού υποστηρίζει πλήρως τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της Ρωσίας.

Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς παράγοντες, οι Αμερικανοί φαίνεται να το συνειδητοποιούν ολοένα και περισσότερο, ειδικά επειδή ο πόλεμος κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία προστίθεται τώρα, στη Μέση Ανατολή, σε μια σύγκρουση που οι ίδιοι προκάλεσαν και η οποία φαίνεται να τους διαφεύγει επίσης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να χάσουν εντελώς τη Μέση Ανατολή

Η ταινία γράφτηκε το 1979.

Οι Αμερικανοί είχαν κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικά πήραν τον έλεγχο της Σαουδικής Αραβίας από τους Βρετανούς και, μετά το πραξικόπημα του Άγιαξ (1953), εξουδετέρωσαν επίσης τους Βρετανούς στο Ιράν. Το 1979, το Ιράν, ένας από τους δύο κύριους εταίρους τους, τους απογοήτευσε. Ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ (1980-1988), τον οποίο ξεκίνησαν στη συνέχεια, σίγουρα ενθουσίασε την αμερικανική βιομηχανία όπλων και αρχικά, τα αμερικανικά πετρελαϊκά συμφέροντα στο Ιράκ, αλλά απέτυχε μπροστά στην ιρανική ανθεκτικότητα.

Οι συγκρούσεις που ακολούθησαν μετά το 1991 (Ιράκ το 1991, Αφγανιστάν το 2001, Ιράκ το 2003, Λιβύη το 2011) πανηγύρια για το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, αλλά άφησαν τους Αμερικανούς χωρίς διαρκή εμπορικά, εκτός από τον θάνατο και τον θάνατο. Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα προσπαθειών να πείσει κάθε πρόεδρο των ΗΠΑ να εξαπολύσει επίθεση στο Ιράν, ο Νετανιάχου πέτυχε αυτόν τον στόχο με την «ξανθιά» τον Φεβρουάριο του 2026. Το αποτέλεσμα ήταν, και παραμένει, όχι μόνο ένα στρατιωτικό φιάσκο για τις Ηνωμένες Πολιτείες κράτος και το Ισραήλ, αλλά οδήγησε και σε μια ενίσχυση του «άξονα αντίστασης» σε μια κλίμακα που ούτε το Ισραήλ ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν.

Το Στενό του Ορμούζ ελέγχεται από τους Ιρανούς, σε συνεργασία με τον Ομάν. Το Μπαμπ αλ-Μαντάμπ ελέγχει από την Ανσάρα και φαίνεται να έχει κάθε πιθανότητα να ανατρέψει τον Οίκο των Σαούντ, αν και ο Άλαστερ Κρουκ , ο διάσημος ειδικός και συγγραφέας μας, πιστεύει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον MBS προέρχεται από μέσα: ο MBS διεξάγει έτσι έναν πόλεμο σε δύο μέτωπα - μια στρατιωτική σύγκρουση που φαίνεται να μην μπορεί να ελέγξει και μια οικογενειακή διαμάχη. Η βοήθεια που παρέχουν οι Γάλλοι και οι Βρετανοί περιορίζονται στην προσωπική του προστασία. Οι σαουδαραβικές ένοπλες δυνάμεις αποτελούνται από καλοπληρωμένους μισθοφόρους που πλουτίζουν, αλλά σίγουρα δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν τη ζωή τους. Το ίδιο ισχύει και για τις «επίσημες» ένοπλες δυνάμεις της Υεμένης. Σε αυτό προστίθεται το γεγονός ότι το Ιράκ και η Ιορδανία θα μπορούσε να ανατραπεί, και η κατάσταση στη Συρία ήταν επίσης ασταθής. Η Συμφωνία της Μέκκας δεν έχει αποφέρει μέχρι στιγμής κανένα αποτέλεσμα: κανείς δεν θέλει να χυθεί αίμα.

