Ροτζάβα: Τι πήραν και τι έχασαν οι Κούρδοι της Συρίας

Του Πάνου Πικραμένου

Ο Μαζλούμ Αμπντί, μέχρι προχθές αρχηγός των SDF, διορίστηκε με προεδρικό διάταγμα σύμβουλος της Προεδρίας της Συρίας. Είναι ίσως η χαρακτηριστικότερη εικόνα της νέας πραγματικότητας: η Ροτζάβα χάνει την προηγούμενη de facto αυτονομία της, αλλά τμήμα της ισχύος της μεταφέρεται μέσα στο συριακό κράτος. 

Γλώσσα και εκπαίδευση

-Πήραν επίσημη αναγνώριση της κουρδικής και ένταξή της στο κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα, με δυνατότητα διδασκαλίας κρίσιμων μαθημάτων -ιστορία, γεωγραφία, κοινωνικές επιστήμες και φιλοσοφία- στα κουρδικά αντί στα αραβικά.

+Δεν έχουν ακόμα συνταγματική κατοχύρωση της κουρδικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας στη Συρία 

Ιθαγένεια και ταυτότητα

- Αποκαθίσταται η συριακή ιθαγένεια Κούρδων που είχαν στερηθεί την υπηκοότητα με την απογραφή του 1962, ενώ με προεδρικό διάταγμα αναγνωρίζονται ρητά η κουρδική ταυτότητα και τα γλωσσικά και πολιτισμικά δικαιώματά τους.

+Δεν υπάρχει ακόμη συνταγματική κατοχύρωση των Κούρδων ως ιδιαίτερης εθνικής συνιστώσας ούτε των συλλογικών τους δικαιωμάτων, ούτε ομοσπονδιακή κρατική υπόσταση.

Στρατός και διοίκηση

- Κουρδικές ταξιαρχίες εντάσσονται οργανωμένα στον συριακό στρατό. Ο Σιπάν Χάμο είναι υφυπουργός Άμυνας και υπηρετεί στην ανώτατη στρατιωτική δομή της Ανατολικής Περιφέρειας, με αρμοδιότητα Χασάκα, Ράκα και Ντέιρ εζ-Ζορ -δηλ και εκτεταμένων αραβικών περιοχών.

Ο Καπετάν-Λαφύρας και ο Χασάπης της Βοσνίας

Του Χαράλαμπου Μηνάογλου

Ανάμεσα στον Κολοκοτρώνη και τον Μλάντιτς υπάρχουν πάρα πολλές ομοιότητες. Ανήκουν και οι δύο στην παράδοση των ορθόδοξων πολεμιστών που προσέφεραν στην πατρίδα και ανέλαβαν την ευθύνη του πολέμου, όταν οι άλλοι έκαναν πίσω. Αμφότεροι θυσίασαν ακόμη και παιδιά τους στον αγώνα για την πατρίδα. Αμφότεροι φυλακίστηκαν από τους ξενοκίνητους κατοπινούς ηγέτες της πατρίδας (εδώ ο Μλάντιτς μοιάζει περισσότερο αδικημένος, καθώς παραδόθηκε από τους δικούς του στους ξένους να δικαστεί, να φυλακιστεί και να πεθάνει φυλακισμένος, ενώ ο Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε και φυλακίστηκε από "Έλληνες" δικαστές, ενώ έλαβε και χάρη και απεβίωσε με τιμές). 

Οι ομοιότητές τους είναι πάρα πολλές, αλλά θα επικεντρωθούμε ίσως στην πλέον σημαντική για όλους εμάς τους απολειπόμενους, το γεγονός ότι αμφότεροι καθυβρίζονται και μετά θάνατον από αυτούς που έχουν πάρει ως λάφυρο την Ελλάδα.

 Τα γεννήματα του σημιτικού καθεστώτος στην Ελλάδα, το οποίο, ας μην απατώμεθα, ελέγχει την χώρα σήμερα δια της τότε νεολαίας του περισσότερο από ό,τι την ήλεγχε στα χρόνια του Σημίτη, από τότε μέχρι και σήμερα επιμένουν να αποκαλούν τον Κολοκοτρώνη, Καπετάν-Λαφύρα. 

Οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί που σήμερα επιχαίρουν για τον θάνατο του Μλάντιτς και τα ΜΜΕ τους, δηλαδή το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ στην Ελλάδα, ανεβάζουν από χθες κείμενα στα οποία ο τίτλος είναι πάντα "πέθανε ο Χασάπης της Βοσνίας" ή κάτι παρόμοιο. Είναι απίστευτο αυτό που παρακολούθησα χθες τουλάχιστον στο ΦΒ, όπου σε κάθε τέτοια ανάρτηση στις σελίδες των καθιερωμένων ΜΜΕ υπήρχαν από κάτω δεκάδες σχόλια υποστήριξης στον Μλάντιτς και με δεκάδες (σε κάποιες περιπτώσεις και εκατοντάδες) ακολούθους κάθε σχόλιο. Η προπαγάνδα σπίλωσης του Μλάντιτς (ακόμη και αν δεχθούμε ότι το ΔΠΔ δεν έπεσε σε δικαστική πλάνη και όσα καταλόγισε στον Μλάντιτς ισχύουν και πάλι πρόκειται για επιχείρηση σπίλωσής του το να αποκαλείται "Χασάπης της Βοσνίας" από τα ελληνικά ΜΜΕ, την στιγμή που κανένα από αυτά δεν χαρακτηρίζει "Χασάπη της Γάζας" τον Νετανιάχου για τα πολύ εκτενέστερα, φρικωδέστερα και διαρκή εγκλήματά του σε βάρος αμάχων, που του αποδίδονται από το ίδιο δικαστήριο, και το κυριότερο, που τα παρακολουθούμε σχεδόν ζωντανά καθημερινά) και του Κολοκοτρώνη ακόμη περισσότερο, δεν μπορεί να προχωρήσει. Αυτό είναι σαφές. Αλλά γιατί τότε επιμένουν; 

Πόσο σημαντικό είναι το Ευαγγέλιο για τον κ. Αμβρόσιο Λενή;

Είχε αναρτηθεί αναρτήσει πριν 8,5 χρόνια. Επίκαιρο*!

1.

Τους Χριστιανούς που παίρνουν τοις μετρητοίς το Ευαγγέλιο, το οποίο λέει πως «ο Θεός αγάπη εστί» και πως το μείζον που θα μείνει αιώνιο είναι η αγάπη*, ο κ. Αμβρόσιος Λενής τους χλευάζει εδώ και πολύν καιρό ως «αγαπούληδες του Θεού». 

2.

Ο κ. Αμβρόσιος Λενής φέρεται να είπε στην απολογία του: «Το φτύστε τους είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο και μπορούσα από το νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε». Αυτό που προφανώς υπολογίζει ο κ. Αμβρόσιος Λενής είναι ο νόμος, και γι’ αυτό δεν κάνει πράξη την επιθυμία του. Αλλά το θέμα είναι άλλο: Πόσο υπολογίζει το Ευαγγέλιο, το οποίο μετακινεί το κέντρο βάρους στην  π ρ ό θ ε σ η   του ανθρώπου, και θεωρεί υπόλογο αυτόν που επιθυμεί να πράξει αλλά εμποδίζεται από διαφόρους εξωτερικούς λόγους**. 

Ο κ. Αμβρόσιος Λενής φέρει την ιδιότητα επισκόπου της ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το θέμα δεν είναι αν πρόκειται για αμαρτωλό άνθρωπο ή όχι. Όλοι αμαρτωλοί είμαστε. Το θέμα είναι ότι ως επίσκοπος οφείλει να «ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας», πράγμα για το οποίο οι Χριστιανοί προσευχόμαστε σε κάθε θεία Λειτουργία. Σοφά η θεία Λειτουργία δεν θεωρεί δεδομένο ότι ο επίσκοπος αυτόματα και μαγικά ορθοτομεί, αλλά ζητεί από τους πιστούς να εύχονται ώστε ο επίσκοπος όντως να ορθοτομεί.

Ταμέρ Τσιλινγκίρ για Κυρίζογλου: «Η Βανδή πήρε θέση – Εσείς εκπροσωπούσατε τον ποντιακό λαό»

Με ένα αιχμηρό άρθρο στο Geopolitico.gr, ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση που άνοιξε μετά την ανάρτηση του Νίκου Μιχαηλίδη για τη φωτογραφία του προέδρου της ΚΕΔΕ, Λάζαρου Κυρίζογλου, μπροστά από την προσωπογραφία του Μουσταφά Κεμάλ.

Η φωτογραφία ελήφθη κατά τη συνάντηση του κ. Κυρίζογλου με τον δήμαρχο Ματσούκας, Koray Koçhan, στο πλαίσιο της προσκυνηματικής επίσκεψης στον ιστορικό Πόντο. Η δημοσιοποίησή της προκάλεσε αντιδράσεις, ιδιαίτερα μεταξύ μελών και εκπροσώπων της ποντιακής κοινότητας.

Ο Νίκος Μιχαηλίδης είχε χαρακτηρίσει τη φωτογραφία προσβολή στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, γράφοντας:

«Διάφοροι αυτοδιοικητικοί της ΝΔ διακατέχονται από μια ελαφρότητα στον τρόπο που επιτρέπουν να φωτογραφίζονται μπροστά στον σφαγέα των προγόνων τους. Γιατί, κύριε Κυρίζογλου; Το θέμα πλέον έχει ξεφύγει. Είναι προσβολή για τα θύματα της Γενοκτονίας. Ντροπή».

Η απάντηση Κυρίζογλου

Ο Λάζαρος Κυρίζογλου απάντησε με σκληρή γλώσσα, κάνοντας λόγο για «λαϊκιστική και απρόκλητη επίθεση». Υποστήριξε ότι ο Νίκος Μιχαηλίδης δεν αναφέρθηκε στις ουσιαστικές παρεμβάσεις που πραγματοποίησε για τη συντήρηση και την ανακαίνιση των Μονών Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος και Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα.

Σε αυτόν τον βούρκο, δεν έχουμε θέση…

Για να τελειώνουμε και με αυτό: 

Η προσπάθεια πολιτικοποίησης του ποδοσφαίρου στις μέρες μας (με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι διάτρητη ιδεολογικοπολιτικών (αριστερών) επιχειρημάτων. 

