Γερομοριάς

03 Σεπτεμβρίου 2026

52 Χρόνια από την Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη

Ο Δημοκρατικός, Πατριωτικός, αντι-ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της Διακήρυξης, διαχρονικά επίκαιρος.

3η Σεπτέμβρη 1974: “Απάντηση στην καχεξία του αστικού στοιχείου” (Παναγιώτης Κονδύλης)

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Κατ΄εντολήν του Αρχηγού του ΠΑΚ Ανδρέα Παπανδρέου, εννέα άτομα από το Γραφείο Εθνικού Συμβουλίου και του ΚΕΜΕΔΙΑ, από τις Οργανώσεις ΠΑΚ Δυτικής Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής, γράφουμε στο Μόναχο της (τότε) Δυτικής Γερμανίας το σχέδιο Διακήρυξης.
Με αφορμή την “επέτειο” της ιστορικής Διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη 1974, θεμέλιου λίθου Ίδρυσης του Ριζοσπαστικού ΠΑΣΟΚ της Μεταπολίτευσης, διαπιστώνω:

– την αντοχή στο διάβα του χρόνου, ενός κειμένου που γράφτηκε πριν 52 χρόνια.

– την ταπεινωτική κατάληξη ενός ιστορικού εγχειρήματος που ξεκίνησε με λαμπρές προοπτικές.

– το πόσο ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ παραμένουν σήμερα, 52 χρόνια μετά, οι αρχές της Διακήρυξης:

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΞΑΡΤΗΣΙΑ- ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ –ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ.

Την 3η Σεπτέμβρη 1974 είχαμε την Διακήρυξη ενός ιστορικού εγχειρήματος για την «Απελευθέρωση» της χώρας και του Λαού μας (από τα δεσμά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, από την εναντίωση στην τουρκική εισβολή στην Μεγαλόνησο, για την Λαϊκή συμμετοχή και τις δημοκρατικές διαδικασίες), για την ΕΔΡΑΙΩΣΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στην Πατρίδα.

Βασίλης Βιλιάρδος

Ποιος είναι ο λόγος που αυξήθηκε ξανά το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών μας (-9,5 δις € στο εξάμηνο του 2026), παρά το ότι οι εισαγωγές μας ήταν καθοδικές και οι εξαγωγές ανοδικές; Το έλλειμμα του σημαντικότερου δηλαδή οικονομικού δείκτη μίας χώρας; Η απάντηση είναι απλή και επώδυνη: το ξεπούλημα των δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων!

Ειδικότερα, μπορεί μεν να αυξήθηκαν οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (κυρίως του τουρισμού) και να μειώθηκαν οι εισαγωγές, αλλά

(α) μειώθηκαν τα δευτερογενή εισοδήματα, μεταξύ άλλων λόγω περιορισμένων εισροών από την ΕΕ ενώ, κυρίως

(β) μειώθηκαν τα πρωτογενή εισοδήματα - δηλαδή, καταγράφηκαν αυξημένες καθαρές πληρωμές προς το εξωτερικό για τόκους, κυρίως για κέρδη και μερίσματα, ως αποτέλεσμα των αυξημένων ξένων επενδύσεων στην εγχώρια αγορά.

Για παράδειγμα, μόνο οι εισηγμένες εταιρίες και κυρίως οι αφελληνισμένες τράπεζες, μοίρασαν μερίσματα στο εξωτερικό πάνω από 4,28 δις € μόνο για τη χρήση του 2025 - τεκμηριώνοντας το ότι, μπορεί μεν όταν ξεπουλιώνται οι ελληνικές επιχειρήσεις να αυξάνονται οι ξένες επενδύσεις και να μειώνεται το έλλειμμα, αλλά αυτό συμβαίνει μία μόνο φορά.

Χρήστος Μολυβάς

Για όσους δεν την γνωρίζουν, η Uzay Bulut είναι μια δημοσιογράφος και ερευνήτρια που γεννήθηκε στην Τουρκία αλλά ανακάλυψε την ρωμαίικη καταγωγή της.Η Uzay ξεχωρίζει για το σθένος, την ιστορική συνέπεια και την πνευματική της ακεραιότητα. Σε ένα πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον όπου η ιστορική αλήθεια συχνά παραχαράσσεται ή θάβεται κάτω από τη σιωπή, η ίδια επιλέγει να μιλά ανοιχτά, σπάζοντας ταμπού δεκαετιών.

Σε πρόσφατη παρέμβασή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Bulut προέβη σε μια βαθιά γενναία δήλωση αυτοπροσδιορισμού. Απαντώντας στις επιθέσεις που δέχεται επειδή φέρει τουρκικό όνομα, υπενθύμισε σε όλους την ιστορική πραγματικότητα.Οι πρόγονοί της, όπως και αμέτρητοι άλλοι Ρωμηοί στη Μικρά Ασία και τον Πόντο, πιέστηκαν βίαια να ασπαστούν το Ισλάμ και να υιοθετήσουν τουρκικά επώνυμα. Με παρρησία δηλώνει ότι η άρνηση των προγόνων αποτελεί πνευματική υποδουλώση, ενώ η αποδοχή των ελληνικών της ριζών είναι πράξη τιμής και ελευθερίας.

Του Κώστα Πατλακίδη

Μια κι οι δάσκαλοι επανήλθαν χτες στα σχολεία τους. Παπαδιαμάντης, "Η δασκαλομάννα": "γιατί πληρώνεται ο δάσκαλος".

Κι αναρωτιέμαι τι θα έγραφε σήμερα...

«Τὸ σκολειὸ (κατὰ τὴν θεωρίαν τὴν ὁποίαν ἀνέπτυσσε μὲν ἓν τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς, ἠσπάζοντο δὲ οἱ πλεῖστοι τῶν γονέων), τὸ σκολειό, ἂς ὑποθέσουμε, δὲν ἔγινε γιὰ νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ γράμματα, δηλαδή. Ἔγινε γιὰ νὰ μαζώνουνται οἱ κλῆρες, τὰ παλιόπαιδα, τὰ διαβολόπουλα. Πῶς μπορεῖ, τὸ λοιπόν, ἕνας γονιὸς νὰ τὰ ἔχῃ μπελὰ ἀπὸ τὸ πρωὶ ὣς τὸ βράδυ; Καὶ ποῦ συφτάνεται ἕνας φτωχὸς νὰ τὰ θρέψῃ;

Μπορεῖ νὰ τὰ χορταίνῃ κομμάτια; Μήπως χορταίνουν, οἱ διαόλοι, ποτέ;

Καὶ εἶναι ἱκανὴ μία χήρα γυναίκα νὰ τρέχῃ ἀπὸ γιαλὸ σὲ γιαλό, ἀπὸ βράχο σὲ βράχο, γιὰ νὰ τὰ συμμαζώνῃ; Γιατί πληρώνεται ὁ δάσκαλος; Γιὰ νὰ ἔχῃ τὸ βάρος αὐτό, νὰ εἶναι οἱ γονιοὶ ἥσυχοι. Ὅταν εἶναι συμμαζωμένα ἐκεῖ-δά, μὲς στὸ σκολειό, γλυτώνει ὁ γονιὸς καὶ καμπόσα κομμάτια, παραδείγματος χάριν. Ἂς τρῶνε τὰ θρανία, ποὺ εἶναι ξύλινα, ἂς τρῶνε τοὺς πίνακας καὶ τὰ χαρτιά τους, τοὺς τοίχους καὶ τὸ πάτωμα, γιὰ νὰ εἶναι οἱ νυκοκυραῖοι ἡσυχώτεροι γιὰ τὲς ἀχλαδιές των, τὲς βερυκοκκιές των, τὲς συκιὲς καὶ τ’ ἀμπέλια των.

Ἡ καθεμιὰ πανδρεμένη, τὸ λοιπόν, πρέπει νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ ξεφορτώνεται τὴν κλήρα της, ποὺ οἱ πλιότεροι ἄνδρες λείπουν χρόνο-χρονικῆς, ἡ καθεμιὰ χήρα πρέπει νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ ρίχνῃ τὸ στρίγλικό της, τ’ ἀρφανό της. Ἡ καθεμιὰ ἀρχόντισσα νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ βάζῃ τὸν πάποωω της, τὸ χῆνο της, κ’ ἡ καθεμιὰ φτωχή, τὸ θάρρος της καὶ τὴν ἀπαντοχή της. Αὐτά, δάσκαλε»

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Δημοσιεύθηκε στον ΠΟΛΙΤΗ 2 Σεπτεμβρίου 2026

Πρώτα εγκατέλειπαν τα ποντίκια το πλοίο, το οποίο βούλιαζε. Όμως, αυτό ήταν παλιά. Άλλαξαν οι καιροί. Πρώτα το εγκαταλείπουν οι καπετάνιοι, όχι τα ποντίκια. Στις κραυγές για βοήθεια των επιβατών του πλοίου που βούλιαζε, πρώτα προσέτρεξε για βοήθεια ένας πολίτης με την εμπορική του βάρκα, όχι η ακτοφυλακή. Και οι πρώτοι που πήδηξαν μέσα στη βάρκα του ήταν ο πρώτος και ο δεύτερος καπετάνιος. Τον ικέτευαν λέγοντάς του «σώσε μας» όλοι όσοι βρίσκονταν με σωσίβιο πάνω στο τελευταίο απομεινάρι του πλοίου που έμεινε στην επιφάνεια του νερού. Όλοι έσπαγαν το κεφάλι τους να καταλάβουν γιατί βούλιαξε το πλοίο. Ένας φίλος έκανε την πιο σωστή διάγνωση: «Ο ουσιαστικός λόγος γι’ αυτό είναι η τουρκική νοοτροπία».

