Ἡ «Μοναδικότητα» τῆς Δύσεως — Μῦθος ἢ Πραγματικότητα;

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Μετὰ τὸ 1991, ἡ Δύση δὲν πίστεψε ἁπλῶς ὅτι νίκησε τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση.

Πίστεψε ὅτι δικαιώθηκε ἀπὸ τὴν Ἱστορία.

Ἡ οἰκονομικὴ ἰσχύς, ἡ τεχνολογικὴ πρωτοπορία, ἡ στρατιωτικὴ ὑπεροχὴ καὶ τὸ πολιτισμικὸ κῦρος δημιούργησαν μία πρωτοφανῆ αὐτοπεποίθηση: ὅτι τὸ δυτικὸ μοντέλο δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνα ἐπιτυχημένο ἱστορικὸ μοντέλο.

Ἦταν τὸ ἀπόλυτο μοντέλο.

Ἡ φιλελεύθερη δημοκρατία, ἡ ἐλεύθερη ἀγορά, ὁ ἀτομικισμός, ἡ τεχνοκρατία καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση ἀντιμετωπίστηκαν ὄχι ὡς προϊόντα μιᾶς συγκεκριμένης ἱστορικῆς διαδρομῆς, ἀλλὰ ὡς τὸ φυσικὸ τέλος πρὸς τὸ ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι κινεῖται κάθε κοινωνία.

Καὶ ἐδῶ γεννήθηκε ὁ μῦθος τῆς «μοναδικότητας» τῆς Δύσεως.

Γιατί ἡ Δύση εἶναι πράγματι μοναδικὴ ὡς ἱστορικὸ φαινόμενο — ὅπως μοναδική εἶναι κάθε μεγάλη αὐτοκρατορία.

Ἄλλο ὅμως μοναδικότητα καὶ ἄλλο καθολικότητα.

Ἡ Κίνα δὲν εἶναι μία Δύση ποὺ δὲν ὁλοκλήρωσε ἀκόμη τὴ μετάβασή της.

Εκεί πού χτυπούσε ακόμη η καρδιά τής Ορθοδοξίας

Ενα χαριτωμένο επεισόδιο μεταξύ του Παπαδιαμάντη και του Άγιου Γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου, που ήταν βοηθός του Παπαδιαμάντη στις αγρυπνίες του Αγίου Ελυσσαίου, μας αφηγείται ο Ζήσιμος Λορεντζάτος:

Πολλάκις - λέει ο Γέροντας Θεόφιλος και εμέ όστις ήμην βοηθός του, όταν έκανα καμμίαν παραφωνίαν, με εδίωκεν.

- Φύγε μοι έλεγεν, παύσε, κλείσε το στόμα σου, απρόσεκτε. Εγώ παραμέριζα, αλλά γρήγορα του περνούσε (του Παπαδιαμάντη) ο θυμός και πάλιν με εκάλει.

- Κώστα έλα να ψάλης.

 
Εγώ επειδή είχον ζήλον να μάθω, έτρεχον και έψαλλον.
Ήτον δε τόσο ταπεινός, ώστε πολλάκις μετά το τέλος της αγρυπνίας έμπροσθεν πολλών μοι εζήτει συγχώρησιν.

- Κώστα, μοι έλεγεν (τούτο ήτο το κοσμικόν μου όνομα) να με συγχωρέσεις που σε ελύπησα.
Και εγώ του έλεγον :

- Εγώ πταίω διδάσκαλε διότι είμαι απρόσεκτος. Σε ευχαριστώ διότι με τας παρατηρήσεις που μου κάμνεις γίνομαι προσεκτικότερος και με τας επιπλήξεις με διδάσκεις την υπομονήν της οποίας έχω ανάγκην....

Η πηγή που χρησιμοποίησε ο Λορεντζάτος ήταν το περιοδικό Κιβωτός , Τεύχος Φεβρουαρίου 1953 , σελίδα 46.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: ΕΝΑ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ

Η ΓΑΛΛΙΑ ΒΡΑΖΕΙ.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΡΩΓΜΗΣ;

Βασίλης Λύκος

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να καούν τα σχολεία για να καταλάβουμε ότι κάτι έχει σπάσει.

Δεν χρειάζεται να κατέβουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους για να αντιληφθούμε ότι η κοινωνική πίεση έχει όρια.

Και δεν χρειάζεται να φτάσει μια δημοκρατία στο σημείο της σύγκρουσης κράτους και κοινωνίας για να καταλάβουμε ότι η κοινωνική ειρήνη δεν είναι αυτονόητη.

Η Γαλλία αυτές τις ημέρες μας δίνει ένα σκληρό μάθημα.

Περισσότερα από 350 λύκεια βρέθηκαν στο επίκεντρο κινητοποιήσεων μαθητών, με βασικά αιτήματα τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, τις συνθήκες στα σχολεία και την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι κινητοποιήσεις συναντήθηκαν με ευρύτερες απεργίες εργαζομένων απέναντι στον προϋπολογισμό και στις περικοπές.

Και όταν η κοινωνική πίεση συναντά την οικονομική ανασφάλεια, την ακρίβεια και την αίσθηση ότι το κράτος δεν ακούει, η απόσταση από την ειρηνική διαμαρτυρία μέχρι τη σύγκρουση μπορεί να γίνει επικίνδυνα μικρή.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της Γαλλίας.

Όχι ότι «έρχεται το 1789». Αλλά ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη την κοινωνική ανοχή.

Και τώρα ας κοιτάξουμε τον καθρέφτη.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Κακό και ψευδαίσθηση

Ο κ. Τραμπ, αντί να κάνει τάι τσι στην καρέκλα του, όπως υποδηλώνει η ηλικία του, επέλεξε να μείνει στην ιστορία ως μια ενσάρκωση του κακού. Απειλεί να εξαλείψει ολόκληρους πολιτισμούς από προσώπου γης, δημιουργεί ανθρωπιστικά προβλήματα στην Κούβα εν αναμονή εισβολής, απαγάγει προέδρους για να καταλάβει το πετρέλαιο μιας χώρας, ακόμη και απειλεί τον Καναδά με στρατιωτική κατάκτηση. Με λίγα λόγια, φαίνεται να μην φοβάται να φανεί αυτό που είναι. Μάλιστα, φαίνεται σχεδόν μανιωδώς αφοσιωμένος στο να το αποδείξει.

Σύμφωνα με τον Κρις Χέτζες, έναν από τους πιο γνωστούς γεωπολιτικούς αναλυτές, ο Τραμπ όχι μόνο επιδεικνύει «τα κλασικά χαρακτηριστικά των ψυχοπαθών: επιφανειακή γοητεία, μεγαλομανία και αίσθημα ανωτερότητας, ανάγκη για συνεχή διέγερση, τάση για ψέματα, εξαπάτηση και χειραγώγηση», αλλά είναι επίσης ανίκανος να νιώσει τύψεις και ενοχές, γεγονός που τον καθιστά ένα κακό ον, για το οποίο η ηθική είναι η ουσία των ηττημένων:

όλη η ζωή είναι συναλλακτική και το προσωπικό συμφέρον και ο προσωπικός πλουτισμός υπερισχύουν κάθε άλλης σκέψης.

"ΧΑΣΑΜΕ! – Μέρος Πρώτο" Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Όταν η εξουσία έχει το μεγάφωνο, η αλήθεια ψιθυρίζει

"ΧΑΣΑΜΕ! – Μέρος Πρώτο"

Από τον Κόλπο του Τονκίν μέχρι το Ιράκ, όταν κυβερνήσεις, υπηρεσίες πληροφοριών και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης μπορούσαν να μετατρέψουν μια εκδοχή των γεγονότων σε πραγματικότητα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Πριν από τους αλγόριθμους, τα κοινωνικά δίκτυα και την τεχνητή νοημοσύνη, υπήρχε ήδη μια τρομερή μηχανή ικανή να οικοδομήσει συναίνεση. Ο Κόλπος του Τονκίν, τα θερμοκοιτίδες του Κουβέιτ, τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ και οι τεκμηριωμένες συνδέσεις μεταξύ πληροφοριών και πληροφοριών καταδεικνύουν πόσο τεράστιο μπορεί να είναι το χάσμα μεταξύ αυτού που αναφέρεται την αποφασιστική στιγμή και αυτού που προκύπτει όταν ανοίγονται τα αρχεία. Δεν είναι πάντα απαραίτητο να λογοκρίνεται μια αλήθεια: μερικές φορές αρκεί το ψέμα να φτάσει πρώτο, να ειπωθεί από την κατάλληλη αρχή και να φτάσει σε εκατομμύρια ανθρώπους. Όταν η άρνηση φτάνει χρόνια αργότερα, η ιστορία έχει ήδη συμβεί.

ΜΕΡΟΣ Ι — Πώς κατασκευάστηκε μια αλήθεια

«Το ψέμα πετάει, και η αλήθεια την κυνηγάει κουτσαίνοντας.»