Η ομαδάρα σας έγινε τέτοια από μαύρο χρήμα και ξεκάθαρα παρακρατικούς μηχανισμούς. Με εμπόριο ναρκωτικών, όπλων, παιδικής πορνείας, Trafficking, εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων κ.α παράνομες και κυρίως ανήθικες δραστηριότητες. Το ότι προτεραιότητά σας είναι η αγάπη σας για την μπαλίτσα και όχι οι νεκροί μάρτυρες του Noor, οι κουμπουροφόροι πρόεδροι μέσα στα γήπεδα, οι 6.500 χιλιάδες νεκροί στο  Μουντιάλ του Κατάρ - "δούλοι" της αγάπης σας για την μπαλίτσα, δηλώνει την υποκριτική και κενής περιεχομένου στάση σας, σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο. 

Κάθε είδους γήπεδο που εντός του παίζονται εκατομμύρια είναι εκτροφείο φασιστών. Ουσιαστικά μέσα σε αυτά νομιμοποιείται η θεωρία των δυο άκρων. Οι δε «αντιφασίστες» εκτός του οτι ψάχνουν ύπαρξη μέσα απο το δήθεν «αντιφασιστικό» κίνημα,  στην ουσία είναι πελάτες που συντηρούν ένα σάπιο καθεστώς, ένα εσμό, που μόνο ως αθλητισμός δεν λογίζεται. Διαφορετικά χωρίς αυτούς και με ταξικό πρόσημο για ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, δεν θα υπήρχαν οι μαφιόζοι «επιχειρηματίες» τους. Η εποχή των αγωνιστών αθλητών στις νεοιμπεριαλιστικές συνθήκες που βιώνουμε, έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Τάκης Μοσκώφ 

Παρακάτω ενα εξαιρετικό κείμενο του Βασίλη Σιώκου 

_____****_____

Σε αυτόν τον βούρκο, δεν έχουμε θέση…

Βασίλη Σιώκου 

[... Σε αυτές τις συνθήκες μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει η αναζήτηση «καλών» και κακών». Πρόκειται για ανοιχτή σύγκρουση με όρους που παραπέμπουν ευθέως σε πρακτικές μαφίας. Η Αριστερά πριν από όλα επιβάλλεται να «κρατήσει τη μύτη της μακριά» και να καταγγείλει σε όλους τους τόνους την εκτός ορίων διαφθορά και σήψη του συστήματος, όπως εκφράζεται στο ποδόσφαιρο. Να καταγγείλει σε όλους τους τόνους την εκτός ορίων διαφθορά και σήψη του πολιτικού προσωπικού που πλέον δεν χωρίζεται σε κόμματα αλλά ανάλογα με τον ολιγάρχη στον οποίον είναι υποταγμένο.

Την ίδια στιγμή πρέπει να συνειδητοποιηθεί πως οι εποχές που μιλούσαμε για «λαϊκές ομάδες» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Η Μπαρτσελόνα του εμφυλίου δεν υφίσταται, η Λίβερπουλ των λιμενεργατών επίσης, η Ομόνοια των κομμουνιστών το ίδιο (για να μην αναφερθούμε σε ελληνικές). Περιθωριακά παραδείγματα όπως η Σεντ Πάουλι ή η Λιβόρνο είναι ακριβώς αυτό, περιθωριακά. Το σύστημα έχει θωρακιστεί και ή παίζεις με τους όρους του ή αποβάλλεσαι. Η ταύτιση  συμμοριών με δίχρωμα κασκόλ (γιατί αυτές κατεβαίνουν στον δρόμο) με εποχές του Ντουρούτι ή με τις αναλύσεις του Τολιάτι ή με τις αναφορές του Γκαλεάνο στο ποδόσφαιρο της Ν. Αμερικής πριν 50 χρόνια είναι μάλλον φαντασίωση, στην καλύτερη περίπτωση και ας μην αναζητήσουμε τη χειρότερη.

Αν θυμηθούμε όσα είπαμε παραπάνω για τις «συμμαχίες», θα δούμε πως το κεφάλαιο δεν έχει ούτε πατρίδα, ούτε θεό, ούτε και ομάδα. Η δουλειά της Αριστεράς, και κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, είναι αυτήν την απλή αλήθεια να την κάνει κτήμα της κοινωνίας. Η αγάπη για ένα άθλημα δεν έχει καμιά σχέση με το απεχθέστερο πρόσωπο του καπιταλισμού που εκφράζουν οι συγκεκριμένοι ολιγάρχες. Η αλήθεια είναι απλή, να την κοινωνήσουμε δύσκολο, απέναντι υπάρχει ένας απίστευτος στρατών συμφερόντων με ΜΜΕ. ...] 

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ...

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1HAFeK8RZ3/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΡΑΤΚΟ ΜΛΑΝΤΙΤΣ - Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ "ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ"

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ!

ΤΟΥΣ ΖΗΛΕΨΕ ΚΑΙ Ο ΧΙΜΛΕΡ!

Δικάστηκαν με τον τρόπο των στρατοδικείων της Βέρμαχτ και των δικαστηρίων των SS (γερμανικά: SS- und Polizeigerichte).
Τότε που ο Χάινριχ Χίμλερ είχε τον τελικό λόγο.

_________________

Το κείμενο που ακολουθεί του Γιάννη Ραχιώτη

 Ο Ρατκο Μλάντιτς πέθανε χθες μετά απο χρόνια προβλήματα υγείας, στο αναρρωτήριο των φυλακών του Scheveningen στη Χάγη . Μέχρι την τελευταία στιγμή του αρνήθηκαν νοσηλεία σε Νοσοκομείο . 

Τα τελευταία  χρόνια  είχε υποβάλλει μέσω των δικηγόρων του επανειλλημμένα αιτήματα νοσηλείας  σε νοσοκομεία που απορρίφθηκαν όλα . Πρακτικά ήταν χωρις περίθαλψη, όπως και όλοι οι Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί κρατούμενοι που δικάστηκαν από τους νικητές γιατί τηρήσαν τον όρκο τους και υπεράσπισαν τη χώρα τους.

 Πριν 7-8 χρόνια οι δικηγόροι του, εν όψει της άρνησης να του δώσουν πρόσβαση σε νοσηλεία, προσέφυγαν στο αρμόδιο   “ δικαστήριο”, δηλαδή ένα είδος “ υπολειμματικού” δικαστικού μηχανισμού που έχει επινοηθεί μετά τη διάλυση των στημένων  δικαστηρίων των νικητών της 10ετίας του ‘90. Το “δικαστήριο”  αυτό επικύρωσε σε 1ο και 2ο βαθμό  την άρνηση του διοικητικού μηχανισμού της φυλακής να του επιτρέψει νοσοκομειακή περίθαλψη. Τότε ήταν ήδη 75 χρόνων.

Η Ανατομία της Δημοσιονομικής Υφαρπαγής

Η Ανατομία της Δημοσιονομικής Υφαρπαγής:

Καταπιεστική Φορολογία, Πρωτογενή Πλεονάσματα και η Αποστράγγιση των Νοικοκυριών

• Σπύρος Στάλιας | Ph.D. Οικονομολόγος

Εισαγωγή: Η Θεωρητική Αυταπάτη των Μνημονίων και η Πραγματικότητα των 16 Ετών

Η επιβολή των μνημονιακών πολιτικών στην Ελλάδα δεν αποτελούσε απλώς ένα πρόγραμμα εκτάκτου ανάγκης, αλλά την πλήρη εφαρμογή του κλασικού νεοφιλελεύθερου υποδείγματος. Το αφήγημα των δανειστών και των εγχώριων υποστηρικτών τους οικοδομήθηκε πάνω σε μια σειρά αλληλένδετων υποθέσεων:

• Δημοσιονομική Προσαρμογή & Δημόσια Αποταμίευση: 

Η βίαιη περικοπή των δημοσίων δαπανών και η υπερφορολόγηση θα δημιουργούσαν πρωτογενή πλεονάσματα (G - T < 0) . Αυτά, πέραν της αποπληρωμής των τόκων, λογίζονταν ως «κρατική αποταμίευση» (S_g = T - G > 0), η οποία υποτίθεται ότι θα αύξανε τη συνολική εθνική αποταμίευση και θα πίεζε τα επιτόκια προς τα κάτω.

• Εσωτερική Υποτίμηση & Εξωτερικός Τομέας: 

Η δραστική συμπίεση του μοναδιαίου κόστους εργασίας (ULC) μέσω της μείωσης μισθών και συντάξεων θα ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα τιμών, μετατρέποντας το εμπορικό ισοζύγιο σε πλεονασματικό (X > M).

• Συσσώρευση Ιδιωτικών Αποταμιεύσεων: 

Η εισροή πόρων από το εξωτερικό πλεόνασμα (X > M) θα υπεραντιστάθμιζε τη δημοσιονομική αφαίρεση, τροφοδοτώντας τις καθαρές ιδιωτικές αποταμιεύσεις (S_p).

• Το Δόγμα S = I: 

Οι συσσωρευμένες εθνικές αποταμιεύσεις (δημόσιες και ιδιωτικές) θα μετατρέπονταν αυτόματα σε παραγωγικές επενδύσεις (I), πυροδοτώντας την αναπτυξιακή επανεκκίνηση.

Μετά από δεκαέξι χρόνια 

Μετά από δεκαέξι χρόνια λιτότητας, η εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας αποδεικνύει ότι το υπόδειγμα αυτό προσέκρουσε στη θεμελιώδη λογιστική ταυτότητα των εθνικών λογαριασμών:

S = I + (G - T) + (X - M)

Η δημοσιονομική πολιτική  της Γενικής Κυβέρνησης προβάλλεται ως υπόδειγμα σταθερότητας. Ωστόσο, η αυστηρή οικονομετρική και τομεακή εξέταση αποκαλύπτει ότι το κρατικό πλεόνασμα δεν συνιστά προϊόν αναπτυξιακού δυναμισμού, αλλά το μαθηματικό αποτέλεσμα μιας βίαιης αφαίρεσης ρευστών πόρων από τον ιδιωτικό τομέα των νοικοκυριών. 