Ουσιαστικά δεν είναι το πλοίο που βούλιαξε. Είναι η «τδβκ». Αυτό το πλοίο βούλιαξε επειδή έπλεε στη βουλιαγμένη «τδβκ». Δεν είναι δυστύχημα αυτό. Είναι ομαδική δολοφονία. Το πλοίο είχε αγοραστεί κάποτε από την Ελλάδα. Ύστερα ανάρτησαν τη σημαία της «τδβκ», κατεβάζοντας την ελληνική σημαία. Ένα πλοίο που έκανε ταξίδια σε πολύ μικρές αποστάσεις και κατασκευάστηκε από τη Γαλλία μόνο για λίμνες. Πολύ κατεστραμμένο. Χτυπημένο από παντού. Το κόλλησαν, το μπάλωσαν. Το άφησαν μέσα στη θάλασσα σαν φέρετρο. Μόλις άρχισε να μπάζει νερό, οι επιβάτες ικέτευσαν τον καπετάνιο. «Γυρίστε πίσω»! Δεν γύρισαν. Δεν είναι πλοίο αυτό. Ένα μαύρο φέρετρο είναι! Ποιος δίνει άδεια και πώς σε αυτό το πλοίο που έχει χίλιες δυο τρύπες; Να που του έδωσαν. Ο ερευνών αξιωματικός λέει στον δικαστή ότι «υπάρχει έγκριση της τουρκικής Loyd». Ποια είναι η τουρκική Loyd; Μια εταιρεία με προέλευση από την Τουρκία. Εκείνη είναι αρμόδια, λέει, να δίνει άδεια στα πλοία της «τδβκ» να εκτελούν διεθνή δρομολόγια. Αν δώσει έγκριση εκείνη, οι δικοί μας αρμόδιοι εδώ λένε «εντάξει» με κλειστά μάτια, λέει. Υπήρχε πράγματι η έγκριση της τουρκικής Loyd; Το ερευνήσαμε. Το 2024 δεν υπήρχε έγκριση. Η τουρκική Loyd έλεγε ότι «έχετε 29 ελλείψεις, συμπληρώστε τες και τότε ελάτε, δεν γίνεται χωρίς να τις συμπληρώσετε, αυτό το πλοίο δεν μπορεί να πλεύσει». Συμπλήρωσαν τις ελλείψεις του; Αυτό το πλοίο πηγαινοερχόταν ανάμεσα στην Κερύνεια και το Τάσοτζου από το 2024.

Του Ηλία Κανάκη

Να κλείσουν τα ελαιοτριβεία για να γίνουμε ανταγωνιστικοί, λέει ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Αντί να ντραπεί για την εγκατάλειψη της ελληνικής παραγωγής, μας προτείνει ουσιαστικά να εξαφανίσουμε τον μικρό παραγωγό, τον οικογενειακό ελαιοτριβέα και ολόκληρα χωριά που ζουν από την ελιά.

Αυτή είναι, λοιπόν, η περίφημη ανταγωνιστικότητα τους;

Να κλείσουν τα ελαιοτριβεία. Να μείνουν λίγες τεράστιες μονάδες. Να συγκεντρωθεί η παραγωγή στα χέρια των λίγων. Και ο αγρότης να γίνει υπάλληλος ή να εγκαταλείψει τη γη του.

Γιατί το όραμα δεν είναι Καμια Ελλάδα με χιλιάδες παραγωγούς που ζουν αξιοπρεπώς από τον μόχθο τους.

Το όραμα φαίνεται να είναι μια Ελλάδα όπου η ελιά, το λάδι και ο πλούτος της υπαίθρου θα περνούν από τα χέρια των πολλών στα ταμεία των λίγων.

Τρία mega ελαιοτριβεία, λένε κάποιοι. Γιατί όχι;

Τι χρειάζονται χιλιάδες οικογένειες, συνεταιρισμοί και μικρές επιχειρήσεις;

Να κλείσουν όλοι για να μείνουν οι μεγάλοι.

Να ξεριζωθεί η ύπαιθρος για να βαφτιστεί αυτό εκσυγχρονισμός.

Να εξαφανιστεί η οικογενειακή παραγωγή για να πανηγυρίσουν οι λίγοι.

Και μετά θα μας πουν ότι φταίει ο αγρότης που δεν είναι ανταγωνιστικός.

Της Όλγας Στείρη

🔸 Μετά τὴν Γάζα....

Ἡ μάταιη ἐλπίδα τοῦ μεγάλου κεφαλαίου.

▪️ «...Τόσο οι Δημοκράτες όσο και οι Ρεπουμπλικανοί ανταγωνίζονται ταυτόχρονα στην προσπάθεια να προστατεύσουν τον "απλό άνθρωπο" από τον συλλογικό Σαμ Άλτμαν και να μην χάσουν τις τεράστιες δωρεές από αυτόν.

Το μέγεθος της δυσφορίας

Η ταχύτητα με την οποία αλλάζει η κοινή γνώμη σχετικά με την Τεχνητή Νοημοσύνη στις ΗΠΑ είναι πιο ενδεικτική από το ίδιο το επίπεδο υποστήριξης. Σύμφωνα με την Gallup, το ποσοστό όσων πιστεύουν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη φέρνει περισσότερο κακό παρά καλό, αυξήθηκε κατά ένα έτος από 31% σε 39%, ενώ για τους "ωφελούμενους" είναι 9%. Στην ηλικιακή ομάδα 18-29 ετών, σχεδόν οι μισοί θεωρούν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι επιβλαβής, και εκεί παρατηρείται η ταχύτερη αύξηση σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Το 79% αναμένει μείωση του αριθμού των θέσεων εργασίας.

Όσον αφορά τα κέντρα δεδομένων, η αλλαγή είναι ακόμη πιο δραματική. Το φθινόπωρο του 2025, η χώρα ήταν περίπου διαιρεμένη στα δύο. Την άνοιξη του 2026, η Gallup κατέγραψε ότι το 71% είναι κατά την κατασκευή τους στην "περιοχή διαβίωσης" τους.

Κατά την ίδια περίοδο, το ποσοστό των Αμερικανών που θεωρούν ότι κατανοούν το θέμα αυξήθηκε από 64% σε 70%. Η βιομηχανία για χρόνια εξηγούσε την έλλειψη υποστήριξης με την έλλειψη εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε.

▪️ Η απάντηση της βιομηχανίας

Η αντίδραση του μεγάλου κεφαλαίου στην πολιτική απειλή είναι παραδοσιακή. Το "Super PAC" "Leading the Future", που δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 2025, συγκέντρωσε πάνω από 125 εκατομμύρια δολάρια. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, τα κρυπτονομίσματα, οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες και ο διαδικτυακός τυχερός χώρος ξοδεύουν συνολικά περίπου 300 εκατομμύρια δολάρια στις ομοσπονδιακές εκλογές αυτού του κύκλου. Για να το θέσουμε σε προοπτική, αυτό αντιστοιχεί περίπου στα δύο τρίτα όλων των εταιρικών δωρεών από όλους τους τύπους επιχειρήσεων.

Τα χρήματα πηγαίνουν και στα δύο κόμματα και οι δηλωμένοι στόχοι είναι δύο: η δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού πλαισίου που θα αντικαθιστά τους νόμους των πολιτειών και η ήττα των νομοθετών που επιμένουν σε αυστηρούς κανονισμούς. Παράλληλα, λειτουργεί ένα διοικητικό δίκτυο: το διάταγμα του Τραμπ τον Δεκέμβριο όριζε το Υπουργείο Εμπορίου να καταρτίσει έναν κατάλογο των επιβαρυντικών νόμων των πολιτειών και το Υπουργείο Δικαιοσύνης να δημιουργήσει μια ομάδα για την αμφισβήτησή τους στα δικαστήρια.»

https://t.me/glebsmith77/493

🔸 Συνέχεια: ἡ νομικὴ διάσταση:

▪️«...Η πηγή των προβλημάτων βρίσκεται στη δομή του αμερικανικού συστήματος ρύθμισης.

🇬🇷ΕΦΥΓΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (2 Σεπτεμβρίου 2021)🥀*

Γιώργος Τασιόπουλος

✔️Φόρος τιμής στη μνήμη του είναι να θυμόμαστε τους αγώνες του στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

✔️Τότε που μίλησε για προδοσία και η ανησυχία του βγήκε αληθινή: "μερικοί ετοιμάζονται να ψηφίσουν το θάνατο της Ελλάδας"...

📍ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Μίκης Θεοδωράκης(12 Φεβρουαρίου 2012):

«Μπαίνω στη Βουλή να τους πω να σταματήσουν το έγκλημα»

«Πάω στη Βουλή για τους κοιτάξω στα μάτια, γιατί μερικοί ετοιμάζονται να ψηφίσουν το θάνατο της Ελλάδας»,

«…Στέλνουμε μήνυμα αισιοδοξίας… παλέψαμε, αγωνιστήκαμε και θα νικήσουμε και αυτή τη φορά… από δω και πέρα αρχίζει η προδοσία».

📍ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Στις 4 Φεβρουαρίου 2018, ο Μίκης Θεοδωράκης επέλεξε να είναι ο κεντρικός ομιλητής στο συλλαλητήριο της πλατείας Συντάγματος για τη Μακεδονία.

"...μην προχωρήσετε σ’ αυτό το έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας.

Η ζημιά που θα προκαλέσετε στον τόπο μας θα είναι ανεπανόρθωτη. Αλλά και η κρίση της Ιστορίας και του ελληνικού λαού θα είναι αμείλικτη..."