Τζόναθαν Σουίφτ, 1710

Δείκτης

• Νταβίντε ενάντια στο μεγάφωνο
• Ένας πόλεμος που γεννήθηκε επίσης από αυτό που δεν συνέβη
• Παιδιά σε θερμοκοιτίδες
• Ένας δοκιμαστικός σωλήνας μπροστά στον κόσμο

Όταν οι μυστικές υπηρεσίες εισέρχονται στο γραφείο σύνταξης
Όταν η αλήθεια αργεί να έρθει

Ο ΔΑΒΙΔ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΦΩΝΟΥ

Χάσαμε.
Καλύτερα να το πούμε ο ένας στον άλλον αμέσως.
Αν αυτή η μάχη μετρηθεί με βάση τα χρήματα, την τηλεόραση, τις εφημερίδες, τα πρακτορεία ειδήσεων, τα κυβερνητικά γραφεία, τις υπηρεσίες πληροφοριών, τις μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες και την ικανότητα να προσεγγίσουμε εκατομμύρια ανθρώπους ταυτόχρονα, τότε έχουμε χάσει πριν καν ξεκινήσουμε.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει μια γιγάντια μηχανή.
Από αυτή την πλευρά, μια μικρή εφημερίδα, ένας ανεξάρτητος τηλεοπτικός σταθμός, μερικοί αντισυμβατικοί δημοσιογράφοι, ένας blogger μπροστά στον υπολογιστή.

Τουλάχιστον ο Ντέιβιντ είχε μια σφεντόνα.

Η δυσαναλογία δεν αφορά μόνο τα χρήματα. Αφορά κάτι ακόμη πιο σημαντικό: την ικανότητα μετατροπής των πληροφοριών σε μια εκδοχή γεγονότων που είναι γνωστή σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Θα. Μαλκίδης: «Η Τουρκία λοιπόν αυτή τη στιγμή δεν διαπραγματεύεται την παρουσία στο Αιγαίο. Θέλει το Αιγαίο»

Για την υπεράσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας 

O Θεοφάνης Μαλκίδης μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό του Ηρακλείου Κρήτης  CretaOne και στο δημοσιογράφο Γιάννη Ραψωμανίκη, αναφέρθηκε στην τουρκική προκλητικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.

«Η Τουρκία δεν διαπραγματεύεται το Αιγαίο, θέλει το Αιγαίο»  και με αυτή τη φράση ο Θεοφάνης Μαλκίδης περιγράφει μια τουρκική στρατηγική που, όπως υποστήριξε μιλώντας στο CretaOne 102,3, επιχειρεί να περάσει πλέον από τη ρητορική αμφισβήτηση στη δημιουργία τετελεσμένων.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου, τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα, το τουρκολιβυκό μνημόνιο, η υπόθεση της Κάσου και ο σχεδιαζόμενος αγωγός φυσικού αερίου προς τα κατεχόμενα συνθέτουν, σύμφωνα με τον ίδιο, ένα ενιαίο σκηνικό κλιμάκωσης σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο και Κύπρο.

Ο κ. Μαλκίδης θέτει ευθέως το ζήτημα της κυριαρχίας και καλεί σε έμπρακτη άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, υποστηρίζοντας ότι «δεν διαπραγματεύεται» πλέον απλώς η τουρκική παρουσία στην περιοχή, αλλά αμφισβητείται το ίδιο το δικαίωμα Ελλάδας και Κύπρου να ασκούν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα.

«Η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα να μπλοκάρει τη διασύνδεση»

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, υποστηρίζοντας ότι το συγκεκριμένο έργο δεν αποτελεί μόνο ελληνοκυπριακή υπόθεση, αλλά αφορά ευθέως και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Νηπιαγωγείο - Άνω Λιόσια: Οι εκπαιδευτικοί στο κρεβάτι του Προκρούστη!

Ελευθέριος Ανδρώνης·30 September 2026

Την επόμενη φορά που κάποιος εκπαιδευτικός θα πάθει εγκεφαλικό από τη στεναχώρια (Σοφία Χρηστίδου τον Μάιο του 2026) ή θα αυτοκτονήσει πέφτοντας από κάποια ταράτσα (Διευθύντρια σχολείου, στον Κολωνό τον Απρίλιο του 2026), όλα τα ξεδιάντροπα ΜΜΕ θα αναρωτηθούν «περίλυπα» για ακόμη μια φορά: «μα τι συμβαίνει επιτέλους στην εκπαιδευτική κοινότητα»;

Μόνο που με το νέο περιστατικό βίας στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων, δεν θα μπορούσε να γίνει πιο προφανές το τι ακριβώς συμβαίνει. Ο σημερινός εκπαιδευτικός είναι μονίμως καθηλωμένος σε ένα εργασιακό κρεβάτι του Προκρούστη. Και δύο ομοειδείς δυνάμεις τεντώνουν βίαια όποιον υπολείπεται σε υπακοή ή ακρωτηριάζουν όποιο ανεπιθύμητο φρόνημα του περισσεύει. Από τη μία η ορθοπολιτική μάχαιρα του κράτους και από την άλλη η αυτονόμηση γονιών και μαθητών από τις ευθύνες τους.

Ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα καλείται να γίνει ταυτόχρονα: influencer «πολιτικής ορθότητας», θηριοδαμαστής, χειροκροτητής της αμάθειας, βαθμολογητής με το πιστόλι στον κρόταφο, μάνατζερ ημίγυμνων καλλιστείων, ανιχνευτής κινητών, αμέτοχος παρατηρητής των καταστροφών δημόσιας περιουσίας και τέλος, σάκος του μποξ για όποιον κρίνει ότι δεν τηρήθηκαν όλα τα παραπάνω.

Σταύρωσαν τη διευθύντρια

Οι πρώτοι τίτλοι ειδήσεων που κατέκλυσαν άμεσα την επικαιρότητα μετά το περιστατικό στα Άνω Λιόσια, έκαναν λόγο για μια «σοκαριστική επίθεση διευθύντριας» στους μαθητές Νηπιαγωγείου. Πράγματι στο βίντεο που κυκλοφόρησε, η εκπαιδευτικός φαινόταν να είναι εκτός εαυτού. Φώναζε στα παιδιά, χρησιμοποιούσε σκληρές εκφράσεις, ήταν εριστική και έχασε τελείως τον έλεγχο. Αφορμή γι’ αυτό το ξέσπασμα ήταν ότι μερικά παιδιά λέρωσαν εξοπλισμό του σχολείου και - κατά πληροφορίες – είχαν προκαλέσει κι άλλες ζημιές.

Τὸ πρῶτο Σύνταγμα — Ἡ νέα πολιτικὴ γλώσσα

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Τὸ 1822, στὴν Ἐπίδαυρο, οἱ ἐπαναστατημένοι Ἕλληνες ψηφίζουν τὸ πρῶτο Σύνταγμά τους.

Καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι πολὺ μεγαλύτερο ἀπὸ μία καινούργια διοικητικὴ ὀργάνωση.

Διότι ἐδῶ ὁ ρωμαίικος κόσμος ἀρχίζει νὰ περιγράφει τὴν πολιτικὴ ὕπαρξή του μὲ τὴ γλώσσα ἑνὸς ἄλλου κόσμου.

Ἡ Ρωμανία γνώριζε ὅτι ἡ ἐξουσία ὑπάρχει γιὰ νὰ διαφυλάττει τὸν τρόπο ζωῆς καὶ λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ποὺ διαφυλασσόταν στὸν κοινοτικὸ τρόπο. Ἡ Δύση ἔχει χάσει τὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχει ὑποπέσει στὸ βαρβαρικὸ ἦθος τῆς λατρείας τῆς ἐξουσίας.

Αὐτὸ εἶναι τὸ κέντρο τῆς διαφορᾶς.

Ἡ Ρωμανία γνώριζε ἰσχυρότατη ἐξουσία.

Αὐτοκράτορα, στρατό, διοίκηση, φορολογία, δικαστήρια, νόμους, κρατικὸ μηχανισμό.

Ἡ διαφορά, ἑπομένως, δὲν βρίσκεται στὸ ἰσχυρὸ ἢ στὸ ἀδύναμο κράτος.

Βρίσκεται στὸ τί λατρεύει μία κοινωνία καὶ συνεπῶς στὸ τί ὑπηρετεῖ ἡ ἐξουσία της.

Στὴ Ρωμανία τὸ κέντρο δὲν εἶναι ἡ ἐξουσία.

Τὸ κέντρο εἶναι ὁ Θεός.

Ἡ ἀλήθεια δὲν παράγεται ἀπὸ τὸ κράτος.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν παράγεται ἀπὸ τὸ κράτος.

Ἡ κοινωνία δὲν παράγεται ἀπὸ τὸ κράτος.

Ὁ αὐτοκράτορας παραλαμβάνει ἕναν κόσμο ποὺ προϋπάρχει τῆς ἐξουσίας του καὶ ὀφείλει νὰ τὸν διαφυλάξει.

Ἕναν κόσμο ἐνορίας, κοινότητας, πόλεως, μοναστηριοῦ, οἰκογένειας.

Η ΜΕΙΟΔΟΣΙΑ ΩΣ ΕΘΙΣΜΟΣ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Η Ανατολική Μακεδονία κατά τον εικοστό αιώνα γνώρισε τρεις φορές την βουλγαρική κατοχή. Το 1912-1913, το 1916-1918 και το 1941-1944.