1. Η Αριθμητική της «Ευημερίας»: Πρωτογενές vs. Τελικό Ισοζύγιο

Η λογιστική αποτύπωση των κρατικών ροών αποτυπώνει το μέγεθος της πρωτογενούς φορολογικής αφαίρεσης. Σύμφωνα με τα πρωτογενή δεδομένα εκτέλεσης του προϋπολογισμού και της ΕΛΣΤΑΤ, τα συνολικά έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης διαμορφώθηκαν στα 124,1 δισ. ευρώ, ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες (εξαιρουμένων των τόκων) περιορίστηκαν στα 112,0 δισ. ευρώ.

• Πρωτογενές Ισοζύγιο = Έσοδα (124,1 δισ.) − Πρωτογενείς Δαπάνες (112,0 δισ.) = +12,1 δισ. €

Το πρωτογενές αυτό πλεόνασμα των 12,1 δισ. ευρώ (περίπου 5,5%–6,0% του ΑΕΠ) υφίσταται την αφαίρεση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Η δαπάνη για καθαρούς τόκους ανήλθε στα 7,8 δισ. ευρώ, οδηγώντας στο τελικό ταμειακό πλεόνασμα:

Ο Μόργκενταου αποδομεί τα επιχειρήματα των Οθωμανών – Η ισχυρή φωνή που αποκάλυψε τη Γενοκτονία των πληθυσμών Οι μαρτυρίες του Αμερικανού πρεσβευτή αποκαλύπτουν το οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Πρώτη ανάρτηση 18/7/26

Η φωτογραφία με τη λεζάντα «Απελπισία: Μια μάνα –από τους χιλιάδες εκτοπισμένους των Τούρκων– ανάμεσα στα νεκρά σώματα των πέντε παιδιών της που δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους», δημοσιεύθηκε μαζί με το άρθρο του Μόργκενταου (πάνω αριστερά) στο The Red Cross Magazine τον Μάρτιο του 1918

Ο Χένρι Μόργκενταου (Henry Morgenthau Sr.), Αμερικανός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1913-1916, υπήρξε η πιο ισχυρή φωνή της διεθνούς κοινότητας που κατήγγειλε το οργανωμένο σχέδιο των Νεότουρκων για τον αφανισμό των χριστιανικών μειονοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.


Μέσα από το συγκλονιστικό βιβλίο του Τα μυστικά του Βοσπόρου (Ambassador Morgenthau’s Story) και την επίσημη διπλωματική του αλληλογραφία, κατέγραψε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το βιβλίο Τα μυστικά του Βοσπόρου

Στο έργο του, ο Μόργκενταου αποδομεί το επιχείρημα της οθωμανικής κυβέρνησης ότι οι εκτοπίσεις ήταν «στρατιωτική αναγκαιότητα». Περιγράφει μάλιστα τη συστηματική διαδικασία εξόντωσης που ξεκίνησε με τον αφοπλισμό των χριστιανών στρατιωτών και τη μεταφορά τους στα περιβόητα «Τάγματα Εργασίας» (Amele Taburlari), όπου πέθαιναν από την πείνα, τις κακουχίες και τις εκτελέσεις.

«Όταν οι τουρκικές αρχές έδιδαν τις διαταγές για αυτές τις εκτοπίσεις, απλώς υπέγραφαν το ένταλμα θανάτου μιας ολόκληρης φυλής· το κατάλαβαν καλά αυτό και στις συνομιλίες τους μαζί μου δεν έκαναν καμία προσπάθεια να αποκρύψουν το γεγονός.» 

(πηγή: Henry Morgenthau, Τα μυστικά του Βοσπόρου.)

Η Ατομική μας Λιποταξία δεν ήθελε κόπο αλλά τρόπο

Η γενιά που συνέθλιψε το παρελθόν και το μέλλον για ένα διαρκές παρόν.

Αλέξανδρος Τσίγγος
Αυγούστου 2026

Η δίκη που έγινε χωρίς δικαστήριο

Στη Βαρσοβία, τον Δεκέμβριο του 1970, ο Βίλι Μπραντ γονάτισε μπροστά στο μνημείο του γκέτο. Ένας άνθρωπος που είχε αντισταθεί στον ναζισμό γονάτισε εκ μέρους εκείνων που δεν είχαν αντισταθεί. Αυτή είναι η κλασική φορά της συλλογικής ενοχής. Κατεβαίνει από τους πατέρες στους γιους, και οι γιοι απολογούνται για λογαριασμό των πατέρων. Ο Καρλ Γιάσπερς, μέσα στα ερείπια του 1946, ξεχώρισε τέσσερα είδη ενοχής. Ποινική, πολιτική, ηθική, μεταφυσική. Και όρισε ότι η πολιτική βαραίνει όλους τους πολίτες ενός κράτους που έπραξε το κακό, ακόμη κι όσους δεν σήκωσαν το χέρι.

Στην Ελλάδα συνέβη κάτι που δεν το προβλέπει καμία τυπολογία. Μια ολόκληρη γενιά αντέστρεψε τη φορά. Δεν κληρονόμησε την ενοχή των γονιών της. Την κατασκεύασε.

Η γενιά μου έστησε στους γονείς της μια δίκη που δεν έγινε ποτέ σε αίθουσα. Το κατηγορητήριο ήταν πλούσιο. Η ανοχή στη χούντα, ο συντηρητισμός, το «τι θα πει ο κόσμος», η σιωπή τους, η αυστηρότητά τους, τα δικά τους πεπραγμένα φορτωμένα πάνω μας ως λογαριασμός. Και με αυτό το κατηγορητήριο αγοράσαμε κάτι πολύτιμο. Το δικαίωμα να μην τους οφείλουμε τίποτα. Δεν εγκαταλείπεις τον πατέρα σου. Εγκαταλείπεις τον ένοχο! Πρώτα ήρθε η καταδίκη, ύστερα το παρκάρισμα στη μοναξιά του διαμερίσματος ή του γηροκομείου. Και το παρκάρισμα, χάρη στην καταδίκη που είχε προηγηθεί, έμοιαζε πια σχεδόν με απονομή δικαιοσύνης. Η δίκη των γονιών μας υπήρξε πράξη απαλλαγής. Της δικής μας απαλλαγής.

Η πατροκτονία χωρίς ενοχή

Ο Φρόυντ, στο «Τοτέμ και Ταμπού», αφηγείται τον ιδρυτικό μύθο του πολιτισμού. Οι γιοι σκοτώνουν τον πατέρα και ύστερα τους κατατρώει η ενοχή. Από αυτή την ενοχή γεννιέται ο νόμος, η απαγόρευση, η κοινωνία. Ο νεκρός πατέρας γίνεται ισχυρότερος από τον ζωντανό, γιατί η μνήμη του θεμελιώνει την υποχρέωση.

Λου Γιούρενεκ: Η Καταστροφή της Σμύρνης παραμένει ανοιχτή πληγή για τον ελληνισμό

Πρώτη ανάρτηση 1/10/23

Δημοσθένης Γκαβέας

Η καταστροφή της Σμύρνης είναι μια πληγή που ακόμη δεν έχει κλείσει και η Ελλάδα δεν έχει συμβιβαστεί πλήρως με τα γεγονότα του 1922, υπάρχει μια επιβεβλημένη σιωπή, εν αντιθέσει με την περίπτωση των Εβραίων και των Αρμενίων, σχολιάζει μεταξύ άλλων ο Αμερικανός συγγραφέας Λου Γιούρενεκ με αφορμή το βιβλίο του «Η Μεγάλη φωτιά-Σμύρνη Σεπτέμβριος 1922» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.


Ο ίδιος δηλώνει σοκαρισμένος με την ιστορική λήθη που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία και υπογραμμίζει την ανάγκη για την έναρξη ενός εθνικού διαλόγου.

«Η Μεγάλη Φωτιά» είναι ένα ιστορικό αφήγημα που πραγματεύεται όχι μόνο την καταστροφή της Σμύρνης, αλλά και τα γεγονότα που προηγήθηκαν αυτής.

Δίνει ανάγλυφα τη γεωπολιτική της εποχής στη Μέση Ανατολή, κάνοντας αναφορά στην «πετρελαϊκή διπλωματία» των μεγάλων δυνάμεων και τολμά να προχωρήσει σε συγκρίσεις με το σήμερα.

«Η καταστροφή της Σμύρνης περιλαμβάνει πλήθος παράλληλων ιστοριών. Αυτή του πετρελαίου συγκαταλέγεται μεταξύ των πλέον σημαντικών. Η προσπάθεια εξασφάλισης των πετρελαϊκών αποθεμάτων ήταν εκείνο που οδήγησε στη λήψη αποφάσεων, οι οποίες με τη σειρά τους οδήγησαν στα γεγονότα της Σμύρνης» αναφέρει σε ένα σημείο του βιβλίου του, ενώ κάπου αλλού γράφει: «Οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν εντονότερα στις πολιτικές ισορροπίες και έριδες της περιοχής καθώς επιχειρούσαν να διασφαλίσουν την πρόσβασή τους στα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής».


Όμως η ιστορία που αφηγείται ο Γιούρενεκ είναι ανθρωποκεντρική. Αποτυπώνει το δράμα των λαών της περιοχής, τις σφαγές του χριστιανικού πληθυσμού και καταλήγει στη μεγάλη φυγή του ελληνικού στοιχείου από τη Σμύρνη.

Λουτράκι: από την καζίνο-κεντρική οικονομία στην οικονομία της ταυτότητας του τόπου

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

Il nostro patrimonio territoriale

Το νερό και οι ιαματικές πηγές, η θάλασσα και τα Γεράνεια, το Ηραίο και τα Ίσθμια, το αγροτικό και φυσικό τοπίο, η τοπική παραγωγή, η γαστρονομία, η ιστορία, ο πολιτισμός και η γνώση των ανθρώπων του αποτελούν τα δικά μας συμβολικά κεφάλαια.

Ο Ιταλός πολεοδόμος Alberto Magnaghi χρησιμοποιεί τον όρο il patrimonio territoriale για να περιγράψει το σύνολο της φυσικής, ιστορικής, πολιτιστικής, παραγωγικής και κοινωνικής κληρονομιάς ενός τόπου.

