Οι "ιδιοκτήτες" της χώρας και η Καρυστιανού

Του Παντελή Σαββίδη 

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε την αποκάλυψη ενός σάπιου πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού παραδείγματος, αυτού που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα από την επομένη της υπαγωγής της σε άλλους δυνάστες, με την επιχείρηση εξόντωσης, πολιτικής, επαγγελματικής και κατ’ επέκτασιν και βιολογικής της Καρυστιανού.

Όλο το σάπιο σύστημα έπεσε επάνω της επειδή φοβήθηκε μήπως και κάτι αλλάξει στις στέρεες δομές που δημιούργησε ώστε να λυμαίνεται τον τόπο.

Δεν αποκαλύφθηκε μόνο το σύστημα. Αποκαλύφθηκε και η κοινωνία στην οποία λειτουργεί.

Αν η κοινωνία ήταν διαφορετική, θα άλλαζε και το σύστημα. Δεν μπορεί να καταγγέλλει κανείς διαρκώς το κράτος και την ίδια στιγμή να συμμετέχει με ευχαρίστηση στον δημόσιο διασυρμό όποιου αμφισβητεί τους κανόνες του. Η τοξικότητα που διοχετεύεται σήμερα στην Καρυστιανού δεν παράγεται μόνο σε υπουργικά γραφεία και δημοσιογραφικά επιτελεία. Βρίσκει πρόθυμους αναμεταδότες και μέσα στην κοινωνία.

Η Μαρία Καρυστιανού είχε τον ρομαντισμό να πιστέψει ότι το σύστημα μπορούσε να αλλάξει έστω κατά τι. Ότι θα λειτουργούσε τουλάχιστον η Δικαιοσύνη του. Μπήκε στη δημόσια ζωή αναζητώντας την αλήθεια για τον θάνατο της κόρης της στα Τέμπη: τι συνέβη, ποιοι είχαν ευθύνη και γιατί η αναζήτηση αυτής της ευθύνης συναντούσε εμπόδια. Η διαδρομή της δεν ξεκίνησε από κομματικό γραφείο. Ξεκίνησε από την απαίτηση μιας μητέρας να πάρει απαντήσεις. Και εκεί αρχίζει ο Γολγοθάς.

Όταν έφτασε στο άρθρο 86 του Συντάγματος και στην ποινική ευθύνη των υπουργών, κατάλαβε ότι το πρόβλημα που αντιμετώπιζε δεν ήταν μόνο προσωπικό. Ήταν πολιτικό. Ένα αίτημα δικαιοσύνης προσέκρουε σε κανόνες που η ίδια η πολιτική εξουσία έχει διαμορφώσει για τη λογοδοσία της.

Γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάος

– από τον πόλεμο στο Ιράν στη σκιά ενός G2 –

Από Σύνταξη
- 26 Σεπτεμβρίου, 2026

Ένα μεγάλο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάος ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Δεν πρόκειται απλώς για συσσώρευση πολέμων και κρίσεων, αλλά για τον ταχύ κατακερματισμό της παλιάς παγκόσμιας τάξης, χωρίς να έχει ακόμη διαμορφωθεί μια νέα.

 Μαζί της εξαντλούνται πολλά από τα ερμηνευτικά σχήματα με τα οποία διαβάζαμε τον κόσμο. Η εγγενής αβεβαιότητα της «γυμνής μετάβασης» πάει μαζί με τη δυσκολία κατανόησης και πρόβλεψης. Επειδή, παρά την υπερσυσσώρευση πληροφοριών, δεν διαθέτουμε πραγματική εικόνα των δυνατοτήτων και των ορίων των μεγάλων δυνάμεων, ούτε των βαθιών αλληλεξαρτήσεων που εξακολουθούν να τις συνδέουν. Ο πόλεμος με το Ιράν έκανε φανερό ότι στρατιωτική ισχύς, ενέργεια, θαλάσσιες οδοί, τεχνολογία, εμπορικές ροές και πολιτικές συμμαχίες αποτελούν πλέον πλευρές της ίδιας σύγκρουσης.

Ένα πρώτο χαρακτηριστικό της νέας κατάστασης είναι ότι οι συγκρούσεις παύουν να αποτελούν απομονωμένα μέτωπα. Ουκρανία, Μέση Ανατολή και ευρύτερη Ευρασία αλληλοσυνδέονται όλο και περισσότερο. Παράλληλα, παλιά εδαφικά ζητήματα επανέρχονται και εμφανίζονται νέες συμμαχίες. Το Σύμφωνο της Μέκκας (Σ. Αραβία-Τουρκία-Πακιστάν) είναι ένδειξη μιας εποχής κατά την οποία ακόμη και κράτη στενά συνδεδεμένα με τις ΗΠΑ αναζητούν μεγαλύτερα περιθώρια αυτονομίας.

Η νύχτα που ανατινάχθηκε ο Παρθενώνας: Το χτύπημα που άλλαξε για πάντα την Ακρόπολη

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1687, μια ενετική οβίδα έπεσε στον ναό που είχε μετατραπεί σε αποθήκη πυρίτιδας

Σήμερα είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Παρθενώνα με στέγη και το μεγαλύτερο μέρος των τοίχων του όρθιο. 

Κι όμως, έτσι τον είχαν αντικρίσει ταξιδιώτες που επισκέφθηκαν την Αθήνα τον 17ο αιώνα. Το μνημείο είχε αλλάξει χρήσεις, είχε υποστεί φθορές και είχε επιβιώσει από πολέμους και κατακτήσεις.

Η καταστροφή που καθόρισε τη σημερινή του εικόνα ήρθε πολύ αργότερα από την αρχαιότητα: τη νύχτα της 26ης Σεπτεμβρίου 1687.

Εκείνες τις ημέρες η Αθήνα βρισκόταν στη δίνη του πολέμου ανάμεσα στη Βενετία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι ενετικές δυνάμεις, με επικεφαλής τον Φραντσέσκο Μοροζίνι, πολιορκούσαν την Ακρόπολη.

Η οθωμανική φρουρά είχε οχυρωθεί στον βράχο, ενώ μέσα στον Παρθενώνα, που τότε λειτουργούσε ως τζαμί, φυλασσόταν πυρίτιδα. Μια οβίδα έφτασε στον ναό και προκάλεσε έκρηξη που γκρέμισε μεγάλο μέρος του.
Ο ναός πριν από τη νύχτα της έκρηξης

Ο Παρθενώνας χτίστηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Ακρόπολη της Αθήνας, στο πλαίσιο του οικοδομικού προγράμματος του Περικλή. Στους αιώνες που ακολούθησαν, η χρήση του άλλαξε μαζί με την ιστορία της πόλης. Υπήρξε ναός της Αθηνάς, στη συνέχεια χριστιανική εκκλησία και, επί οθωμανικής κυριαρχίας, τζαμί. Κάθε εποχή άφησε το αποτύπωμά της στο κτίριο.

ΝΕΟ ΚΡΕΣΕΝΤΟ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΤΟΝ ΟΗΕ - Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΣΧΟΛΙΑΔΜΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ

Θεοφάνης Μαλκίδης

Για τις σχέσεις με την Τουρκία

Η συνέντευξη του Θεοφάνη Μαλκίδη στον τηλεοπτικό σταθμό ALFA TV επικεντρώνεται στην κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας και τη γενικότερη στάση της Ελλάδας, με αφορμή την ομιλία του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον ΟΗΕ.

Τα βασικά σημεία της παρέμβασής του περιλαμβάνουν:

• Η Προκλητικότητα Ερντογάν στον ΟΗΕ: 

Ο κ. Μαλκίδης σχολιάζει το νέο κρεσέντο δηλώσεων του Τούρκου Προέδρου, ο οποίος από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών επανέλαβε τις τουρκικές διεκδικήσεις, ζητώντας μεταξύ άλλων την αναγνώριση του ψευδοκράτους στην Κύπρο.

• Η Στάση και η Αντίδραση της Ελλάδας:

 Ασκεί κριτική στην ελληνική εξωτερική πολιτική και τον τρόπο με τον οποίο η Αθήνα διαχειρίζεται την τακτική της Άγκυρας, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μια πιο αποφασιστική και συνεπή εθνική στρατηγική απέναντι στις αναθεωρητικές αξιώσεις της Τουρκίας.

• Γεωπολιτικές Εξελίξεις σε Αιγαίο & Ανατολική Μεσόγειο: 

Αναλύει το πώς η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλει τετελεσμένα (όπως το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας») και τονίζει τη σημασία της προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου.

Τελικά, οι ρυτίδες στα πρόσωπά τους δεν είναι απλώς σημάδια γήρανσης

Στα 96 του, ο Κλιντ Ίστγουντ κατέρριψε τις βολικές μας αυταπάτες για τα γηρατειά, αρνούμενος να ωραιοποιήσει τη σκληρή αλήθεια.

Σε μια πρόσφατη ομιλία του, εξήγησε πώς αλλάζει το σώμα με τον χρόνο. Τα κόκαλα γίνονται λιγότερο ευλύγιστα, οι κινήσεις επιβραδύνονται και το έντονο φως μπορεί να ενοχλεί τα μάτια. Ακόμη και η αναπνοή μπορεί να απαιτεί περισσότερη προσπάθεια. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Σχολίασε ένα θέμα που οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να αποφεύγουν. Δεν πρόσφερε καθησυχαστικές κοινοτοπίες για τα χρόνια των ηλικιωμένων που είναι γεμάτα ατελείωτη γαλήνη.

Αντ' αυτού, ζωγράφισε μια ωμή, ανυποχώρητη εικόνα για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος πλησιάζει έναν αιώνα ύπαρξης.

«Το φως σε πονάει στα μάτια, και ακόμη και η αναπνοή μπορεί να μοιάζει με σκληρή δουλειά», μοιράστηκε ο Ίστγουντ, περιγράφοντας τη διαρκή τριβή ενός σώματος που φθίνει.

«Το σώμα σου απλώς δεν συνεργάζεται όπως κάποτε, και κάθε βήμα απαιτεί στρατηγική».

Αλλά όπως επεσήμανε, η δομική παρακμή του σκελετού και των μυών είναι μόνο η επιφάνεια του ζητήματος.