 Η εθνοκάθαρση σε τρεις φάσεις στοίχισε στον ελληνισμό δεκάδες χιλιάδες ζωές και ανείπωτα μαρτύρια. Παράλληλα, στην προσπάθεια αφελληνισμού του παρελθόντος της περιοχής, οι Βούλγαροι επιδόθηκαν στη συστηματική καταλήστευση των μακεδονικών πολιτιστικών θησαυρών, ιδιαίτερα των ιστορικών μονών της, όπως της Εικοσιφοινίσσης.

 Στο σκευοφυλάκιο της Μονής αυτής ήταν αποθησαυρισμένα πολλά και σημαντικά κειμήλια, ενώ η βιβλιοθήκη της, η οποία το 1917 αριθμούσε 1.300 τόμους βιβλίων (εκ των οποίων τα 400 ήταν χειρόγραφες μεμβράνες), αρπάχτηκε και μεταφέρθηκε στην Βουλγαρία, όπου μέχρι σήμερα φιλοξενείται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Σόφιας, αν και πολλά εξ αυτών εκποιήθηκαν προς ποικίλες κατευθύνσεις.

 Σύμφωνα με την συνθήκη του Νεϊγύ (1919), η Βουλγαρία ήταν υποχρεωμένη να επιστρέψει αντικείμενα κάθε φύσεως και τίτλους που αφαιρέθηκαν, κατασχέθηκαν ή δεσμεύθηκαν στα κατεχόμενα εδάφη της Ελλάδας.

Έναν αιώνα μετά, χωρίς ίχνος ντροπής, το ελληνόφωνο υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε προχθές ότι υπεγράφη Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ των Υπουργών Πολιτισμού Ελλάδας και Βουλγαρίας, Λίνας Μενδώνη και Evtim Miloshev, για την αμοιβαία «κατάθεση» κειμηλίων ιστορικής αξίας για τις δύο χώρες. Με αυτήν «επιστρέφουν 48 κειμήλια προερχόμενα από την Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσης, την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών και την Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης, τα οποία είχαν μεταφερθεί (sic - τι ευγενής αναφορά στην καταλήστευση!) στη Σόφια, το 1917, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τα οποία εκτίθεντο ή φυλάσσονταν στο Εθνικό Μουσείο Ιστορίας της Βουλγαρίας». 

Από την πλευρά της, η Ελλάδα θα παραδώσει στη Βουλγαρία τα λείψανα του Τσάρου Σαμουήλ της Βουλγαρίας που ανευρέθηκαν στη Βασιλική του Αγίου Αχίλλειου! Η υπογραφή των σχετικών πρωτοκόλλων θα λάβει χώρα στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού το Σάββατο, 3 Οκτωβρίου τ.έ., παρουσία των Πρωθυπουργών των δύο χωρών.

Τι να θαυμάσει κανείς; 

Την επιστροφή μόλις 48 από τα εκατοντάδες αντικείμενα της ληστείας, σε αντάλλαγμα μιας απόδοσης οστών που για την βουλγαρική εθνική μυθολογία έχουν υψίστη σημασία- δεδομένου μάλιστα του σχετικού ανταγωνισμού Σόφιας- Σκοπίων που δίνει διαπραγματευτική ισχύ στην ελληνική πλευρά; Ή την αναφορά, στη συνέχεια της ανακοίνωσης, για διαπραγματεύσεις σχετικά με την «ταυτοποίηση και ένταξη σε επακόλουθη συμφωνία, ιστορικών αντικειμένων αμοιβαίου ενδιαφέροντος που δεν υπάχθηκαν στην παρούσα», πράγμα που σημαίνει πολύ απλά ότι η Ελλάδα παραιτείται και θέτει υπό διαπραγμάτευσιν το κατοχυρωμένο δικαίωμα κυριότητος επί υπερχιλίων πολιτισμικών αγαθών, χειρογράφων, περγαμηνών, χρυσοβούλων, σιγιλίων, παλαιτύπων, κωδίκων, ευαγγελισταρίων, εικόνων, λειτουργικών σκευών, εκκλησιαστικών κειμηλίων που εκλάπησαν; Κυριότητος, επαναλαμβάνω, κατοχυρωμένης με τη Συνθήκη του Νεϊγύ με την οποία η Βουλγαρία ανέλαβε ρητή υποχρέωση για την επιστροφή των αρπαγέντων και λαφυραγωγηθέντων αυτών κειμηλίων.

ΕΝΑ ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΈΝΟ ΨΕΜΜΑ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Post2post 

Η διαμάχη των κυβερνήσεων  Ελλάδας-Κύπρου για ένα καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης καθυστέρησε την υλοποίηση του επί των  ΑΟΖ Ελλαδας και Κύπρου με προφάσεις του εδώ γκουβέρνου. Αφού αυτή η διαμάχη λύθηκε με γαλλική  παρέμβαση,  την γκρίνια την συνέχισε ο Ερντογάν αυτοπροσώπως. Το εν λόγω ηλεκτρικό καλώδιο,  λέει,  του χαλάει το σχέδιο "Γαλάζια Πατρίδα", που θέλει θαλάσσιες εξόδους της Τουρκίας προς τις ΑΟΖ κρατών της Βόρειας Αφρικής (Λιβύης και Αιγύπτου) και της Μέσης Ανατολής.

Στην πραγματικότητα όλα αυτά έγιναν λόγω των δεσμεύσεων του Μητσοτάκη στον Ερντογάν να αφήσει το πεδίο ελεύθερο για την ανάπτυξη των "σχεδίων συνεκμετάλλευσης", που αμφισβητούν εθνικά δικαιώματα στην περιοχή που δεν ορίστηκε ως χωροθετημένη μας ΑΟΖ από την συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου, κάνοντας έτσι εξαλη (με το δίκιο της) την κυβέρνηση της Λευκωσίας. 

❗️Κανένας όμως κουμπάρος δεν σκέφτηκε να τρίψει στην μούρη των εδώ οσφυοκαμπτών στον Σουλτάνο το γεγονός ότι το υποθαλάσσιο σύστημα οπτικών ινών Kimonas-ιδιοκτησιας της Κυπριακής Cyta, που συνδέει την Κύπρο και την Ελλάδα, είναι σε λειτουργία από τα τέλη του 2015, δημιουργώντας δεδικασμένο και μαλιστα χωρις αντιδράσεις της Αγκυρας!. Συνδέει τον σταθμό της Cyta στο Πεντάσκινο της Κύπρου με τον σταθμό MedNautilus στα Χανιά της Κρήτης και έχει την ίδια όδευση με τον Eastmed και το καλώδιο ηλεκτρικής διασυνδεσης Κύπρου-Ελλάδας, δημιουργωντας έτσι ενα γεωπολιτικό δεδομένο χρονικής διάρκειας 11 χρονών ❗️

οι εφοπλιστές-αρχαιοφιλοι-αρχαιοκαπηλοι, σήμερα κυκλοφορούν ελεύθεροι...

Βασίλης Λαμπόγλου 

Έβλεπα της φωτογραφίες φιλης απο τη Σχοινούσα...

Και τον τοίχο που "προστατεύει το Ακρωτήρι- αρχαιολογικό χώρο του νησιού που ανήκει στην εφοπλιστική  οικογένεια  Παπαδημητρίου.

Αυτον τον τοίχο που εχτισαν το 1980,γκρεμισαν οι κάτοικοι το 1983 με δυναμίτη,που τον ξαναχτισαν οι ιδιοκτήτες και φυλασσετο παλαιότερα από σκυλιά που κυνηγουσαν "παρεισακτους".

Και θυμήθηκα αυτά που ακούγονταν για το νησί,για τα ελικόπτερα και τα γιωτ που συναθροιζοντο επί μέρες στο Ακρωτήρι ,για το νησί "σούπερ μάρκετ " της αρχαιοκαπηλίας,για τα κλειστά αυτιά και μάτια της δημοτικής και λιμενικής αρχής.

Και θυμήθηκα μια παλαιότερη ιστορία...

Της  εφοπλιστικής οικογένειας Παπαδημητρίου, μέλη της οποίας ήταν εμπλεκόμενα στην υπόθεση παράνομης διακίνησης αρχαιοτήτων στη Σχοινούσα.

17/3/24 ...Σύλληψη του Δημήτρη Παπαδημητρίου, ενός εκ των τριών αδελφών της οικογένειας, μετά από έρευνες που έγιναν σε οικίες του κατά τις οποίες εντοπίστηκαν βυζαντινές εικόνες που, σύμφωνα με τις Αρχές, εμπίπτουν στον νόμο περί αρχαιοτήτων. 

Επιφυλάξεις Δράμας Δωροθέου για τη συμφωνία των 48 κειμηλίων

ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΣΙΦΟΙΝΙΣΣΑ ΕΙΧΑΝ ΚΛΑΠΕΙ 800 ΙΕΡΑ ΚΕΙΜΗΛΙΑ ΚΑΙ 430 ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ

Αναστάσιος Βόπης

Την ώρα που η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος χαιρετίζει με ικανοποίηση τη συμφωνία για την επιστροφή των 48 ιερών κειμηλίων και λίγες μόλις ημέρες πριν από την προγραμματισμένη υπογραφή της από τους υπουργούς Πολιτισμού Ελλάδας και Βουλγαρίας, ο Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος εκφράζει επιφυλάξεις για το συμφέρον που αποκομίζει η Ελλάδα, δηλώνοντας παράλληλα ότι δεν είχε προηγουμένως ενημερωθεί ούτε κληθεί να συμμετάσχει σε σχετική διαβούλευση.