*Μόνο αυτά δεν θυμούνται όλα τα συστημικά ΜΜΕ σήμερα στις αναφορές για το θάνατό του

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Από την υποτίμηση της δραχμής, στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα

από Βασίλης Βιλιάρδος

Η ελληνική οικονομία ευρίσκεται αντιμέτωπη με μια ιστορική πρόκληση – επειδή ο πληθωρισμός στην Ελλάδα αναδεικνύει ξανά τα δομικά προβλήματα της χώρας. Στην εποχή της Ευρωζώνης, η απώλεια που καταγράφει η ελληνική ανταγωνιστικότητα τείνει να γίνει μόνιμη. Χωρίς τα παραδοσιακά εργαλεία της νομισματικής πολιτικής, το δίλημμα ευρώ vs δραχμή έρχεται ξανά στην επιφάνεια – όχι βέβαια ως τάση επιστροφής, αλλά ως μάθημα για το πώς η έλλειψη ευελιξίας επηρεάζει άμεσα την αγοραστική δύναμη των Πολιτών και το κόστος παραγωγής των επιχειρήσεων. Στο παρελθόν, πριν από την είσοδο στην Ευρωζώνη, όταν η Ελλάδα είχε υψηλό πληθωρισμό, η κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδος μπορούσαν να καταφύγουν στην υποτίμηση της δραχμής – οπότε, υποτιμώντας το εθνικό νόμισμα, τα ελληνικά προϊόντα γίνονταν αυτόματα πιο φθηνά για τους ξένους που είχαν ισχυρότερα νομίσματα «σβήνοντας» έτσι την απώλεια της ανταγωνιστικότητας που είχε προκαλέσει ο πληθωρισμός. Σήμερα όμως, εντός της Ευρωζώνης, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο – αφού η Ελλάδα μοιράζεται το ίδιο νόμισμα με τους βασικούς εμπορικούς της εταίρους και δεν μπορεί να το υποτιμήσει. Επομένως, όταν η χώρα έχει υψηλότερο πληθωρισμό, η απώλεια της ανταγωνιστικότητας γίνεται μόνιμη και συσσωρευτική – με πολύ οδυνηρά επακόλουθα για τους Έλληνες.

Ανάλυση

Οι τρόποι αντιμετώπισης ενός πολύ υψηλού χρέους, τόσο σε απόλυτο μέγεθος, όσο και σε σχέση με το ΑΕΠ, είναι οι εξής τρεις: (α) η διαγραφή μέρους του (= «κούρεμα»), (β) ο πληθωρισμός και (γ) η χρηματοπιστωτική καταστολή – η οποία θα μπορούσε να μεταφρασθεί ως μία σταδιακή συρρίκνωση των πραγματικών αποταμιεύσεων (ανάλυση).

Στην περίπτωση της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, ο πληθωρισμός είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να δοθεί στην κυβέρνηση – αφού συμβαίνουν τα εξής:

(α) Ο πληθωρισμός «διαβρώνει» το χρέος σε απόλυτα νούμερα. Για παράδειγμα, με πληθωρισμό 2%, τα 30.000 € που οφείλονται για το 2041, θα αγοράζουν όσα περίπου 22.300 € σήμερα – ενώ με πληθωρισμό 3%, μόλις 19.250 € (μαθηματικός υπολογισμός στο τέλος).

(β) Ο πληθωρισμός μειώνει τη σχέση χρέος προς ΑΕΠ. Για παράδειγμα, το πραγματικό ΑΕΠ της Ελλάδας αυξήθηκε από το 2019 έως το 2025 κατά περίπου 20 δις € στα 204 δις € – ενώ το ονομαστικό, δηλαδή μαζί με τον πληθωρισμό, στα 248 δις €. Με υποθετικά λοιπόν σταθερό δημόσιο χρέος στα 363 δις € (γράφημα), το δημόσιο χρέος ως προς το πραγματικό ΑΕΠ ήταν στο 178% του ΑΕΠ (όσο περίπου το 2019), ενώ ως προς το πληθωριστικό διαμορφώθηκε στο 146% – οπότε η πτώση του κατά τις 32 μονάδες οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στον πληθωρισμό.

Του Δημήτρη Μπελαντή

Όσοι και όσες πολέμησαν στον Εμφύλιο το 1946 με 1949 υπό την σημαία του ΔΣΕ ήταν ανεξαιρέτως ήρωες.Πολεμησαν μια στρατιωτική μηχανή τελείως υπερτερη τους, που υπακουε σε ένα από τα πρώτα πειράματα του στρατού των ΗΠΑ κατά των εξεγέρσεων ( anti-insurgency projects ) την δημιουργία ανταρτοπόλεων, την εξώθηση των αγροτών στην εσωτερική εξορία, το στέγνωμα του νερού γύρω από το ψάρι του ανταρτοπόλεμου κλπ .

Όσα έγιναν στην Ελλάδα ήταν ένα αποικιοκρατικό πείραμα, επαναλήφθηκαν στη Μαλαισία από τους Βρετανούς , στο Βιετνάμ από τις ΗΠΑ, στην Αλγερία από τους Γάλλους κλπ Ήθελε τεράστιο προσωπικό σθένος για να μετάσχεις σε αυτόν τον τιτάνιο αγώνα.

Και η συνέχεια ήταν, μετά την ήττα, ακόμη τραγικότερη. Μετεμφυλιακό κράτος, εκτελέσεις, στρατόπεδα, φτώχεια και εξαθλίωση, ώθηση του λαού στην εξωτερική μετανάστευση, δύο καθεστώτα πολιτών ως το 1974 , ολοκλήρωση του Εμφυλίου η χούντα κλπ.Οι συνέπειες κρατούν ως σήμερα. Και όσοι κατέφυγαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες έζησαν την τραγωδία των διασπασεων του ΚΚΕ, την Τασκένδη, την διασπαση του 1956, την διασπαση του 1968, τον έλεγχο και καταστολη από τις " σοσιαλιστικές" αρχές και τόσα άλλα. Τραγικότερη των περιπτώσεων ο Νίκος Ζαχαριάδης, που έγινε τραγικό θύμα του συστήματος όπου είχε αφιερώσει την ζωή του.

Θα ήθελα εδώ να θέσω δύο ζητήματα.

Μπορούσε ο ΔΣΕ να νικήσει;

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΥΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΣΤΕΡΓΙΑΔΗΣ - Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΚΑΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1922 ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Κρινιώ Καλογερίδου

The Enigmatic and Controversial Cretan High Commissioner of Asia Minor, Aristeidis Stergiadis: His Role in August and September 1922 and His Responsibility for the Destruction of Smyrna

Τέτοιες μέρες, το 1922, η Σμύρνη ήταν παραδομένη από τους Τούρκους στις φλόγες (13 -17 Σεπτεμβρίου 1922). Πέντε μέρες και νύχτες χρειάστηκαν για να μετατραπεί σε νεκροταφείο: 25.000 Ελληνες Μικρασιάτες χάθηκαν τότε. Αλλοι τόσοι ήταν οι νεκροί από τις 27 Αυγούστου (9 Σεπτεμβρίου με το νέο ημερολόγιο), όταν οι δυνάμεις του Κεμάλ έμπαιναν στην πόλη. Ηταν η τελευταία πράξη του δράματος, που οδήγησε στον ξεριζωμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και τον αφανισμό 2.150 ελληνικών οικισμών της περιοχής…

Η πιο αινιγματική προσωπικότητα, που εμπλέκεται άμεσα στην καταστροφή της Σμύρνης παραμένει ο Αριστείδης Στεργιάδης. Ο επί 40 μήνες Έλληνας Ύπατος Αρμοστής. Στο πρόσωπό του συγκεντρώθηκε το γενικό ανάθεμα και επί δεκαετίες, όποιος άρθρωνε κάποιο υπερασπιστικό λόγο διακινδύνευε να χαρακτηριστεί, περίπου, ως εθνικός μειοδότης.

Μια σειρά από αιτίες ανέδειξαν τον νομομαθή Κρητικό στο νούμερο ένα αποδιοπομπαίο τράγο για τον ξεριζωμό των Μικρασιατών. Με τη δημόσια σιωπή και στάση του τα χρόνια, που ακολούθησαν, συνέβαλε κι ο ίδιος στην ανακήρυξή του σε προδότη των προδοτών.

enosivourlioton.gr

Ο Αριστείδης Στεργιάδης κατάφερε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, να στρέψει εναντίον του τους Έλληνες και τους άλλους Χριστιανούς της Ιωνίας, ενώ φαίνεται ότι η συμπεριφορά του απέναντι στους Μουσουλμάνους κάθε άλλο παρά εχθρική ήταν.

Εκτός από όλα τ’ άλλα κατάφερε να διχάσει και τους ιστορικούς, ορισμένοι από τους οποίους τον επικρίνουν σφοδρά και άλλοι τον επαινούν.

Στο σημερινό μας άρθρο θα παρουσιάσουμε εκτενώς την προσωπικότητα του Αριστείδη Στεργιάδη κυρίως μέσα από άγνωστα περιστατικά τα οποία δείχνουν τον χαρακτήρα του.

Οι χώρες αυτού που τώρα ονομάζεται Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας πραγματοποίησαν μια διάσκεψη στην Τουρκία.

Ενώ συζήτησαν για μια σειρά από πράγματα, το πιο αξιοσημείωτο ήταν η επιθυμία τους να επεκτείνουν τον οργανισμό σε *άλλες* χώρες.

Για όσους από εσάς τους παρακολουθείτε από την πατρίδα σας, τουλάχιστον δύο από τις τρεις εμπλεκόμενες χώρες έχουν επικρίνει την Αίγυπτο τόσο για την άρνησή τους να συμμετάσχουν όσο και για την άρνησή τους να ενταχθούν.

Η Αίγυπτος είναι τελικά ο μεγάλος σουνιτικός στρατός που λείπει. Η συμπερίληψή της θα έκανε τη συμμαχία περισσότερο ένα «ενιαίο σουνιτικό μέτωπο».