Το πραγματικό βάρος των βαθιών γηρατειών είναι συναισθηματικό και ψυχολογικό. Μόλις περάσεις τα ενενήντα, το κοινωνικό σου τοπίο υφίσταται μια βαθιά και συχνά επώδυνη μεταμόρφωση.

Κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που σε γνώριζαν όταν ήσουν νέος, που μοιράστηκαν την ιστορία σου, τα αστεία σου και τους αγώνες της ζωής σου, έχουν εξαφανιστεί.

ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ: ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ

Αντώνης Μαυρόπουλος 

Τα σχολεία αρχίζουν. Μαζί με τις τσάντες, τα βιβλία και τα ωρολόγια προγράμματα, εκατομμύρια γονείς σε όλη την Ευρώπη ξανασκέφτονται ένα ερώτημα που πριν από τρία χρόνια δεν υπήρχε: τι κάνουμε με την τεχνητή νοημοσύνη; Την επιτρέπουμε στην εργασία για το σπίτι; Την απαγορεύουμε; Κάνουμε πως δεν βλέπουμε;

Το πρόβλημα με αυτή τη διατύπωση είναι ότι μας παγιδεύει σε ένα «ναι ή όχι» που δεν βοηθά κανέναν. Τα παιδιά μας δεν πρόκειται να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο χωρίς τεχνητή νοημοσύνη, ακριβώς όπως και εμείς δεν μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο χωρίς υπολογιστές ή αριθμομηχανές. Το ζητούμενο δεν είναι πλέον να προετοιμάσουμε τα παιδιά για τον κόσμο που ξέρουμε εμείς, αλλά για αυτόν που πραγματικά θα ζήσουν αυτά. Και σήμερα, έχουμε δεδομένα για να κάνουμε αυτή τη συζήτηση σοβαρότερα.

Τι δείχνει η μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, μελέτη

Μία πρόσφατα δημοσιευμένη ερευνητική εργασία μελέτησε την επίδραση των προγραμμάτων τεχνητής νοημοσύνης στις σχολικές επιδόσεις. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη και πιο μακροχρόνια, μέχρι σήμερα, σχετική μελέτη. Οι ερευνητές παρακολούθησαν, συστηματικά και για 30 μήνες, 26.811 μαθητές γυμνασίου και λυκείου σε μια κινεζική επαρχία, σε εννέα διαφορετικά μαθήματα. Σε μία πρώτη ανάγνωση, τα αποτελέσματα έμοιαζαν με διαφήμιση της τεχνητής νοημοσύνης. Κατά μέσο όρο έξι μήνες μετά την υιοθέτηση της χρήσης μεγάλων γλωσσικών μοντέλων, οι βαθμοί στις εργασίες για το σπίτι αυξήθηκαν κατά 18%, ενώ ο μέσος χρόνος ολοκλήρωσης έπεσε από 64 σε 45 λεπτά.

Ωστόσο, οι επιδόσεις στα διαγωνίσματα εντός της τάξης, χωρίς χρήση προγραμμάτων τεχνητής νοημοσύνης, μειώθηκαν κατά 20%. Ακόμα χειρότερα, στις εξετάσεις εισαγωγής σε λύκειο και πανεπιστήμιο, οι βαθμοί των μαθητών μειώθηκαν μεσοσταθμικά κατά 24% και 18% αντίστοιχα, ενώ φαίνεται ότι μετά από περίπου δύο χρόνια συστηματικής εξάρτησης από τα μοντέλα, πολλοί μαθητές εμφανίζουν πρόσθετα μαθησιακά προβλήματα. Οι ερευνητές ονομάζουν το φαινόμενο “generative AI learning penalty”, στα ελληνικά θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε ως «το μαθησιακό τίμημα της χρήσης γενετικής τεχνητής νοημοσύνης»…

Το μέλλον δεν είναι όπως νομίζουμε

Logo Το καρπούζι στη μέση στο Αιγαίο 15|09|2026 | 15:14 Σκηνοθετείται μικρός θρίαμβος για να καλυφθεί η μεγάλη υποχώρηση - Εμείς 12 μίλια νοτίως της Κρήτης και οι Τούρκοι ζώνη νοτίως του Καστελόριζου! Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Γιώργο Γεραπετρίτη Μανώλης Κοττάκης Μανώλης Κοττάκης To βράδυ της εθνικής τραγωδίας των Ιμίων ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος είχε το πάνω χέρι στη διαπραγμάτευση με τον Χόλμπρουκ (όσο ήταν ακέραιη η ανατολική Ιμια, μετά την κατάληψή της το έχασε), υποχρεώθηκε σε μια ταπεινωτική προφορική συμφωνία από τον συνομιλητή του: Η Ελλάς δεν θα επεκτείνει ποτέ τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο. Η συμφωνία αυτή, συνοδευόμενη από αντίστοιχα ηχητικά ντοκουμέντα, φυλάσσεται μέχρι σήμερα στα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Την έχουν αποκαλύψει ο Μιχάλης Ιγνατίουκαι ο Αθανάσιος Ελλις. Το γεγονός ότι η Ελλάς ανέλαβε αυτή τη δέσμευση έναντι των ΗΠΑ και όχι της Τουρκίας για το Αιγαίο (όχι για την ανατολική Μεσόγειο) έχει τη σημασία της: Ούτε οι σύμμαχοί μας ήταν ποτέ ένθερμοι υποστηρικτές των 12 μιλίων, καθώς το Αρχιπέλαγος είναι η μεγάλη θαλάσσια γέφυρα που ενώνει τα Βαλκάνια και τις εκεί βάσεις τους με τη Μέση Ανατολή και τα εκεί συμφέροντά τους. Απαγορεύεται στην αντίληψή τους να την ελέγχει «ένας». Αποκτά μεγάλη γεωπολιτική αξία. Παίρνουν «αέρα» τα μυαλά του. Η προφορική αυτή συμφωνία περιεβλήθη και με τον τύπο της γραπτής συμφωνίας στη Μαδρίτη, με την οποία η Ελλάς αναγνώρισε το 1997 «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο και δεσμεύτηκε για την αποφυγή «μονομερών ενεργειών». Ρήτρα που περιελήφθη εκ νέου και στη Διακήρυξη Ειρήνης και Φιλίας που υπέγραψαν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πρόεδρος Ερντογάν τον Δεκέμβριο του 2023 στο Μέγαρο Μαξίμου. Οταν ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Κυριάκος Μητσοτάκης, βρήκε έτοιμα στα συρτάρια του υπουργείου Εξωτερικών τα Προεδρικά Διατάγματα που είχε ετοιμάσει ο Νίκος Κοτζιάς για την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, συνοδευόμενα από χάρτες, από γραμμές βάσης, ζώνες και πλήρεις υπολογισμούς που είχε συντάξει ένας ξακουστός Βρετανός εμπειρογνώμων, ο οποίος δεν άλλαξε στρατόπεδο, παρότι οι γείτονες του «έταζαν» γενναίο πριμ μετεγγραφής στις τάξεις τους. Ο πρωθυπουργός δεν ενδιαφέρθηκε για τα διατάγματα. Dimokratia ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Από τον Μανιάτη, στον Λαφαζάνη η «γαλάζια» Σδούκου Από τον Μανιάτη, στον Λαφαζάνη η «γαλάζια» Σδούκου Τον Νοέμβριο του 2019 ο πρέσβης Πάιατ προειδοποίησε, σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Τάρκα, τον πρωθυπουργό ότι επίκειται η υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου που θα έπληττε και τα 12 μίλια. Ο πρωθυπουργός δεν ενδιαφέρθηκε. Τον Δεκέμβριο του 2019 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος είπε στον υπουργό Επικρατείας Γιώργο Γεραπετρίτη ότι σε πρώτη φάση πρέπει να απαντήσουμε στο παράνομο τουρκολιβυκό με επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια νοτίως της Κρήτης. Ο υπουργός απάντησε ότι «δεν είναι σε αυτό το mood ο κύριος Μητσοτάκης»! Ο πρωθυπουργός πάλι δεν ενδιαφέρθηκε. Εννέα μήνες αργότερα, κατά τη διάρκεια της κρίσης του «Oruc Reis» τον Αύγουστο του 2020, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης διακήρυξε ότι η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια είναι «εθνικισμός». Την ίδια στιγμή ο υπουργός Επικρατείας διακήρυξε ότι «κόκκινη γραμμή μας είναι τα 6 μίλια». Μέσα στη χρονιά που διανύουμε αποδόθηκε σε υφυπουργό Εξωτερικών της κυβέρνησης η φράση «δεν μπορούμε να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια επειδή θα μπούμε στην ξηρά της Τουρκίας», η οποία αποσύρθηκε εσπευσμένα και διεγράφη από το διαδίκτυο ως «ψευδής είδηση». Τον Μάρτιο του 2026 αποκαλύψαμε από αυτόν τον ιερό προμαχώνα του Τύπου ότι η προσθήκη στη σύμβαση της Ελληνικής Δημοκρατίας με τη Chevron που θα επιχειρήσει έρευνες υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης κάνει λόγο «για αναθεώρηση συντεταγμένων νότιων και πλευρικών ορίων από την Ελληνική Δημοκρατία», για «μελλοντική οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με διμερή ή πολυμερή συμφωνία», για «ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα», για «απώλεια οριοθετημένης περιοχής» κ.ά. Τα Χωροταξικά Σχέδια Τέλη Αυγούστου του 2026 υπεγράφησαν πανηγυρικά τα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια για τον τουρισμό και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, που εξαιρούν το Καστελόριζο από τα πλωτά αιολικά πάρκα και κατ’ επέκταση από οικονομικές δραστηριότητες που συνδέονται με ΑΟΖ. Διαγράφουν επίσης τη λέξη «υφαλοκρηπίδα» από τον ορισμό των θαλάσσιων ζωνών για τις ΑΠΕ και, τέλος, εντάσσουν την Κρήτη στην… «ηπειρωτική Ελλάδα». Με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την επήρειά της σε μελλοντική οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών. Τελευταίο αλλά όχι έλασσον: Το έργο της πόντισης του καλωδίου με την Κύπρο από εθνικό μετατρέπεται σε ιδιωτικό μετά την πλειοψηφική είσοδο της γαλλικής Meridiam στην κοινοπραξία και το κυριαρχικό μας δικαίωμα εντός 12 μιλίων θα το υπερασπίσει, σύμφωνα με τη συμφωνία Μακρόν – Μητσοτάκη («Καθημερινή της Κυριακής»), πλοίο που θα φέρει τη γαλλική σημαία! Οχι την ελληνική! Αφού λοιπόν προηγήθηκε αυτή η μακρά προετοιμασία διολισθήσεων και υποχωρήσεων από το 2019 έως σήμερα, αίφνης θυμήθηκε η κυβέρνηση να ανακινήσει πρώτη φορά στη θητεία της ζήτημα επέκτασης των 12 μιλίων. Το έβαλε και στη ρηματική διακοίνωση που απέστειλε στη γείτονα για τα θαλάσσια πάρκα της, το ψέλλισε και δημοσίως ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Η ευχή μας είναι μακάρι να επεκτείνει η κυβέρνηση τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια στη νότια Κρήτη ως προέκταση της συμφωνίας μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Μακάρι -ακόμα περισσότερο- να έχουμε συνεννοηθεί με παράκτια κράτη όπως η Αίγυπτος, ο Λίβανος, το Ισραήλ (ας μην έχει υπογράψει το Mondego Bay) και, φυσικά, η Κύπρος για να αναγνωρίσουν αμέσως τα 12 μίλια μας. Προσοχή όμως: Η Ελλάς δεν χρειάζεται έναν μικρό θρίαμβο για να «σκεπάσει» μια μεγάλη υποχώρηση. Τυχόν υποχώρηση. Δεν χρειάζεται ένα βήμα μπροστά για να κάνει δέκα πίσω. 12 μίλια νοτίως της Κρήτης δεν σημαίνει ότι απεμπολούμε τα δικαιώματά μας νοτίως του Καστελόριζου και ότι χαρίζουμε αυτή την περιοχή στους Τούρκους στο πλαίσιο μιας συνολικής συμφωνίας οριοθέτησης από την οποία μάλλον θα βγούμε ζημιωμένοι! Το καρπούζι στη μέση δεν είναι εθνικά ωφέλιμη εξωτερική πολιτική! Τα 12 μίλια νοτίως της Κρήτης θα τεμαχίσουν ένα τμήμα του τουρκολιβυκού μνημονίου, ναι. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να νομιμοποιήσουμε το άλλο μισό. Και, βεβαίως, να μην ξεχάσουμε ότι τα 12 μίλια αφορούν το Αιγαίο, όχι μόνο τη λεβεντογέννα Κρήτη. Επειδή το 2027 το έθνος θα τιμήσει την επέτειο για τα 200 χρόνια από τον θάνατο του Γεωργίου Καραϊσκάκη, ένα έχουμε να πούμε στον κύριο πρωθυπουργό: Με μισές δουλειές πριν από τις κάλπες με στόχο εσωτερικό τον Σαμαρά και όχι εθνικό… «Καραϊσκάκης» δεν γίνεσαι. Θα στηρίξουμε κάθε εθνική πολιτική, ανεξαρτήτως συγκυρίας, με όλες μας τις δυνάμεις, αδιαφορώντας ποιος θα εισπράξει πολιτικό όφελος, αρκεί να γίνουν τα πράγματα σωστά. Αρκεί να ικανοποιηθεί το μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον. Αλλιώς, αποκαλυπτήρια. Για όλα. Παρακολουθούμε κι εμείς τις εξελίξεις. ΥΓ.: Τι περίεργο! Αξιωματούχοι του ΥΠΕΞ άρχισαν να διακινούν εμπιστευτικά το σενάριο για τα 12 μίλια νοτίως της Κρήτης τον περασμένο Μάρτιο. Μόλις άρχισε να γίνεται σαφές ότι ερρίφθη ο κύβος για το κόμμα Σαμαρά… Live 107,1 ΘΗΤΑ FM Ακούστε ζωντανά το πρόγραμμα του σταθμού Άνοιγμα σε παράθυρο ΔΗΜΟΦΙΛΗ «Βόμβα» από τον Σαλμά στη Βουλή για τη Singular Logic! Από τον Μανιάτη, στον Λαφαζάνη η «γαλάζια» Σδούκου Ξεσκεπάζεται το κρυφό παζάρι με τον Κασιδιάρη Πλησιάζει και το τέλος του Μητσοτάκη! Δείπνο κορυφής Σαμαρά – Βενιζέλου με πλούσιο… πολιτικό μενού! Τι θα απογίνουν οι σφουγγοκωλάριοι του Μητσοτακισμού Μυρίζει νέο σκάνδαλο με τη Med Watch Βγήκαν τα μαχαίρια! Ντόρα εναντίον Κυριάκου για αλαζονεία Διαπλοκή κυβέρνησης, Singular Logic, Space Hellas: Το νέο σκάνδαλο μεγατόνων του Μητσοτακισμού! Από τη «μεταθανάτια αγιοποίηση» της Μάργκαρετ στον Κυρανάκη και το 24ωρο μετρό