Το ζήτημα των κειμηλίων και των χειρογράφων της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης αποτελούσε, σύμφωνα με την επιστολή του προς την υπουργό Πολιτισμού, αντικείμενο τακτικών τηλεφωνικών και κατ’ ιδίαν επικοινωνιών τους. Στις επαφές αυτές υπενθύμιζε συχνά το θέμα και, όπως γράφει, λάμβανε τη διαβεβαίωση ότι βρισκόταν ψηλά στις προτεραιότητες του υπουργείου.

Παρά τις διαβεβαιώσεις αυτές, ο κ. Δωρόθεος αναφέρει ότι πληροφορήθηκε από τα ΜΜΕ πως τα υπουργεία Πολιτισμού Ελλάδας και Βουλγαρίας κατέληξαν σε συμφωνία, η οποία πρόκειται να υπογραφεί το Σάββατο 3 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με όσα πληροφορήθηκε από τα ΜΜΕ, η συμφωνία προβλέπει από βουλγαρικής πλευράς την παράδοση στην Ελλάδα 48 κειμηλίων, χωρίς να γίνεται λόγος για χειρόγραφα ή παλαίτυπα βιβλία, ενώ από ελληνικής πλευράς προβλέπεται η παράδοση των οστών που αποδίδονται στον τσάρο της Βουλγαρίας Σαμουήλ.

Καμία φιλία και καμία αλληλεγγύη δεν μπορεί να βασιστεί στην παραγραφή εγκλημάτων πολέμου όμως, ούτε στο ξαναγράψιμο της ιστορίας.

Δέσποινα Κουτσούμπα

Είμαι αναφανδόν υπέρ της φιλίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών, πόσο μάλλον των λαών των Βαλκανίων! Καμία φιλία και καμία αλληλεγγύη δεν μπορεί να βασιστεί στην παραγραφή εγκλημάτων πολέμου όμως, ούτε στο ξαναγράψιμο της ιστορίας. Η φιλία και η αλληλεγγύη των λαών βασίζονται στην αναγνώριση των εγκλημάτων πολέμου και τη συγνώμη -αυτό ισχύει και για τα εγκλήματα πολέμου άλλων εις βάρος μας και για αυτά που έχουμε διαπράξει εμείς (π.χ. τη σφαγή της Τροπολιτσάς, που ήταν -με όρους του μετέπειτα διεθνούς δικαίου- ένα κανονικότατο έγκλημα πολέμου).

Το ΥΠΠΟ και η ελληνική κυβέρνηση δεν κάνουν τίποτε από τα παραπάνω, αλλά κάνουν μια συμφωνία με την Βουλγαρία, για κειμήλια που "μεταφέρθηκαν" (έτσι γράφει το Δελτίο Τύπου!) στη Βουλγαρία και επιγράφει "συμφωνία ανταλλαγής" το ότι δίνουμε στη Βουλγαρία σκελετό που προέρχεται από ανασκαφές σε ελληινικό έδαφος (!), στον Αγ. Αχίλλειο στις Πρέσπες. Προφανώς με τα μάτια στραμμένα στα γλυπτα του Παρθενώνα (όπου συνεχίζει η ελληνική κυβέρνηση να ζητιανέυει για κάποια διευθέτηση, όπως όλα δείχνουν).

-Στη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου οι Βούλγαροι κατέκλεψαν μοναστήρια και αρχαιολογικούς χώρους της Βόρειας Ελλάδας και μετέφεραν τα κλοπιμαία στη χώρα τους. 

-Γύρω στα 13.000 χειρόγραφα μεγάλης ιστορικής αξίας βρίσκονται στη Βουλγαρία ως αποτέλεσμα πολεμικής λεηλασίας. 

Τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως παρατηρώντας τι κάνουν οι ενήλικοι, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Αποστόλης Ζυμβραγάκης, Φιλόλογος M.Ed.

Ένα περιστατικό σαν αυτό στο Νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων δεν προσφέρεται ούτε για εύκολες καταδίκες ούτε για στρατόπεδα. Προσφέρεται, όμως, για έναν δύσκολο και αναγκαίο αναστοχασμό. Γιατί όταν μια διευθύντρια Νηπιαγωγείου φωνάζει σε μικρά παιδιά και στη συνέχεια γονείς εισβάλλουν για να αποδώσουν οι ίδιοι «δικαιοσύνη», με αποτέλεσμα ένας άνθρωπος να καταλήξει σοβαρά τραυματισμένος στο νοσοκομείο, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στο περιστατικό. Είναι ένα πρόβλημα θεσμών, ορίων και κοινωνικής κουλτούρας.

Το πρώτο που οφείλουμε να πούμε είναι αυτονόητο: το Νηπιαγωγείο πρέπει να αποτελεί χώρο απόλυτης συναισθηματικής και σωματικής ασφάλειας. Ένα παιδί τεσσάρων ή πέντε ετών δε διαθέτει ακόμη τους μηχανισμούς για να ερμηνεύσει την ένταση ενός ενηλίκου όπως θα την ερμήνευε ένας μεγαλύτερος μαθητής. Η φωνή, η απειλή, ο εκφοβιστικός τόνος μπορούν να βιωθούν ως φόβος και ανασφάλεια. Και κάθε εκπαιδευτικός —πολύ περισσότερο να διευθύνει και μια σχολική μονάδα— έχει αυξημένη ευθύνη αυτοελέγχου και παιδαγωγικής διαχείρισης.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο εκπαιδευτικός είναι μια μηχανή χωρίς όρια. Πίσω από την πόρτα μιας σχολικής αίθουσας βρίσκεται ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που μπορεί να βιώνει εξουθένωση, προσωπικές δυσκολίες, συσσωρευμένη πίεση ή ακόμη και μια οξεία κρίση. Το οργανωμένο εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να περιμένει από τον εκπαιδευτικό να καταρρεύσει για να ανακαλύψει ότι χρειαζόταν υποστήριξη. Χρειάζονται μηχανισμοί πρόληψης, εποπτείας, έγκαιρης παρέμβασης και ουσιαστικής ψυχοκοινωνικής υποστήριξης του προσωπικού.

Κι όταν ένας εκπαιδευτικός χάσει τον έλεγχο; Τότε πρέπει να ενεργοποιούνται οι θεσμοί. Να προστατεύονται αμέσως τα παιδιά. Να απομακρύνεται, εφόσον χρειάζεται, ο εκπαιδευτικός από την κατάσταση έντασης. Να ενημερώνονται οι αρμόδιες υπηρεσίες. Να διερευνάται τι συνέβη. Να αποδίδονται ευθύνες, εάν υπάρχουν. Να παρέχεται υποστήριξη τόσο στα παιδιά όσο και στον ίδιο τον εκπαιδευτικό.

Αυτό ακριβώς σημαίνει οργανωμένη κοινωνία: ότι ακόμη και στις πιο φορτισμένες στιγμές δεν αντικαθιστούμε τους θεσμούς με τις γροθιές μας.

Η οργή ενός γονέα που θεωρεί ότι το παιδί του κακομεταχειρίστηκε είναι ανθρώπινα κατανοητή. Η σωματική βία, όμως, δεν αποτελεί προέκταση αυτής της αγωνίας ούτε αποδεκτό τρόπο προστασίας του παιδιού. Είναι μια νέα πράξη βίας.

Κραυγή αγωνίας από τους Ελληνορθόδοξους της Συρίας: «Ο Τζολάνι φτιάχνει κράτος Τζιχα

Επιμέλεια: Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

29.09.2026 

Συνεχόμενα περιστατικά βίας κατά των Χριστιανών και στελέχωση του κρατικού μηχανισμού από ακραίους ισλαμιστές

Περίληψη άρθρου

Σοβαρές καταγγελίες διατυπώνουν Ελληνορθόδοξοι της Συρίας μέσω αναρτήσεων στην πλατφόρμα Χ και ανοιχτών επιστολών προς τις ελληνικές και κυπριακές αρχές, επισημαίνοντας ότι ο Πρόεδρος της χώρας, Αμπού Μοχάμεντ αλ Τζολάνι (Αλ Σαράα), διαμορφώνει ένα κρατικό πλαίσιο που προσελκύει και περιθάλπει τζιχαντιστές.