 Όχι ως κάτι στατικό που απλώς παραλάβαμε από το παρελθόν, αλλά ως ένα ζωντανό κεφάλαιο που μπορεί να παράγει γνώση, εργασία, παραγωγή και μια διαφορετική αναπτυξιακή προοπτική.

Στην Ελλάδα, ο καθηγητής Δημήτρης Γούσσιος έχει κινηθεί στην ίδια κατεύθυνση, μέσα από τη μελέτη της εδαφικής ανάπτυξης και της ενεργοποίησης των τοπικών πόρων: της παραγωγής, της γνώσης, της πολιτιστικής κληρονομιάς, του αγροτικού χώρου και των ανθρώπινων δικτύων που μπορούν να συγκροτήσουν ένα ολοκληρωμένο τοπικό παραγωγικό σύστημα.

Οι δύο αυτές προσεγγίσεις συναντώνται σε μια βασική ιδέα:

Η ανάπτυξη ενός τόπου οικοδομείται πάνω στην ταυτότητα, στους πόρους, στη γνώση και στους ανθρώπους του.

Στο Λουτράκι αυτό το κεφάλαιο βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.

Και αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη συζήτηση που έπρεπε να έχουμε ανοίξει εδώ και χρόνια.

◆ Η απόφαση για τη μετατροπή

Η απόφαση για τη μετατροπή της κοινοπραξίας σε Ανώνυμη Εταιρεία ελήφθη.

Για το τίμημα των 900.000 ευρώ υπήρξαν έντονες αντιδράσεις και προσωπικά θεωρώ ότι οι ενστάσεις αυτές έχουν ουσιαστική βάση, ιδιαίτερα σε σχέση με την αξία των ακινήτων.

Όσο για τον χρονικό ορίζοντα των ενενήντα εννέα χρόνων( 99), ένας επενδυτής, ιδιαίτερα όταν καλείται να επενδύσει σημαντικά κεφάλαια, χρειάζεται ασφάλεια και έναν μακροχρόνιο ορίζοντα.

Άλλωστε, τα 99 χρόνια έχουν πάψει προ πολλού να αποτελούν κάτι πρωτόγνωρο στη χώρα μας. Εδώ και χρόνια βλέπουμε δημόσια περιουσία, υποδομές και δικαιώματα εκμετάλλευσης να εντάσσονται σε τέτοιους μακρούς χρονικούς κύκλους.

Είναι, θα έλεγα, μια μετάβαση από την παλιά αποικιοκρατία των εδαφών σε μια σύγχρονη μορφή οικονομικής εξάρτησης. Μία ακόμη πειθαρχία στους κανόνες των δανειστών, συνέχεια μιας πολιτικής που εδώ και χρόνια εφαρμόζεται με το λεξιλόγιο της «μεταρρύθμισης» και της «αποδοτικότητας».

Πώς ο ακροδεξιός μύθος των «ενόχων Κούρδων» ξεπλένει τα εγκλήματα της Άγκυρας

Πρώτη ανάρτηση 26/1/26

Του Πάνου Πικραμένου 

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση μου για την αδιαφορία μεγάλου τμήματος της  Αριστεράς για τους Κούρδους, εμφανίστηκε μια άλλη κατηγορία σχολίων από άτομα που θεωρούν ότι δεν πρέπει να τους στηρίζουμε επειδή «συμμετείχαν στις γενοκτονίες της Μικράς Ασίας».

Όσοι συμμετείχαμε ενεργά στην κουρδική επανάσταση τις περασμένες δεκαετίες, δεν ήρθαμε αντιμέτωποι μόνο με την αδιαφορία και την εχθρότητα της Αριστεράς, αλλά και με το φυλετικό μίσος της Ακροδεξιάς. Γιατί οι Κούρδοι, ως μουσουλμάνοι στην πλειονότητά τους και αλλοδαποί στην Ελλάδα, δεν χωρούσαν στο εθνικιστικό της Σύμπαν.

Εκεί εντοπίσαμε την προέλευση αυτού του επιχειρήματος που διαδιδόταν συστηματικά, χωρίς να εννοώ ότι όσοι το υιοθετούν είναι οπωσδήποτε ακροδεξιοί.

Ας ξεκαθαρίσουμε μερικά βασικά, χωρίς συνθήματα και χωρίς συναισθηματισμούς:

-Οι γενοκτονίες Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων οργανώθηκαν από το τουρκικό κράτος, τους Νεότουρκους και αργότερα το κεμαλικό καθεστώς. Ήταν κρατικό σχέδιο, με πολιτικές αποφάσεις, διαταγές, μηχανισμό και στόχο.

-Τα άτακτα σώματα (τσέτες - Çete δηλ άτακτοι, μπουλούκι) που χρησιμοποιήθηκαν δεν ήταν «κουρδικός στρατός». Ήταν παραστρατιωτικές ομάδες μισθοφόρων στρατολογημένες από το τουρκικό κράτος και περιλάμβαναν Κούρδους, Τούρκους, Τσερκέζους, Λαζούς και άλλα εγκληματικά στοιχεία κάθε είδους και καταγωγής.

Η 27η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1922

Κώστας Χατζηαντωνίου 

Η μέρα που μπήκαν οι τσέτες στην Σμύρνη. Η μέρα που έσβησε το όραμα νέας ζωής και νέου πολιτισμού που θεμελιώνονταν στην Ελληνική Ανατολή. Η μέρα που έριξε για πάντα τον κόσμο στον μηδενισμό. Γιατί η ελληνική ολοκλήρωση ήταν ζήτημα παγκόσμιας ηθικής τάξης. 

Αν κάποτε ήταν πόνος που τα κόκαλα των Ελλήνων στην Ασία έμεναν άψαλτα, άταφα, αλιβάνιστα (ζύγιζαν βαριά στον λαό μας πριν εκφυλιστεί αυτές οι λειτουργίες), τώρα οι ματωμένες μνήμες μας, οι ιωνικές μας αντοχές, πολεμούν για να μη βουλιάξουν στη λήθη. Και μνημονεύουν ακόμη τους προγόνους, μάρτυρες ή πρόσφυγες. Καλή σου ώρα λοιπόν δάσκαλε στην Χατζηαντώνειο σχολή του Αγίου Δημητρίου, καλή σου ώρα γυναίκα από το Ιβρινδί, καλή σου ώρα μπακάλη από το Τομάζι, καλή σας ώρα ορφανά του Μπαϊρακλί, του Βουτζά, του Τραπάκιοϊ. Καλή σας ώρα και σε σας κορίτσια από τ' Αλάτσατα στα Εισόδια της Παναγιάς ταμένα και σφαγμένα, χωρίς τραγούδι του βιολιτζή του Λάλα, των πηγαδιών κορίτσια, που διαλέξατε τον θάνατο κι αυτός αρνιόταν, κορίτσια του Ρεΐς Ντερέ που μάθατε ποιος είναι ο Τούρκος, του Σιντιρτζή κορίτσια που πετάξατε στους φυγάδες τα κεντήματά σας πριν συρθήτε στα σκλαβοπάζαρα του Μπαλίκεσιρ. Από τον σπαραγμό σας μάθαμε την αλήθεια για το διεθνές «δίκαιο», για τη «δυτική δημοκρατία», για τα «ανθρώπινα δικαιώματα».

Ο αντικομφορμιστικός-απελευθερωμένος κοσμοπολιτισμός διακατέχεται από τη σθεναρή φιλοδοξία να γίνει η παγκόσμια ηθική, την οποία θα υιοθετήσουν όλοι οι άνθρωποι.

Του Γιώργου Κρανιδιώτη

Η θαυμάσια (και από τεχνικής άποψης) ταινία του Κριστιάν Μουντζίου δείχνει πώς η κυρίαρχη ιδεολογία των δυτικών κοινωνιών, ενώ υποτίθεται κηρύσσει την ανεκτικότητα, τον σεβασμό της διαφορετικότητας και τη συμπερίληψη, στην πραγματικότητα, έχει προαποφασίσει ποια διαφορετικότητα θα ανεχθεί και ποια θα απορρίψει και θα διώξει. 

Με άλλα λόγια: δεν έχουν όλοι οι «μη-κανονικοί» την ίδια μεταχείριση, εντός της γραφειοκρατικής, πραγμοποιημένης, «φιλελεύθερης» κοινωνίας, ούτε υφίσταται αληθής ανεξιθρησκία.

[Η ταινία μού θύμισε μια παράγραφο από άρθρο μου που είχα δημοσιεύσει στο Περιοδικό Άνθρωπος (2023, 9: 38-52) για τη σκέψη του Αμερικανού φιλοσόφου Tristram Engelhardt. Παραθέτω το κείμενο, για όποια -ον έχει την όρεξη να το διαβάσει:

Φιλελεύθερος και αντικομφορμιστικός κοσμοπολιτισμός*

Ο φιλελεύθερος ηθικός κοσμοπολιτισμός παρέχει ένα modus vivendi με ηθική ισχύ, αλλά χωρίς περιεχόμενο, για έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από πληθώρα ηθικών οραμάτων. Εξασφαλίζει δε έναν χώρο όπου τα μέλη εκάστης ηθικής κοινότητας (π.χ. οι χριστιανοί) ζουν όπως επιθυμούν, συμβιώνουν ειρηνικά με τις άλλες κοινότητες και επιδιώκουν τους σκοπούς τους χωρίς προσφυγή στη βία (π.χ. οι χριστιανοί αγωνίζονται για τη σωτηρία τους). 

Την σκότωσαν επειδή δεν δέχθηκε να προδώσει την Ορθόδοξη πίστη της

Μοναχή Χερουβειμία, (1969-1998).

Την σκότωσαν επειδή δεν δέχθηκε να προδώσει την Ορθόδοξη πίστη της.

Στο κοιμητήριο της Ι.Μ Πέτρου Βόντα αναπαύεται η μοναχή Χερουβειμία-κατά κόσμον Σβετλάνα Μιχαέλα Τανάσα. Η αδελφή Χερουβειμία σπούδασε αρχαία ελληνικά και λατινικά στα πανεπιστήμιο Ιασίου Ρουμανίας και έλαβε μια υποτροφία από το ίδρυμα Σόρος, για ένα μάστερ στο CEU (Central European University) της Βουδαπέστης. 