15|09|2026

Σκηνοθετείται μικρός θρίαμβος για να καλυφθεί η μεγάλη υποχώρηση - Εμείς 12 μίλια νοτίως της Κρήτης και οι Τούρκοι ζώνη νοτίως του Καστελόριζου!

Μανώλης Κοττάκης

To βράδυ της εθνικής τραγωδίας των Ιμίων ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος είχε το πάνω χέρι στη διαπραγμάτευση με τον Χόλμπρουκ (όσο ήταν ακέραιη η ανατολική Ιμια, μετά την κατάληψή της το έχασε), υποχρεώθηκε σε μια ταπεινωτική προφορική συμφωνία από τον συνομιλητή του: Η Ελλάς δεν θα επεκτείνει ποτέ τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο.

Η συμφωνία αυτή, συνοδευόμενη από αντίστοιχα ηχητικά ντοκουμέντα, φυλάσσεται μέχρι σήμερα στα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Την έχουν αποκαλύψει ο Μιχάλης Ιγνατίουκαι ο Αθανάσιος Ελλις. Το γεγονός ότι η Ελλάς ανέλαβε αυτή τη δέσμευση έναντι των ΗΠΑ και όχι της Τουρκίας για το Αιγαίο (όχι για την ανατολική Μεσόγειο) έχει τη σημασία της: Ούτε οι σύμμαχοί μας ήταν ποτέ ένθερμοι υποστηρικτές των 12 μιλίων, καθώς το Αρχιπέλαγος είναι η μεγάλη θαλάσσια γέφυρα που ενώνει τα Βαλκάνια και τις εκεί βάσεις τους με τη Μέση Ανατολή και τα εκεί συμφέροντά τους. Απαγορεύεται στην αντίληψή τους να την ελέγχει «ένας». Αποκτά μεγάλη γεωπολιτική αξία. Παίρνουν «αέρα» τα μυαλά του.

Η προφορική αυτή συμφωνία περιεβλήθη και με τον τύπο της γραπτής συμφωνίας στη Μαδρίτη, με την οποία η Ελλάς αναγνώρισε το 1997 «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο και δεσμεύτηκε για την αποφυγή «μονομερών ενεργειών». Ρήτρα που περιελήφθη εκ νέου και στη Διακήρυξη Ειρήνης και Φιλίας που υπέγραψαν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πρόεδρος Ερντογάν τον Δεκέμβριο του 2023 στο Μέγαρο Μαξίμου.

Δικό σας είναι κ Μητσοτακη αυτό το μέγα σκάνδαλο;

Δικό σας είναι κ Μητσοτακη αυτό το μέγα σκάνδαλο; Και βάλατε έναν υφυπουργίσκο να το διεκπεραιώσει;

Πάνε οι μπαταρίες, πάνε και τα λεφτά

Δημήτρης Καμπουράκης

"Η εταιρεία (ελληνική 100% αλλά όχι απ’ τις μεγάλες που κάνουν χοντρό παιχνίδι, καλά να πάθει…) δεν ζήτησε λεφτά από το ελληνικό κράτος. Πήγε μόνη της στην Ευρώπη, κατέθεσε σχέδιο και δικαιολογητικά για την επένδυση που ήθελε να κάνει. 

Οι Βρυξέλλες (CEF όσους γνωρίζουν) ξεσκόνισαν τα στοιχεία, έκαναν ελέγχους σκοπιμότητας και βιωσιμότητας, ενέκριναν ενθουσιωδώς. Ενέταξαν την πρόταση στα έργα άμεσης ευρωπαϊκής προτεραιότητας για την ενέργεια και έβγαλαν απόφαση. «Βάζουμε εμείς απ’ ευθείας 117 εκατομμύρια, βάζεις κι εσύ κύριε Έλληνα επενδυτή άλλα 125 από την τσέπη σου. Προχώρα άμεσα, καιγόμαστε.»

Τι επένδυση είναι αυτή; Μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας. Το μεγαλύτερο έργο αποθήκευσης μακράς διάρκειας στην Μακεδονία. Ναι, αυτές οι μπαταρίες που δίνουν ευστάθεια στο σύστημα και δεν φοβάται μην πάθει κανένα black out το καλοκαίρι, όπως έπαθε η Ισπανία. Ναι, αυτές οι περίφημες μπαταρίες, που εμείς δεν έχουμε αλλά έχουν οι Βούλγαροι, με αποτέλεσμα να τους δίνουμε κάθε μεσημέρι τσάμπα το ρεύμα που μας περισσεύει από τις ΑΠΕ και να μας το ξαναπουλάνε εκείνοι το βράδυ σε πενταπλάσια τιμή.

Ναι, αυτές οι μπαταρίες που όταν δουλέψουν θα ρίξουν την τιμή της κιλοβατώρας, θα ανακουφίσουν το ελληνικό νοικοκυριό που βλέπει τον φάκελο λογαριασμού ρεύματος σαν βόμβα έτοιμη να σκάσει στα μούτρα του, θα βοηθήσει τις ελληνικές επιχειρήσεις να μην χάσουν την ανταγωνιστικότητα τους, -είδατε την προχθεσινή τους αγωνιώδη έκκληση για βοήθεια.

Και σε ποια περιοχή παρακαλώ είχε προγραμματιστεί να στηθεί η συστοιχία των μπαταριών; Στην Πτολεμαΐδα, όπου κάνουν κρα για επένδυση και θέσεις εργασίας. Ναι, εκεί που σαρώνουν οι λιγνιτιστές και οι Σαμαρο-Βελοπουλαίοι.