Εκτός από το ότι η Αίγυπτος δεν εμπιστεύεται την Τουρκία (ποτέ μην εμπιστεύεστε έναν Οθωμανό). Είναι ενοχλημένη με τον τρόπο που την αντιμετωπίζει η Σαουδική Αραβία (οι φίλοι δεν σε αναγκάζουν να τους πουλήσεις νησιά για χρήματα που χρειάζεσαι για να επιβιώσεις), και το Πακιστάν έχει στο «παρελθόν» αποδεχτεί τη συνεργασία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Όσο περισσότερο έχουν αυτές τις συναντήσεις, τόσο περισσότερο η έλλειψη της Αιγύπτου (ο ισχυρότερος σουνιτικός στρατός παρεμπιπτόντως, μόνο από το μέγεθος η Αίγυπτος έχει περισσότερα αεροσκάφη, τεθωρακισμένα οχήματα και ναυτικά μέσα) γίνεται ελέφαντας στο δωμάτιο.

Του Γιάννη Σπανού

Η αυλαία του Αυγούστου του 1956 έκλεισε μ’ ένα ακόμα αιματηρό δράμα της ελευθερίας. Όταν η είσοδος του παλιού Νοσοκομείου Λευκωσίας βάφτηκε με το αίμα δυο αγωνιστών της ΕΟΚΑ και ενός φαρμακοποιού και με τον τραυματισμό δυο παλληκαριών ορκισμένων στη λευτεριά της πατρίδας και την ένωσή της με τη μάνα Ελλάδα. Ήρωες του δράματος ο Κυριάκος Κολοκάσης και ο Ιωνάς Νικολάου, τραυματίες ο Σπύρος Κυριάκου κι ο Γιώργος Ταλιαδώρος κι ο Φαρμακοποιός Κούλης Κυριακίδης που το χέρι της τραγικής του μοίρας τον έσπρωξε στη σκηνή της μάχης του Νοσοκομείου το πρωϊ της 31ης Αυγούστου 1956.

Οι συνθήκες που μέσα στη δίνη τους ξετυλίχτηκε η τραγωδία ήταν σκληρές για όλο το νησί. Η σκιά του έκτακτου νόμου των Άγγλων βαριά. Κι η ποινή του θανάτου για όποιο κρατούσε όπλο ανελέητη, καταπίεζε τα στήθια του κόσμου μέρα- νύχτα, ενώ στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης ήταν κλεισμένοι 3.362 αγωνιστές στις Φυλακές 1114, ενώ τα βουνά δρασκέλιζαν 300 αντάρτες. Τα γεγονότα άρχισαν από την προηγούμενη νύχτα όταν έφθασαν στο Γέρι, από τη Λευκωσία ο Παναγιώτης Κοτζιάς κι ο Ιωνάς Νικολάου για να μεταδώσουν την είδηση πως την άλλη μέρα οι Άγγλοι θα μετέφεραν τον κατάδικο Πολύκαρπο Γιωρκάτζη κι έπρεπε να αποτολμηθεί η απόδρασή του. Η πληροφορία απευθυνόταν στον Κυριάκο Κολοκάση και τον Σπύρο Κυριάκου της ομάδας «Γεράκι»που έμεναν στο καταφύγιο, ένα αλώνι.

Οι ίδιοι είχαν πρωταγωνιστήσει και την προηγούμενη βδομάδα στην απαγωγή του Αργύρη Καραδήμα κι ενός καταδίκου του κοινού ποινικού δικαίου.

Της Μαριάννας Κορομηλά

Έκλεισαν κιόλας 15 χρόνια από την έναρξη αυτού του πολέμου ανάμεσα στις περιφερειακές δυνάμεις. Μια αδυσώπητη σύγκρουση, που ονομάστηκε "εμφύλιος", ενώ σταδιακά παρακολουθούσαμε τους επίδοξους να ορμάνε πάνοπλοι και απροκάλυπτα στο πεδίο. Και ο πόλεμος συνεχίζεται. Οι ζώνες κατοχής (από την Τουρκία και το Ισραήλ) αυξάνονται και πληθύνονται. Οι "μεγάλοι" σιωπούν ικανοποιημένοι. Αναγνώρισαν, μάλιστα, τον επικηρυγμένο αρχιτρομοκράτη σαν "πρόεδρο" της διαλυμένης χώρας.

Η Ρωσία παραχώρησε τη θέση της (επί Άσαντ υιού κατείχε το λιμάνι της Λατάκειας) στο πολεμικό ναυτικό της Τουρκίας. Καρσί στα κατεχόμενα της Κύπρου. Οι Κούρδοι, για άλλη μια φορά, εγκαταλελειμμένοι. Οι Δρούζοι δηλώνουν ότι λατρεύουν το Ισραήλ. Ο νότιος Λίβανος ανασκάπτεται. Τρομοκρατικές ομάδες ελέγχουν ή και κατέχουν σχεδόν τη μισή χώρα. Οι Χριστιανοί διώκονται (πριν από 50 χρόνια, οι Ορθόδοξοι έφταναν τα δύο εκατομμύρια). Σκόνη ατέλειωτη, βρώμικη, τοξική, σκέπασε την αιματοβαμμένη Συρία.

Και μη ρωτήσεις τι απέγινε η πρωτοβυζαντινή Μονή του Συμεών του Στυλίτη, το μέγα προσκύνημα ανάμεσα σε Αντιόχεια και Χαλέπι. Σήμερα, 1η Σεπτεμβρίου, θα γιόρταζε. Αλλά στη Συρία κανείς δεν γιορτάζει πια. Μόνο οι ύαινες χορεύουν πάνω από τα κουφάρια.

"Χαίρε φιλτάτη Συρία! Τι έξοχη χώρα για τον εχθρό!"

MONTEFALCO – ΝΕΜΕΑ! Δύο μικροί δήμοι, δύο μεγάλοι οινικοί τόποι

Του Ντίνου Παπαντωνίου

Εύχομαι καλό μήνα και καλή επιτυχία στις Μεγάλες Μέρες της Νεμέας, που φέτος πραγματοποιούνται από τις 4 έως τις 6 Σεπτεμβρίου.

Διάλεξα σήμερα να γράψω για δύο ξεχωριστούς οινικούς τόπους, όπου η γη, το αμπέλι και το κρασί έχουν διαμορφώσει την ιστορία και την ταυτότητά τους: το Montefalco, «το μπαλκόνι της Ούμπρια», και τη Νεμέα, τη γενέθλια γη του Αγιωργίτικου.

Δύο τόποι με πολλά κοινά στοιχεία. Μικροί πληθυσμιακά, μεγάλοι όμως ως προς τη φήμη, την παραγωγή, το πολιτιστικό τους απόθεμα και τη σχέση των ανθρώπων τους με τη γη.

Το Montefalco βρίσκεται στην επαρχία της Περούτζια, στην κεντρική Ούμπρια. Είναι χτισμένο σε λόφο, σε υψόμετρο περίπου 472 μέτρων, έχει έκταση 69,34 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό περίπου 5.250 κατοίκους.

Αποκαλείται «La Ringhiera dell’Umbria» , «το μπαλκόνι της Ούμπρια»,επειδή από τον λόφο του η θέα απλώνεται στις κοιλάδες του Clitunno, του Topino και του Τίβερη.

Το ιστορικό κέντρο, τα μεσαιωνικά τείχη, οι εκκλησίες, οι πλατείες και οι αμπελώνες δημιουργούν μια ενιαία εικόνα τόπου. Η αρχιτεκτονική, η τέχνη, το κρασί, το ελαιόλαδο και η τοπική οικονομία δεν λειτουργούν χωριστά, αλλά ως ένα σύνολο.

Γι’ αυτό το Montefalco έχει ενταχθεί και στο δίκτυο των «Ομορφότερων Χωριών της Ιταλίας».

Ιδιαίτερη θέση κατέχει το Μουσειακό Συγκρότημα του Αγίου Φραγκίσκου, με τις τοιχογραφίες του Benozzo Gozzoli και έργα του Perugino. Στον ίδιο χώρο λειτουργεί από το 2024 και το Μουσείο του Sagrantino.

Το κρασί, επομένως, δεν παρουσιάζεται μόνο ως εμπορικό προϊόν. Εντάσσεται στην ιστορία, στη ζωγραφική, στη θρησκευτική παράδοση και στη συλλογική μνήμη του τόπου.

Ο Μαζλούμ Αμπντί περνά από την ηγεσία μιας αυτόνομης ένοπλης δύναμης στο Προεδρικό Μέγαρο, ενώ Τουρκία, Ισραήλ και ΗΠΑ αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους

Γεώργιος Κουτσούμης Αναλυτής Μέσης Ανατολής

Ηδιάλυση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και η ενσωμάτωσή τους στον νέο συριακό στρατό αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις στη Συρία μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ. Η σημασία της απόφασης ενισχύεται από τον διορισμό του μέχρι πρότινος αρχηγού των SDF, Μαζλούμ Αμπντί, ως συμβούλου του Προέδρου Αχμέντ αλ-Σάραα.

Μέσα σε λίγες ημέρες, ο Αμπντί πέρασε από την ηγεσία της ισχυρότερης αυτόνομης στρατιωτικής δύναμης της χώρας στο εσωτερικό του νέου συστήματος εξουσίας στη Δαμασκό.

Η εξέλιξη δείχνει ότι η νέα συριακή ηγεσία επέλεξε την πολιτική ενσωμάτωση του κουρδικού παράγοντα αντί της στρατιωτικής του εξουδετέρωσης.

Για περισσότερο από μία δεκαετία, οι SDF αποτέλεσαν τον βασικό στρατιωτικό και διοικητικό πυλώνα της de facto κουρδικής αυτονομίας στη βορειοανατολική Συρία. Έλεγχαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, φράγματα, αγροτικές εκτάσεις, συνοριακά περάσματα και σημαντικές υποδομές, ενώ διέθεταν δικές τους δομές ασφαλείας και τοπικής διοίκησης.

Με την ενσωμάτωσή τους στο συριακό κράτος, η Δαμασκός ανακτά τον έλεγχο περιοχών που επί χρόνια λειτουργούσαν σχεδόν παράλληλα προς την κεντρική εξουσία.

