Κάπως έτσι είναι οι σχέσεις στο διαδίκτυο.
"Γεννιούνται" αλλά λίγες είναι αληθινές. Η συνάντηση των προσώπων δύσκολα είναι πραγματική.
Συνήθως συναντάμε το είδωλο που εμφανίζει ο διαδικτυακός φίλος ή το ψεύτικο προσωπείο που ονειρευόμαστε αίολες, ευμετάβλητες οι διαδικτυακές παρέες.
Ο ALLU FUN MARX (ΑΦΜ) έφυγε, τον πρόδωσε η καρδιά του, πολλοί δεν το αντιλήφθηκαν και ο Σπύρος ο Καβαλιώτης έμαθε το δυσάρεστο νέο στη δουλειά του.
Τον θυμόμαστε σχεδόν μια δεκαετία μετά...
Η ανάρτηση που ακολουθεί από το 2014 του Σπύρου Καναλιώτη.
Δεν μου απάντησε στο email που του έστειλα στην γιορτή του.
Τότε πρόσεξα ότι είχε να εμφανιστεί από τις 6 του Γενάρη και δεν μου είχε απαντήσει και σε ένα dm που του είχα στείλει στις 15 Γενάρη. Τελευταία φορά που «μιλήσαμε» ήταν η 5 Γενάρη.
Με ζώσανε τα φίδια και άρχισα να ψάχνω, έως ότου σήμερα έμαθα από την δουλειά του, ότι τον πρόδωσε η πληγωμένη του καρδιά κάπου στις αρχές Γενάρη.
Ο ΑΦΜ ήταν ΚΚΕ και Ολυμπιακός, όπως του άρεσε να λέει «ανερυθρίαστα κόκκινος».
«Δουλέψαμε» μαζί σε διάφορα «πρότζεκτ» όπως τώρα τελευταία την πρώτη ποιητική τρολοσυλλογή του Άδωνι Γεωργιάδη την «Κλειούς παραφερνάλια» (1.1.2014) της οποίας «επιμελήθηκα» το εξώφυλλο. Αυτή η ποιητική συλλογή δημιούργησε μια συζήτηση, γιατί όντως ο ΑΦΜ ήταν καλός ποιητής και κατάφερε να ξεγελάσει και να προβληματίσει.
Ένα άλλο ήταν το «Το έπος της σαρανταπαπαρούσας» (2009) «Μια ποιητική κατάληψη/ανάληψη/μετάληψη του χώρου της Μπλογκοσλοβακίας από τον τον ΑΦΜ, τον Νοσφεράτο, την Ροδιά , την Χρονοστιβάδα, τον Καναλιώτη, και άλλους καταραμένους ποιητές» (2009)
~
Μάζεψε όσες μουσικές εκδόσεις κυκλοφορούσαν της Μισιρλού και τις παρουσίασε σε ένα καλαίσθητο blog κάτω από το όνομα «Μαγική ξωτική ομορφιά» και υπότιτλο «Περιπλανήσεις της Μισιρλού ανά τον κόσμο».
Έγραφε :
«Έλα να σου δείξω την συλλογή μου με τις …Μισιρλούδες.
Τι να γίνει. Δεν μαζεύω πεταλούδες, τις προτιμώ ζωντανές.
Στο blog αυτό θα ανεβάσω σιγά σιγά κάποιες δεκάδες από διάφορες εκτελέσεις του πιο διασκευασμένου ελληνικού τραγουδιού παγκοσμίως, της «Μισιρλούς». Κατά την ανάρτηση δεν θα τηρηθεί ούτε χρονολογική, αλλά ούτε αξιολογική σειρά. Θα ανεβάζω τις… Μισιρλούδες μου ανάλογα με το γούστο της στιγμής.
Ελπίζω να έχει ενδιαφέρον και για μένα και για όσους περάσουν από τα μέρη αυτά.»
Είχε μαζέψει εκατοντάδες εκτελέσεις και δεν πτοήθηκε ακόμα και όταν η πύλη που τα φύλαγε (και εγώ πολλά δικά μου) χάθηκε ξαφνικά ένα πρωινό. Δεν πειράζει, μου είπε θα τα μαζέψω από την αρχή!!! Επίσης άρχισε να τα μαζεύει και τα video της Μισιρλού στο blog «M i s i r l o u { T V }».
~
Συγκέντρωσε 1000 τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη στο blog «ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» με υπότιτλο «Ο Μίκης Θεοδωράκης και η μουσική του στο Youtube» μαζί με τον Χρήστο και το Νατασσάκι, έχοντας εξασφαλίσει την άδεια του ίδιου του Μίκη για ελεύθερη διάθεση.