Ἡ Φιλοκαλικὴ ἀναγέννηση

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Μία διαφορετικὴ πρόταση γιὰ τὴν ἀναγέννηση τοῦ Γένους

Τὸ 1782, στὴ Βενετία, τυπώνεται ἕνα βιβλίο ποὺ θὰ ἀποδειχθεῖ πολὺ σημαντικότερο ἀπὸ μία ἀκόμη θρησκευτικὴ ἔκδοση.

Ἡ Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν.

Ὁ Ἅγιος Μακάριος Νοταρᾶς συγκεντρώνει τὸ ὑλικό. Ὁ  Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης συμμετέχει καθοριστικὰ στὴν ἐπιμέλεια καὶ στὴ διαμόρφωση τοῦ ἔργου.

Κείμενα Πατέρων αἰώνων συγκεντρώνονται σὲ ἕνα τεράστιο πνευματικὸ σώμα. Καὶ ἐδῶ πρέπει νὰ προσέξουμε κάτι. Ἡ Φιλοκαλία δὲν ἦταν μία νοσταλγικὴ συλλογὴ παλαιῶν κειμένων. Ἦταν πρόγραμμα ζωῆς.

Οἱ Κολλυβάδες δὲν ἔλεγαν στὸ Γένος νὰ θαυμάσει τὸ παρελθόν του. Τοῦ ἔλεγαν νὰ τὸ ξαναζήσει. Ἡ νῆψη, ἡ ἄσκηση, ἡ κάθαρση, ἡ νοερὰ προσευχή, ἡ μυστηριακὴ ζωή, ἡ μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου δὲν παρουσιάζονταν ὡς κατάλοιπα μιᾶς περασμένης ἐποχῆς. Παρουσιάζονταν ὡς ζωντανὴ δυνατότητα τοῦ παρόντος.

«Μας αγαπάνε οι Γερμανοί, σαν φίλοι έρχονται»

από Θεόδωρος Παντούλας

-24 Σεπτεμβρίου 2026

Πριν τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Ελλάδα κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο είχαν έρθει οι εμπορικοί τους αντιπρόσωποι. Στη μεσοπολεμική Ελλάδα είχε ιδρυθεί η γερμανικών συμφερόντων Α.Ε.Τ.Ε. (Ανώνυμος Ελληνική Τηλεφωνική Εταιρία, δηλαδή Siemens & Halske) με σκοπό τον έλεγχο της ανερχόμενης εγχώριας αγοράς τηλεπικοινωνιών. Το ρημαγμένο ελληνικό Δημόσιο μεταπολεμικά πήρε ως «έναντι» των επιδικασμένων πολεμικών επανορθώσεων και αποζημιώσεων (7,181 δισεκατομμύρια δολάρια) τις μετοχές της εταιρίας (5,5 εκατομμυρίων δολαρίων) και το φθινόπωρο του 1949 ίδρυσε τον Οργανισμό Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος (ΟΤΕ).

Μέσα σε λίγες δεκαετίες ο ΟΤΕ κραταιώθηκε και με ίδιους, κατά κύριο λόγο, πόρους επέκτεινε την παρουσία του στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Ευρώπη, ακόμη και στη Μέση Ανατολή! Την εταιρία πολύ νωρίς την έβαλαν στο μάτι οι κερδοσκόποι, αλλά η ιδιοποίησή της δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Οι σπεκουλαδόροι, όμως, ήξεραν να περιμένουν γνωρίζοντας ότι ο τρόπος, αργά ή γρήγορα, θα βρεθεί. Μέχρι όμως να βρεθεί, οι απευθείας αναθέσεις πήγαιναν κι έρχονταν. Δηλαδή, όσο η πόρτα ήταν κλειστή, οι μουσαφιραίοι, δώρα φέροντες, μπαινόβγαιναν από τα μικροκομματικά παράθυρα. Το 1996, με πρόσχημα την περαιτέρω ανάπτυξη του οργανισμού, ο ΟΤΕ θα εισαχθεί στο Χρηματιστήριο Αθηνών και δύο χρόνια αργότερα σε αυτό της Νέας Υόρκης. Ο οργανισμός κοινής ωφελείας, δηλαδή, έμπαινε και με τη βούλα σε διαπραγμάτευση ‒ ξέρετε, «τόσα δίνω, πόσα θες;» γινόταν οι δοσοληψίες.

Στις αρχές της νέας χιλιετίας η ΟΤΕ Α.Ε. (χωρίς να παραβλέπουμε τις αβαρίες με τις οποίες κατά καιρούς τη φόρτωσε το κομματικό παρακράτος), ήταν μαγαζί γωνία και κατατάσσονταν μεταξύ των πρώτων τηλεπικοινωνιακών οργανισμών στην Ευρώπη. Ήταν η περίοδος που οι θεσμικοί επενδυτές (αν δεν ξέρετε ποιοι είναι, πρόκειται για συνώνυμο των μεγάλων τζογαδόρων που λειτουργούν ως μπροστινοί αεριτζήδες τρίτων) είδαν φως και μπήκαν, επιτέλους, από την πόρτα.

Το 2008, επί Κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, το ελληνικό Δημόσιο στα πλαίσια της… επανίδρυσής του, κράτησε το 25% και πούλησε το 25% του κερδοφόρου ΟΤΕ στη γερμανική Deutsche Telekom (27,5 ευρά ανά μετοχή). Στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου ψυλλιάστηκαν ότι τα περί εξυγίανσης ήσαν φούμαρα και στεντορεία τη φωνή κατήγγειλαν το με αδιαφανείς μεθοδεύσεις ξεπούλημα ενός ζωτικού για την οικονομία οργανισμού, υποσχόμενοι την ανάκτηση του πωληθέντος ποσοστού. Αντί της εξαγοράς του, όμως, την επόμενη χρονιά το ΠΑΣΟΚ πούλησε στη Deutsche Telekom ένα επιπλέον 10%, σε τιμή μάλιστα τρεις φορές χαμηλότερη (8,19 ευρά ανά μετοχή) από αυτή του προηγούμενου έτους με πρόσχημα αυτή τη φορά τη… σωτηρία του (άρτι επανιδρυμένου) κράτους μας! «Η Ελλάδα πωλείται φθηνά και η Γερμανία αγοράζει» ήταν ο σχετικός και περιεκτικός τίτλος δημοσιεύματος της Wall Street Journal. Δικαιολογία για όλα τα παραπάνω ήταν η οικονομική κρίση και επακόλουθό της οι Γερμανοί το 2011 να κατέχουν το 40% του Οργανισμού και το ελληνικό Δημόσιο το 10%. Με τούτα και με τ’ άλλα η Deutsche Telekom (που ελέγχεται από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και τη δική της «Κρατική Τράπεζα Ανάπτυξης») έφτασε να κουμαντάρει τον ΟΤΕ κατέχοντας το 55%, ενώ το ανίδεο από «κεφαλαιακές τοποθετήσεις» ελληνικό δημόσιο αρκέστηκε στο ισχνό 1,2%!

Δήμος Πατρέων!

Με γερό κομπόδεμα βρέθηκε στα ταμεία του ο δήμος Πατρέων, όπως βεβαιώνει το πόρισμα των ορκωτών λογιστών.

Τι συνέβη και σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, ο δήμος Πατρέων στέκεται γερά στα πόδια του ;

Το πόρισμα των ορκωτών δικαιώνει πρωτίστως τον δήμαρχο Πελετίδη, ο οποίος είχε δηλώσει : ΄΄προσπαθούμε να βρούμε τρόπους ώστε το 1 ευρώ να το κάνουμε 10΄΄.

Για τη δήλωση αυτή, εισέπραξε ειρωνεία και χλευασμό από Σβόληδες, Ψωμάδες και λοιπούς συγγενείς...

Τώρα, έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους !

Όλοι γνωρίζουν ότι βασική πηγή εσόδων για κάθε δήμο, είναι τα δημοτικά τέλη.

Ο δήμος Πατρέων, έχει τα χαμηλότερα . Ωστόσο, με χρηστή διαχείριση και νοικοκυροσύνη καταφέρνει να αποταμιεύει χρήματα και να τα επενδύει για τις ανάγκες των δημοτών.

Μ. Κοττάκης: Μεθοδεύσεις με "τρικ" θριάμβων σε καμβά υποχωρήσεων

Ο διευθυντής της εφημερίδας 'Εστία" και αρθρογράφος στην εφημερίδα "Δημοκρατία", Μανώλης Κοττάκης μιλάει στον 98.4 και εξηγεί γιατί όλα τα κομμάτια του παζλ σε μια διαχρονική πορεία υποχωρήσεων σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα, στις μέρες μας συναρμόνουν σε μια διαφαινόμενη πορεία πακέτο για την Ανατολική Μεσόγειο και το αρχιπελαγικό Αιγαίο, ώστε το "καρπούζι" να "κοπεί " στη μέση με ότι συνεπάγεται αυτό έως τον 25ο μεσημβρινό. 

Όπως εξηγεί, είναι πολύ πιθανό να σκηνοθετείται στο δρόμο προς τις εκλογές, ένας μικρός δήθεν "θρίαμβος " με 12 ναυτικά μίλια μόνο νότια της Κρήτης, την ώρα που η Τουρκία θα "διασφαλίζει" θαλάσσια ζώνη νότια του Καστελλορίζου με ότι συνεπάγεται αυτό στο άμεσο μέλλον για τις οριοθετήσεις ΑΟΖ, αλλά κυρίως για τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο.​

Ένας υπέροχος άνθρωπος

Του Αριστείδη Χατζή 

1995. Είμαι 28 ετών και επιστρέφω από τις Η.Π.Α., καθώς μπαίνει το καλοκαίρι, μετά από μια δύσκολη εγχείρηση δισκοκήλης. Αν και η εγχείρηση είχε πετύχει (είχε γίνει με λέιζερ από τον διασημότερο νευροχειρουργό στο Σικάγο), είχα πολλές επιπλοκές για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς ήταν ότι πως δεν μπορούσα να ακολουθήσω τις οδηγίες του γιατρού μου για απόλυτη ανάπαυση, να μην σηκώνω βάρη (ο Νίκος μου ήταν μόλις 1,5 ετών, οπότε αυτό ήταν αδύνατον) και γενικά να προσέχω και να μην ταλαιπωρώ την εγχειρισμένη μέση μου. Αναγκαστικά έκανα τα αντίθετα (έγραφα και το διδακτορικό μου τότε, εργαζόμουν και ως βοηθός σε 3 καθηγητές) και έτσι επέστρεψα στην Ελλάδα σε κακά χάλια. Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες, η ουσία είναι πως ένας ορθοπεδικός και ένας νευροχειρουργός που με εξέτασαν στη Θεσσαλονίκη με θεώρησαν καμένο χαρτί. «Αυτός δεν πρόκειται να ξανασηκωθεί από το κρεβάτι», είπαν στους δικούς μου. Έπρεπε να παραμένω ξαπλωμένος όλη την ημέρα, να κάνω 3 ενέσεις (πρωί, μεσημέρι, βράδυ) – ακόμα και την τουαλέτα παραλίγο να μου την απαγορεύσουν. Όλα αυτά για πάνω από 2-3 μήνες.