Για τον Αλ-Σάραα πρόκειται για σημαντική πολιτική επιτυχία, καθώς επιβάλλει την αρχή της μίας κυβέρνησης και του ενός στρατού χωρίς να οδηγηθεί σε μεγάλης κλίμακας σύγκρουση με τους Κούρδους.

του Δημήτρη Τσίρκα !

Πώς γίνεται στα ΜΚΔ να είναι όλοι θυμωμένοι και να καταγγέλλουν συνεχώς την εξουσία, αλλά αυτή να είναι πιο ακλόνητη από ποτέ; Πώς γίνεται οι πάντες να είναι διαρκώς στα (ψηφιακά) κεραμίδια αλλά τίποτα να μην αλλάζει;

Καλώς ήρθατε στην έρημο της Υπερπολιτικής.

Έτσι περιγράφει ο Βέλγος ιστορικός των ιδεών, Αντόν Γιάγκερ, τη σύγχρονη πραγματικότητα στην οποία η πολιτική μοιάζει να βρίσκεται παντού στην καθημερινότητά μας, αδυνατώντας όμως να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές.

Ο Γιάγκερ προτείνει μια τριμερή περιοδολόγηση του Πολιτικού τις τελευταίες δεκαετίες:

Α) Τη μαζική πολιτική (μέσα του 20ου αιώνα μέχρι το 1990) στην οποία οι πολίτες συμμετείχαν σε μαζικά κόμματα, συνδικάτα και άλλες συλλογικότητες και όπου η πολιτική ταυτότητα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ταξική θέση.

Β) Την εποχή της μεταπολιτικής (Πτώση του Ανατολικού Μπλοκ – 2008) όπου κυριαρχεί η ΤΙΝΑ και οι ιδεολογικές συγκρούσεις αντικαθίστανται από τη (φαινομενικά) ουδέτερη τεχνοκρατική διαχείριση.

Εδώ η πολιτική εκκενώνεται από το περιεχόμενό της, το οποίο εκχωρείται στους πάσης φύσεως «ειδικούς», τις ανεξάρτητες αρχές και ΜΚΟ και τα δικαστήρια.

Διονύσιος Καλιντέρης

Όσα συνέβησαν προ τριάκοντα ετών θα ήταν σκόπιμο να επανερμηνεύονται υπό το φώς όσων μεσολάβησαν έκτοτε.

Είναι μια διαδικασία μάθησης και αυτή. Την οποία όμως αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, όσοι θεωρούν ότι κατ' αυτό τον τρόπο ενδέχεται να απειληθεί η ταυτότητά τους.

Η ταυτότητά τους ως “ενήμερων”, αντεθνικιστών, δυτικών αριστερών.

Οι γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι ήταν ένα μεγάλο πειραματικό εργαστήρι. Μας κληροδότησαν πολλά από όσα ξεδιπλώθηκαν στην διεθνή σκηνή τις επόμενες δεκαετίες:

Τις διεθνείς στρατιωτικές επεμβάσεις δίχως απόφαση ΟΗΕ, στο όνομα της responsibility to protect (1995, 1999).

Το έκτρωμα της (εκ φύσεως επιλεκτικής) “διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης”, αρχικά με το ad hoc Δικαστήριο της Χάγης για την πρώην Γιουγκοσλαβία και κατόπιν με το μόνιμο “Αφρικανοδικείο” (πλέον και Πουτινοδικείο) της Σύμβασης της Ρώμης.

Την καθιέρωση “διεθνών προτεκτοράτων” υπό Ύπατο Αρμοστή, όπως η Βοσνία και το Κόσοβο, σε μιαν άσκηση “διεθνικής συμβίωσης”, δίχως λαϊκή κυριαρχία για κανέναν. (Θα εφαρμοζόταν και στην Κύπρο, κατά το Σχέδιο Ανάν, που χαιρέτισαν στον καιρό του ο ΣΥΝ και το Δίκτυο).

Τις black flag σφαγές για την κινητοποίηση της απαραίτητης διεθνούς κατακραυγής (αγορά Μάρκαλε 1994, Ράτσακ 1998).

Την προπαγανδιστική εργαλειοποίηση της μνήμης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος (“Οι Σέρβοι ξανάνοιξαν στρατόπεδα συγκέντρωσης!”), την ίδια ώρα που αξιοποιούνταν οι νοσταλγοί του γενοκτονικού δωσιλογισμού και ο Πάπας αγιοποιούσε τον φασίστα καρδινάλιο Στέπινατς.

Του Βασίλη Λαμπόγλου

Αυτές τις μέρες πέθανε ο Ράτκο Μλάντιτς ...ο Σέρβος στρατηγός που έφερε την ευθύνη για τη γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα.

Εγώ θα σας πω 2 ιστοριες για έναν Αμερικανό και έναν Βόσνιο ...που δείχνουν πως η ιστορία πολλές φορές είναι αυτή που κυριαρχικά επιβάλλεται από τους "ισχυρούς" της εποχής προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα τους και όχι αυτή που καταγράφεται από όσους είναι εντεταλμένοι για να το πράξουν.

Ο πρώην πράκτορας της CIA Ρόμπερτ Μπέιρ, που συμμετείχε σε επιχειρήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, αποκαλύπτει τον ρόλο των ΗΠΑ, σημειώνοντας πως "η αμερικανική κυβέρνηση πλήρωσε πολλούς (σημ: πολιτικούς, ΜΚΟ, δημοσιογράφους) για να γίνει ο πόλεμος.

Το Κόσοβο, για παράδειγμα, δημιουργήθηκε για δύο λόγους. Πρώτον γιατί η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτά και δεύτερον διότι αποτελεί στρατιωτική βάση του ΝΑΤΟ.

Είναι η μεγαλύτερη Νατοϊκή βάση στα Βαλκάνια και στη καρδιά της Ευρώπης".

Ο Ρόμπερτ Μπέιρ, αναλυτής στο CNN και άλλα αμερικανικά ΜΜΕ αλλά και συγγραφές πολλών βιβλίων που αποκαλύπτουν τα μυστικά των αμερικανικών υπηρεσιών αλλά και των κυβερνήσεων του Μπιλ Κλίντον και του Τζορτζ Μπους, μίλησε στο ebritic.com, αποκαλύπτοντας τον ρόλο των ΗΠΑ στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, όπου και έδρασε ως πράκτορας της CIA, από το 1991-94. Στη συνέχεια ο Μπέιρ εστάλη σε επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Σημειώνεται πως ο Μιτ Γουόσπουρ, ένας προσωπικός του φίλος εργαζόμενος στη Γερουσία, ο οποίος του έδινε πληροφορίες, έχει δολοφονηθεί.

" Στόχος μας ήταν να διχάσουμε τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας ώστε να αποσχιστούν, μέσω της πρόκλησης μίσους και του εθνικισμού .

Η Σρεμπρένιτσα θυσιάστηκε για κερδίσουν οι ΗΠΑ μια δικαιολογία για να επιτεθούν κατά των Σέρβων ", αναφέρει και συνεχίζει:

Ο Ολιγάρχης Μέρος 3

Πώς ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ουκρανίας ανέβηκε καθώς έπεφταν πτώματα – και έγινε πολύ ισχυρός για να τον αγγίξουμε

Από ανεξιχνίαστες δολοφονίες και ισχυρισμούς για τη μαφία μέχρι τον Αζόφ και τον Ζελένσκι, ο Ρινάτ Αχμέτοφ έχει περάσει δεκαετίες στο επίκεντρο των πιο σκοτεινών ίντριγκων της Ουκρανίας

Καθ' όλη τη διάρκεια των τελών Ιουλίου, η φιλο-Τραμπ Αμερικανίδα influencer Λόρα Λούμερ ήταν τιμώμενη στο Κίεβο. Παλαιότερα μια πολύ έντονη επικριτής της χώρας, η Λούμερ είναι τώρα μια ολοκληρωμένη Ουκρανή, που συναντά θερμά τον παράνομο πρόεδρό της – τον οποίο προηγουμένως κατηγορούσε για την έναρξη του πολέμου – σε μια ευρέως δημοσιευμένη συνέντευξη. Έχει επαινέσει το Κίεβο για την έλλειψη Μουσουλμάνων, ενώ παράλληλα πραγματοποιεί μια ποικιλία από φωτογραφίσεις υψηλού προφίλ. Αυτό περιελάμβανε συνάντηση με τον σκληροπυρηνικό νεοναζί Αντρέι Μπιλέτσκι του Τάγματος Αζόφ και επίσκεψη στο αρχηγείο της DTEK, του μεγαλύτερου προμηθευτή ενέργειας της Ουκρανίας, ο οποίος έλαβε περίπου 112 εκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια από την ΕΕ και τις ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2024.

Τόσο η Azov όσο και η DTEK συνδέονται στενά με τον Ρινάτ Ακχέμτοφ, τον πλουσιότερο άνθρωπο της Ουκρανίας από τουλάχιστον το 2006, του οποίου η εκτιμώμενη περιουσία των 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι ίση με το ένα τρίτο του προπολεμικού ΑΕΠ του Κιέβου.

Του Σπύρου Καναλιώτη

Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία με το «πρώτα ο άνθρωπος», «τα Μνημόνια δεν είναι μονόδρομος» και «όχι στα Μνημόνια». Το δημοψήφισμα του Ιουλίου επιβεβαίωσε ακόμη πιο καθαρά αυτή την πολιτική εντολή. Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. Η κωλοτούμπα χρειάστηκε ένα νέο αφήγημα: «δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο», «κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει», «δεν υπήρχε άλλη επιλογή».

Το TINA δεν χρειάζεται να υποστηρίξει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική είναι καλή. Λέει κάτι πολύ πιο αποτελεσματικό: μπορεί να μην είναι καλή, αλλά δεν υπάρχει άλλη. Έτσι η πολιτική επιλογή μετατρέπεται σε οικονομική αναγκαιότητα, ο πολιτικός συσχετισμός σε αντικειμενικό όριο και η υποχώρηση σε πράξη ρεαλισμού.