Όπως τονίζουν, η Συρία μετατρέπεται σταδιακά σε ασφαλές καταφύγιο για ισλαμιστές φυγάδες και ξένους εξτρεμιστές, παρέχοντάς τους όχι μόνο κάλυψη, αλλά και τη δυνατότητα να οργανώνονται, να κηρύττουν και να διαδίδουν ενεργά την ακραία ισλαμιστική τους ιδεολογία.
Δράση εξτρεμιστικών οργανώσεων και καλλιέργεια μίσους

Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στην κοινωνία είναι οπτικό υλικό που δείχνει ανήλικες κοπέλες με νικάμπ να κρατούν πινακίδες για την «Καμπάνια Al-Dhahabi», η οποία διοργανώθηκε από Αιγύπτιο ισλαμιστή φυγάδα που έχει βρει καταφύγιο στη χώρα. Το περιστατικό αυτό δεν θεωρείται μεμονωμένο, με τις αναλύσεις να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις γειτονικές χώρες.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ: ΤΟ «ΓΚΕΤΟ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ» ΣΤΟ ΕΛΗΝΙΚΟ & ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Βασίλης Κουτσάκος

Πολύς λόγος γίνεται για το helliniko… Αλλά μέχρι στιγμής συζητάμε για το σηκωμένο δάχτυλο-ύβρη, για τα διαμερίσματα 100μ2 αξίας 2,5 εκατ €, για το νοίκι του «Αγίου Κοσμα», για το τεράστιο νέο Mall, για το δεύτερο μεγάλο Καζίνο της Μεσογείου, για την επένδυση του Κόκκαλη, για το νέο ιδιωτικό campus του ιδιωτικού Παν/μίου της Λευκωσίας… για διαφορά επι μέρους γραφικά των πρωινάδικων…

Δεν έχουμε πλήρη αίσθηση/ γνώση τι πάει  να γίνει εκεί με συνεπειες ανεπιστρεπτες για την Μητρόπολη της Αθήνας.. 

Και για να το πάω λίγο παρακάτω, αυτή τη στιγμή σχεδιάζονται και υλοποιούνται τέσσερις μεγάλες επεμβάσεις στην Αθήνα -ίδιου χαρακτήρα, που δεν ξέρουμε που μας πάνε : Ελληνικό, Τατόι, Ελαιώνας, Προσφυγικά!..

Δεν θα βρείτε ούτε ένα ειδικό επιστήμονα για τα θέματα της πόλης -αρχιτέκτονα, πολεοδόμο, χωροτάκτη ή γεωγράφο, που να μην είναι σκυθρωπός ή εξοργισμένος.

Από την άλλη το προσωπικό του πολιτικού συστήματος και οι πολιτικοί φορείς του, βρίσκονται σε αφασία.. πιθανότατα και χορτάτοι πι πραίτορες τους!..

Ας τα βάλουμε κάτω..

Το Ελληνικό δεν είναι απλά μια επένδυση. Είναι το επιστέγασμα μιας πόλης που χτίζεται σε 2 ταχύτητες εδώ και 200 χρόνια, για τους έχοντες και τους μη έχοντες…

Τα νούμερα μιλάνε:

ΟΙ "ΕΠΙΛΕΚΤΟΙ" ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΟΥ ΔΥΝΗΤΙΚΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ, ΕΙΝΑΙ :

Η Παρακμή ως "Θρήνος". Και ως Υποκρισία!

                                               

                                     

Του Θανάση Κ.

Για να πω την αλήθεια, παρακολουθώ αμήχανος αυτές τις μέρες όλη αυτή τη "Μαζωνακιάδα", όλο αυτό τον χείμαρρο αποσπασματικών πληροφοριών και εντυπώσεων, για ένα καλλιτέχνη γνωστό στο ευρύ κοινό που έφυγε ξαφνικά - και τραγικά - από τη ζωή. 

Οφείλω να ομολογήσω εξ αρχής, ότι στα μαγαζιά που τραγουδούσε δεν είχε τύχει να πάω, ότι τα τραγούδια του δεν ήταν πολύ του γούστου μου, αν και ο ίδιος μου φαινόταν συμπαθής. Και μέχρις εκεί.

Γενικά όταν φεύγει ένας άνθρωπος κι είναι νωπό ακόμα το χώμα που τον σκεπάζει, δεν είναι ώρα να κάνουμε σε βάθος κρίσεις για την προσωπικότητά του. Εδώ είναι προτιμότερη - και εντιμότερη - η σιωπή. 

Πολύ περισσότερο όταν εμπλέκεται η οικογένειά του, και οι προβληματικές ίσως σχέσεις του εκλιπόντος με οικεία του πρόσωπα. Η μνήμη αυτού που έφυγε και ο πόνος όσων έμειναν πίσω, επιβάλλει να σεβόμαστε τέτοιες στιγμές. Κι εδώ το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι η σιωπή. 

 

* Όμως η "Μαζωνακιάδα" που συνεχίζει τόσες μέρες μετά, σε όλα τα ΜΜΕ, δείχνει ότι υπάρχουν και κάποια πράγματα πολύ πέρα από τον ίδιο τον εκλιπόντα. 

-- Υπάρχει κάτι στον τρόπου που η κοινωνία αναδεικνύει "αστέρια", ύστερα τα αποδομεί και τα καταστρέφει, κι ύστερα τα θρηνεί. 

Κι αυτό λέγεται κραυγαλέα υποκρισία. Που δεν επιτρέπει τη σιωπή. 

 

-- Υπάρχει κάτι που έχει να κάνει με τη "νύχτα", και τις σχέσεις της με τους ανθρώπους της, 

 

-- Υπάρχει ακόμα κάτι που έχει να κάνει με το πώς λειτουργούν κάποιοι επαγγελματίες απέναντι σε ανθρώπους που προσπαθούν να μείνουν για πάντα νέοι,

πώς λειτουργούν οι επιστημονικοί ιατρικοί σύλλογοι απέναντι στη ματαιοδοξία όσων θέλουν να νικήσουν το χρόνο, 

πώς λειτουργούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους απέναντι και στη νύχτα και στο παραεμπόριο της αιώνιας νεότητας, 

και πώς λειτουργούν τα ΜΜΕ, που θα έπρεπε να τα ελέγχουν όλα αυτά - και δεν το κάνουν: τη μια μέρα διαφημίζουν ως "θαυματουργές" κάποιες προβληματικές ιατρικές μεθόδους και την άλλη αποδοκιμάζουν όσους τις ασκούν ως "σαλτιμπάγκους"...

Τα τελευταία στοιχεία του ΟΗΕ για τους φόνους γυναικών παγκοσμίως.

Κώστας Κουτσουρέλης 

Βγήκαν και τα τελευταία στοιχεία του ΟΗΕ για τους φόνους γυναικών παγκοσμίως. Για την Ελλάδα, φαίνεται στον χάρτη, το νούμερο είναι 0,34 θύματα ανά 100.000, από τα χαμηλότερα στην ήπειρό μας, που με τη σειρά της έχει τους λιγότερους αναλογικά φόνους γυναικών στον κόσμο. Έτσι έχουμε Ελλάδα 0,34, Ιταλία 0,39, Κροατία 0,45, Ισπανία 0,46, Σουηδία 0,63, Γαλλία 0,76, Γερμανία 0,87, Αυστρία 0,97 κ.ο.κ.

Για τις λεγόμενες "γυναικοκτονίες", με τη στενή έννοια του όρου, το νούμερο για την Ελλάδα είναι ακόμη χαμηλότερο, η UNODC το εκτιμά σε 0,23 ανά 100.000 γυναίκες για το 2023. Η ίδια οργάνωση του ΟΗΕ εκτιμά τον παγκόσμιο μέσο όρο σε 1,3 θύματα ανά 100.000 γυναίκες, ενώ για την Ευρώπη (που και πάλι είναι η ήπειρος με τα λιγότερα τέτοια εγκλήματα αναλογικά) σε 0,6 θύματα ανά 100.000. Πάντα στην Ευρώπη, ο αριθμός των αδικημάτων αυτών μειώθηκε σημαντικά, κατά 20% το διάστημα 2010-2023. 

Το ίδιο και στην Ελλάδα. Συνολικά, από τα υψηλά επίπεδα των αρχών της δεκαετίας (ειδικά 2012-2013) υπήρξε γενική πτωτική τάση μέχρι το 2019-2020.  Το 2021-2022 σημειώθηκε απότομη αύξηση (πιθανόν συνδεδεμένη και με τις συνθήκες της πανδημίας). Το 2023 ο αριθμός έπεσε σημαντικά (18 θηλυκά θύματα συνολικά, εκ των οποίων 12 σε οικογενειακό πλαίσιο).

√Οι ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ των Α. Λιοσίων για το βίαιο περιστατικό

•Θα προστατεύσουμε τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο από τις προσπάθειες εντυπωσιασμού, κανιβαλισμού και κοινωνικού αυτοματισμού που επιχειρούνται

 •Καταγγέλλουμε τον προπηλακισμό και τον τραυματισμό της νηπιαγωγού προϊσταμένης του 1ου νηπιαγωγείου Άνω Λιοσίων 

•Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν μπορεί όμως να αποκοπεί από τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα από τις συνθήκες μέσα στις οποίες λειτουργούν εδώ και χρόνια οι σχολικές μονάδες της περιοχής μας. 

•Γιατί οι δυσκολίες που βιώνουν καθημερινά οι εκπαιδευτικοί των σχολείων μας, κάνοντας προσωπικές υπερβάσεις, είναι υπαρκτές. 

•Δεν φωτίζονται και δεν αναδεικνύονται στις επικοινωνιακές φιέστες «εγκαινίων» σε αγιασμούς, ως όφειλαν, αλλά αναπόφευκτα μέσα και από τέτοια καταδικαστέα περιστατικά, θέτουν αμείλικτα ερωτήματα.

 •Ερωτήματα που αφορούν ευθύνες χρόνιες όλων των εμπλεκομένων θεσμικών φορέων, όταν ειδικά σχολικές μονάδες με αυξημένες κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανάγκες, όπως τα σχολεία της περιοχής μας, και το συγκεκριμένο, μένουν χρόνια παραμελημένα οξύνοντας τις αντιθέσεις με αποτέλεσμα συχνά την στοχοποίηση ενός πληθυσμού ως Αποδιοπομπαίου Τράγου.