Εγώ, βέβαια, άνθρωπος αισιόδοξος, δεν πίστευα ότι δεν υπήρχε κάποιος τρόπος, κάτι να κάνω, κάποιος να με βοηθήσει. Αλλά ποιος; Μου έλεγαν και κάτι σαχλαμάρες για παραϊατρικά και εναλλακτικά και με εκνεύριζαν ακόμα περισσότερο. Αν υπήρχε λύση θα ήταν οπωσδήποτε επιστημονική – φτάνει να βρω τον καλύτερο, αυτόν που θα μπορούσε να με θεραπεύσει ή έστω να με ανακουφίσει. Ο γιατρός μου στο Σικάγο ήταν σαφής: βρες έναν καλό νευροχειρουργό στη Θεσσαλονίκη, τον τοπ αν γίνεται, και πήγαινε να σε δει.π

Ποιος ήταν όμως ο τοπ; Με τα πολλά έμαθα ότι ο πιο φημισμένος γιατρός, διάσημος, θαυματουργός, ήταν ο Χρήστος Αντωνιάδης, νευροχειρουργός και καθηγητής στο ΑΠΘ. Αλλά (μου είπαν), πως ήταν, υποτίθεται, πανάκριβος και ακριβοθώρητος. Θα κάνεις μήνες μέχρι να πετύχεις ραντεβού.

Δεν θυμάμαι τι μέσο έβαλα και τελικώς βρήκα μια σχετικά κοντινή ημερομηνία και πήγα. Θυμάμαι ότι μόλις μπήκα στο γραφείο (που ήταν πολύ μεγάλο, ήταν άλλος ένας διάσημος γιατρός μέσα), ζορίστηκα λίγο. Πολύς κόσμος στην αναμονή, πολυτελές, γραμματεία κλπ. Δεν είχα συνηθίσει σε τέτοιου είδους ιατρεία, στη Θεσσαλονίκη πρέπει να ήταν ακόμα λίγα, στο δε Σικάγο τα πάντα ήταν διαφορετικά έτσι κι αλλιώς.

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Πώς μάθαμε να καταναλώνουμε την οργή μας

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τεράστιο απόθεμα αγανάκτησης και, παραδόξως, με ελάχιστη συσσώρευση αγανάκτησης. Θυμώνουμε πολύ. Θυμώνουμε συχνά. Θυμώνουμε δικαιολογημένα. Με τα Τέμπη, με μια υπόθεση διαφθοράς, με μια γυναικοκτονία, με μια αποκάλυψη για τη σπατάλη στο δημόσιο χρήμα, με μια εικόνα αστυνομικής βίας, με έναν πολιτικό που προκαλεί, με μια δικαστική απόφαση που μας εξοργίζει. Για λίγες ημέρες ο δημόσιος χώρος γεμίζει από θυμό. Τα κοινωνικά δίκτυα παίρνουν φωτιά. Αναρτήσεις, βίντεο, hashtags, καταγγελίες, ειρωνείες, οργισμένα σχόλια. Ύστερα έρχεται το επόμενο γεγονός και η προσοχή μετακινείται.

Τα Τέμπη αποτελούν ίσως το ισχυρότερο πρόσφατο αντιπαράδειγμα στην ιδέα ότι οι Έλληνες απλώς «ξεσπούν στο Facebook»: στις 28 Φεβρουαρίου 2025 εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε όλη τη χώρα, μαζί με γενική απεργία, ζητώντας δικαιοσύνη για τους 57 νεκρούς. Ακριβώς γι' αυτό έχει ενδιαφέρον η συνέχεια. Τι απομένει όταν αδειάσουν οι πλατείες; Πώς μετατρέπεται μια τεράστια κοινωνική συγκίνηση σε διάρκεια, θεσμική μνήμη, οργάνωση, έλεγχο και σταθερή απαίτηση λογοδοσίας;

Κάπου εδώ διαμορφώνεται αυτό που θα ονομάζαμε                                         κ α τ α ν α λ ω τ ι κ ή    α γ α ν ά κ τ η σ η. 

Η οργή διαθέτει πλέον σχεδόν τον δικό της καταναλωτικό κύκλο. Εμφανίζεται το ερέθισμα. Το βλέπουμε. Θυμώνουμε. Το κοινοποιούμε. Καταγγέλλουμε. Συναντάμε άλλους που θυμώνουν μαζί μας. Αισθανόμαστε για λίγο ότι συμμετέχουμε σε κάτι μεγαλύτερο. Και ύστερα η ένταση υποχωρεί μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο προϊόν οργής.

Ερέθισμα → αγανάκτηση → ανάρτηση → ηθική ανακούφιση → επόμενο ερέθισμα.

ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΥΠΕΡΝΟΗΜΟΣΥΝΗ;

Αντώνη Μαυρόπουλος 

Είναι πολύ περίεργο: οι ίδιες οι εταιρείες που προειδοποιούν για τους κινδύνους μια μελλοντικής τεχνητής υπερνοημοσύνης συνεχίζουν να επιταχύνουν την κούρσα προς αυτήν. Την ίδια ώρα, η υπαρκτή τεχνητή νοημοσύνη ήδη αναδιανέμει πλούτο προς τα πάνω, επεκτείνει την επιτήρηση και συγκεντρώνει πρωτοφανή οικονομική και πολιτική ισχύ. 

Τι αποκαλύπτει, λοιπόν, αλλά και τι κρύβει η πρόσφατη πλημμυρίδα εκκλήσεων για την επιβράδυνση της ΤΝ από τις ίδιες αμερικανικές εταιρείες που αρνούνται κάθε θεσμική οριοθέτηση; 

Ο συναγερμός είναι οικονομικός

Η κούρσα της ΤΝ δεν είναι άυλη. Είναι ίσως η μεγαλύτερη βιομηχανική επένδυση της εποχής μας: εξειδικευμένα τσιπ, γη, ηλεκτρική ενέργεια, ψύξη, δίκτυα οπτικών ινών, γιγαντιαία data centers είναι οι βασικές υλικές προϋποθέσεις για την επέκταση και εμπορευματοποίηση της ΤΝ.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα και αναλύσεις της αγοράς που επικαλούνται στοιχεία για τον κλάδο, η Nvidia, ο βασικός προμηθευτής επεξεργαστών, αποκομίζει εξαιρετικά υψηλά έσοδα και δουλεύει με μεγάλα περιθώρια κέρδους. Ωστόσο οι εταιρείες που αγοράζουν την υπολογιστική ισχύ για να παράγουν μαζικά προϊόντα ΤΝ λειτουργούν με τεράστιες κεφαλαιακές ανάγκες και εξαιρετικά αβέβαιη κερδοφορία. Για την OpenAI προβλέπονται ζημίες 14 έως 27 δισ. δολαρίων το 2026, ενώ, γενικότερα, για τον κλάδο λογισμικού ΤΝ στις ΗΠΑ εκτιμώνται περίπου 60 δισ. δολάρια έσοδα με δαπάνες υποδομών που φθάνουν τα 400 δισ. δολάρια.

Πίσω από αυτά τα ποσά υπάρχουν πολυετείς δεσμεύσεις για αγορές μικροτσίπ, μισθώσεις data centers και προμήθεια ενέργειας. Δημοσιεύματα κάνουν λόγο για 3,1 τρις δολάρια πολυετών δεσμεύσεων, εκ των οποίων 1,9 τρις σε συμβάσεις αγοράς και 1,2 τρις σε μισθώσεις που δεν έχουν ακόμη αρχίσει. Σε αρκετές περιπτώσεις πρόκειται για συμφωνίες όπου η υποχρέωση πληρωμής παραμένει ακόμη και αν τα έσοδα δεν επιβεβαιώσουν τις αρχικά υπεραισιόδοξες προβλέψεις.

Όταν ο Ανδρέας ζητούσε να μην πέσει το ΠΑΣΟΚ στα χέρια του Σημίτη!

Ευγένιος Αμοργιανιτάκης

Τον Αύγουστο του 1995, ο τότε αρχηγός της ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών) Ναύαρχος Λεωνίδας Βασιλικόπουλος, παρέδωσε στον Ανδρέα Παπανδρέου ένα απόρρητο φάκελο, που εμπεριείχε ένα χάρτη. [Σημείωση : Ο Λ. Βασιλικόπουλος διατηρούσε φιλική σχέση με τον Α. Παπανδρέου και διετέλεσε Αρχηγός της ΕΥΠ από τον Οκτώβριο του 1993 ως τον Απρίλιο του 1996].

Ο χάρτης στηριζόταν στα ευρήματα ενός αμερικανικού δορυφόρου, ο οποίος είχε εντοπίσει μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο Πέλαγος. Τα κοιτάσματα εντοπίζονταν από την Κάρπαθο έως τη Γαύδο, συμπεριλαμβανομένων και των βραχονησίδων με το όνομα Ίμια. «Προάγγελος γεγονότων. Πρέπει να οργανωθούμε» είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου και πρόσθεσε : «Εάν εμείς το μαθαίνουμε τώρα, οι Τούρκοι το γνωρίζουν εδώ και εβδομάδες».

Μια σημαντική λεπτομέρεια που θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε είναι ότι ο ίδιος φάκελος περιείχε και κάποια έγγραφα που αφορούσαν τον τότε Υπουργό Βιομηχανίας του ΠΑΣΟΚ (και μετέπειτα Πρωθυπουργό) Κώστα Σημίτη.

«Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ, Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ»

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Πριν κρίνουμε ένα αυτοκίνητο, ας προσπαθήσουμε να το κατανοήσουμε ΤΟ ΝΕ

«Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ, Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ»

Από τους νευρώνες στα τσιπ, ένα απλό ταξίδι μέσα σε δύο διαφορετικές νοημοσύνης για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει όταν μαθαίνουμε και αμφισβητούμε μια μηχανή

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Είναι η τεχνητή νοημοσύνη ηλίθια; Δεν σκέφτεται; Μήπως απλώς αντιγράφει ό,τι έχουν γράψει άλλοι; Ή μήπως κάνουμε λάθος ερωτήσεις πριν καν καταλάβουμε πώς λειτουργεί; Αυτό το άρθρο δημιουργήθηκε για να απευθυνθεί κυρίως σε νέους, ξεκινώντας με μια απλή σύγκριση: από τη μία πλευρά, ο ανθρώπινος εγκέφαλος, με νευρώνες, συνάψεις, μνήμη και μάθηση· από την άλλη, ένα τεχνητό νευρωνικό δίκτυο, με διακριτικά, παραμέτρους, τσιπ, GPU και μεγάλα υπολογιστικά κέντρα. Όχι για να υποστηρίξουμε ότι λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, αλλά για να κατανοήσουμε τι τα διακρίνει και πού μπορούν να μας βοηθήσουν ορισμένες ομοιότητες. Αυτό οδηγεί στο κρίσιμο ερώτημα: αν δύο άτομα χρησιμοποιούν την ίδια τεχνητή νοημοσύνη και επιτυγχάνουν εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα, μπορούμε να κρίνουμε μόνο τη μηχανή; Ίσως το να μάθουμε να χρησιμοποιούμε την τεχνητή νοημοσύνη σημαίνει, πρώτα και κύρια, να μάθουμε να χρησιμοποιούμε καλύτερα τη δική μας.

ΠΡΙΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ

«Η τεχνητή νοημοσύνη δεν σκέφτεται.»

Είναι πιθανώς μια από τις φράσεις που θα ακούσετε πιο συχνά όταν μιλάτε για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Μερικές φορές συνοδεύεται από μια δεύτερη πρόταση: «Δεν γνωρίζει τίποτα. Αναζητά πληροφορίες, τις συνθέτει και σας τις επιστρέφει ». Και, όταν η μηχανή κάνει λάθος, το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα: «Βλέπεις; Είναι ηλίθια».

Πριν όμως το διαπιστώσουμε αυτό, ας κάνουμε κάτι πολύ απλό.

Ας τοποθετήσουμε ιδανικά έναν ανθρώπινο εγκέφαλο και ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης σε ένα τραπέζι .

Ο πρώτος ζυγίζει λίγο περισσότερο από ένα κιλό και περιέχει περίπου 86 δισεκατομμύρια νευρώνες , οργανωμένους σε κυκλώματα και συνδεδεμένους μέσω τρισεκατομμυρίων συναπτικών συνδέσεων. Οι νευρώνες λαμβάνουν σήματα από αμέτρητα άλλα κύτταρα, τα ενσωματώνουν και τα μεταδίδουν με τη σειρά τους. Και αυτές οι συνδέσεις δεν είναι ακίνητες: η αποτελεσματικότητά τους μπορεί να αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Αυτό είναι που ονομάζουμε συναπτική πλαστικότητα , έναν από τους θεμελιώδεις μηχανισμούς που σχετίζονται με τη μάθηση και τη μνήμη.

Από την άλλη πλευρά, δεν έχουμε μικρότερο εγκέφαλο, ούτε καν ηλεκτρονικό εγκέφαλο. Έχουμε κάτι εντελώς διαφορετικό: υλικό, ηλεκτρονική μνήμη, προγράμματα και ένα τεχνητό νευρωνικό δίκτυο του οποίου οι παράμετροι έχουν τροποποιηθεί κατά τη διάρκεια μιας μακράς διαδικασίας εκπαίδευσης.

Τώρα ας κάνουμε και στους δύο την ίδια ερώτηση:

«Τι γνωρίζετε για την αρχαία Ρώμη;»

Οι άνθρωποι δεν ανοίγουν έναν φάκελο που ονομάζεται ΑΡΧΑΙΑ ΡΩΜΗ στο κεφάλι τους . Αυτό που ονομάζουμε ανάμνηση περιλαμβάνει κατανεμημένη δραστηριότητα και πολλαπλά εγκεφαλικά συστήματα. Οι τροποποιήσεις στις συναπτικές συνδέσεις παίζουν θεμελιώδη ρόλο, αλλά θα ήταν λανθασμένο να φανταστούμε μια συγκεκριμένη τοποθεσία όπου κάθε ανάμνηση απλώς αποθηκεύεται και στη συνέχεια ανακτάται. Η σχέση μεταξύ της νευρωνικής δραστηριότητας, των συναπτικών τροποποιήσεων και της αποθήκευσης μνήμης είναι πολύ πιο περίπλοκη και εξακολουθεί να θέτει ανοιχτά ερωτήματα.

μ. Θεόκτιστος ο Κρης

«Έρχονται πολλά νέα παιδιά και με ρωτούν: «Πάτερ, γιατί η Εκκλησία λέει να μην έχουμε σχέσεις πριν από τον γάμο; Τι κακό κάνουμε, αφού αγαπιόμαστε;». Και πολλές φορές βλέπω ότι περιμένουν ένα «μη». Σαν να κάθεται ο Θεός και να σημειώνει ποιος φίλησε, ποιος άγγιξε, ποιος κοιμήθηκε με ποιον.

Ε, δεν είναι έτσι ο Θεός.

Ο Χριστός δεν περπάτησε ανάμεσα στους ανθρώπους κρατώντας κατάλογο με τις αμαρτίες τους. Ούτε όμως είπε ότι κάθε επιθυμία γίνεται καλή επειδή την αισθανθήκαμε. Πήγαινε βαθύτερα. Από την πράξη στον λογισμό, από τον νόμο στην καρδιά, από το «τι επιτρέπεται» στο «ποιος γίνεσαι όταν αγαπάς».

Για τις προγαμιαίες σχέσεις, όπως τις ονομάζουμε σήμερα, δεν μίλησε με τη δική μας ορολογία. Μίλησε όμως για κάτι μεγαλύτερο. Θύμισε τον πρώτο λόγο της Γραφής: οι δύο γίνονται «σάρκα μία».

Προσέξτε. Δεν είπε ότι δύο σώματα συναντήθηκαν.

Είπε «σάρκα μία».

Γιατί ο άνθρωπος δεν κόβεται σε κομμάτια. Δεν βγάζει την ψυχή του απέξω και μπαίνει μόνο με το σώμα του σε μια ερωτική σχέση. Μπαίνει ολόκληρος. Μπαίνουν η μνήμη του, οι φόβοι του, η ανάγκη να αγαπηθεί, οι πληγές του, η προσδοκία του, ακόμη και πράγματα που ο ίδιος δεν γνωρίζει καλά μέσα του.

Η Εκκλησία λοιπόν δεν φοβάται το σώμα.

Πρώτα «χάρισαν» στον Λάτση το Ελληνικό και τώρα του πληρώνουν (πληρώνουμε, δηλαδή) και νοίκι!

Νίκος Μπογιόπουλος

Αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας...

Προσέξτε:

Η Περιφέρεια Αττικής, με αναρτημένη στη Διαύγεια απόφασή της στις 07/07/26

 ( imerodromos.gr/perifereia-att… ) 

έκλεισε deal 12ετίας με τη θυγατρική της Lamda Development «ΕΛΛΗΝΙΚΟ Μ.Α.Ε», για εκμίσθωση των αθλητικών εγκαταστάσεων στο Ellinikon Sports Park έναντι 1.477.000 € το χρόνο.

Αν, δε, συμφωνηθεί η παράταση, το ποσό διπλασιάζεται και θα ανέρχεται στα 35.448.000€ για την περίοδο 2026-2050.

Με άλλα λόγια: Πρώτα «χάρισαν» στον Λάτση το Ελληνικό και τώρα του πληρώνουν (πληρώνουμε, δηλαδή) και νοίκι!

Ωραίες δουλίτσες.

Ε;

Η Λαχτάρα και οι Ανύπαρκτοι. Συζήτηση για τον Γέροντα Βασίλειο Γοντικάκη

Δημήτρης Μαυρόπουλος

Ποιος ήταν ο Γέροντας Βασίλειος; Ποια ήταν η πνευματική του παρακαταθήκη και τι σημαίνει σήμερα η παρουσία και η μαρτυρία του;

Ο Δημήτρης Μαυρόπουλος συζητά με τον Βασίλη Ξυδιά και τον Αλέξανδρο Περούδη για τον προηγούμενο της Ιεράς μονής Ιβήρων Γέροντα Βασίλειο Γοντικάκη, τη ζωή, τη σκέψη και το έργο του.

Μια ιδιαίτερη συζήτηση εις μνήμην, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εκδημία του.


Η Λαχτάρα και οι Ανύπαρκτοι. Συζήτηση για τον Γέροντα Βασίλειο Γοντικάκη - Αντίφωνο
ΠΗΓΗ:https://amethystosbooks.blogspot.com/2026/09/blog-post_489.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το κουτί της Πανδώρας της Αραβικής Χερσονήσου

από τον Filippo Bovo - 20 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Ο συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος στη νότια Αραβική Χερσόνησο είναι πολύ περισσότερο από ένας απλός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ δύο ασυμβίβαστων κυβερνήσεων, του Ανώτατου Πολιτικού Συμβουλίου στη Σαναά (της Ansar Allah και των εσωτερικών συμμάχων της) και του Προεδρικού Συμβουλίου Καθοδήγησης στο Άντεν (με την υποστήριξη του Ριάντ). Η άμεση εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας τον καθιστά πολύ περισσότερο από μια απλή εσωτερική σύγκρουση, όπως αποδεικνύεται περαιτέρω από την έκταση της ζημιάς που η Ansar Allah και η Σαουδική Αραβία έχουν προκαλέσει η μία στην άλλη μέχρι στιγμής, παρακάμπτοντας ακόμη και την ίδια την κυβέρνηση του Άντεν.