Εδώ βρίσκεται η ουσία της ιδεολογικής μετατόπισης. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ως υπεράσπιση της αγοράς. Αρκεί να εγκαταστήσει την πεποίθηση ότι ορισμένες πολιτικές, όσο άδικες ή ανεπιθύμητες κι αν θεωρούνται, είναι στην πράξη αναπόφευκτες. Τότε η πολιτική παύει να είναι η διεκδίκηση του διαφορετικού και γίνεται η διαχείριση του δεδομένου.

Ο Ερντογάν δεν ρισκάρει ένα chicken game...

Σήμερα, στις ακραία επικίνδυνες πολεμικές περιστάσεις της περιοχής, η επιδιώκουσα να καταστεί η Υπερδύναμη - Αφέντης της περιοχής ερντογανική Τουρκία ωρύεται νυχθημερόν εναντίον των σχέσεων Ελλάδος - Κύπρου - Ισραήλ και της ανάπτυξης των αμυντικών τους συστημάτων

Κυριακη 30 Αυγ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΣΑΦΕΣΤΑΤΗ προειδοποιητική βολή πολέμου εναντίον της Τουρκίας έστειλε ο Ισραήλ στον Ερντογάν, παραγγέλλοντάς του «να κάτσει στ’ αβγά του - ώς εδώ και μη παρέκει». Το εξέπεμψε την Τρίτη, 18η Αυγούστου, με τον προπαρασκευαστικό βομβαρδισμό της σχεδιαζομένης για τουρκική χρήση αεροπορικής Βάσης Αμπού αλ-Ντουχούρ, στη βορειοδυτική Συρία, από την ισραηλινή πολεμική αεροπορία. Το μήνυμα, εμπράκτως κι όχι μόνο στα λόγια, ξεκάθαρο: Ο Ισραήλ είναι αποφασισμένος να αποτρέψει τη μετατροπή των ερειπίων της ήδη ρημαγμένης Συρίας σε τουρκικό προγεφύρωμα εναντίον του.

- Έχει άραγε φτάσει η στιγμή που η ραγδαία εκτράχυνση των τελευταίων ετών στις σχέσεις Άγκυρας - Ιερουσαλήμ βρίσκεται στα πρόθυρα πολέμου μεταξύ των δύο κρατών, αμφοτέρων στενών εισέτι συμμάχων των ΗΠΑ;

- Οι μέχρι τώρα «εξετάσεις», που έδωσε στη διάρκεια της 24χρονης μονοκρατορίας του ο Ερντογάν, βεβαιώνουν ότι δεν είναι καθόλου ριψοκίνδυνος για να παίξει το αβέβαιο «παιχνίδι της κότας - chicken game»:

- Παραδοσιακά γνωστότατο στην αμερικανική τρέλα το chicken game, αναφέρεται σε δύο αντίπαλους ο ένας απέναντι του άλλου αυτοκινητιστές ταχύτητας σε στενό δρόμο, οι οποίοι ορμούν ιλιγγιωδώς ώς τη μετωπική τους σύγκρουση και όποιος κλώσει πρώτος χάνει το παιχνίδι και ρεζιλεύεται ως «η κότα».

Μια σύνοψη της επερχόμενης τεχνοκρατίας

από τον Riccardo Paccosi - 28 Αυγούστου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Ο Κινεζοκαναδός καθηγητής Jiang Xueqin δεν είναι ούτε φιλόσοφος ούτε θεωρητικός, αλλά μάλλον εκλαϊκευτής.
Και σε αυτές τις εποχές -που έχουμε πρόσβαση σε αμέτρητες πληροφορίες αλλά δεν έχουμε τη δυνατότητα να τις συνδέσουμε λόγω της αέναης ροής πληροφοριών- ένας αφοσιωμένος εκλαϊκευτής είναι σίγουρα χρήσιμος.
Αυτό που αφηγείται ο καθηγητής Jiang δεν βασίζεται σε προφητείες ή βεβαιότητες: απλώς συγκεντρώνει τα οράματα του μέλλοντος που, στο παιχνίδι των αυτοεκπληρούμενων προφητειών, όσοι βρίσκονται στην εξουσία τα διακηρύσσουν δημόσια. Ή μάλλον, τα διακηρύσσουν δημόσια σε συγκεντρώσεις της ελίτ και απευθύνονται αποκλειστικά στην άρχουσα τάξη, βέβαιος ότι οι πολιτικές τάξεις διαφόρων εθνών και η κυρίαρχη δημοσιογραφία δεν θα ανοίξουν ποτέ καμία συζήτηση για αυτά τα ζητήματα και ότι η πλειοψηφία του κοινού, ως εκ τούτου, θα παραμένει πάντα αγνοούσα αυτές τις δηλώσεις, παρά το γεγονός ότι είναι άμεσα διαθέσιμες.

Το πρώτο μέρος της βιντεοσκοπημένης συνέντευξης με τον Jiang Xueqin -το οποίο μπορείτε να βρείτε στην ενότητα σχολίων- αφορά τη γεωπολιτική. Ο ακαδημαϊκός υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν δεν είναι καθόλου μια δυτική ήττα, όταν εξετάζεται από σιωνιστική οπτική γωνία. Πράγματι, το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ -το οποίο απαιτεί πολλά ακόμη χρόνια πολέμου, θανάτου και καταστροφής για να υλοποιηθεί- αντιμετωπίζει το κύριο εμπόδιό του στο σύστημα συμμαχιών μεταξύ των ΗΠΑ και των αραβικών μοναρχιών, που βασίζεται στην ανταλλαγή στρατιωτικής ασφάλειας με πετροδολάρια. Τώρα, μετά τους βομβαρδισμούς των αμερικανικών θυλάκων στον Κόλπο από το Ιράν, αυτή η ισορροπία έχει διαταραχθεί και αυτό ακριβώς χρειάζεται το Ισραήλ για να συνεχίσει τη μακροπρόθεσμη εκστρατεία γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης.
Από την αμερικανική οπτική γωνία, ωστόσο, το πολεμικό σενάριο στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και σύντομα στον Ειρηνικό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής προσπάθειας θα πρέπει να αφήνεται σε άλλους, ενώ παράλληλα θα στηρίζεται μια οικονομία που επιβαρύνεται από ένα χρέος 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων με πωλήσεις όπλων

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την έντονη αγανάκτησή της για τη δημοσιοποίηση φωτογραφικού υλικού από την πρόσφατη επίσκεψη ελληνικής αυτοδιοικητικής αποστολής στον ιστορικό Πόντο, στο οποίο ο Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) και Δήμαρχος Αμπελοκήπων–Μενεμένης κ. Λάζαρος Κυρίζογλου εμφανίζεται να φωτογραφίζεται μαζί με τον Δήμαρχο Ματσούκας μπροστά από πορτρέτο του Μουσταφά Κεμάλ.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί απέναντι σε αντίστοιχα περιστατικά. Και δυστυχώς, κάθε φορά που πιστεύουμε ότι έχουμε φτάσει στο τέλος αυτής της απαράδεκτης πρακτικής, εμφανίζεται ένας ακόμη Έλληνας θεσμικός παράγοντας να φωτογραφίζεται μπροστά από το πορτρέτο του Κεμάλ.

Φτάνει πια.

Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται μια τέτοια φωτογραφία «εθιμοτυπική», «αναμνηστική» ή μέρος της διπλωματικής αβρότητας.

Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν αποτελεί για τον Ποντιακό Ελληνισμό ένα ουδέτερο ιστορικό πρόσωπο. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την περίοδο των διωγμών, των εκτοπισμών και της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους. Για τους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας, η εικόνα ενός Έλληνα αιρετού να στέκεται μπροστά στο πορτρέτο του Κεμάλ δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια αθώα φωτογραφική στιγμή.

Δεν ζητάμε από κανέναν να μην επισκέπτεται την Τουρκία. Δεν ζητάμε από κανέναν να μην συναντά Τούρκους αυτοδιοικητικούς. Ζητάμε το αυτονόητο: να γνωρίζει πού βρίσκεται, τι συμβολίζουν οι χώροι στους οποίους στέκεται και ποια είναι η ιστορική ευθύνη που συνοδεύει την ιδιότητά του.

Μπορούμε επίσης να μετανιώσουμε για ό,τι δεν ήταν ποτέ δικό μας.

«Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

Γιατί μας λείπουν εποχές, τόποι και ζωές που δεν μας ανήκαν ποτέ;

Σύνταξη Inchiostronero

Υπάρχει μια μοναδική, φαινομενικά αντιφατική νοσταλγία: η νοσταλγία για ό,τι δεν έχουμε βιώσει ποτέ. Μια εποχή γνωστή μόνο μέσα από φωτογραφίες, βιβλία, ταινίες και ιστορίες μπορεί να μας φαίνεται πιο οικεία από το παρόν μας. Λαχταράμε πόλεις που πέρασαν προ πολλού, καλοκαίρια πριν γεννηθούμε, λογοτεχνικά καφέ που δεν έχουμε επισκεφτεί ποτέ. Αλλά τι πραγματικά επιθυμούμε όταν λαχταράμε ένα παρελθόν που δεν ήταν δικό μας; Ίσως όχι το ίδιο το παρελθόν, αλλά κάτι που το παρόν δεν φαίνεται πλέον σε θέση να μας υποσχεθεί.

Υπάρχουν φωτογραφίες που τις κοιτάμε σαν να περιέχουν μια δική μας ανάμνηση.