 •Γιατί οι χορηγίες τραπεζών δεν μπορούν να υποκαταστήσουν αυτή την χρόνια εγκατάλειψη του δημόσιου σχολείου από το  κράτος σε κάθε επίπεδο.

•Σήμερα λοιπόν, με αφορμή αυτό το περιστατικό οφείλουμε να γίνουμε και πάλι ενοχλητικοί, θέτοντας ερωτήματα, ακόμη και σε αυτούς που πολύ σωστά έτρεξαν να υποστηρίξουν την εκπαιδευτικό, 

ως όφειλαν βέβαια, κάτι που όμως δεν έκαναν και για τις υπόλοιπες εκπ/κούς του σχολείου που έμειναν, και πάλι, μόνες με την υποστήριξη μονάχα συναδέλφων/ισσών όμορων σχολείων και του σωματείου

Η ενημέρωση του Δ.Σ. του Συλλόγου των Εκπαιδευτικών ΕΔΩ...

Θα προστατεύσουμε τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο από τις προσπάθειες εντυπωσιασμού, κανιβαλισμού και κοινωνικού αυτοματισμού που επιχειρούνται – Καταγγέλλουμε τον προπηλακισμό και τον τραυματισμό της νηπιαγωγού προϊσταμένης του 1ου νηπιαγωγείου Άνω Λιοσίων

Η υποβάθμιση της αγάπης

Από τον Martino Mora - 27 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

«Η μεγάλη φιλοδοξία των γυναικών είναι να εμπνέουν την αγάπη» (Μολιέρος).

Αυτή η αθάνατη ρήση του μεγάλου Γάλλου θεατρικού συγγραφέα είναι εξίσου αληθινή σήμερα όσο και τότε.

Μια γρήγορη ματιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιβεβαιώνεται αμέσως.
Αλλά ενώ η φιλοδοξία, επειδή είναι καθολική, δεν αλλάζει, το είδος της αγάπης αλλάζει. Σε μια χυδαία, αμερικανική και υλιστική εποχή, ακόμη και ο έρωτας δεν μπορεί παρά να γίνει χυδαίος.

Οδηγούμενη από τη μόδα του οργιαστικού-εμπορικού συστήματος στο οποίο βυθιζόμαστε, η αγάπη που πολλές δυτικές γυναίκες (όχι όλες, προφανώς) φαίνεται να θέλουν να εμπνεύσουν, με τα ρούχα και τη στάση τους, φαίνεται πολύ πιο κοντά σε αυτήν του πορνείου παρά σε αυτήν των Προβηγκιανών τροβαδούρων, ή ακόμα και στην κάθε άλλο παρά αφελή αγάπη του ίδιου του Μολιέρου.

Το θλιβερό, ακόμη και άθλιο, είναι ότι η κυρίαρχη ιδεολογία -την οποία, για λόγους απλότητας, θα την ονομάσουμε «φεμινιστική»- αντί να υπερασπίζεται τις γυναίκες από το χονδρικό ξεπούλημα ενός πλήρως εμπορευματοποιημένου πορνοφιλικού κόσμου, ωθεί μονομερώς (ακόμα και όταν οι ίδιες οι φεμινίστριες, με τέλεια ψευδή συνείδηση, αυτοαποκαλούνται «αντικαπιταλιστικές») να τρομοκρατήσει κάθε κριτική της εμπορικής και μοντέρνας αντικειμενοποίησης του σώματος, ερμηνεύοντας ψευδώς την απελευθέρωση των γυναικών ως «ζωικότητα», χονδροειδότητα, εκτεθειμένα εκατοστά δέρματος, απουσία κανόνων και γούστου.

1786-2026 – Ελεύθερο Εμπόριο ή Κατασκευή Εξεγέρσεων;

από τον Georges Renard-Kuzmanovic - 28/09/2026

Πηγή: Fréquence populaire

Το 1786, η Γαλλία άνοιξε τα εμπορικά της σύνορα σε μια πιο βιομηχανοποιημένη Αγγλία. Τρία χρόνια αργότερα, το Ρεβεγιόν κάηκε και ξέσπασε η Επανάσταση. Σαράντα χρόνια ελεύθερου εμπορίου έχουν αποβιομηχανοποιήσει για άλλη μια φορά τη Γαλλία, έχουν πλουτίσει μια ολιγαρχία και έχουν τροφοδοτήσει την οργή. Μήπως η ιστορία τραυλίζει;

«Στην παρούσα κατάσταση της κοινωνίας, τι είναι το ελεύθερο εμπόριο; Είναι η ελευθερία του κεφαλαίου. Όταν έχετε γκρεμίσει τα λίγα εθνικά εμπόδια που εξακολουθούν να εμποδίζουν την πορεία του κεφαλαίου, θα έχετε απελευθερώσει πλήρως μόνο το μερίδιο του κεφαλαίου. (...)

Αλλά γενικά, σήμερα, το σύστημα προστασίας είναι συντηρητικό, ενώ το σύστημα του ελεύθερου εμπορίου είναι καταστροφικό. Διαλύει τις παλιές εθνικότητες και οδηγεί στα άκρα τον ανταγωνισμό μεταξύ αστικής τάξης και προλεταριάτου. Με μια λέξη, το σύστημα του ελεύθερου εμπορίου επιταχύνει την κοινωνική επανάσταση. Μόνο με αυτή την επαναστατική έννοια, κύριοι, ψηφίζω υπέρ του ελεύθερου εμπορίου».

 

Καρλ Μαρξ, Ομιλία για το ζήτημα του ελεύθερου εμπορίου, 9 Ιανουαρίου 1848.

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1786, η Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ υπέγραψε μια συνθήκη με την Αγγλία, το όνομα της οποίας έχει πλέον σε μεγάλο βαθμό ξεχαστεί: τη Συνθήκη Ήντεν-Ρέινβαλ. 

Το γεγονός μπορεί να φαίνεται ενδιαφέρον μόνο για τους οικονομικούς ιστορικούς. Αξίζει να σταθούμε σε αυτό, καθώς δείχνει πόσο επικίνδυνα εκτίθεται μια χώρα όταν ανοίγει διάπλατα την αγορά της σε ανταγωνιστές με ισχυρότερο παραγωγικό μηχανισμό. Αυτή είναι η κάπως ξεχασμένη ιστορία μιας παγκοσμιοποίησης, της οποίας τα σκαμπανεβάσματα μπορούν να ρίξουν φως σε ό,τι συμβαίνει στην εποχή μας.

«Η ΝΕΑ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ» Από Αντρέα Μαρτσιλιάνο

« Είμαστε οι κυρίαρχοι του πλανήτη. Το μυστικό της επιτυχίας μας είναι η φαντασία.» (Γιουβάλ Νόα Χαράρι)

Η ΝΕΑ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Ο Γιουβάλ Νόχα Χαράρι ο πιο έμπιστος ιδεολόγος του Κλάους Σβαμπ. Αυτός από το Φόρουμ του Νταβός, για να είμαστε σαφείς. Δηλαδή, ο άγνωστος Ελβετός μηχανικός που, για ποιο λόγο, φαίνεται ικανός να δίνει εντολές σε όλες τις δυτικές κυβερνήσεις, καθορίζοντας τις οικονομικές, νομισματικές και περιβαλλοντικές πολιτικές τους. Να αποφασίζει για το μέλλον των λαών και των εθνών.
Και για την οποία γνωρίζουμε μόνο ότι είναι συνηθισμένο να φοράμε μάλλον… ιδιαίτερα ρούχα στην παραλία.

Ο Χαράρι είναι Ισραηλινός. Και διδάσκει στην Ιερουσαλήμ. Αλλά, χάρη στις θέσεις του, είναι τώρα παγκόσμιος σταρ. Θέσεις που, τελευταία, περιστρέφονται γύρω από την Αγία Γραφή. Και την παγκόσμια ιστορία του ανθρώπου από τον πίθηκο μέχρι σήμερα. Και πέρα ​​από αυτό. Επειδή ο άνθρωπός μας ανέλαβε να γράψει μια παγκόσμια ιστορία. Κάτι που ούτε ο Γκόρντον Τσάιλντ δεν είχε τολμήσει να κάνει. Την ονόμασε «Σοφία. Από τα ζώα στους θεούς. Μια σύντομη ιστορία της ανθρωπότητας» (1) . Και την αφιέρωσε στον «σύζυγό της».

Και τι σχέση έχει αυτό με οτιδήποτε; Θα μπορούσες να πεις... μην είσαι ομοφοβικός...
Όχι, συγγνώμη, ναι. Επειδή ο Χαράρι είναι αυτός που επιμένει να τονίζει, σε κάθε ευκαιρία, ότι είναι «ομοφυλόφιλος ιστορικός». Και, ως εκ τούτου, αυτό το γεγονός είναι σημαντικό, πράγματι, θεμελιώδες, σύμφωνα με τον ίδιο, για την κατανόηση της σκέψης του.