Κάθε πλευρά τείνει να αναδεικνύει τα δικά της επιτεύγματα και τις ζημιές που έχουν υποστεί, καθιστώντας τα αφορμή για περαιτέρω αντίποινα. Αλλά, εκτός της σφαίρας των μέσων ενημέρωσης, ο αριθμός των αεροπορικών επιδρομών υποδηλώνει ότι η Σαουδική Αραβία προσπαθεί σταδιακά να τις μειώσει, ενώ παράλληλα προσπαθεί να επαναφέρει τη διαπραγματευτική γραμμή για την αλήθεια που αναζητούσε από τις πρώτες μέρες.

Στις 3 Ιουλίου, μετά από βομβαρδισμό του αεροδρομίου της Σαναά από αεροσκάφη της Σαουδικής Αραβίας και το Προεδρικό Συμβούλιο Καθοδήγησης, η συμφωνία που, επισφαλώς, από τον Απρίλιο του 2022, είχε φέρει ένα μέτρο ειρήνης στη χώρα που είχε σπαραχθεί από χρόνια πολέμου, κατέρρευσε. Με τη μεσολάβηση των Ηνωμένων Εθνών, η συμφωνία αυτή είχε δημιουργήσει μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ των δύο κυβερνήσεων της Υεμένης (της Ansar Allah και των σουνιτικών και κοσμικών συμμάχων της στη Σαναά και του CPG, με κοσμικές, σουνιτικές και ισλαμιστικές ομάδες στο Άντεν, με την τελευταία να είναι η μόνη αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης βάσει του διεθνούς δικαίου). Η λογική της Σαουδικής Αραβίας και του CPG ήταν να επιβεβαιώσουν το υπάρχον αεροπορικό εμπάργκο στη Σαναά, ουσιαστικά επιβεβαιώνοντας τον νόμο: αλλά ήταν μια κοντόφθαλμη και βραχυπρόθεσμη κίνηση.

Ιστορικά ψεύδη κατά της εκκλησίας

Έχοντας συναντήσει πολλά χρόνια αυτό το κατασκεύασμα να κυκλοφορεί διαδικτυακά,

με αφορμή έναν γνωστό στην πιάτσα των "φιλοζωων" ο οποίος σε κάθε ευκαιρία βρίζει νυχθημερόν τους χριστιανούς, αναγκάστηκα πριν από αρκετό καιρό να φτιάξω ένα κείμενο το οποίο επαναφέρω εδώ, έχοντας προσθέσει όλες τις σχετικές παραπομπές για να είναι πλήρες πλέον.

Ενημερώστε τους καλοπροαίρετους που νομίζουν ότι πρόκειται για κάτι αληθινό 

Η συγκεκριμένη εικόνα αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα κατασκευασμένης παραπληροφόρησης (fake news) και πλήρους διαστρέβλωσης των κειμένων out of context. Πρόκειται για μια λίστα που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στο διαδίκτυο από αντιεκκλησιαστικούς σιwvιστικούς τεκτovικούς κύκλους, η οποία ανακατεύει ανύπαρκτα (κατασκευασμένα) αποφθέγματα, εσκεμμένα κακές μεταφράσεις και ιστορικά ψεύδη.

Η αποδειξη με βάση την ιστορική και θεολογική πραγματικότητα:

1. Κοσμάς ο Αιτωλός ("Αν συναντήσεις τον διάβολο και μια γυναίκα...")

Απάτη: Η φράση αυτή είναι εντελώς κατασκευασμένη και δεν υπάρχει σε καμία από τις αυθεντικές Διδαχές του Αγίου.

Η νέα μνήμη της ανθρωπότητας

ΦΩΤΟ@PIXABAY

ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ

Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπαίνει στη σκυταλοδρομία της ανθρώπινης μνήμης. Τι συμβαίνει όταν η συλλογική μας μνήμη αρχίζει να περιλαμβάνει δημιουργήματα ενός φορέα που δεν έχει βιώματα;

Η αίσθηση ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πριν από δέκα χρόνια φαίνεται τόσο αυτονόητη, ώστε σπάνια αναρωτιόμαστε από πού προέρχεται. Αν όμως την εξετάσουμε προσεκτικά, διαπιστώνουμε ότι δεν πηγάζει από κάποια άμεση εμπειρία μιας αμετάβλητης ταυτότητας. Αυτό που βιώνω άμεσα είναι πάντοτε και μόνο το παρόν. Η βεβαιότητα ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος με εκείνον που έζησε τα παιδικά μου χρόνια γεννιέται όταν το παρόν μου ενσωματώνει το παρελθόν μέσω των αναμνήσεών του. Η μνήμη είναι δηλαδή που λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στις διαδοχικές στιγμές της συνείδησης, δημιουργώντας την αίσθηση μιας αδιάσπαστης προσωπικής συνέχειας.

Αν επεκτείνω το ερώτημα πέρα από το άτομό μου, θα μπορούσα να αισθανθώ ότι αποτελώ τη συνέχεια του πατέρα ή της μητέρας μου; Του πέμπτου προπάππου μου; Του Σωκράτη ή του Ομήρου; Βιολογικά και πολιτισμικά είμαι αναμφίβολα αποτέλεσμα μιας αδιάκοπης αλυσίδας. Μέσα μου υπάρχουν γονίδια, γλώσσα, γνώσεις, αξίες και τρόποι σκέψης που μεταφέρθηκαν μέσα από αμέτρητες γενιές, αλλά δεν αισθάνομαι τη συνείδησή τους. Η αλυσίδα δεν έχει διακοπεί, έχει όμως διακοπεί η βιωματική μνήμη που θα μου επέτρεπε να βιώσω την Ιστορία ως δική μου ιστορία. Ο πολιτισμός μπορεί να ιδωθεί ως ένας τεράστιος μηχανισμός αλληλομεταφοράς μνήμης, αλλά με τη μορφή της πληροφορίας και όχι του βιώματος. Αυτό που λέμε συλλογική μνήμη, μνήμη του πολιτισμού, δεν είναι ένα βίωμα πέρα από τον ατομικό ορίζοντα, παρά μόνο η προβολή των πληροφοριών στην οθόνη των πιο κοντινών αντίστοιχων ατομικών μου εμπειριών, εφόσον αυτές υπάρχουν.

« Αλλάζει ο πολιτικός χάρτης της μεταπολεμικής Γερμανίας»

Συνέντευξη στο Cretaone 102,3

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η ιστορική ήττα του CDU, η άνοδος της AfD και η πρωτιά της Αριστεράς στο Βερολίνο δείχνουν, σύμφωνα με τον διδάκτορα Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, ότι το μεταπολεμικό πολιτικό μοντέλο της Γερμανίας βρίσκεται σε βαθιά κρίση


Σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα εισέρχεται η Γερμανία μετά τα αποτελέσματα των εκλογών σε Βερολίνο και Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, με το CDU να καταγράφει ιστορικές απώλειες, την AfD να αναδεικνύεται πρώτη δύναμη στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και την Αριστερά να κατακτά την πρώτη θέση στο Βερολίνο.

Τα αποτελέσματα, σύμφωνα με τον Θεοφάνη Μαλκίδη, που μίλησε στο CretaOne 102,3 και στον Γιάννη Ραψομανίκη, δεν συνιστούν απλώς μια πρόσκαιρη ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά αποτυπώνουν βαθύτερες αλλαγές στη Γερμανία και ευρύτερα στην Ευρώπη.

Στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, η AfD συγκέντρωσε 38,2%, έναντι 35,5% του SPD, ενώ το CDU έμεινε στο 4,9%, κάτω από το όριο του 5%, με αποτέλεσμα να μην εκπροσωπείται στο τοπικό κοινοβούλιο. Πρόκειται για ιστορικά χαμηλή επίδοση για τους Χριστιανοδημοκράτες. Στο Βερολίνο, η Αριστερά αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με 25,7%, με το CDU να περιορίζεται στο 18,8%, την AfD στο 16,3% και το SPD στο 12,1%.

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ "ΣΥΜΜΑΧΩΝ" ΣΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Κείμενο: Νίκος Μέντζας

Η Μικρασιατική καταστροφή αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του Ελληνισμού. Καθόρισε σε απόλυτο βαθμό την πορεία της χώρας και απέδειξε ότι εκείνη δεν το βάζει κάτω εύκολα. Παρουσίασε ταυτόχρονα το πραγματικό πρόσωπο των "συμμάχων" της Ελλάδας και τον διαχρονικό τους ρόλο. Η γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας είναι η προσπάθεια αφανισμού μιας παράδοσης 3.000 ετών. Η μνήμη όμως δεν σβήνει εύκολα και η ιστορία στέκεται ως ακλόνητος μάρτυρας της αλήθειας και της υποκρισίας, του θάρρους και της ανανδρίας, του πολιτισμού και της βαρβαρότητας.


Στα μέσα Αυγούστου του 1922, ο Μουσταφά Κεμάλ με τον στρατό του, απαρτιζόμενο από ατάκτους, τακτικό στρατό και αξιωματικούς της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ξεκινάει αντεπίθεση εναντίον του τακτικού στρατού της Ελλάδας. Η ελληνική πλευρά, έχοντας προωθηθεί μέχρι την εξέχουσα του Εσκί Σεχίρ και του Αφιόν Καραχισάρ, είχε μείνει αδρανής έναν ολόκληρο χρόνο, έπειτα από κινήσεις σκοπιμότητας εκ μέρους της φιλομοναρχικής κυβέρνησης, της οποίας γνώμονας των πολιτικών κινήσεων ήταν η διάσωση και η επανεδραίωση του θρόνου και της δυναστείας. Στο διάστημα αυτό εξαπλώθηκε συστηματικά η απογοήτευση και το αίσθημα της ματαιότητας σε όλο το στράτευμα. Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, την ανάληψη της εξουσίας από τους φιλομοναρχικούς πολιτικούς και την επιστροφή του - αντιπάλου της Αντάντ κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο - βασιλιά Κωνσταντίνου, δρομολογήθηκαν ολοκληρωτικές μεταβολές σε επίπεδο συσχετισμών: η αντικατάσταση των ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών στο μικρασιατικό μέτωπο από φιλομοναρχικούς αξιωματικούς, οι αψυχολόγητες αποφάσεις των επιτελικών και η μεταστροφή της στάσης των "συμμάχων" απέναντι στην Ελλάδα ήταν κάποιες από αυτές. Παράλληλα, το κίνημα των Νεότουρκων άρχισε να ενισχύεται με τη στήριξη του τουρκικού λαού, ενώ το έρεισμα του σουλτάνου σταδιακά εκμηδενιζόταν. Η Κωνσταντινούπολη βρισκόταν υπό την συμμαχική επικυριαρχία και ο σουλτάνος είχε ενδώσει στις επιθυμίες των δυνάμεων της Αντάντ, προκειμένου να περισώσει τη θέση του.