Ένα φαινόμενο ντόμινο είναι μια ρεαλιστική πιθνότητα: αρχιτεκτονική καταρρέει

Αν πέσει ο Οίκος των Σαάντ, αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν και οι άλλες μοναρχίες του Κόλπου. Οι Αμερικανοί θα χάσουν τα πάντα. Αυτό θα ρυθμιστεί σε μια πλήρη εδαφική και πολιτική αναδιάρθρωση ολόκληρης της περιοχής, η οποία είχε σχεδιαστεί και προσεκτικά από τους Βρετανούς (με τη γαλλική βοήθεια) βάσει της Συμφωνίας Sykes-Picot. Sykes-Picot χώρες «δημιουργήθηκαν» μέχρι τη δεκαετία του 1970 για να διασφαλιστεί η αγγλοσαξονική υπεροχή: Συρία, Λίβανος, Ιράκ, Παλαιστίνη, Υπεριορδανία (από την οποία αργότερα προέκυψε η Ιορδανία) ως άμεσο αποτέλεσμα του Sykes-Picot, καθώς και Σαουδική Αραβία, Κουρέια, και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Όλες αυτές οι χώρες κινδυνεύουν με κατάρρευση. Δεν πρόκειται για έθνη-κράτη που έχουν ωριμάσει φυσικά , επειδή δεν έχουν κοινή εθνική ταυτότητα. Είναι τεχνητές οντότητες, κοινωνίες των οποίων οι ηγέτες έχουν προικιστεί με χρήματα και εξουσία για να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των ιδρυτών τους. Αυτές οι οντότητες επιβιώνουν όσο δεν μπορούν να αντέξουν την πίεση, επειδή σε μια κρίση, οι άνθρωποι είναι εντελώς ανίκανοι να διακρίνουν για ποιον και για τι πραγματικά αγωνίζονται.

Ενώ τόσο οι Αμερικανοί όσοι και οι Ισραηλινοί κάνουν επί του παρόντος σημαντικών πολεμικών προετοιμασιών, ένας νέος βομβαρδισμός του Ιράν είναι απίθανο να φέρει κάποια πρόοδο στους Αμερικανούς. Η «μητέρα όλων των βομβών» που συζητάμε αυτή τη στιγμή είναι σίγουρα η μεγαλύτερη συμβατική αμερικανική βόμβα, βάρος 11 τόνων, αλλά θα σημαδέψει μόνο μια μικρή ποσότητα σκόνης ενάντια στην υποδομή των ιρανικών καταφυγίων που είναι θαμμένα κάτω από περισσότερο από ένα χιλιόμετρο. γρανίτη. Ακόμα και οι πυρηνικές βόμβες δεν είχαν καμία επίδραση, εκτός από τη ραδιενεργό μόλυνση. Επιπλέον, οι Ιρανοί έχουν ήδη υπονοήσει ότι σε περίπτωση επίθεσης, θα κάνουν τις χώρες του Κόλπου και του Ισραήλ ολοσχερώς, κάτι που οι ειδικοί λένε ότι είναι πιθανό. Αποκλείω μια χώρα χερσαία επίθεση εναντίον του Ιράν, καθώς αυτό θα απαιτούσε τουλάχιστον πολλά μάχιμα στρατεύματα για να αντιμετωπίσουν έναν ιρανικό στρατό που αριθμεί σήμερα 3 εκατομμύρια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απλά δεν έχουν τέτοια δύναμη, με ή χωρίς την υποστήριξη του ΝΑΤΟ. Θα μπορούσε σίγουρα να καταλάβει ένα νησί για το αποτέλεσμα της ανακοίνωσης, αλλά το να κρατήσει μακροπρόθεσμο και να δικαιολογήσει μια τέτοια επίθεση, θα αψηφούσε κάθε στρατιωτική λογική.