Μιλούσα για τη Βίβλο. Ο Χαράρι λέει ότι όλα είναι λάθος. Ένα συνονθύλευμα προκαταλήψεων, βίας, ψεμάτων, φόβων... Θα ήμουν περίεργος να μάθω τι σκέφτονται οι Μεγάλοι Ραβίνοι γι' αυτό. Και όχι μόνο οι Ορθόδοξοι, αλλά και οι πιο προοδευτικοί ή φωτισμένοι, με τους οποίους είχα την τύχη να μιλήσω.

Rosa Luxemburg - Εκκλησία και Σοσιαλισμός

παπα - Κώστας Λαγός 

Από τη στιγμή όμως που εντάσσονταν στον χριστιανισμό όλο και περισσότεροι άνθρωποι και οι χριστιανικές κοινότητες εξαπλώνοντ

αν σε ολόκληρη την αυτοκρατορία, η κοινή διαβίωση των πιστών καθίστατο ολοένα και δυσχερέστερη. 

Το έθιμο των κοινών ημερησίων γευμάτων έσβησε σχεδόν ολοκληρωτικά, ενώ ταυτόχρονα και η απόδοση της προσωπικής περιουσίας προς κοινή χρήση έλαβε έναν νέο χαρακτήρα. Αφού τώρα πλέον οι χριστιανοί δεν ζούσαν σε μιαν κοινή οικογένεια αλλά έπρεπε ο καθένας να μεριμνά για την δική του, έτσι δεν προσφέρονταν πια όλα τα υπάρχοντα προς κοινή χρήση των χριστιανών αδελφών, αλλά μόνο ό,τι περίσσευε και αφού είχαν καλυφθεί οι ανάγκες τής οικογένειας αυτού που θα προσέφερε. 

Αυτό που τώρα έδιναν οι ευκατάστατοι στο χριστιανικό κοινόβιο, δεν ήταν πλέον συμμετοχή στην κομμουνιστική συμβίωση, αλλά προσφορά για άλλους, μη ευκατάστατους αδελφούς, ήταν πια αγαθοεργία, ελεημοσύνη. 

Και όταν οι πλούσιοι χριστιανοί σταμάτησαν να ενδιαφέρονται για την κοινοκτημοσύνη και προσέφεραν μόνο ένα μέρος τής περιουσίας τους για άλλους, τότε αυτό το μέρος που προσφερόταν για τους φτωχούς αδελφούς διέφερε κατά περίπτωση και, ανάλογα με την βούληση ή την φύση τού πλούσιου χριστιανού που το προσέφερε, ήταν μικρότερο ή μεγαλύτερο. 

Ο «μυστηριώδης λομπίστας» στο πλευρό της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και οι ενεργειακές μπίζνες

Από την ιστοσελίδα reporter.gr. Αρχικά το κείμενο το διαβάσαμε στο skai.gr αλλά για μυστηριώδη λόγο το κείμενο πριν λίγο εξαφανίστηκε.

Ο λομπίστας, Χρήστος Μαραφάτσος, βρίσκεται συστηματικά στο πλευρό της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, συμμετέχοντας σε συναντήσεις με κυβερνητικούς αξιωματούχους, ενώ παράλληλα, σύμφωνα με τη Wall Street Journal, προωθεί τα επιχειρηματικά συμφέροντα της ελληνικής εταιρείας Aktor στον χώρο του LNG.

Αναλυτικά το ρεπορτάζ της Wall Street Journal:

Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ βρισκόταν πολύ μακριά από το Mar-a-Lago.

Η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα — πρώην αρραβωνιαστικιά του Ντόναλντ Τραμπ Jr. — ταξίδευε επανειλημμένα στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, στο πλαίσιο μιας αποστολής την περασμένη άνοιξη. Η κυβέρνηση Τραμπ ήθελε οι σύμμαχοι στο ανατολικό άκρο της Ευρώπης να αγοράσουν αμερικανικό φυσικό αέριο αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Υπήρχε όμως ένα ζήτημα.

Όπως έλεγε σε συνομιλητές της, η βουλγαρική κυβέρνηση θα έπρεπε να συνεργαστεί με μια ελληνική κατασκευαστική εταιρεία, την Aktor Group, νεοεισερχόμενη στον τομέα του φυσικού αερίου, η οποία είχε συμπράξει με μια ελληνική ενεργειακή εταιρεία που υποστηρίζεται από το κράτος, προκειμένου να εισάγει υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) από τις ΗΠΑ. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτή είναι κατά κάποιον τρόπο επίσημη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης», δήλωσε άτομο που γνωρίζει τις συνομιλίες.

Καθισμένος δίπλα στην 57χρονη πρέσβειρα σε μια συνάντηση με τον πρόεδρο της Βουλγαρίας βρισκόταν ένας 39χρονος άνδρας, ο Χρήστος Μαραφάτσος. Έχει παρευρεθεί σε τόσο πολλές από τις συναντήσεις της ώστε ορισμένοι ξένοι αξιωματούχοι τον πέρασαν για αρχηγό του επιτελείου της. Στην πραγματικότητα, είναι κορυφαίος λομπίστας της Aktor, ο διευθύνων σύμβουλος της οποίας είχε μεταφέρει αεροπορικώς τη Γκιλφόιλ στη χώρα με ιδιωτικό αεροσκάφος.

Η Γυψέλη που έγινε Κυψέλη: Αναδρομή στο ιστορικό παρελθόν μιας φωλιάς γυπαετών, που μετατράπηκε σε επίκεντρο μιας λαμπερής εποχής για την Αθήνα.

Μία τεράστια γυποφωλιά ήταν. Ένας τόπος παρθένος, ανέγγιχτος, που τότε, στα μέσα του 19ου αι., ευνοούσε τη ζωή και τη φιλοξενία του γύπα (σ.σ. για την ακρίβεια του γυπαετού, που ενδημούσε στην ελληνική φύση).

Στην πραγματικότητα, τα Τουρκοβούνια ήταν εκείνα που πληρούσαν τις προϋποθέσεις της αναπαραγωγής του συγκριμένου είδους της πτηνοπανίδας και η… χάρη του είχε κατηφορίσει ίσαμε τις παρυφές των βασιλικών στάβλων, στο Πεδίο του Άρεως. Γι’ αυτό και η περιοχή ονομαζόταν Γυψέλη.

Κυψέλη κατέληξε στις αρχές του 20ού αι. εκ σοφής -ως απεδείχθη- παραφθοράς. Διότι η ανοικοδόμηση εκτόπισε τους γυπαετούς και ο τόπος μπήκε σε τροχιά προσομοίωσης περισσότερο πολύβουου ανθρώπινου μελισσιού (οπότε η μετατροπή του συμφώνου ήρθε κι έδεσε), παρά ήρεμης αλώβητης φύσης… «Η Γυψέλη, σημαίνουσα γυποφωλεάν εξ ης η Κυψέλη· εκλήθη δε το χωρίον τούτο Γυψέλη από τους εμφωλεύοντας εις τον χώρον αυτόν γύπας» θα γράψει το 1834 ο αγωνιστής του 1821, ιστορικός Δ. Σουρμελής, στην  «Ιστορία των Αθηνών κατά τον υπέρ ελευθερίας αγώνα».

Μία αραιή συστάδα παραπηγμάτων ανάμεσα σε μποστάνια και αμπέλια είναι μετά την απελευθέρωση η Γυψέλη. Ο δρόμος των Πατησίων, που από τους πρώτους θα δρομολογηθεί για αξιοποίηση, θα αλλάξει και το ριζικό της, μετατρέποντάς την από τις αρχές του 20ού αι. σε μία από τις πλέον πυκνοκατοικημένες δημοφιλείς συνοικίες. Για την ώρα, ένα διαμαντάκι μόνο λάμπει ανάμεσα στις αγροικίες της φωλιάς των γυπαετών.

Η ξεχασμένη εξάρτηση και το Υπαρξιακό Πρόβλημα

του Ρούντι Ρινάλντι

Για πολλές δεκαετίες η έννοια της εξάρτησης αποτελούσε βασικό εργαλείο για την κατανόηση της νεοελληνικής κοινωνίας. Η Ελλάδα δεν προσδιοριζόταν απλώς ως καπιταλιστική χώρα, αλλά ως ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ. Αυτό δήλωνε μια ιδιαίτερη ποιότητα του ελληνικού καπιταλισμού, έναν συγκεκριμένο τρόπο διαμόρφωσης της οικονομίας, του κράτους, της άρχουσας τάξης, της ταξικής διάρθρωσης, του πολιτικού συστήματος και των διεθνών σχέσεων της χώρας.

Η αντίληψη αυτή έχει σήμερα υποχωρήσει δραματικά, ακόμη και στο μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς. Η «εξάρτηση» θεωρήθηκε σταδιακά παρωχημένη κατηγορία, κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, θεωρητική κατασκευή που υποτίθεται ότι υποβαθμίζει την ταξική πάλη, δεν κατανοεί τη διεθνοποίηση του κεφαλαίου κ.ο.κ.

Μαζί με την εγκατάλειψη της έννοιας της εξάρτησης, μεταβάλλεται η ανάγνωση της νεοελληνικής ιστορίας, και φυσικά περιορίζεται ένα ολόκληρο πεδίο πολιτικών στόχων: εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, ανάκτηση βαθμών οικονομικής-πολιτικής κυριαρχίας, αποσύμπλεξη από ιμπεριαλιστικούς ιστούς και δίκτυα ελέγχου και χειραγώγησης, αποδέσμευση από μηχανισμούς που περιορίζουν τη συλλογική δυνατότητα και ικανότητα επιλογής της ελληνικής κοινωνίας.

