Το τέλος των SDF αλλάζει τις ισορροπίες στην Δαμασκό

Ο Μαζλούμ Αμπντί περνά από την ηγεσία μιας αυτόνομης ένοπλης δύναμης στο Προεδρικό Μέγαρο, ενώ Τουρκία, Ισραήλ και ΗΠΑ αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους

Λ

Γεώργιος Κουτσούμης Αναλυτής Μέσης Ανατολής

Ηδιάλυση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και η ενσωμάτωσή τους στον νέο συριακό στρατό αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις στη Συρία μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ. Η σημασία της απόφασης ενισχύεται από τον διορισμό του μέχρι πρότινος αρχηγού των SDF, Μαζλούμ Αμπντί, ως συμβούλου του Προέδρου Αχμέντ αλ-Σάραα.

Μέσα σε λίγες ημέρες, ο Αμπντί πέρασε από την ηγεσία της ισχυρότερης αυτόνομης στρατιωτικής δύναμης της χώρας στο εσωτερικό του νέου συστήματος εξουσίας στη Δαμασκό.

Η εξέλιξη δείχνει ότι η νέα συριακή ηγεσία επέλεξε την πολιτική ενσωμάτωση του κουρδικού παράγοντα αντί της στρατιωτικής του εξουδετέρωσης.

Για περισσότερο από μία δεκαετία, οι SDF αποτέλεσαν τον βασικό στρατιωτικό και διοικητικό πυλώνα της de facto κουρδικής αυτονομίας στη βορειοανατολική Συρία. Έλεγχαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, φράγματα, αγροτικές εκτάσεις, συνοριακά περάσματα και σημαντικές υποδομές, ενώ διέθεταν δικές τους δομές ασφαλείας και τοπικής διοίκησης.

Με την ενσωμάτωσή τους στο συριακό κράτος, η Δαμασκός ανακτά τον έλεγχο περιοχών που επί χρόνια λειτουργούσαν σχεδόν παράλληλα προς την κεντρική εξουσία.

Για τον Αλ-Σάραα πρόκειται για σημαντική πολιτική επιτυχία, καθώς επιβάλλει την αρχή της μίας κυβέρνησης και του ενός στρατού χωρίς να οδηγηθεί σε μεγάλης κλίμακας σύγκρουση με τους Κούρδους.

Για την κουρδική πλευρά, το τίμημα είναι σαφές: εγκαταλείπει την ένοπλη και εδαφική αυτονομία που οικοδόμησε μέσα στον εμφύλιο. Το αντάλλαγμα είναι η θεσμική συμμετοχή στο νέο κράτος, η πολιτική εκπροσώπηση και η αναγνώριση συγκεκριμένων πολιτιστικών και γλωσσικών δικαιωμάτων.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συμφωνίας είναι ότι οι SDF διαλύονται, αλλά ο Αμπντί παραμένει. Ο άνθρωπος που για χρόνια αντιμετωπιζόταν από την Τουρκία ως πρόσωπο συνδεδεμένο με το PKK αποκτά πλέον επίσημη θέση δίπλα στον Πρόεδρο της Συρίας.

Η πολιτική του επιβίωση δείχνει ότι η συμφωνία δεν συνιστά απλώς κουρδική ήττα. Ο Αμπντί εγκαταλείπει τη στρατιωτική αυτονομία, αλλά επιχειρεί να μεταφέρει την επιρροή των Κούρδων από το πεδίο των όπλων στο πεδίο των θεσμών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η νέα του θέση θα συνοδευτεί από πραγματική πολιτική επιρροή ή αν θα λειτουργήσει κυρίως ως μέσο ενσωμάτωσης της κουρδικής εκπροσώπησης στο νέο καθεστώς.

Η Τουρκία είναι ο εμφανέστερος ωφελημένος από τη διάλυση των SDF. Επί χρόνια θεωρούσε την ύπαρξη οργανωμένης κουρδικής στρατιωτικής δύναμης κατά μήκος των νοτίων συνόρων της ως απειλή για την εθνική της ασφάλεια. Η κατάργηση αυτής της δομής ικανοποιεί έναν πάγιο στρατηγικό στόχο της τουρκικής πολιτικής στη Συρία.

Η Άγκυρα, ωστόσο, διατηρεί επιφυλάξεις για την εφαρμογή της συμφωνίας και κυρίως για το αν οι πρώην μονάδες των SDF θα συνεχίσουν να διαθέτουν στην πράξη αυτονομία μέσα στον νέο συριακό στρατό.



Το πολιτικά δυσκολότερο ζήτημα για την Τουρκία είναι άλλο: πέτυχε τη διάλυση των SDF, όχι όμως και την πολιτική εξαφάνιση του Αμπντί. Αντίθετα, καλείται τώρα να διαχειριστεί το γεγονός ότι ο μέχρι χθες βασικός της αντίπαλος στη βόρεια Συρία μετατρέπεται σε θεσμικό παράγοντα μιας κυβέρνησης με την οποία η ίδια διατηρεί στενή σχέση.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η συμφωνία σηματοδοτεί το τέλος μιας μακράς στρατηγικής αντίφασης. Η Ουάσιγκτον ενίσχυσε τις SDF ως βασικό χερσαίο εταίρο στον πόλεμο κατά του ISIS, προκαλώντας όμως διαρκή ένταση με την Τουρκία, σύμμαχό της στο ΝΑΤΟ.