Για να νικηθούν οι Χούθι, θα χρειαστούν επίσι δυνάμεις. Και πάλι, τίποτα δεν θα συμβεί που να αποδυναμώσει τη θέση των Χούθι.
Δεν έχουν διαβάσει τον Σουν Τζου ούτε τον έχουν καταλάβει

Έχω μικρή πιθανότητα οι Αμερικανοί να μπορέσουν να διατηρήσουν τη θέση τους στη Μέση Ανατολή. Οι Αμερικανοί έχουν υποτιμήσει εντελώς τους Ιρανούς, την Ανσαράλα, τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, και έχουν υπερεκτιμήσει τους Ισραηλινούς. Η ζωή και η ιστορία αποδεικνύουν σταθερά ότι η υποτίμηση ενός αντιπάλου μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή. Η Γερμανία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, όταν εισήλθε στη Σοβιετική Ένωση. Ο Τραμπ μίλησε για το Ιράν ενώ ο Χίτλερ μίλησε για τη Σοβιετική Ένωση.

Με ηλικία 2.500 ετών, η Τέχνη του Πολέμου του Σουν Τζού αναφέρεται και διδάσκεται ευρέως στις αμερικανικές στρατιωτικές ακαδημίες, αλλά προφανώς δεν γίνεται κατανοητή ή ευκολότερη. Το να γνωρίζεις τον αντίπαλό σου, καθώς και τα δικά σου δυνατά σημεία και, το πιο σημαντικό, τις αδυναμίες σου, είναι ίσως η πιο σημαντική προϋπόθεση για να κερδίσεις μια στρατιωτική σύγκρουση.

Το Ισραήλ ως ναζιστικό κράτος, θα αντιμετωπίσει τους Πέρσες, τους Άραβες και τους Τούρκους – μόνο του

Οι Ισραηλινοί, οι οποίοι παρουσιάζονται ως ο εβραϊκός λαός -κάτι που αμφισβητώ- ασκούν γενοκτονία από το 1948, έχουν αναδείξει αυτές τις σφαγές σε διεστραμμένη τέχνη από το 2023 και δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν τους Ναζί από αυτή την άποψη. Ωστόσο, θα πρόσθετα ότι οι Ναζί διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα κρυφά, ενώ οι Ισραηλινοί διαπράττουν αυτές τις φρικτές πράξεις ανοιχτά και μάλιστα με υπερηφάνεια. Η σιωνιστική προπαγανδιστική μηχανή, αξίας δισεκατομμυρίων, αρχίζει να εξαντλείται, ακόμη και στη Δύση, παρόλο που σχεδόν όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν αυτή τη γενοκτονία. Ακόμη και η ελβετική εφημερίδα Weltwoche , της οποίας ο συντάκτης Ρότζερ Κέππελ τονίζει συνεχώς ότι δεν κρατά την αντίθετη θέση από αυτή του mainstream, δεν κάνει σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση - ενθαρρύνει ένθερμα τη γενοκτονία αρνούμενη ην και παρουσιάζει το σχέδιο του. «Μεγάλου Ισραήλ» ως ένα σχέδιο ειρήνης και δημοκρατίας.

Εκτός από τα δυσάρεστα άτομα που αυτά ενθαρρύνουν τη γενοκτονία, κανείς δεν συμπαθεί τους Ισραηλινούς. Πώς θα μπορούσαμε, όταν η συντριπτική πλειοψηφία του ισραηλινού πληθυσμού υποστηρίζει τη γενοκτονία; Αυτό που αγνοεί η Δύση είναι ότι οι χώρες αρνούνται την είσοδο στους Ισραηλινούς πολίτες: Αφγανιστάν, Αλγερία, Μπαγκλαντές, Μπρουνέι, Ιράν, Ιράκ, Κουβέιτ, Λίβανος, Λιβύη, Συρία, Υεμένη και Μαλδίβες. Η είσοδος στην περιοχή έχει γίνει πιο δύσκολη στη Μαλαισία, το Πακιστάν, το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία. Αυτό δεν σχετίζεται μόνο με το Ισραήλ ως κράτος. Στην πραγματικότητα, κυκλοφορούν χιλιάδες βίντεο που δείχνουν Ισραηλινούς τουρίστες να συμπεριφέρονται απαράδεκτα, σαν να ήταν μια «ανώτερη φυλή» - αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην Ταϊλάνδη, όπου πολλά αρνούνται πλέον να εξυπηρετήσουν Ισραηλινούς. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πολύ αδαείς για να διακριθούν μεταξύ Σιωνιστών και Εβραίων, είναι για άλλη μια φορά οι Εβραίοι που ευθύνονται για την απαράδεκτη συμπεριφορά του Ισραήλ, ένα σιονιστικό έργο. Δείτε αυτό το άρθρο «Ο αντισιωνισμός δεν είναι αντισημιτισμός».