Μια ιταλική πλατεία της δεκαετίας του 1950, μερικά παρκαρισμένα αυτοκίνητα, άντρες με καπέλα, παιδιά που παίζουν στο πεζοδρόμιο. Ή το Παρίσι της δεκαετίας του 1920, τραπεζάκια καφέ, πινακίδες, ένα ανώνυμο πλήθος που περπατάει σε λεωφόρους που δεν έχουμε πατήσει ποτέ το πόδι μας. Ή ένας παλιός σιδηροδρομικός σταθμός, ατμομηχανές, χάρτινες βαλίτσες, ξένοι που περιμένουν ένα τρένο που αναχώρησε εβδομήντα χρόνια πριν γεννηθούμε.

Κι όμως κάτι συμβαίνει.

Δεν παρατηρούμε απλώς. Νιώθουμε μια απώλεια.

Και εδώ είναι που η νοσταλγία γίνεται μυστηριώδης, επειδή, λογικά, θα έπρεπε να μπορούμε να νοσταλγούμε μόνο ό,τι έχουμε αποκτήσει. Παιδική ηλικία, ένα αγαπημένο πρόσωπο, ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, ένα ξεχωριστό καλοκαίρι. Η μνήμη παρέχει το υλικό και ο χρόνος κάνει τα υπόλοιπα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη, πιο ανεπαίσθητη νοσταλγία: αυτή για αυτό που δεν γνωρίσαμε ποτέ.

Maurizio Blondet

Το «κλειδί» των Storm Shadow στην Ουκρανία – Πώς «στέκονται» απέναντι στους ρωσικούς πυραύλους Kh-69.

Οι πύραυλοι SCALP έχουν δηλωμένη εμβέλεια περίπου 155 μιλίων, αν και οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι μπορούν να διανύσουν έως και 250 μίλια. Ο πύραυλος SCALP ζυγίζει 1.300 κιλά και έχει σχεδιαστεί για να πλήττει «θωρακισμένους» στόχους, όπως καταφύγια. Με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που χρησιμοποιεί στην παρούσα φάση η Ουκρανία για να πλήξει ρωσικές αποθήκες και διυλιστήρια, θα ήταν δυσκολότερο να πλήξει τέτοιου είδους προστατευμένους στόχους. Ο ρωσικός πύραυλος Kh-69 θεωρείται το ρωσικό αντίστοιχο που προσεγγίζει περισσότερο τους πυραύλους SCALP/Storm Shadow. Τόσο ο πύραυλος SCALP όσο και ο Kh-69 είναι υποηχητικοί, δηλαδή πετούν με ταχύτητα μικρότερη από την ταχύτητα του ήχου. Παρόλο που κινούνται πιο αργά σε σχέση με πυραύλους που αναπτύσσουν υπερηχητικές ταχύτητες —ταχύτητες δηλαδή μεγαλύτερες από αυτή του ήχου— και οι δύο τύποι πετούν σε χαμηλό ύψος για να αποφύγουν τον εντοπισμό τους από τα ραντάρ, τα οποία είναι καθοριστικής σημασίας για την ανίχνευση και την εξουδετέρωσή τους από τα συστήματα αεράμυνας.

Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, το Ηνωμένο Βασίλειο συγκαταλέγεται σταθερά μεταξύ των πιο ανοιχτών και ένθερμων στρατιωτικών υποστηρικτών του Κιέβου, μεταφέροντας επανειλημμένα βαρύ οπλισμό, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων μεγάλης εμβέλειας αιχμής όπως το Storm Shadow.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, η Βρετανία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να παράσχει στην Ουκρανία απόρρητη τεχνολογία για να επιτρέψει την τοπική παραγωγή του αγγλογαλλικού σχεδιασμένου πυραύλου κρουζ SCALP (γνωστού στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Storm Shadow). Οι σύμμαχοι σχεδιάζουν να θέσουν σε λειτουργία μια γραμμή παραγωγής στην Ουκρανία μέχρι το τέλος του έτους.

«Ανήκομεν εις τη Δύσιν»... Ή όχι μόνο σ' αυτήν. - Ηλίας Παπαναστασίου

«Ανήκομεν εις τη Δύσιν»...

Η φράση ανήκει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ειπώθηκε πριν μισό και βάλε αιώνα και ακόμη μας «κυνηγά» ...

Όχι επειδή δεν θέλουμε να έχουμε σχέση με τη Δύση... Κάθε άλλο. Μόνο που η διαρκής και επίμονη προσπαθειά μας να αποδείξουμε ότι είμαστε «δυτικοί» μας έκανε να ξεχάσουμε τη θέση μας στο χάρτη. Αρκεί κάποιος να τον κοιτάξει για να καταλάβει ότι ΔΕΝ ανήκομεν μόνο στη Δύση κι αυτό είναι μεγάλο προνόμιο, το οποίο οι κυβερνήσεις μας σπάνια αξιοποίησαν.

Όπως έχει πει μιλώντας στο militaire news o σκηνοθέτης Γιάγκος Ανδρεάδης θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι «ο βυζαντινός αετός κοιτούσε και προς τη Δύση αλλά και προς την Ανατολή».

Ανήκουμε λοιπόν μόνο στη Δύση, επειδή το είπε ο Καραμανλής και το ασπάστηκαν οι διάδοχοι του πλην του Ανδρέα Παπανδρέου στη συνέχεια;

Ο λόγος στον Ηλία Παπαναστασίου , οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα για μια εξαιρετική ανάλυση.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/TEsQCu8sg_I?is=LMbmbrNkaOtdG1aQ
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ειρήνη δεν είναι πλέον στη μόδα

Αυτό που είναι πραγματικά απίστευτο και ανησυχητικό στον σύγχρονο κόσμο είναι ότι η ειρήνη έχει γίνει κάτι που γενικά θεωρείται πολιτικά μειονεκτικό και ύποπτο. Βιώνουμε αυτήν την κοσμοϊστορική ηθική ανατροπή εδώ και πολύ καιρό. Τα πρώτα συμπτώματα ήταν ήδη εμφανή κατά τη διάρκεια του σκανδάλου Russiagate, όταν απλές επαφές του Τραμπ με τον Πούτιν ερμηνεύτηκαν ως παράδοση στον εχθρό. Δεν έχει σημασία ότι ήταν ένα κολοσσιαίο ψέμα. Το γεγονός είναι ότι λειτούργησε για ένα διάστημα ακριβώς επειδή απέκλεισε κάθε πιθανότητα συμφωνίας κυρίων: αν μιλάς με τον Πούτιν, είναι επειδή θέλεις να καταστρέψεις την Αμερική και επειδή οποιαδήποτε συζήτηση με τη Μόσχα συνιστά εκλογική παρέμβαση. Βεβαίως, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις εκλογές σε αμέτρητες χώρες, χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες, τα χρήματα και τη διπλωματία τους σε ένα πλαίσιο απόλυτης χειραγώγησης, είναι εύκολο να καταλάβουμε από πού πηγάζει αυτή η δυσφορία και πώς οι επαφές με άλλους μπορούν να ερμηνευθούν ως παρέμβαση. Αυτό συμβαίνει και σε προσωπικό επίπεδο.

Αλλά τώρα τα πράγματα έχουν γίνει πιο ξεκάθαρα: είναι αρκετά προφανές ότι η Δύση στο σύνολό της αντιμετωπίζει την ανάγκη για ειρήνη κατά μήκος της πολύ μακράς γραμμής πολέμου που ξεκινά από το Λβιβ της Ουκρανίας, περνάει από την Κασπία Θάλασσα και φτάνει μέχρι το Ιράν: ο αμερικανικός και ο στρατιωτικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ έχουν αποδειχθεί πολύ αδύναμοι για να νικήσουν όσους θεωρούνται εχθροί. Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας έχουν επίσης αποτύχει, και αυτές που ανακοινώθηκαν κατά του Ιράν έχουν ήδη αποδειχθεί αναποτελεσματικές και, στην πραγματικότητα, αντιπροσωπεύουν μια όχι και τόσο διακριτική παραδοχή απροθυμίας να συνεχιστεί η σύγκρουση σε καθαρά στρατιωτικό επίπεδο. Ωστόσο, στη Δύση, κανείς δεν τολμά να μιλήσει πραγματικά για ειρήνη εκτός αν ο αντίπαλος είναι πρόθυμος να παραδεχτεί την ήττα. Τόσο η αμερικανική κυβέρνηση όσο και οι ανόητοι Ευρωπαίοι δημιουργούν ψευδή σενάρια, όπως μια φανταστική ρωσική πρόθεση να εισβάλει στην Ευρώπη ή έναν ιρανικό ρόλο στην τρομοκρατία, κάτι που, κατά κάποιο τρόπο, απέχει ακόμη περισσότερο από την πραγματικότητα, δεδομένου ότι οι πραγματικοί χορηγοί της τρομοκρατίας βρίσκονται στην άλλη πλευρά. Είμαστε σίγουρα μακριά από τον ισχυρισμό του Σπινόζα ότι η ειρήνη είναι «μια αρετή που πηγάζει από τη δύναμη της ψυχής», αλλά πιστεύω ότι οι βαθύτεροι λόγοι για την αναζήτηση σύγκρουσης είναι διαφορετικοί. Ο πόλεμος και η ύπαρξη ενός εχθρού αντικαθιστούν την ίδια την ταυτότητα, ή μάλλον, το νόημα, που η Δύση χάνει ραγδαία. Σε τέτοιο βαθμό που άλλοι είναι αυτοί που προτείνουν την ειρήνη. Σύντομα, μια μεγάλη ομάδα δημοσιογράφων και αναλυτών του «δημόσιου χώρου» - το μόνο πράγμα με το οποίο μπορούμε να υποθέσουμε ότι έχουμε κάποια εμπειρία - μας λέει ότι δεν είναι αλήθεια, ότι απλώς προσποιούνται.

ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ-Οἱ ἐργάτες τοῦ Ἀμπελῶνος

ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

Οἱ ἐργάτες τοῦ Ἀμπελῶνος

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον κα΄ 33 - 42

Στὸν κόσμο αὐτὸν δὲν ὑπάρχει τίποτα χειρότερο ἀπὸ τὴν ἀγνωμοσύνη. Τίποτ' ἄλλο δὲν εἶναι πιὸ προσβλητικὸ καὶ πιὸ ὀλέθριο. Τί χειρότερο μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἀπὸ τὸ νὰ ἀποσιωπᾶ καὶ νὰ κρύβει ὁ ἄνθρωπος ἕνα καλὸ ἔργο ποὺ δέχτηκε; Τί χειρότερο μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἀπὸ τὸ ν' ἀνταμείβει ὁ ἄνθρωπος τὸ ἔλεος μὲ τὴν ἀσπλαγχνία, τὴν πίστη μὲ τὴν ἀπιστία, τὴν τιμὴ μέ την ἀτιμία καὶ τὸ ἀγαθὸ ἔργο μὲ τὸν ἐμπαιγμό; Τέτοια ἀγνωμοσύνη δημιουργεῖ ἕνα μαῦρο κι ἀδιαπέραστο σύννεφο ἀνάμεσα στὸν ἀγνώμονα ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ καὶ καὶ τὸ ἁγνὸ μάτι τοῦ οὐρανοῦ - δηλαδὴ τὸ καθαρὸ φῶς χωρὶς πρόσμιξη μὲ τό σκοτάδι, τὴν καλοσύνη χωρὶς τὴν πρόσμιξη μὲ τὸ κακό - ἀπὸ τὴν ἄλλη. Οἱ ἄνθρωποι ἐκνευρίζονται μὲ τὰ ἀγνώμονα ζῶα, ἂν κι αὐτὰ μερικὲς φορὲς ντροπιάζουν μὲ τὴν εὐγνωμοσύνη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη τοὺς τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὰ ποὺ κάνουν οἱ ἄνθρωποι στὰ ζῶα, τὰ κάνουν γιὰ νὰ δεχτοῦν τὴν εὐγνωμοσύνη τους; Ὄχι βέβαια. Τὰ κάνουν ὅλα μὲ τὸν ὑπολογισμὸ πῶς θὰ δώσουν λίγα γιὰ νὰ λάβουν πολλά. Καὶ παρὰ τὴ δεκαπλάσια ἀπόδοση ποὺ ἔχουν τὰ ζῶα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, οἱ ἄνθρωποι περιμένουν εὐγνωμοσύνη ἀπ' αὐτὰ γιὰ τὴν περιποίηση ποὺ τοὺς προσφέρουν. Οἱ ἄνθρωποι ἐκνευρίζονται πολὺ περισσότερο μὲ τὸν ἀγνώμονα ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ προσφέρει πολὺ μεγαλύτερη ἐξυπηρέτηση σ' ἕναν ἄλλον ἄνθρωπο ἀπ' ὅ,τι προσφέρει ἕνα ζῶο. Μπορεῖ ὅμως νὰ δεχτεῖ καὶ ἀσύγκριτα μεγαλύτερη αγνωμοσύνη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους παρὰ ἀπὸ τὰ ζῶα. Στὸν κόσμο αὐτὸν ἡ εὐγνωμοσύνη ἔχει μιᾷ ἀληθινῇ καὶ θεϊκῇ ἀκτινοβολίᾳ, ἐνῶ ἡ ἀγνωμοσύνη στιγματίζεται, ἀποπνέει μιὰ ὀλέθρια κακία. Κι αὐτὰ συμβαίνουν μόνο στὸν ἄνθρωπο, στὴν ἀνθρώπινη φύση. Κανένα ἄλλο πλάσμα στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιδείξει τέτοια εὐγνωμοσύνη ἢ αγνωμοσύνη, παρὰ μόνο ὁ ἄνθρωπος. Ὅσο μεγαλύτερη εὐγνωμοσύνη νιώθει ὁ ἄνθρωπος, τόσο πιὸ κοντὰ βρίσκεται στὴν τελειότητα. Ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ πρὸς ὅλα τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ γύρω του, τὸν κάνει νὰ φαίνεται ὁ πιὸ ἄριστος κι ἐξευγενισμένος πολίτης στὸ σύμπαν. Ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τὸν ἀναβιβάζει στὴ θέση τοῦ πρώτου πολίτη τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Ἡ εὐγνωμοσύνη του πρός το Δημιουργὸ τοῦ σύμπαντος καὶ τοὺς ἀνθρώπους, τὸν κάνει ἄξιο πολίτη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ποιὲς ὅμως εἶναι ὅλες οἱ δωρεὲς τοῦ σύμπαντος κι ὅλων τῶν ἀνθρώπων στὴ γῆ ποὺ μπορεῖ νὰ δεχτεῖ ἕνας θνητὸς ἄνθρωπος, σὲ σχέση μὲ τίς ἀσύγκριτες κι ἀπειράριθμες δωρεὲς ποὺ λαβαίνει μέρα καὶ νύχτα ἀπό το Θεό;

Τί εἶναι ὁλόκληρη ἡ εὐγνωμοσύνη ποὺ ὀφείλουμε σὲ ἀνθρώπους καὶ ζῶα, ἂν τὴ συγκρίνουμε μὲ τὴν ἄπειρη εὐγνωμοσύνη ποὺ ὀφείλουμε στὸ Θεό; Προσέξτε! Ὅλα τὰ καλὰ δῶρα ποῦ λαβαίνουμε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸν κόσμο, στὴν πραγματικότητα τὰ παίρνουμε ἀπό το Θεό, μὲ ὄργανα τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸν κόσμο. Ἐκτὸς ἀπ' αὐτὰ ὅμως, πόσα ἄλλα δῶρα μας δίνει ἄμεσα ὁ Θεός, τὰ μεταδίδει στὸ πνεῦμα μᾶς χωρὶς ἐνδιάμεσο, κι αὐτὰ ἀπὸ τὴ γέννησή μας ἢ καὶ πρὶν ἀπ' αὐτὴν ὡς το θάνατό μας; Πόσες δωρεὲς χορηγεῖ ὁ Θεὸς στὶς ψυχὲς ποὺ βαπτίζονται, πόσες πνευματικὲς εὐλογίες, πόση εὐλογημένη δύναμη;

Ἄν εἴμαστε ἀγνώμονες σ' όλ' αὐτά, σημαίνει πῶς ὄχι μόνο ἔχουμε χάσει τὴν ἀνθρώπινη ἀξία μας, ἀλλὰ πῶς ξεπέσαμε πιὸ χαμηλὰ κι ἀπὸ τὰ ἄλογα ζῶα κι ἀπὸ κάθε ἄλλο πλάσμα στὸ ἀχανὲς σύμπαν.

KYPIAKH IΓ΄ MATΘAIOY

Ὁ Χριστός· ὁ φιλάνθρωπος καλλιεργητής μας

Δεκάτη τρίτη Kυριακή τοῦ Mατθαίου ἡ ἐρχόμενη, ἀγαπητοί, καί τό Εὐαγγέλιο (Ματθαίου κα´, 33-42) κάνει λόγο γιά τήν Παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν.

Ὁ Χριστός μας εὑρίσκεται λίγο πρίν τό Πάθος Του στήν Ἱερουσαλήμ. Ἔχει κάνει τή θριαμβευτική Του εἴσοδο στήν Ἁγία Πόλη. Καί τήν ἑπόμενη ἀκριβῶς ἡμέρα —στή δική μας Μεγάλη Δευτέρα— ἦταν στό ναό, ὅπου εἶχε βγάλει τήν προηγούμενη τούς ἐμπόρους καί τούς ἀργυραμοιβούς (ἀνταλλακτές νομισμάτων) ἀπό τό ναό, εἶχε κάνει θαύματα σέ παραλύτους καί ἀρρώστους, καί στή συνέχεια οἱ Ἀρχιερεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι Τόν ρωτοῦσαν διάφορα πράγματα, προπαντός μέ ποία ἐξουσία τά κάνει ὅλα αὐτά. Καί Κεῖνος δέν τούς ἀπήντησε· τούς παρέπεμψε στόν ἅη–Γιάννη, ἐκεῖνοι κατάλαβαν καί δέν Τοῦ ἀπήντησαν.

Καί στή συνέχεια ὁ Χριστός τούς εἶπε μεταξύ τῶν ἄλλων καί τήν παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν. Δηλαδή μίλησε γι’ αὐτούς σ’ αὐτούς, μέ τρόπο ἔμμεσο —ἡ παραβολή εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος μεταδόσεως ἀληθειῶν— καί τούς εἶπε καθαρά καί ξάστερα —ἔστω καί μέ τήν παραβολή— τό τί θά κάνουν ἀπέναντί Του: ὅτι δηλαδή θέλουν νά Τόν βγάλουν ἀπό τή μέση, καί τό ξέρει. Καί τούς τό εἶπε μέ τήν Παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν, ἡ ὁποία εἶναι πολύ σοφή καί πολύ γλαφυρή.

Ἕνας οἰκοδεσπότης φύτεψε ἀμπέλι, ἔφτιαξε πύργο καί ληνό καί ὑπολήνιο, ἔβαλε φράχτη, καί τό ἐμίσθωσε σέ καλλιεργητές, καί ἔφυγε. Πέρασε ἀρκετός καιρός καί ἔστειλε τούς ὑπηρέτες του νά πάρουν τούς καρπούς. Κι ὅταν οἱ καλλιεργητές τούς εἶδαν, τούς ἐφόνευσαν. Κι ὕστερα ἀπό λίγο ἔστειλε κι ἄλλους. Τό ἴδιο ἔγινε καί μ’ αὐτούς. Καί ὕστερα ἔστειλε τό γιό του λέγοντας: «Θά ντραποῦν τό παιδί μου». Κι ὅταν αὐτοί εἶδαν τό γιό, εἶπαν μέσα τους: «Αὐτός εἶναι ὁ κληρονόμος· ἄς τόν σκοτώσωμε καί ἄς πάρωμε τήν περιουσία του».