Η εργασία που της ανέθεσαν ήταν να ερευνήσει ένα χειρόγραφο της Ερμηνείας στη Γένεση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και εκεί απέδειξε ότι το κειμενο που είχαν τυπώσει οι Ιησουίτες και έπειτα εισήγαγε ο J.P.Migne στην Ελληνική Πατρολογία είχε πολλές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις σε σχέση με το ερευνόμενο χρυσοστομικό κείμενο.

Το συμπέρασμά της ήταν ότι μια κριτική έκδοση της Ερμηνείας της Γένεσης θα αποδείκνυε τις αυθαίρετες προσθήκες των Ιησουιτών.

Οι καθηγητές εκτίμησαν τη δουλειά της και της πρότειναν να κάνει και διδακτορικό.

Η διδακτορική της διατριβή θα είχε ως κεντρικό άξονα την ερμηνεία της Γενεσεως. 

Έπρεπε να αποδείξει ότι οι Άγιοι Πατέρες στην ερμηνεία της Γενέσεως στηρήχθηκαν στον Ωριγένη. Η Σβετλάνα άρχισε να μελετά χωρίς να έχει καταλαβεί αρχικά τι σκοπό είχαν. 

Όσο όμως διάβαζε τους Αγιους Πατέρες καταλάβαινε τι βλασφημία της ζητούσαν να αποδείξει. Μου είχε αφήσει η ίδια και τα έχω εδώ, την ερμηνεία του Αγίου Αυγουστίνου (στα λατινικά), του Ωριγένη (στα ελληνικά), του Θεοδωρήτου (στα ελληνικά), του Αγίου Εφραίμ του Σύρου (στα Αγγλικά), ακόμα και ένα σχόλιο του Φίλωνος του Αλεξανδρινού (στα ελληνικά), έργα τα οποία είχε διαβάσει στο πρωτότυπο στη Βουδαπεστη. 

Όσο διάβαζε τόσο καταλάβαινε ότι οι Άγιοι Πατέρες όχι μόνο δεν ακολούθησαν τις θέσεις του Ωριγένη, αλλά ένας από τους λόγους που τα έγραψαν ήταν για να καταπολεμήσουν τις αιρετικές θέσεις του Ωριγένη.

Κάποια στιγμή παιρνοντας πληροφορίες για τους καθηγητές της έμαθε ότι οι πιο πολλοί από αυτούς ήταν Εβραίοι, ενώ σιγά-σιγά διαπίστωσε το πόσο περιφρονούσαν την Ορθοδοξία.

Το ελληνικό οικονομικό παράδοξο, 2000 έως 2026

Η σύγκριση της Ελλάδας με τη Γερμανία, με την Ιταλία και την Πορτογαλία, καθώς επίσης με τον ευρωπαϊκό μέσον όρο, αποδεικνύει πως η ελληνική οικονομία πάσχει από ένα βαθύ δομικό πρόβλημα διανομής του παραγόμενου πλούτου.

Η πρόσφατη οικονομική μεγέθυνση και η αύξηση του ΑΕΠ της χώρας μας, δεν μεταφράζονται σε βελτίωση της καθημερινότητας των Πολιτών – αφού η αγοραστική δύναμη παραμένει καθηλωμένη σε επίπεδα χαμηλότερα από εκείνα των αρχών του αιώνα.


Η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ μισθών και παραγωγικότητας δεν αποτελεί μόνο ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και οικονομικής βιωσιμότητας – επειδή η παρατεταμένη συμπίεση των εισοδημάτων περιορίζει την εγχώρια αναπτυξιακή δυναμική και εντείνει τη διαρροή εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού (brain drain).


Σε κάθε περίπτωση, η πραγματική εθνική ανταγωνιστικότητα δεν θα επιτευχθεί ποτέ κάνοντας τους εργαζόμενους φθηνότερους – αλλά μόνο όταν επενδύσουμε στα κατάλληλα εργαλεία και στις δομές που θα κάνουν την εργασία τους πολυτιμότερη.

Κλιμουνισμός

Marcello Veneziani - 21 Αυγούστου 2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Αυτό το καλοκαίρι, γεννήθηκε μια νέα ιδεολογία και ένα νέο παγκόσμιο κίνημα: ο κλιματικός κομμουνισμός. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος ή μια δυσνόητη φιλοσοφική έννοια, αλλά, στην ουσία, η νέα κλιματική ιδεολογία που σαρώνει την παγκόσμια αριστερά και μοιάζει με τον «παππού» της, τον κομμουνισμό, από τον οποίο πήρε το όνομά της, και όχι μόνο. ​​Εξερράγη μετά από ένα καυτό καλοκαίρι που, σύμφωνα με τους αποκαλυπτικούς αριστερούς, θα μας λείψει το επόμενο καλοκαίρι, επειδή η ζέστη θα γίνει μόνο πιο ζεστή. Περισσότερο από χθες, αλλά λιγότερο από αύριο: ο προοδευτισμός ισχύει πλέον μόνο για τις θερμοκρασίες και την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η ιδεολογικά φορτισμένη μάχη για το κλίμα γίνεται συνέχεια του Μανιχαϊσμού και της ταξικής πάλης σε άλλα πλαίσια και με άλλα μέσα. Ακολουθεί το πρότυπο των πολιτικών, κοινωνικών και πολιτισμικών πολέμων του παρελθόντος. Ο Εχθρός, όπως και χθες, είναι ο αντιδραστικός, ο φασίστας-φιλελεύθερος και ο τεχνο-αγοραίος, καθισμένοι σαν άρπυιες στα μέσα παραγωγής και κατανάλωσης, και συνοψισμένοι από τον αρνητή. Χθες, ήταν αυτός που αρνήθηκε τα στρατόπεδα εξόντωσης. Σήμερα, είναι αυτός που αρνείται την κλιμάκωση της κλιματικής αλλαγής και τη σοβαρή ανθρώπινη ενοχή. Ο σημερινός εχθρός, όπως ακριβώς ειπώθηκε για τον χθεσινό εχθρό, επιδιώκει να παρουσιάσει ως φυσικό, αναπόφευκτο, αυτό που στην πραγματικότητα είναι καρπός κυνικής χρήσης, κακοποίησης και εκμετάλλευσης από μια τάξη ισχυρών και αδίστακτων ατόμων. Δεν είναι η φύση που είναι μητριά, αλλά το ανθρώπινο θηρίο που κρύβεται πίσω από τη φύση ή το καθησυχαστικό «πάντα έτσι ήταν» η χειραγώγηση του κλίματος και, επομένως, της κοινωνίας.

Κόμματα-μπαταχτσήδες δεν μπορούν να κυβερνούν μια χώρα.

από Γεώργιος Αποστολάκης

Πάνω από 1,15 δισ. ευρώ τα τραπεζικά δάνεια Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ – Η οικονομική ασυδοσία ως υπόδειγμα εξουσίας

Υπάρχουν αριθμοί που δεν περιγράφουν απλώς μια οικονομική κατάσταση. Αποκαλύπτουν ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2025 τα τραπεζικά δάνεια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ανέρχονταν συνολικά σε 1.152.753.278,20 ευρώ. Η Νέα Δημοκρατία όφειλε στις τράπεζες 592.950.327,28 ευρώ και το ΠΑΣΟΚ 559.802.950,92 ευρώ. Μέσα σε έναν μόλις χρόνο, το άθροισμα των τραπεζικών τους υποχρεώσεων αυξήθηκε κατά περισσότερα από 122 εκατομμύρια ευρώ. Δεν μειώθηκε. Δεν σταθεροποιήθηκε. Εκτοξεύθηκε.

Δεν πρόκειται, επομένως, για μια παλιά εκκρεμότητα που βαίνει προς εξόφληση. Πρόκειται για ένα χρέος που αναπαράγεται, διογκώνεται και, με βάση τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα των οφειλετών, εμφανίζεται πρακτικά ανεξόφλητο.

Και οι οφειλέτες δεν είναι δύο ιδιωτικές επιχειρήσεις. Είναι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες, διαμόρφωσαν το τραπεζικό και νομοθετικό σύστημα και εξακολουθούν να διεκδικούν το δικαίωμα να διδάσκουν στους πολίτες «δημοσιονομική υπευθυνότητα».

Ποιος εξαρτάται από ποιον;

Αποπολιτικοποίηση και «Ανθρωπιστικοποίηση»

Πριν έρθουν οι ΜΚΟ και η συστημική αριστερά, ο Αλεξανδρινός Βαγγέλης Πισσίας , στην πρωτοβουλία "Ένα καράβι για την Γάζα" είχε άλλη ματιά στο σπάσιμο του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας!

Μετά ήρθαν οι ΜΚΟ και  μετατρέπουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικό αγώνα σε ένα απλό «ανθρωπιστικό πρόβλημα».

Διαβάστε το:

Από Χριστόφορος Τριαντάφυλλος

Η ανάλυση των Μαρξιστών της Μέσης Ανατολής για την «ΜΚΟ-ποίηση» (NGO-ification)

Η κριτική των Αράβων και Παλαιστινίων μαρξιστών (όπως ο George Habash ιστορικά, αλλά και σύγχρονων διανοουμένων) απέναντι στην εισβολή των ΜΚΟ και των στολίσκων στον παλαιστινιακό αγώνα είναι καταπέλτης.

Η μαρξιστική θεωρία αναλύει τον κίνδυνο αυτόν μέσα από τέσσερις βασικούς άξονες:

1. Αποπολιτικοποίηση και «Ανθρωπιστικοποίηση»

    Η θέση τους: Οι ΜΚΟ και οι στολίσκοι μετατρέπουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικό αγώνα σε ένα απλό «ανθρωπιστικό πρόβλημα».

    Ο κίνδυνος: Ο Παλαιστίνιος παύει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικό υποκείμενο που μάχεται για τη γη και την ελευθερία του, και μετατρέπεται σε έναν «παθητικό δέκτη φιλανθρωπίας» που χρειάζεται τρόφιμα, φάρμακα και πάνες. Αυτό βολεύει τον ιμπεριαλισμό, γιατί σβήνει τα αίτια της σύγκρουσης.

2. Η θεωρία του «Απορροφητήρα Κραδασμών»

    Η θέση τους: Οι ξένες χρηματοδοτήσεις και οι ανθρωπιστικές αποστολές λειτουργούν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης.