~
Τον Μάη του 2008 εγκαινίασε το blog «ΙδιογράφΩς» που ήταν μια συλλογή ιδιόγραφων σημειωμάτων των blogers της εποχής. Έγραφε :
«Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε…
Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, μια πένα, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα.
Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασέ το στο blog σου.
Και μετά «ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο» για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή.»
~
Το Νοέμβριο του 2010 έφτιαξε λογαριασμό στο twitter με όνομα, τι άλλο; «@allufunmarx» {Άπιστη θα με πεθάνεις/βρε ανφόλο μη μου κάνεις/ ρίξε μου ένα ριτουίτ/να γινώ κι εγώ ελίτ} ~Ανερυθρίαστα κόκκινος~
Ο ΑΦΜ ήταν μια παρουσία απ’ όλους αγαπητή στην blogoσφαιρα.
Σε παρακινούσε να κάνεις πράγματα. Σε τράβαγε από το μανίκι να βγεις από την απάθεια.
Παραποιώντας τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι έγραφε στο blog του ότι «το blog δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέφτη, μα σαν φακός να μεγεθύνει…»
Αντίο φίλε και σύντροφε Allou Fun Marx
~
Ο πλέον κοντινός του άνθρωπος στα SM αδιαμφισβήτητα ήταν το Νατασσάκι.
Την περίοδο 2008 – 2010 μάλιστα ήταν το πρώτο σχόλιο κάτω από κάθε ποστ του στο blog του σχεδόν με το που ανέβαινε στον αέρα. Τότε πίστευα ότι «δεν μπορεί θα είναι δίπλα του και μόλις το ανεβάζει τον σχολιάζει από το ίδιο pc αλλάζοντας προφιλ» 🙂
Το Νατασσάκι είναι και ο μόνος άνθρωπος από τα SM που τον έχει δει από κοντά, όταν πέρασε το 2008 από Αθήνα κατεβαίνοντας από Διδυμότειχο για να πάει διακοπές στην Κρήτη με την οικογένειά του.
Το Νατασσάκι ήταν το μόνο άτομο που γνώριζε όλα τα πραγματικά στοιχεία του Γιώργου. Έτσι όταν το προαίσθημά μου ήταν τόσο φορτικά έντονο, σε αυτήν τηλεφώνησα να μου δώσει τα στοιχεία του κλπ. Μερικές αναζητήσεις στο google, μια αναζήτηση πρώτα στο ΥΠΕΣ (στους ψηφοφόρους που δεν τον βρήκα και με γέμισε απελπισία) και ένα τηλέφωνο στο ένα από τα δύο φροντιστήρια που υπάρχουν στο Διδυμότειχο και άκουσα αυτό που δεν ήθελα να ακούσω. Ήταν η πρώτη που το έμαθε…
H Νατάσσα γράφει από το facebook
– “Να προσέχεις, να μη συγχύζεσαι!” γκρίνιαζα κάθε βράδυ, “έχεις και την καρδιά σου”.
– “Ναι, την έχω. Και ενισχυμένη, μη φοβάσαι”, γελούσε και σα να άκουγα το γέλιο του.
Κάθε βράδυ, για χρόνια. Από το Μάη του 2007, που γνωριστήκαμε, μέχρι και το τέλος του 2012, μιλούσαμε κάθε, μα κάθε βράδυ. 10 με 12, σχεδόν πάντα. Λέγαμε τα νέα της ημέρας, ετοιμάζαμε τις αναρτήσεις μας, ψάχναμε τραγούδια, μιλούσαμε για τα παιδιά μας. Μου στάθηκε στις πυρκαγιές του 2007, που έχασα το θείο μου, στην αρρώστια της μαμάς μου, με βοήθησε αφάνταστα στην απόφασή μου να χωρίσω, στο μεγάλωμα του Άκη. Τον καμάρωνε, που αγαπούσε κι αυτός τη Χημεία, κι ο Άκης του χάριζε ζωγραφιές – έλεγε πάντα “θαυμάζω τους ανθρώπους που ζωγραφίζουν, δεν μπορώ να τραβήξω μια γραμμή ίσια”. Μέσα στο ’13, κι αφού κι οι δυο είχαμε αραιώσει από τα blog ήδη –εγώ στο fb, εκείνος στο twitter πια– αρχίσαμε να περνάμε βράδια χωρίς να μιλάμε. Μια η κούραση, μια τα παιδιά που μεγάλωσαν κι ήθελαν βοήθεια στα διαβάσματα, μια οι ζωές μας που προχωρούσαν. Ανταλλάσσαμε μέιλ, όμως, πάντα. Τα νέα μας, τα παιδιά, οι πολιτικές εξελίξεις, μια καινούρια διασκευή της Μισιρλούς… Ήξερα πως μ’ αγαπάει για πάντα, ήξερε πως θα τον αγαπάω για πάντα, ακόμα κι αν δεν ξαναμιλούσαμε ποτέ. Μετά την πρωτοχρονιά ανταλλάξαμε ευχές και έπειτα… χάθηκε. Δεν απαντούσε πια στα μέιλ του, δεν μου ευχήθηκε στα γενέθλιά μου, το τηλέφωνό του “εκτός λειτουργίας”… Δεν ήθελα να το παραδεχτώ.