Σήμερα οι αμερικανικές προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Οι ΗΠΑ δεν φαίνεται πλέον να επενδύουν στη διατήρηση μιας αυτόνομης κουρδικής στρατιωτικής δομής, αλλά στη σταθεροποίηση ενός ενιαίου συριακού κράτους που θα μπορεί να ελέγχει το έδαφός του, να αποτρέπει την επανεμφάνιση του ISIS και να περιορίζει την επιστροφή της ιρανικής επιρροής.

Η Ουάσιγκτον μετατρέπεται έτσι από προστάτη των SDF σε εγγυητή της μετάβασης των Κούρδων στο νέο συριακό σύστημα, επιδιώκοντας ταυτόχρονα να εξισορροπήσει τις απαιτήσεις της Τουρκίας με την ανάγκη διατήρησης μιας βιώσιμης κουρδικής πολιτικής παρουσίας.

Για το Ισραήλ, η νέα πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η ενοποίηση της Συρίας μπορεί να θεωρηθεί θετική εφόσον περιορίζει τα ανεξέλεγκτα ένοπλα δίκτυα και αποτρέπει την επιστροφή του Ιράν. Η εξαφάνιση όμως των SDF αφαιρεί έναν αυτόνομο πόλο ισχύος που έως τώρα λειτουργούσε αντικειμενικά ως ανάχωμα τόσο απέναντι στη Δαμασκό όσο και απέναντι στην τουρκική επέκταση στη βορειοανατολική Συρία.

Το βασικό ισραηλινό πρόβλημα γίνεται πλέον η προοπτική μόνιμης τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία. Το Ισραήλ δεν επιθυμεί τουρκικές βάσεις, συστήματα αεράμυνας ή άλλες στρατιωτικές δυνατότητες που θα μπορούσαν να περιορίσουν την ελευθερία δράσης της ισραηλινής αεροπορίας.

Η ισραηλινή επιδίωξη είναι συνεπώς διπλή: μια Συρία αρκετά σταθερή ώστε να ελέγχει το έδαφός της, αλλά όχι τόσο εξαρτημένη από την Άγκυρα ώστε να μετατραπεί σε τουρκικό στρατηγικό προγεφύρωμα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η παραμονή του Αμπντί στο νέο σύστημα μπορεί να λειτουργήσει ως χρήσιμο εσωτερικό αντίβαρο, ιδίως εφόσον διατηρήσει ισχυρούς διαύλους με την Ουάσιγκτον. Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι ο Αμπντί μετατρέπεται σε ισραηλινό σύμμαχο.

Η διάλυση των SDF αλλάζει έτσι τον χαρακτήρα του περιφερειακού ανταγωνισμού. Η μάχη δεν αφορά πλέον τόσο τον έλεγχο μιας αυτόνομης κουρδικής ζώνης όσο την επιρροή πάνω στη νέα συριακή εξουσία.

Η Τουρκία διαθέτει το μεγαλύτερο άμεσο πλεονέκτημα, λόγω εγγύτητας συνόρων, στρατιωτικής παρουσίας και στενών σχέσεων με τον Αλ-Σάραα. Το Ισραήλ διαθέτει τη στρατιωτική ισχύ να επιβάλει κόκκινες γραμμές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο μόνος εξωτερικός παίκτης που μπορεί να συνομιλεί ταυτόχρονα με Δαμασκό, Άγκυρα, Ιερουσαλήμ και Κούρδους.

Ο ίδιος ο Αλ-Σάραα θα επιχειρήσει πιθανότατα να αξιοποιήσει αυτές τις αντιθέσεις ώστε να ενισχύσει την αυτονομία κινήσεων της Δαμασκού και να αποφύγει την πλήρη εξάρτηση από οποιαδήποτε περιφερειακή δύναμη. Στο σημείο όπου τέμνονται όλες αυτές οι επιδιώξεις βρίσκεται ο Μαζλούμ Αμπντί ως σύμβουλος του Προέδρου της Συρίας και οι Κούρδοι εγκαταλείπουν τα όπλα και επιχειρούν να αποκτήσουν θέση στη γεωγραφία της εξουσίας, την ώρα που Τουρκία, Ισραήλ και ΗΠΑ διεκδικούν τον δικό τους βαθμό επιρροής στη νέα Δαμασκό. Σύριοι πολιτικοί παράγοντες, τόσο Κούρδοι όσο και Άραβες, χαιρέτισαν τον διορισμό του Μαζλούμ Αμπντί, ως συμβούλου της προεδρίας, θεωρώντας ότι αυτό το βήμα «θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα για την εδραίωση της σταθερότητας και της ασφάλειας στο βόρειο και ανατολικό τμήμα της χώρας, και στη Συρία στο σύνολό της».


ΠΗΓΗ:https://www.anixneuseis.gr/%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-sdf-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B9%CF%83%CE%BF%CF%81%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83/?fbclid=IwdGRjcAUCKiNjbGNrBQIpCHBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEen368qz2j0qRoAJy22O30JfJt8sEqOt97_KYufuTn9_b49qjvrrqUZ5awwds_aem_ecwhXiCplrCKz6Hi6e4QNQ
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com