Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Τι τραγωδία! Έσπασαν οι βιτρίνες της Louis Vuitton. Ο πολιτισμός δέχτηκε ένα ακόμη καίριο πλήγμα. Οι τηλεοπτικές κάμερες έσπευσαν να καταγράψουν τα θραύσματα, οι αναλυτές να καταδικάσουν τη βαρβαρότητα και οι ευαίσθητοι υπερασπιστές της κοινωνικής ειρήνης να θρηνήσουν για το δικαίωμα μιας τσάντας των πέντε χιλιάδων ευρώ να εκτίθεται ανενόχλητη.
Ευτυχώς, οι άνθρωποι που κοιμούνται στα πεζοδρόμια παραμένουν στη θέση τους. Οι εργαζόμενοι που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο επίσης. Οι νέοι που δεν μπορούν να φανταστούν το μέλλον τους εξακολουθούν να περιφέρονται ανάμεσα σε δουλειές χωρίς προοπτική και όνειρα χωρίς χρηματοδότηση. Η κοινωνική τάξη, λοιπόν, δεν κινδυνεύει. Μόνο τα τζάμια της.
Έχουμε φτιάξει έναν παράξενο πολιτισμό. Έναν πολιτισμό όπου η καταστροφή μιας βιτρίνας θεωρείται μεγαλύτερο σκάνδαλο από την καταστροφή μιας ζωής. Όπου η ιδιοκτησία διαθέτει περισσότερη δημόσια αξιοπρέπεια από τον άνθρωπο. Όπου η βία γίνεται ορατή μόνο όταν αφήνει σημάδια πάνω στα εμπορεύματα, ποτέ όταν εγγράφεται καθημερινά πάνω στα σώματα.
Και βέβαια, η Louis Vuitton δεν πουλά απλώς τσάντες. Πουλά την υπόσχεση ότι μπορείς να ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους ανθρώπους πληρώνοντας αρκετά χρήματα. Πουλά την κοινωνική απόσταση ως αισθητική εμπειρία. Μετατρέπει την ανισότητα σε κομψότητα και την επίδειξη του πλούτου σε πολιτιστικό επίτευγμα.
Η βιτρίνα είναι το ιδανικό μνημείο αυτής της εποχής. Από τη μία πλευρά το αντικείμενο που υπόσχεται ευτυχία. Από την άλλη ο περαστικός που καλείται να το επιθυμεί, ακόμη κι όταν δεν θα μπορέσει ποτέ να το αποκτήσει. Ανάμεσά τους ένα διάφανο τζάμι. Όπως ακριβώς το θέλει η σύγχρονη δημοκρατία. Να βλέπεις τα πάντα, να επιθυμείς τα πάντα και να μην μπορείς να αγγίξεις σχεδόν τίποτα.
Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύσουμε το σπάσιμο μιας βιτρίνας. Ένα σπασμένο τζάμι δεν είναι επανάσταση. Ούτε η καταστροφή ενός καταστήματος αποτελεί από μόνη της πολιτική πρόταση. Αλλά είναι εξίσου γελοίο να παριστάνουμε πως η κοινωνική βία αρχίζει τη στιγμή που σπάει το τζάμι.
Η πραγματική επιτυχία αυτού του συστήματος είναι ότι μας έμαθε να συγκινούμαστε περισσότερο με τις ζημιές των πραγμάτων παρά με τις απώλειες των ανθρώπων. Να θεωρούμε φυσιολογική την καθημερινή λεηλασία του χρόνου, της εργασίας, της αξιοπρέπειας και της επιθυμίας, αλλά αφόρητη τη λεηλασία ενός εμπορικού καταστήματος.
Και τώρα όλοι ρωτούν ποιος θα πληρώσει τις σπασμένες βιτρίνες.
Πολύ σωστά. Μόνο που υπάρχει κι ένα άλλο ερώτημα, κάπως λιγότερο δημοφιλές. Ποιος θα πληρώσει για τις ζωές που σπάνε καθημερινά πίσω από τις άθικτες βιτρίνες της ευρωπαϊκής ευημερίας;
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.