Και τώρα, μ’ άφησε μόνη μου, να τον αγαπάω για πάντα. Και να τον σκέφτομαι, και να τον θυμάμαι, και να ξαναδιαβάζω αυτά που έγραφε και να βουρκώνω, και να κάνω μήνες να “σιγουρέψω” το χαμό του – κατά βάθος, δεν ήθελα να σιγουρευτώ. Προτιμούσα να σκέφτομαι πως ξαφνικά αποφάσισε να απέχει από το νετ που αγαπούσε, να ξεκουραστεί, να προσέξει επιτέλους την καημένη την καρδιά του. Μάταια.
Σήμερα τ’ απόγευμα έμαθα -στα σίγουρα, πια- πως ο Γιώργος, ο αγαπημένος μου φίλος, ο Allu Fun Marx της μπλογκόσφαιρας δε ζει πια. Ξαφνικά, έμφραγμα. Και του το ‘λεγα, να την προσέχει την καρδιά του…
Αντίο, φίλε.
https://www.facebook.com/natassAki/posts/10152873201983696
Άλλα αποχαιρετίσματα:
Πόντος και Αριστερά
Καλτσόβρακο
Νίνα Κουλετάκη
ΑΠΟΥΡΩ
Οικοδόμος
Η καλύβα ψηλά το βουνό
Ιφιμέδεια
ToPortal
Lifo
Γητεύτρια
Σχετικά
Μίκης Θεοδωράκης: 1000 τραγούδια για ελεύθερη διάδοση15 Δεκεμβρίου, 2010σε "Άνθρωποι"
Πρώτη ημέρα της εφημερίδας «δρόμος της Αριστεράς»21 Φεβρουαρίου, 2010σε "Άνθρωποι"
Ξεφυλλίζοντας τον “Ρίζο της Δευτέρας” του 1947: Ο Κ. Βάρναλης για την εθνική επέτειο.26 Οκτωβρίου, 2011σε "Μαύρα μαλλιά μαλλιά κοράκου χρώμα"Από Καναλιώτης • Δημοσιεύτηκε στο Άνθρωποι,R.I.P. • Με ετικέτα Allu Fun Marx,RIP
14
Πλοήγηση άρθρων
Όταν ο Πικάσο συνάντησε τον Μανώλη Γλέζο
Το χρυσαυγίτικο πογκρόμ τον Μάη του 2011 μετά τη δολοφονία του Μανώλη Καντάρη
14 comments on “ALLU FUN MARX : ΑΡΙΣΤΕΡΑ …ΣΤΗ BLOGOSLOVAKIA”
Μαριάννα6 Ιουνίου, 2014 @ 12:33 πμ
Καλό Παράδεισο να έχει ο αγαπημένος φίλος και σύντροφος, ο εκλεκτός συνοδοιπόρος στα μονοπάτια της τέχνης, της ποίησης, της μουσικής…
Απάντηση
Christos6 Ιουνίου, 2014 @ 7:12 πμ
Δεν το πιστεύω……. Είναι δυνατόν??????? Γι αυτό έχει σταματήσει τις αναρτήσεις. Είχαμε ανεβάσει μαζί τα 1000 τραγούδια του Μίκη και καμιά φορά, όταν «ψάρευα» καμιά Μισιρλού, του την έστελνα. Στο τηλέφωνο μιλούσαμε σπάνια. Η επικοινωνία γινόταν με email…γι αυτό και δεν έμαθα τίποτα… Κρίμα…Κρίμα…. Καλό σου ταξίδι σύντροφε…
Απάντηση
sarant6 Ιουνίου, 2014 @ 9:57 πμ
Δεν θέλω να το πιστέψω…. έβλεπα βέβαια πως δεν είχε βάλει καινούργια σχόλια, αλλά έτσι κι αλλιώς τις είχε αραιώσει τις αναρτήσεις του, πού να βάλει κακό το μυαλό. Είχαμε αλληλογραφία, είχαμε κάνει μαζί καναδυό ιστορικοτραγουδιστικά άρθρα, δεν προλάβαμε να γνωριστούμε από κοντά… Καλό ταξίδι, Γιώργο!