ΙΝΕΣ ΣΒΕΡΝΤΝΕΡ ΚΑΙ ΣΑΡΑ ΒΑΓΚΕΝΚΝΕΧΤ: ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΕΣ, ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ ΣΧΕΣΗ

Δημήτρης Αναστασίου

Η Ίνες Σβέρντνερ (Ines Schwerdtner) και η Σάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht) εκπροσωπούν σήμερα δύο ανταγωνιστικές γραμμές της γερμανικής Αριστεράς. Η 37χρονη Σβέρντνερ ηγείται της Αριστεράς (Die Linke) και συνδέεται με την εντυπωσιακή ανάκαμψή της μετά τη διάσπαση του 2023.

Η Βάγκενκνεχτ, έπειτα από τρεις δεκαετίες στην κομμουνιστική και μετακομμουνιστική Αριστερά, αποχώρησε το 2023 και ίδρυσε τη Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW), συνδυάζοντας αριστερή οικονομική πολιτική και αντιμιλιταρισμό με συντηρητικότερες θέσεις, κυρίως στο μεταναστευτικό και στην πολιτική ταυτότητας.

Οι πολιτικές τους διαδρομές είναι πολύ διαφορετικές. Η Βάγκενκνεχτ προέρχεται από την ανατολικογερμανική Αριστερά: εντάχθηκε το 1989 στο SED της ΓΛΔ, πέρασε στο PDS, έγινε κεντρική φυσιογνωμία της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας και αργότερα συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της Die Linke.

Η Σβέρντνερ ανήκει σε διαφορετική πολιτική γενιά. Γεννημένη το 1989, προέρχεται από τον χώρο της νέας σοσιαλιστικής διανόησης και των κοινωνικών κινημάτων. Τον Μάιο του 2020 ήταν μεταξύ των ιδρυτών του γερμανικού Jacobin και έγινε η πρώτη αρχισυντάκτριά του, έως τον Ιούλιο του 2023. Μετά πέρασε στην ενεργό κομματική πολιτική.

Όχι, δεν πήραμε το Βερολίνο

Δημήτρης Τσίρκας 

Αν διαβάσει κανείς αριστερές αναλύσεις για τις χθεσινές εκλογές στο Βερολίνο θα μείνει με την εντύπωση ότι η Αριστερά κάρφωσε για δεύτερη φορά – μετά το 1945 - τη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ (εθνικό κοινοβούλιο).

Και αυτό γιατί το εκεί αριστερό κόμμα, Die Linke, ήρθε πρώτο με 25,7%, υπερδιπλασιάζοντας τα ποσοστά του.

Ωστόσο, αν διάβασει τις ίδιες αναλύσεις μια βδομάδα πριν, τότε που η AfD ήρθε πρώτη στη Σαξονία με 44%, θα πιστέψει ότι ξαναζούμε τη Νύχτα των Κρυστάλλων. 

Από τη ναζιστική κόλαση στον αριστερό παράδεισο, ένα εκλογικό αποτέλεσμα δρόμος. 

Ανέκαθεν η Αριστερά διακρινόταν για την ψυχραιμία και τη σταθερότητα των αναλύσεών της.

Βέβαια, στις επίσης χθεσινές εκλογές στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, πρώτη με 38,2% (+21,5%) αναδείχθηκε και πάλι η AfD, ενώ η Αριστερά έχασε 3,4% και πήρε μόλις 6,5%. Αλλά αυτό δεν το λέμε γιατί χαλάει το αφήγημα.

Η Αριστερά, βέβαια, γενικά δεν τα πάει άσχημα – δημοσκοπικά έχει σταθεροποιηθεί γύρω στο 11%, τρεις μονάδες πάνω από όσο πήρε στις τελευταίες εθνικές εκλογές. 

Η δυναμική όμως είναι αναμφίβολα με την AfD, η οποία βρίσκεται στην πρώτη θέση με 29% - 9 μονάδες πάνω από τις εκλογές του 2025.

Ποιοι όμως ψήφισαν Αριστερά στο Βερολίνο;

Σύμφωνα με τα exit polls, η Αριστερά σάρωσε στη νεολαία (έως48% ) και πήρε υψηλά ποσοστά στους υπαλλήλους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (29%) και στους αυτοαπασχολούμενους ελεύθερους επαγγελματίες, το λεγόμενο αστικό πρεκαριάτο (26%). 

Αντιθέτως, στην παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη πήρε μόλις 5%-7% - η τελευταία ψήφισε κυρίως AfD (29%), ενώ οι συνταξιούχοι και οι άνω των 50 ψήφισαν CDU. 

Τι είναι όμως αυτό που το λένε Αριστερά (Die Linke)

ΜΑΛΑΚΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Η μικροφυσική της συλλογικής μας αδυναμίας

Ένας άνθρωπος 82 ετών πέθανε μετά από έναν καβγά στην Ακτή Βουλιαγμένης. Η αφορμή, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει μέχρι στιγμής γνωστά, ήταν μια ξαπλώστρα. Η εικόνα όμως είναι από μόνη της σχεδόν αλληγορική. Μια ανθρώπινη ζωή απέναντι σε μια ξαπλώστρα.

Ζούμε σε μια κοινωνία που εκπαιδεύεται καθημερινά στην αδυναμία. Ακρίβεια, ανασφάλεια, πελατειακό κράτος, γραφειοκρατία, ατιμωρησία, εργασιακή επισφάλεια, σκάνδαλα που διαδέχονται το ένα το άλλο, μέγιστη αβεβαιότητα και απονοηματοδότηση. Ο πολίτης μαθαίνει να αισθάνεται ότι ελάχιστα επηρεάζει τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή του. Αντιθέτως, μαθαίνει να γκρινιάζει, να βρίζει, να αγανακτεί και τελικά να προσαρμόζεται.

Κάπου όμως πρέπει να πάει όλη αυτή η ματαιωμένη επιθετικότητα. Και συνήθως δεν πηγαίνει προς τα πάνω. Πηγαίνει δίπλα. Στον οδηγό που μας έκλεισε. Στον υπάλληλο που καθυστέρησε. Στον γείτονα που έκανε θόρυβο. Στον άνθρωπο που μας πήρε τη σειρά. Στον άγνωστο που τόλμησε να διεκδικήσει την ίδια ξαπλώστρα.

Έτσι γεννιέται μια παράξενη κοινωνική φιγούρα. Πειθήνιος μαλάκας απέναντι στην ισχύ των εξουστιαστών, αμείλικτος τσαμπουκάς απέναντι στον διπλανό του. Εκεί όπου υπάρχουν πραγματικές σχέσεις δύναμης, προσαρμόζεται. Εκεί όπου συναντά κάποιον εξίσου αδύναμο, ανακαλύπτει ξαφνικά τον τσαμπουκά του.

ΟΙ ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

«Οι λαοί της Ευρώπης αποτελούν μια οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο… Δεν είναι πολύ έξυπνο εκ μέρους µας να πιστεύουμε ότι στο συνωστισμένο ευρωπαϊκό µας σπίτι μια κοινότητα Ευρωπαϊκών λαών μπορεί να διατηρεί διαφορετικά νομικά συστήματα και διαφορετικά δίκαια για πολύ καιρό ακόμα.»

- Adolph Hitler (Φυρερ 3ου Ράιχ) - 1936

«Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Μιας οικονομικής κοινότητας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Με κοινό νόμισμα,… ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.»

- Hermann Goering (Ηγετικό στέλεχος του 3ου Ράιχ) - 1940

«Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επιμέρους χωρών.»

- Joseph Goebbels (Υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ) - 1940

.........................................................................................................................................

Ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ο Walter Hallstein, που θεωρείται ο πατέρας του οικοδομήματος. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και ιθύνων νους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (προπομπός της Ε.Ε.) το 1952 και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 1958 μέχρι το 1967.

Ὁ Νεοελληνικὸς Διαφωτισμός. Ὅταν ἡ Εὐρώπη ἔγινε μέτρο τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Ὁ Νεοελληνικὸς Διαφωτισμὸς παρουσιάζεται συνήθως μέσα ἀπὸ τὸ δικό του ἑρμηνευτικὸ σχήμα: ἕνας λαὸς βυθισμένος στὴν ἀμάθεια συναντᾷ τὰ «φῶτα» τῆς Εὐρώπης, ἀνακαλύπτει τὸν ὀρθὸ λόγο, τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν πρόοδο καὶ ἀρχίζει νὰ γίνεται νεωτερικός.

Ἂν ὅμως κοιτάξουμε τὴν ἐποχὴ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἴδιου τοῦ Γένους, τὸ γεγονὸς φαίνεται διαφορετικά. Ὁ ἑλληνικὸς κόσμος δὲν περίμενε τὸν 18ο αἰῶνα γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν λόγο. Ἦταν ὁ κληρονόμος μιᾶς παράδοσης ποὺ εἶχε γεννήσει τὴ φιλοσοφία καὶ εἶχε διαλεχθεῖ ἐπὶ αἰῶνες μὲ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία. 

Διέθετε σχολεῖα, λόγους, μοναστήρια, βιβλιοθήκες καὶ μία ζωντανὴ ἐκκλησιαστικὴ καὶ κοινοτικὴ συγκρότηση.

Ἑπομένως, τὸ καινούργιο δὲν ἦταν ὁ λόγος.

Οὔτε ἡ γνώση.

Οὔτε ἡ παιδεία.

Τὸ καινούργιο ἦταν ὅτι ἕνα μέρος τῆς ἑλληνικῆς λογιότητας ἄρχισε νὰ βλέπει τὴ νεότερη Εὐρώπη ὄχι μόνο ὡς τόπο ἀπὸ τὸν ὁποῖο μποροῦσε νὰ προσλάβει ἐπιστημονικὲς γνώσεις, ἀλλὰ ὡς πρότυπο γιὰ τὴν ἀναγέννηση τοῦ ἴδιου τοῦ Γένους.