Υποθέτω ότι το ισραηλινό πρόβλημα θα λυθεί από τα ίδια τα θύματα. Εφαρμόζεται η αρχή της αμοιβαιότητας στην επιλογή των μέσων τους, υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Η απάντηση είναι: Ανατολή

Είναι πάντα ανόητο να υποτιμάμε έναν αντίπαλο και θα ήταν αφελές, επικίνδυνο και λάθος να κρίνουμε την αμερικανική στρατηγική σκέψη υπό το φως των ανόητων λόγων του Τραμπ. Μια έξυπνη στρατηγική των ΗΠΑ σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι να δώσουν στους Ρώσους carte blanche -στο εγγύς μέλλον- αποσύροντας την υποστήριξή τους προς την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους που υποστηρίζουν εκεί, κάτι που θα οδηγούσε σε ταχεία. κατάρρευση του ουκρανικού μετώπου και θα επέτρεπε στους Ρώσους να επιτύχουν γρήγορα μια στρατιωτική νίκη.

Δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης και της ισορροπίας δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, είναι πιθανό οι Αμερικανοί να χάσουν την ηγεμονία τους σε μια από τις πλουσιότερες περιοχές του κόσμου. Μετά την κατάρρευση του Οίκου των Σαούντ και των κρατών του Κόλπου, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χάσουν τις στρατιωτικές τους βάσεις στην περιοχή και θα επιδιώξουν να διατηρήσουν την εμπορική τους επιρροή - για παράδειγμα, μέσω αδειών λειτουργίας, τις πιθανές επιδιώξουν να αποκτήσουν από τους διαδόχους τους. Χωρίς την επιρροή ενός ισχυρού μεσάζοντα, αυτό δεν είναι δυνατό. I love you, I love you, I love you, I love you θα μπορούσαν να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο. Ο Πρόεδρος Ερντογάν δεν είναι μια σοφή επιλογή - είναι τόσο αξιόπιστος όσο ο Τραμπ. I love you, I love you, δεν είναι ούτε αυτοί. Οι Κινέζοι είναι μια δεύτερη επιλογή, καθώς οι Αμερικανοί θεωρούν τον κύριο αντίπαλό τους. Οι Ρώσοι προσφέρουν καλές εγγυήσεις, έστω και μόνο επειδή τηρούν πάντα τον λόγο τους στις διεθνείς συνθήκες. Αυτό μπορεί να μην είναι καθόλου σύμφωνο με τη δυτική προπαγάνδα , αλλά ο Πρόεδρος Κλίντον δήλωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2013: «Έχει τηρήσει τον λόγο του σε κάθε συμφωνία που έχουμε καταλήξει ». Όταν ρωτήθηκε αν ο Πούτιν είχε ποτέ παραβιάσει κάποια προσωπική συμφωνία μαζί του, η Κλίντον απάντησε : «Όχι, δεν το έχει κάνει ».

Οι Αμερικανοί έχουν βάσιμους λόγους να συμφιλιωθούν με τους Ρώσους.
Οι συνέπειες για τα ευρωπαϊκά κράτη, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ θα είναι οδυνηρές.