Απάντηση
fvasileiou6 Ιουνίου, 2014 @ 11:09 πμ
Νόμιζα ότι απλώς σταμάτησε… Πολύ στεναχωρήθηκα…
Απάντηση
silia6 Ιουνίου, 2014 @ 11:19 πμ
Έχει σφιχτεί η ψυχή μου, από χθες το βράδυ, που το έμαθα.
Ήταν από τα καλύτερα «πρόσωπα» που συνάντησα στην «χώρα» των blogs.
Ήταν για μένα (σαν bloger), κάτι σαν… δάσκαλος.
Να’ ναι καλά εκεί που πήγε. Είμαι σίγουρη, πως θα δείχνει… σινεμά και τραγούδια στους Αγγέλους.
Καλό κατευόδιο φίλε Allu…
Απάντηση
Παράθεμα: -Τι κρίμα να φεύγουν οι καλύτεροι; « Πόντος και Αριστερά
Καναλιώτης6 Ιουνίου, 2014 @ 2:16 μμ
Τι μου θύμισες τώρα!
Απάντηση
Καναλιώτης7 Ιουνίου, 2014 @ 4:12 πμ
Μίκης Θεοδωράκης: 1000 τραγούδια για ελεύθερη διάδοση
https://kanali.wordpress.com/2010/12/15/mikis-1000songs-4freesharing/
Απάντηση
νατασσΆκι10 Ιουνίου, 2014 @ 5:45 μμ
Τώρα είδα την προσθήκη – σ’ ευχαριστώ, που έγραψες την ιστορία, εγώ δεν άντεξα.
Το πρώτο σχόλιο ήταν πάντα δικό μου, γιατί τα περισσότερα ποστ τα γράφαμε κάνοντας παρέα, και βοηθώντας ο ένας τον άλλο. Τα ανέβαζε σχεδόν πάντα βράδυ, ανάμεσα 10 και 12 που μιλούσαμε, ή μεσημέρι, στο διάλειμμα από τα μαθήματα.Έτσι ήξερα από πριν τι θα γράψει, κι είχα έτοιμο το σχόλιο, δευτερόλεπτα μετά την ανάρτηση 🙂
Πριν την πρωτοχρονιά του ’13 του έστειλα ένα πακέτο βιβλία – του έστελνα συχνά, βιβλία που δύσκολα μπορούσε να βρει εκεί πάνω, ή βιβλία από παρουσιάσεις φίλων, με αφιερώσεις. Στο τελευταίο πακέτο ήταν το «με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο», της Άλκης Ζέη, με αφιέρωση για κείνον – έγραψε και ποστ, θα το διάβαζε κι ο γιος του το καλοκαίρι και θα του εξηγούσε ό,τι δεν καταλάβαινε… Όταν το έλαβε, μου έστειλε μήνυμα: «Σπασίμπα και μερσί και θενκ γιου βέρι ματσ μούτσ. Ευχαριστώ για την κάρτα, τις ευχές, τα βιβλία, το νοιάξιμο, για όλα… Πήρα το δέμα όπως κατάλαβες :)»
Θα τον κουβαλάω για πάντα, το ξέρω. Τον ευχαριστώ, και χαίρομαι που πρόλαβα να του το πω.
Απάντηση
Καναλιώτης10 Ιουνίου, 2014 @ 9:10 μμ
Νατασσάκι
ξέρεις καλά πόσο τον νοιαζόμουν..
Έχω πολλές προσωπικές ιστοριούλες μαζί του, και στιχάκια που μου έστελνε. Κάποια τα είχα κάνει τραγουδάκια. Κάποια τα είχε ακούσει.
Δεν μπορώ τώρα. Να περάσει λίγο….
Ξέρεις….
τώρα είμαι σίγουρος ότι έπρεπε να πούμε ό,τι πήγε Κούβα… δεν με άκουσες…
Απάντηση
Καναλιώτης24 Ιουνίου, 2014 @ 12:49 μμ
ΠΗΓΗ:Σπύρος Καναλιώτης fb
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.