Εξάρτηση και μεταπρατικός χαρακτήρας

Η Ελλάδα είναι αναμφίβολα καπιταλιστική χώρα. Αυτό όμως δεν αρκεί για να περιγράψει την ιστορική της συγκρότηση. Ο ελληνικός καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε στενή σχέση με τα ισχυρά διεθνή κέντρα, μέσα από ιδιαίτερες μορφές διαμεσολάβησης, μεταπρατισμού και εξωτερικής εξάρτησης. Η εγχώρια αστική τάξη δεν υπήρξε «θύμα» αυτής της σχέσης: αποτέλεσε οργανικό φορέα της, επωφελήθηκε από αυτήν.

Γι’ αυτό οι όροι «καπιταλιστική» και «εξαρτημένη» δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος. Η εξάρτηση επηρεάζει την ποιότητα και τις μορφές που παίρνει ο ίδιος ο καπιταλισμός στην Ελλάδα, τη διάρθρωση της οικονομίας, τις κρίσεις της, την πολιτική υπερδομή και το ιδεολογικό και πολιτιστικό πλέγμα της κοινωνίας.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΟΥΜΕ ΞΑΝΑ;

Για την προδοσία του συλλογικού μας εαυτού

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Όσοι είναι λίγο γενναίοι μπορούν μάλλον να αναγνωρίσουν μια μορφή προδοσίας δυσκολότερη από όλες τις άλλες. Είναι εκείνη στην οποία ο προδότης και ο προδομένος είναι το ίδιο πρόσωπο.

Όταν κάποιος μας προδίδει, χάνουμε την εμπιστοσύνη μας σ’ εκείνον. Όταν όμως εμείς πράττουμε ενάντια στις βαθύτερες αξίες μας, συμβαίνει κάτι πιο σύνθετο. Δεν αμφιβάλλουμε μόνο για μια πράξη μας. Αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό. «Νόμιζα ότι δεν ήμουν άνθρωπος που θα έκανε κάτι τέτοιο». Και πίσω από την ενοχή εμφανίζεται ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα: Μπορώ να με εμπιστευτώ ξανά;

Ας σκεφτούμε μήπως αυτό το ερώτημα δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους ατομικά, αλλά μήπως μ' έναν διαφορετικό τρόπο μπορει να αφορά και ολόκληρες κοινωνίες.

Γιατί οι κοινωνίες διαθέτουν κι αυτές μια εικόνα για τον εαυτό τους. Έχουν ιστορίες που αφηγούνται, αξίες που επικαλούνται, λέξεις μέσα από τις οποίες αναγνωρίζονται. Δημοκρατία. Δικαιοσύνη. Αξιοπρέπεια. Αλληλεγγύη. Φιλότιμο. Ελευθερία. Αντίσταση, Ισονομία. Όλα αυτά δεν είναι απλά λέξεις ή έννοιες. Είναι κομμάτια μιας συλλογικής αυτοεικόνας. Είναι αυτά που λέμε ότι θέλουμε να είμαστε.

Τι συμβαίνει όμως όταν μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που μια κοινωνία λέει ότι είναι και σε αυτό που καθημερινά ανέχεται; 

Εδώ δεν χρειάζεται μια μεγάλη πράξη προδοσίας. Η προδοσία του συλλογικού εαυτού μπορεί να συντελείται λίγο λίγο. Όταν θεωρούμε την αδικία απαράδεκτη αλλά συνηθίζουμε να ζούμε μαζί της. Όταν ζητάμε αξιοκρατία αλλά κάποια στιγμή αναζητούμε την προσωπική γνωριμία που θα μας διευκολύνει. Όταν απαιτούμε θεσμούς αλλά πιστεύουμε περισσότερο στον "δικό μας άνθρωπο" παρά στον θεσμό. Όταν μιλάμε για αλληλεγγύη αλλά οργανώνουμε τη ζωή μας γύρω από το "να σωθώ εγώ". Όταν εξοργιζόμαστε με την αυθαιρεσία της εξουσίας αλλά γινόμαστε κι εμείς αυθαίρετοι μόλις αποκτήσουμε λίγη εξουσία πάνω σε κάποιον πιο αδύναμο.

Όταν η επιστήμη και το χρήμα σε ξανακάνει Νέο

«Βλέπω ότι έχεις λίγη θηλυκότητα πάνω σου. Όσο μεγαλώνεις, θα αρχίσουν να σου αρέσουν οι άντρες. Πρέπει να προλάβουμε το κακό, να αλλάξουμε το αίμα». Με αυτά τα λόγια, η 56χρονη γιατρός της οδού Καρνεάδου προσπάθησε να τρομοκρατήσει έναν 40χρονο άνδρα, ο οποίος είχε περάσει την πόρτα του ιατρείου της στο Κολωνάκι με έναν εντελώς απλό σκοπό: να χάσει μερικά κιλά.

Αντί για ένα πρόγραμμα διατροφής, βρέθηκε να ακούει ένα παραλήρημα που τον άφησε παγωμένο. Η γιατρός ισχυρίστηκε ότι «είδε κάτι στο αίμα του» και τον πίεζε με απίστευτο πείσμα να μπει σε μια διαδικασία πλασμαφαίρεσης (Inuspheresis). Το κόστος; 6.000 ευρώ η συνεδρία, και χρειαζόταν τρεις, δηλαδή 18.000 ευρώ συνολικά. Για να τον δελεάσει, του υποσχέθηκε μάλιστα πως «είσαι 40 χρονών και θα γίνεις 25», ενώ του έταξε ότι με την αλλαγή αίματος θα εξαφανιζόταν και η ψωριασική αρθρίτιδα από την οποία έπασχε.

Ο άνθρωπος τρόμαξε και δεν προχώρησε στην πλασμαφαίρεση, όμως πρόλαβε να αφήσει εκεί 3.000 ευρώ. Πλήρωσε 500 ευρώ μόνο για την επίσκεψη, με τη γιατρό να αρνείται την κάρτα και να του λέει κυνικά: «Βεβαίως έχω μηχανήματα για κάρτα, αλλά τότε θα πάμε στα 700». Του έδωσε «σούπερ βιταμίνες» από τη Γερμανία για 1.500 ευρώ, και όταν εκείνος δεν πείστηκε για τα υπόλοιπα, επιστρατεύτηκε ο 58χρονος σύζυγός της από μια διπλานή πόρτα για να τον πιέσει να φέρει τα «6 χιλιάρικα στο χέρι και όχι σε κάρτα, ούτε ένα χιλιάρικο».

1821 - Ἡ κοινότητα συναντᾷ τὸ Σύνταγμα

Ἡ κοινότητα συναντᾷ τὸ Σύνταγμα

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Τὸ 1821 δὲν συναντήθηκαν μόνο ὁ Ἕλληνας καὶ ὁ Ὀθωμανός στὸ πεδίο τῆς μάχης.

Συναντήθηκαν καὶ δύο διαφορετικοὶ τρόποι νὰ νοεῖ κανείς τὴν πολιτικὴ κοινωνία.

Ὁ ἕνας ὑπῆρχε ἤδη.

Ἦταν ὁ κόσμος τῆς κοινότητας, τῆς ἐνορίας, τῆς συντεχνίας, τῆς δημογεροντίας, τῶν προσωπικῶν σχέσεων. Ἕνας κόσμος καθόλου ἰδανικός, μὲ ἀνισότητες, συμφέροντα καὶ τοπικὲς ἐξουσίες, ἀλλὰ κόσμος πραγματικῶν κοινωνικῶν δεσμῶν.

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ὑπῆρχε πρῶτα μόνος του καὶ ὕστερα γινόταν μέλος μιᾶς κοινωνίας.

Γεννιόταν μέσα σὲ αὐτήν.

Ἦταν μέλος οἰκογένειας, ἐνορίας, κοινότητας, τόπου.

Ἡ κοινωνία προϋπῆρχε τοῦ κράτους.

Τὸ 1821 ὅμως αὐτὸς ὁ κόσμος συναντᾷ μία νέα πολιτικὴ γλώσσα.

«Η Ελλάδα σε Γεωπολιτικό Μνημόνιο»- Σωτήρης Μητραλέξης

Militaire News

Μετά από τα οικονομικά μνημόνια , το γεωπολιτικό.

Ο Σωτήρης Μητραλέξης σε μία εξαιρετική ανάλυση, εξηγεί πως η Ελλάδα έχει προσδεθεί στο άρμα του Ισραήλ, την ίδια στιγμή που σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούν αντίστροφη πορεία.

Η «δικαιολογία» ότι το Ισραήλ θα είναι «ασπίδα προστασίας» μας έναντι της Τουρκίας , δεν έχει καμία βάση και καμία λογική. Ωστόσο η προσπάθεια που γίνεται από την κυβέρνηση να πειστεί η ελληνική κοινή γνώμη είναι επίμονη και ακραία. Όσοι «τολμούν» να ασκήσουν κριτική στην «αμυντική συνεργασία» με το Ισραήλ, «κατηγορούνται» ως φιλότουρκοι!