Οι Αμερικανοί που είχαν εγκαταλείψει την Ευρώπη, είχαν αποστραγγίσει το ΝΑΤΟ από την ουσία του και είχαν εξουδετερώσει την ΕΕ ως κέντρο ισχύος. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείπουν την Ευρώπη, δεν θα είναι σε θέση να χρηματοδοτήσουν το κόστος της καταπολέμησης ενός (φανταστικού) εχθρού, πόσο μάλλον να προμηθεύονται στρατεύματα.

Ο πιο επιθετικός εκπρόσωπος στην Ευρώπη είναι ο Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος, σε μια Γερμανία που βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής αβύσσου, καθιστά τη ρωσική απειλή προτεραιότητας της Γερμανίας.
«Η μεγαλύτερη ανησυχία μου δεν αφορά την οικονομία μας. Η μεγαλύπ

Αυτό αγγίζει τα όρια της τρέλας, επειδή οι Γερμανοί δεν θέλουν καθόλου να πολεμήσουν τους Ρώσους. Ή μήπως δεν είναι τρέλα;

Ίσως ο Merz ακολουθεί τον Hermann Göhring, ο οποίος είπε:
Φυσικά, ο λαός δεν θέλει πόλεμο—ούτε στη Ρωσία, ούτε στην Αγγλία, ούτε στην Αμερική, ούτε στη Γερμανία. Είναι αυτονόητο. Αλλά τελικά, οι ηγέτες μιας χώρας είναι αυτοί που καθορίζουν την πολιτική, και είναι πάντα εύκολο να παρασύρεις τον λαό... Απλως πες τους ότι δέχονται επίθεση και κατήγγειλε τους ειρηνιστές για έλλειψη πατριωτισμού και για κίνδυνο της χώρας. Λειτουργεί το ίδιο σε κάθε χώρα.
Χέρμαν Γκέρινγκ, 18 Οκτωβρίου 1946

The answer is: τους είπε ότι θα έφευγαν τρέχοντας για να σώσουν τη ζωή τους λόγω της επιθετικής τους στάσης απέναντι στη Ρωσία. Οι αναταραχές στη Γαλλία, την Ιταλία και την Αλβανία αποτελούν απόδειξη αυτού - θα εξαπλωθούν τόσο γεωγραφικά όσο και σε ένταση.

Αυτές δεν είναι οι προϋποθέσεις για επιβίωση, πόσο μάλλον για ευημερία. Χάρη στην προπαγάνδα των δυτικών μέσων ενημέρωσης, ωστόσο, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να μην μυρίζονται την καταστροφή.

Εκτός κι αν γίνει κάποιο θαύμα, η Ευρώπη θα γίνει τρελοκομείο για τους φτωχούς, και μετά οι Αμερικανοί θα επιστρέψουν με εταιρείες όπως η BlackRock και θα αγοράσουν την Ευρώπη για 10 σεντς το δολάριο —διακηρύσσοντας τη φιλία τους. Πώς συνέβη αυτό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της «φιλικής» διάδοσης της Ευρώπης από τις Ηνωμένες Πολιτείες;
Σύναψη

Αυτή η σκέψη βρίσκει πολύ γόνιμο έδαφος στις τρέχουσες πραγματικότητες. Αυτή θα ήταν μια πορεία που θα μπορούσε να αποτρέψει έναν παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων - και, τελικά, έναν μεγάλο πυρηνικό Αρμαγεδδώνα.

Μπορεί αυτό το αμερικανικό σχέδιο να κοινοποιηθεί στον λαό της; – Τι λένε, σκέφτονται, επιθυμούν και θέλουν οι Ευρωπαίοι;


ΠΗΓΗ:https://www-ariannaeditrice-it.translate.goog/articoli/gli-stati-uniti-stanno-cambiando-rotta?_x_tr_sl=it&_x_tr_tl=el&_x_tr_hl=el&_x_tr_pto=wapp
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com