    Ο κίνδυνος: Όταν ο πληθυσμός βρίσκεται στα όρια της εξαθλίωσης, η φυσική κατάληξη είναι η εξέγερση (Ιντιφάντα). Οι ΜΚΟ, προσφέροντας την ελάχιστη δυνατή βοήθεια για την επιβίωση, «εξαγοράζουν» την κοινωνική ειρήνη και σαμποτάρουν την επαναστατική δυναμική των μαζών.

Οι Φαρνέζε: Όταν η Δύναμη Ήθελε να Γίνει Ομορφιά – Μέρος Δεύτερο Από Σύνταξη Inchiostronero

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Το τίμημα της μεγαλοπρέπειας

Οι Φαρνέζε: Όταν η Δύναμη Ήθελε να Γίνει Ομορφιά – Μέρος Δεύτερο

Ποιος πλήρωσε για τη μεγαλοπρέπεια και για ποιον έχτισαν στην πραγματικότητα οι χορηγοί;

Σύνταξη Inchiostronero

Συντακτικό Σημείωμα

Η μεγαλοπρέπεια έχει πάντα ένα κόστος. Πίσω από τα παλάτια, τις τοιχογραφίες, τους κήπους και τις συλλογές των Φαρνέζε βρισκόταν μια βαθιά ιεραρχική κοινωνία, στην οποία ο πλούτος και τα προνόμια ανήκαν σε λίγους εκλεκτούς. Αλλά θα ήταν αναχρονιστικό να κρίνουμε αυτόν τον κόσμο αποκλειστικά με τα σημερινά κριτήρια. Πρέπει επομένως να αλλάξουμε την οπτική μας και να βγούμε έξω από το παλάτι: να το κοιτάξουμε από τον δρόμο, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι πρέπει να αντιπροσώπευε στα μάτια εκείνων που ζούσαν στη σκιά τέτοιου μεγαλείου. Για ποιον πραγματικά έχτιζαν οι θαμώνες; Και πώς μια ομορφιά που γεννήθηκε εν μέρει για να γιορτάσει την εξουσία κατέληξε, με το πέρασμα των αιώνων, να ανήκει σε όλους;

ΜΕΡΟΣ II — Το Τίμημα της Μεγαλοπρέπειας

Ποιος πλήρωσε; —προέλευση πλούτου, προνόμια, εισόδημα, φορολογία, εκκλησιαστική εξουσία. Εδώ ξεκινά η αντιστροφή της οπτικής γωνίας.
Το παλάτι όπως φαίνεται από τον δρόμο — τι μπορούμε πραγματικά να γνωρίζουμε για τη λαϊκή αντίληψη, αποφεύγοντας αυστηρά τον αναχρονισμό.
Για ποιον έχτιζαν οι πάτρονες; — για το κύρος, τον Θεό, την οικογένεια, τους απογόνους· και εδώ έρχεται το «μεγαλοπρεπές ιστορικό παράδοξό» μας.
Μπορεί η ομορφιά να λυτρώσει τα προνόμια; — το φιλοσοφικό κρίσιμο σημείο του δοκιμίου, χωρίς αναδρομική ηθική διαδικασία και χωρίς αισθητική άφεση.
Τι αφήνουν πίσω τους σήμερα οι μεγάλες ιδιωτικές ιδιοκτησίες; — μια σύγκριση με το παρόν και την τελική επιστροφή στην Καπραρόλα.

Ο εγωισμός που επηρεάζει τη μείωση του ποσοστού γεννήσεων

από τον Massimo Fini - 20 Αυγούστου 2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Μια έκθεση της ISTAT, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Γέννησης, πιστοποιεί μια τάση που συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες, όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο: όλο και λιγότερα παιδιά γεννιούνται. Το ποσοστό γεννήσεων στην Ιταλία είναι 1,4. Για να επιτευχθεί μια ισορροπημένη εναλλαγή γενεών, το ποσοστό γεννήσεων θα πρέπει να υπερβαίνει, τουλάχιστον ελαφρώς, το 2%. Υποστηρίζεται ότι οι κύριες αιτίες αυτής της πτωτικής τάσης είναι οικονομικές: χαμηλοί μισθοί, επισφαλής απασχόληση και περιορισμένη κοινωνική πρόνοια. Αλλά αυτό είναι δύσκολο να διατηρηθεί. Στη Μαύρη Αφρική, η οποία σίγουρα δεν βρίσκεται σε καλή οικονομική υγεία, έχοντας λεηλατηθεί από διαδοχικούς αποικιοκρατισμούς, και τώρα από νεότερους που μεταμφιέζονται σε καλές προθέσεις, όπως τα διάφορα «σχέδια Ματέι» που δεν είναι τίποτα περισσότερο από περαιτέρω λεηλασία των πόρων αυτών των χωρών, το ποσοστό γεννήσεων είναι 4,6, με κορυφές 6 σε χώρες όπως ο Νίγηρας, η Σομαλία και το Τσαντ.

Αυτό σχετίζεται στενά με την προοδευτική γήρανση του πληθυσμού. Εάν αυτό το ποσοστό συνεχιστεί, στο πολύ εγγύς μέλλον, μια χούφτα νέων θα πρέπει να στηρίξει οικονομικά και ψυχολογικά έναν στρατό ολοένα και πιο αδύναμων ηλικιωμένων, παρά τις διαβολικές μεθόδους που επινοεί η τεχνολογική ιατρική. Για τους σημερινούς νέους, ακόμη και για εκείνους που δεν είναι τόσο νέοι, η συνταξιοδότηση είναι ένα όνειρο, μια οφθαλμαπάτη, μια ανέφικτη Φάτα Μοργκάνα.

Το αδηφάγο τέρας του νεοφιλελευθερισμού που μας λέει, "μαζί τά φάγαμε" - Διονύσης Δρόσος

Η σύνθετη λέξη ακούγεται ευχάριστα…Περιλαμβάνει το νέο και την ελευθερία…Στην πραγματικότητα δεν εννοεί τίποτα από τα δύο…

Είναι μια παλαιά «ιδεολογία» που τελικά αποδείχτηκε με το πέρασμα των χρόνων και τις διαρκείς καταστροφές που προκάλεσε μια ιδεοληψία , ένα επιχειρηματικό σχέδιο από το οποίο ελάχιστοι πλούτιζαν και εκατομμύρια των εκατομμυρίων υπέφεραν . Σ’ όλον τον πλανήτη, όπου κι όποτε εφαρμόστηκε ,τα αποτελέσματα ήταν δραματικά για τους πολλούς.

 
Είναι ο νεο-φιλελευθερισμός…
Τον ζήσαμε και τον ξαναζούμε στην Ελλάδα…
Πως και γιατί ο νεοφιλελευθερισμός κατορθώνει να «σβήνει» από τη μνήμη των ανθρώπων τα όσα προκαλεί και να επανέρχεται;

ΑΚΎΡΩΣΗ, ΑΦΑΙΡΕΣΗ

από τον Andrea Zhok - 20 Αυγούστου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Χθες, το YouTube αφαίρεσε το κανάλι του Σέρβου σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα (30.000 συνδρομητές, 10 εκατομμύρια προβολές).

Το κανάλι μπλοκαρίστηκε χωρίς ανακοινώσεις, προειδοποιήσεις, ειδοποιήσεις ή οποιαδήποτε προφανή δικαιολογία.

Φυσικά, όλοι γνωρίζουν ότι ο λόγος για την αφαίρεση είναι η πολιτισμικά φιλορωσική στάση του Κουστουρίτσα.

Ένα κλικ από μια ιδιωτική εταιρεία τηλεπικοινωνιών και ένας διάσημος διεθνής σκηνοθέτης μπορεί να εξαφανιστεί από το κοινό.
Έτσι, όταν κάποιος σας λέει ότι το σύστημα μπορεί να αλλάξει απ' έξω, ότι το κράτος και οι θεσμοί είναι άχρηστα διακοσμητικά στοιχεία, υπενθυμίστε του ότι χωρίς θεσμική, νομική και δημόσια προστασία - σε έναν κόσμο σχέσεων που διαμεσολαβούνται από τις τηλεπικοινωνίες και την τεχνολογία - ο καθένας από εμάς είναι απλώς ένας προσωρινά ελεύθερος σκλάβος.

Κίεβο και Ευρώπη: Όσο υπάρχει πόλεμος, υπάρχει ελπίδα.

Bruno Gravagnuolo - 20 Αυγούστου 2026

Πηγή: The Slingshot

Έχουμε φτάσει σε μια φάρσα. Το ηρωικό υπουργικό συμβούλιο των ολιγαρχών του πατριωτικού πολέμου του Ζελένσκι έχει παρασυρθεί από την πλήρη ανυποληψία. Πρώτον, ο Γερμάκ απολύθηκε και ο Μίντιτς διέφυγε στο Ισραήλ. Δύο μεγάλα ονόματα, το δεξί χέρι του ηγέτη. Τώρα είναι η σειρά της Ιρίνα Μούντρα, της αναπληρώτριας αρχηγού του επιτελείου του Ζελένσκι, να πιαστεί επ' αυτοφώρω, ή μάλλον, με δέματα χρίβνια, να καταβάλλει την εγγύηση μιας άλλης διεφθαρμένης προσωπικότητας στη φυλακή, του υπουργού Ενέργειας του Ζελένσκι, Γκαλουσένκο.

Μια ανεπανόρθωτη καταστροφή, από την οποία προκύπτει ότι ένα σημαντικό μέρος της δυτικής βοήθειας, εκτός από τους πυραύλους HIMARS και Flamingo, καταλήγει στις τσέπες μιας πατριωτικής συμμορίας κλεφτών. Εν τω μεταξύ, ο Podoliak, ένας άλλος σύμμαχος του Ζελένσκι, λέει: Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε. Είμαστε σε πόλεμο.

Ωστόσο, ο Φεντόροφ, ένας μάγος των drones και εκδιωχθείς υπουργός —ευνοούμενος από τον Μασκ και τον Πίτερ Θιλ, και ίσως ακόμη και από τον Τραμπ— το έχει πει δυνατά και καθαρά: μπορούμε και πρέπει να ψηφίσουμε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ζητήσουμε εκεχειρία για να το κάνουμε αυτό. Όχι μόνο αυτή η κυβέρνηση είναι σάπια, αλλά χρειάζεται και μια νέα εκτελεστική εξουσία για να διαπραγματευτεί μια ειρήνη που θα είναι εγγυημένη και δεν θα την αρνηθεί όποιος ακολουθήσει τον Ζελένσκι, ακόμα κι αν είναι ο ίδιος ο Ζελένσκι. Η εξουσία έληξε πριν από δύο χρόνια. Επομένως, μια κυβέρνηση και ένας κρατικός μηχανισμός είναι ακατάλληλοι και αναξιόπιστοι. Από την αρχή κιόλας του καθεστώτος περιορισμένης κυριαρχίας. Όχι μόνο λόγω της αποζημίωσης εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ετησίως από την εποχή του Ομπάμα, του Τραμπ και του Μπάιντεν, αλλά και λόγω της νόμιμης παρουσίας του FBI στις υπηρεσίες καταπολέμησης της διαφθοράς! Αυτό γίνεται για να αποτραπεί η υπερβολική κλοπή από την πολιτική τάξη. Και μάλιστα με μηχανισμό εναλλαγής, επειδή οι Αμερικανοί επιθεωρητές θα μπορούσαν να εμπλακούν σε δωροδοκίες και κερδοσκοπία.

Θεμελίωση και προοπτική της χριστιανικής ζωής

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η χριστιανική ζωή θεμελιώνεται στα μυστήρια. Αυτά δεν αποτελούν μαγικές τελετές που αλλάζουν μηχανικά τον άνθρωπο και την ζωή του, αλλά δωρεές του Θεού που ανακαινίζουν την ύπαρξή του με την συγκατάθεση και συνεργασία του. Τα μυστήρια της Εκκλησίας είναι κτιστά μέσα, με τα οποία μεταδίδεται η άκτιστη χάρη του Θεού. Το Βάπτισμα, το Χρίσμα και η θεία Ευχαριστία, τα βασικά αυτά μυστήρια με τα οποία εισάγεται και διατηρείται ο άνθρωπος στο σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, θεμελιώνουν ένα νέο τρόπο ζωής για τον άνθρωπο.


Η συμμετοχή στα μυστήρια δηλώνει την εκούσια αυτοδέσμευση του ανθρώπου να ακολουθήσει τον Χριστό και να συμμορφώσει την ζωή του κατά το πρότυπο και το θέλημά του. Η αυτοδέσμευση αυτή, που εκδηλώνεται σε ηθικό επίπεδο, προσλαμβάνει οντολογικό περιεχόμενο και εσχατολογική προοπτική. Ο άνθρωπος ανακαινίζεται και εισάγεται σε μια καινούργια προοπτική ζωής. Καλείται να περιπατήσει «εν καινότητι ζωής», για να αφομοιώσει ως πρόσωπο την νέα οντολογία, στην οποία τον μυσταγωγούν τα μυστήρια της Εκκλησίας· να μείνει ενωμένος με τον Χριστό και να καταστεί κοινωνός της ζωής του μετέχοντας στην ταπείνωσή του και προσβλέποντας στην ένδοξη φανέρωσή του.


Η παραμονή στο σώμα του Χριστού δεν αποτελεί παθητική κατάσταση αλλά δυναμική διαδικασία. Δεν πραγματοποιείται μόνο με την συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας, αλλά και με την αγάπη προς τον Χριστό και την τήρηση των εντολών. Η αγάπη προς τον Χριστό εκδηλώνεται με την τήρηση των εντολών του· και η τήρηση των εντολών του Χριστού διατηρεί τον πιστό στην αγάπη του Χριστού. Μόνο όποιος τηρεί τις εντολές του Χριστού μένει «εν τω Χριστώ και ο Χριστός εν αυτώ».

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Η αναστάσιμη αγιορείτικη λιτανεία του στους σκλάβους

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779)

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Κάθε δεύτερη μέρα του Πάσχα στην πρωτεύουσα της αγιορείτικης πολιτείας, στις Καρυές, πραγματοποιείται η λιτανεία της εικόνας του Άξιον εστί. Μετά τις πρωινές αναστάσιμες ακολουθίες του όρθρου και της Θείας Λειτουργίας που τελούνται στον εξαιρετικό ναό του Πρωτάτου με τις περίφημες τοιχογραφίες του δίκην σελήνης διαλάμψαντος Πανσελήνου πραγματοποιείται η μεγαλειώδης λιτανεία της θαυματουργής εικόνας του «Άξιον εστί».

Της λιτανείας προηγείται η ελληνική σημαία και ακολουθούν οι ιερομόναχοι και οι διάκοι οι οποίοι με τους θυμιατούς τους θυμιατίζουν την εικόνα. Την εικόνα της μεγάλης αρχόντισσας του Αγίου Όρους προστατεύει από τις καιρικές συνθήκες μια μεγάλη ομπρέλα, πράγμα που αποτελεί και ένδειξη πως πρόκειται για ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο.

Στην όλη πομπή συμμετέχουν και οι ψάλτες του Πρωτάτου που ψέλνουν καθ’ όλη τη διάρκεια της περιφοράς αναστάσιμους ύμνους.

Την εικόνα την κρατούν αρχικά ιερομόναχοι, στη συνέχεια μοναχοί και προς το τέλος της λιτανείας μπορούν και οι εκ του κόσμου, και στον κόσμο μας, προσκυνητές να την κρατήσουν και αυτοί ως ευλογία. Την πρώτη χρονιά, μάλιστα, που την κράτησα κι εγώ, η εικόνα δεν είχε βάρος. Το ίδιο μού αποκάλυψε, μετά από αρκετά χρόνια, πως ένιωσε και ο φίλος με τον οποίο την κρατούσαμε μαζί. Τη δεύτερη χρονιά, όμως, είχε βάρος.

Η εικόνα, λοιπόν, κάθε χρόνο περνά από συγκεκριμένα κελιά βάσει κάποιου τυπικού και από τα κονάκια των μοναστηριών όπου μένουν οι αντιπρόσωποί τους που συμμετέχουν στα διοικητικά του Αγίου Όρους, στην Ιερά Επιστασία και την Ιερά Κοινότητα. Εκεί αναμένουν την εικόνα με ιδιαίτερη προετοιμασία και την υποδέχονται με θυμιατήρια, αλλά και με αρώματα τα οποία ραίνουν όλους τους λιτανεύοντες.

Στο κελλί διαβάζεται μία δέηση και η όλη συνοδεία απέρχεται, αφού κεραστεί από τα καλούδια που προσφέρει το κάθε κελλί. Ανάμεσα σ’ αυτά και κρασί για την χαρά της πανηγύρεως.

Όταν η φύση αντικαθιστά τις εκκλησίες: η ανάπτυξη του βόρειου πολιτισμού

Από τον Armando Henri - 19 Αυγούστου 2026

Πηγή: στοιχεία

Κουρασμένοι από οθόνες, αφηρημένη εργασία και επιφανειακά προσωπικά εφέ, εκατομμύρια νέοι ενήλικες, από το Ρέικιαβικ μέχρι το Ανεσί και από το Βανκούβερ μέχρι το Ουέλινγκτον, συγκεντρώνονται γύρω από την ίδια «κουλτούρα της υπαίθρου»: τεχνικά ρούχα, πεζοπορία, χαμηλές θερμοκρασίες, καλύβες και αυστηρά τοπία. Ούτε επιστροφή στον παγανισμό ούτε απλή μόδα, αυτή η «βόρεια φυλή» επανεφευρίσκει την ανάγκη του ανήκειν μετατοπίζοντας την πνευματικότητα στη φύση και μεταμορφώνοντας τη νηφαλιότητα και τις μικρές ομάδες σε έναν νέο πολιτισμό.

Στο βιβλίο του «Οι Στιγμές της φυλής» (1988), ο Michel Maffesoli περιέγραψε την επιστροφή μετριοπαθών, συναισθηματικών και επιλεγμένων αντικειμένων μέσα σε ατομικιστικές κοινωνίες. Δεν προέβλεψε την αναβίωση των αρχαίων κοινοτήτων. Αντίθετα, παρατήρησε ότι το σύγχρονο άτομο, αφού απελευθερώθηκε από τις παραδοσιακές δομές, δεν έμεινε μόνο του: συγκεντρώθηκε γύρω από γούστα, τελετουργίες, ατμόσφαιρες και σημάδια αναγνώρισης.

Αυτή η γνώση μας βοηθά να κατανοήσουμε την ανάδυση μιας υπαίθριας κουλτούρας που δεν έχει ακόμη ένα σταθερό όνομα, αλλά είναι ήδη ιδιαίτερα ορατή. Από το Ρέικιαβικ μέχρι το Βανκούβερ, από το Εδιμβούργο μέχρι το Ανεσί, από το Μπέργκεν μέχρι το Ουέλινγκτον, η ίδια ευαισθησία συνδυάζει τεχνικά ρούχα, πεζοπορία, κρύα τοπία, φολκ ή ambient μουσική, καλύβες, φωτιές, σάουνες, χειροποίητο καφέ και μια κάποια δυσπιστία απέναντι στη μεγάλη πόλη.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια «βόρεια φυλή». Η λέξη δεν αναφέρεται σε έναν νέο λαό ή σε μια καθιερωμένη ιδεολογία. Χρησιμεύει στο να φέρνει κοντά περιβάλλοντα που είναι παρόμοια επειδή ανταποκρίνονται στην ίδια δυσφορία: κόπωση από την οθόνη, αφηρημένη εργασία, κατανάλωση χωρίς μνήμη και μια αστική ζωή όπου τα προσωπικά εφέ είναι πολυάριθμα αλλά σπάνια έντονα.

Η επιτυχία στην ύπαιθρο δεν αφορά μόνο τον αθλητισμό ή τη μόδα. Υπόσχεται σύνδεση, εποχή, εξειδίκευση και μια μικρή ομάδα στην οποία ανήκετε χωρίς να χρειάζεται να υποταχθείτε σε έναν ολοκληρωτικό θεσμό. Αυτή η υπόσχεση απευθύνεται ακόμη περισσότερο στους Millennials και τους αποφοίτους της Γενιάς Ζ, αλλά βασίζεται σε πολύ παλαιότερες παραδόσεις: σκανδιναβικό friluftsliv, άγρια ​​φύση της Βόρειας Αμερικής, βρετανικές πορείες, αλπικούς συλλόγους και νεοζηλανδικό χορό.

Όταν το τοπίο συλλέγει ό,τι δεν φορούν πια οι Εκκλησίες

Ο πολιτισμικός πόλεμος που δεν έγινε ποτέ

του Marcello Veneziani

Η προοδευτική αριστερά έχασε, η συντηρητική δεξιά δεν κέρδισε. Ο Alain de Benoist έχει δίκιο που συνοψίζει το αποτέλεσμα του λεγόμενου «πολιτισμικού πολέμου» με αυτόν τον τρόπο. Θεωρώ άψογη την περίληψη του Γάλλου στοχαστή σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Diorama letterario αυτού του μήνα, στο οποίο επανεξετάζει επίσης τη διαμάχη που είχα τον περασμένο χειμώνα με την κυβέρνηση Meloni και τους απεσταλμένους της. Ο Ντε Μπενουά λέει, και συμφωνώ, επίσης επειδή το γράφω εδώ και αρκετό καιρό:

«Ο αντίπαλος δεν έχει ηττηθεί. Κατέρρευσε μόνος του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει χάσει την εξουσία. Οι διανοούμενοι της άρχουσας τάξης δεν έχουν τίποτα άλλο να πουν. Αρκούνται στο να επαναλαμβάνουν τα ίδια μάντρα, αλλά εξακολουθούν να δίνουν τον τόνο. Ο προοδευτισμός είναι νεκρός. η θεωρία του φύλου και ο εργατισμός είναι απλώς τα εφεδρικά του οχήματα, κι όμως παραμένουν στο επίκεντρο της προσοχής. Τα σπάνια πνευματικά κέντρα δεν έχουν πλέον καμία επιρροή στα γεγονότα. Οι μεγάλοι συγγραφείς, οι «αυθεντικοί στοχαστές της νεότητας», που κάποτε κατείχαν την εξουσία, έχουν πεθάνει χωρίς να αντικατασταθούν. Ένας ορισμένος αριθμός ταλαντούχων ανθρώπων παραμένει εδώ κι εκεί, αλλά συνεχίζουν να εξοστρακίζονται, να υποβιβάζονται στο περιθώριο».

Στη συνέχεια προσθέτει ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις βρίσκονται σε διαδικασία αποσύνθεσης και κανείς δεν αμφισβητεί σοβαρά τον έλεγχο της κυρίαρχης ιδεολογίας στον κόσμο του πολιτισμού και, θα πρόσθετα, στην επικρατούσα νοοτροπία, που ονομάζεται mainstream.Στη συνέχεια, ο θεωρητικός αυτού που κάποτε ονομαζόταν Nouvelle Droite επικεντρώνεται στην αποτυχία του λαϊκιστικού κύματος και την φιλελεύθερο-συντηρητική του τάση, η οποία στην πραγματικότητα είναι μια έξυπνη προσκόλληση στην κυρίαρχη εξουσία και τους κανόνες της: σε αντάλλαγμα, διατηρεί τη μονιμότητά της στην εξουσία. Ο De Benoist πιστεύει ότι μπορεί κανείς να βγει από το σύστημα υιοθετώντας μια θέση που διακόπτει ένα πρόγραμμα που είναι ταυτόχρονα επαναστατικό και συντηρητικό, αλλά δεν αναφέρει κανένα παράδειγμα αυτού. Συμφωνώ επίσης με τη λύση, όπως γνωρίζουν οι παλιοί αναγνώστες. Αλλά τώρα συμφωνώ μόνο θεωρητικά, όσον αφορά τις αρχές και τις συστάσεις, για το τι θα έπρεπε να είναι, χωρίς καμία εμπιστοσύνη στην πρακτική εφαρμογή της (και από ποιον, λοιπόν;).

Το τέλος της αυτοκρατορίας, το Ιράν και ο νέος δρόμος

Tommaso Merlo

Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι ελέγχει το Στενό του Ορμούζ, αλλά δεν μπορεί καν να ελέγξει τον δικό του σφιγκτήρα, και τα αμερικανικά πλοία που σταθμεύουν στον Κόλπο ήδη πολύ πού ακόμη επιπλέουν. Η διαφθορά της αμερικανικής αυτοκρατορίας είναι χειρότερη από την αναμενόμενη. Η αμερικανική πολεμική μαφία έχει καταστρέψει τρισεκατομμύρια δολάρια αποσπώντας την προσοχή των μαζών με σκουπίδια του Χόλιγουντ και στέλνοντας τους απορριπτέους της καπιταλιστικής κοινωνίας στο μέτωπο, για να τους περιποιηθεί στή συνέχεια ανάλογα. Και ενώ οι ηγέτες της αυτοκρατορίας πάχυναν στην Ουάσιγκτον, οι εχθροί τους προχωρούσαν ταπεινά στο επόμενο πολεμικό βιντεοπαιχνίδι, αυτό όπου κρατάς ένα joystick αντί για ένα τουφέκι και πετάς οτιδήποτε. Μετά από δεκαετίες αφοσίωσης στον θεό του χρήματος και του κέρδους ως μοναδική φιλοσοφία της ζωής, ακόμη και η στρατιωτική ανωτερότητα της Αμερικής, στην οποία βασίζεται η παγκόσμια ισορροπία, έχει αποκαλυφθεί ότι είναι μια εποχιακή μπλόφα. Το μόνο που μένει είναι υπομονή, και θα απαλλαγούμε και από αυτή την τσίγκινη αυτοκρατορία. Αυτές είναι πραγματικά δύσκολες εποχές για αποικίες όπως η Ιταλία.

 Αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα βρουν έναν νέο αφέντη ή ίσως να αποφασίσουν να ωριμάσουν και να επιλέξουν ένα πιο έξυπνο μονοπάτι.αυτόν της αληθινής δημοκρατίας, απαλλαγμένο από τη μαφία του πολέμου και των λόμπινγκ, αυτόν της διεθνούς συνεργασίας και της ειρήνης. Αλλά τα νέα από το μέτωπο διαφαίνονται. Στην Τεχεράνη, τα «γεράκια» ουσιαστικά απαιτούν την άνευ όρων παράδοση των ΗΠΑ. Έχουν μάλιστα απειλήσει με αλλαγή στρατηγικής. Δεν θα απαντήσουν απλώς στην επιθετικότητα, αλλά θα επιτεθούν πρώτοι. Θέλουν οι Αμερικανοί να μαζέψουν τα πράγματά τους και να εγκαταλείψουν τον Κόλπο για πάντα.

 Αφού κατέστρεψε στρατιωτικές βάσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων, το Ιράν είναι ικανό να βυθίσει κάθε αμερικανικό πλοίο που μπλοκάρει τα Στενά και να επιτεθεί σε πεζοναύτες που έχουν καταφύγιο στο Ισραήλ όπως κάθε άλλος Παλαιστίνιος. Μετά από μισό αιώνα πολιορκίας, είναι ηγεμονία. Το Ιράν θέλει επίσης τα κλεμμένα χρήματα, τις ζημιές και την άρση των κυρώσεων, αλλά το οικονομικό του μέλλον εξακολουθεί να βρίσκεται στην Ανατολή, με την Κίνα ως σημείο αναφοράς του, και η προτεραιότητά του είναι να εδραιώσει τη στρατηγική-στρατιωτική του νίκη προς το παρόν. 

Αυτοκρατορία εναντίον ιμπεριαλισμού

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2026

από τον Constantin von Hoffmeister - 19/08/2026

Πηγή: Η Ιταλία και ο κόσμος

Το βιβλίο του Alexander Dugin, Ευρασιατική Αποστολή (Artos, 2015), απεικονίζει το όνειρο ενός πολυπολικού μέλλοντος, στο οποίο όλοι οι πολιτισμοί μπορούν να ακολουθήσουν τα δικά τους μονοπάτια ανάπτυξης, συνυπάρχοντας και ευδοκιμώντας σε πολιτιστική αρμονία, ανέγγιχτοι από την ολέθρια μονοπολική επιρροή μιας υπερδύναμης που υπαγορεύει με σιδερένια γροθιά και ένα σκοτεινό, σιροπιαστό ποτό. Η ένδοξη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με τον μεσαιωνικό μοναχισμό των πολεμιστών, θα αναστηθεί, σε όλο τον απόκρυφο μυστικισμό και την πολεμική της λαμπρότητα, στην εποχή της ψηφιοποίησης και των υπερηχητικών πυραύλων. Τα μενταγιόν των κυρίαρχων δουκάτων λικνίζονται, τα χρώματά τους εναλλάσσονται στο πρωινό αεράκι μεταξύ ματζέντα (η άνθιση του πάθους μιας εθνοτικής ομάδας) και πορφυρού (το αίμα των προγόνων από μακριά). Η έννοια του Αρχαιομοντερνισμού του Dugin θυμίζει το όραμα του Guillaume Faye για τον Αρχαιοφουτουρισμό, το οποίο υποστηρίζει ότι τα μελλοντικά βασίλεια χρησιμοποιούν συσκευές τηλεμεταφοράς, αλλά συνεχίζουν να απαγγέλλουν λαϊκούς ύμνους που επαινούν τις ένδοξες πράξεις των προγόνων που έχουν φύγει προ πολλού, αλλά έχουν απαθανατιστεί στις καρδιές και τα μυαλά μιας παραδοσιακής προγονικής γενεαλογίας.

Σύμφωνα με τον Γάλλο στοχαστή της Νέας Δεξιάς, Alain de Benoist, η τρέχουσα σύγκρουση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας δεν είναι απλώς ένας πόλεμος μεταξύ δύο χωρών, ούτε μια σύγκρουση μεταξύ του ουκρανικού και του ρωσικού εθνικισμού. Είναι, μάλλον, ένας πόλεμος μεταξύ της παθιασμένης μεγαλοπρέπειας της αυτοκρατορίας και της ψυχρής λογικής του έθνους-κράτους. Είναι ένας πόλεμος μεταξύ της ετοιμοθάνατης Δύσης και της αναδυόμενης Ανατολής, μεταξύ του φιλελεύθερου κόσμου και αυτού του πολιτισμένου χώρου, μεταξύ ξηράς και θάλασσας.